သူမ....ပြန်လာပြန်ပြီ
ဆွန်းကွေရင်က ချည်ကြိုးရဲ့ နောက်တစ်ဖက်ကို လီကျူးရှန်း တမင်ဆွဲနေတာလားဆိုပြီး စိတ်ထဲကနေ မသိမသာ အကဲခတ်ကြည့်မိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မော့အကြည့်မှာတင် လီကျူးရှန်းတစ်ယောက် ပါးစပ်ကြီး အဟောင်းသားနဲ့ အလွန်အမင်း နာကျင်ခံစားနေရတာကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ ရုတ်တရက်ဆိုသလို “ဗုန်း” ခနဲ မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ကျသွားကာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အတင်းဦးချခိုင်းနေသလိုမျိုး ကိုယ်ခန္ဓာကြီး ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်သွားတော့တယ်။ လျိုကျန်းရှာက မိမိသမီးကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမကောင်းဖြစ်ရပေမဲ့ ပါးစပ်ကရွတ်ဆိုတာရော လက်လှုပ်ရှားမှုကိုပါ လျှော့မချခဲ့ဘူး။
“အား… အား… အား…”
လီကျူးရှန်းက နာကျင်လွန်းလို့ မြေကြီးပေါ် ဘေးစောင်းလူးလိမ့်နေပြီး၊ လူးလိမ့်ရင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လက်မောင်းတွေနဲ့ ပြန်ဖက်ထားကာ ခြေထောက်တွေကို ရမ်းကန်ကန်တော့တယ်၊ ပါးစပ်ကလည်း သွားရည်တွေ စီးကျလာပြီး မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမည်းလာခဲ့တယ်။ ဆွန်းကွေရင်က ဘေးကနေ ကြည့်ရင်း မြေးဖြစ်သူအတွက်လည်း ပူပန်၊ လီကျူးရှန်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာကိုလည်း စိုးရိမ်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နာကျင်မှု အထွတ်အထိပ် ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လီကျူးရှန်းက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ မြေကြီးပေါ် လက်ပစ်ခြေပစ် လဲလျောင်းရင်း အမောတကော အသက်ရှူနေတော့တယ်။ လျိုကျန်းရှာလည်း ရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကြီး ယိုင်ထိုးသွားတာကြောင့် ဆွန်းကွေရင်က အမြန်ပဲ လှမ်းတွဲပေးလိုက်ရတယ်။
“ရေနွေးတစ်ဇလုံ သွားယူခဲ့၊ ကလေးကို ကိုယ်လုံးသုတ်ပေးဖို့။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါပြီရှင့်။”
ဆွန်းကွေရင်က ချက်ချင်းပဲ ဇလုံတစ်လုံးယူ၊ မီးဖိုချောင်အလယ်က မီးဖိုအဖုံးကိုဖွင့်ပြီး သစ်သားယောင်းမနဲ့ ရေနွေးတွေကို ခပ်ယူလိုက်တယ်။ အဝတ်စကို ရေစိုညှစ်ပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အမွှေးတိုင်ပြာတွေကို သုတ်ပေးတော့တယ်။ သုတ်လိုက်တဲ့အခါ အမွှေးတိုင်ပြာတွေတင်မကဘဲ ခရမ်းရောင်လက်ဝါးရာ နှစ်ခုကပါ ဆေးရောင်တွေ ပျော်ဆင်းသွားသလိုမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ဆွန်းကွေရင်က အဝတ်စကို သေသေချာချာ ကြည့်မိသေးတယ်၊ ခရမ်းရောင်အစွန်းအထင်း ဘာတစ်ခုမှ ကျန်မနေခဲ့တာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။
“အစ်မကြီး… ကလေးက… သက်သာသွားပြီလားရှင့်။”
လျိုကျန်းရှာက ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ထုတ်၊ မီးညှိပြီး ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်ရာကနေ ရုတ်တရက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးတော့တယ်၊ ကိုယ့်ဆေးလိပ်မီးခိုးနဲ့ကိုယ် မွန်းပြီး မျက်ရည်တွေ၊ နှာရည်တွေပါ ထွက်ကျလာခဲ့တယ်။ သို့သော်လည်း ဆွန်းကွေရင်အနေနဲ့ လျိုကျန်းရှာဆီက ချက်ချင်း အဖြေမရခဲ့ပေမဲ့ သတိလစ်နေတဲ့ မြေးဖြစ်သူက မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
“ယွမ်ဟောက်လေး… ယွမ်ဟောက်လေး… နိုးလာပြီလား!”
လီကျစ်ယွမ်က ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေဝေဝါးဝါးနဲ့ ကြည့်ပြီး ဆွန်းကွေရင်ကို အကဲခတ်တယ်၊ ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာတော့ အသံဗလောင်တောက်နဲ့ လှမ်းခေါ်ရှာတယ် - “အဘွား။”
“အေးကွယ်… နိုးလာပြီပေါ့၊ ဘုရားမလို့ ကယ်တာ၊ ဘုရားမလို့ ကယ်တာ။”
သူမရဲ့ဘေးမှာတော့ လီကျူးရှန်းက မြေကြီးပေါ်ကနေ ထလာပြီး၊ သန့်ရှင်းတဲ့ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ယူကာ ရေအချို့ ထည့်ပြီး တစ်ငုံချင်း သောက်နေတယ်။ လီကျစ်ယွမ်က ဆွန်းကွေရင်ရဲ့ လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်ပြီး သူ့အဘွားရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ဖို့ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်တယ်။ ဆွန်းကွေရင်က လီကျစ်ယွမ်ကို ရင်ခွင်ထဲ အမြန်ပွေ့ပိုက်လိုက်ပြီး - “အသည်းလေးရယ်… အဘွားရဲ့ ယွမ်ဟောက်လေး… အဘွားရဲ့ မြေးရတနာလေး…” လို့ ချော့မြှူနေတော့တယ်။
လျိုကျန်းရှာ - “ကလေးကို သေချာကြည့်ထားလိုက်၊ သူ့ကို ထပ်အိပ်ခိုင်းလိုက်ဦး၊ ပြန်နိုးလာရင် ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။”
လီကျူးရှန်းက အနားတိုးလာပြီး သူမအမေကို တွဲကာ အိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားကြတယ်။ ဆွန်းကွေရင်က လှမ်းပြောလိုက်တယ် - “ဟန်ဟောက် ပြန်လာရင် ကျွန်မ သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ့မယ်…”
လျိုကျန်းရှာက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်တယ် - “ကလေး လုံးဝနေကောင်းသွားမှပဲ ပြောကြတာပေါ့၊ ငါတို့ အိမ်ပြန်တော့မယ်၊ လိုက်ပို့မနေနဲ့တော့။”
ဆွန်းကွေရင်လည်း မြေးဖြစ်သူကို ပွေ့ချီထားရတာမို့ တကယ်ပဲ လိုက်မပို့နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လီကျစ်ယွမ်က အဘွားဖြစ်သူရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခိုလှုံရင်း ပြန်လည်အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ အိပ်စက်တာကတော့ အရင်တုန်းကလို နှုတ်ခမ်းတွေစေ့၊ မျက်မှောင်တွေကြုတ်ပြီး ကြည့်ရသူ ရင်ကွဲမတတ် ဖြစ်ရတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အများကြီး ပိုပြီး အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။
စက်ဘီးနဲ့ အပြန်လမ်းမှာ လျိုကျန်းရှာက ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ပြီး သမီးဖြစ်သူရဲ့ ကော်လာကို ဆွဲဟကာ ညိုမည်းနေတဲ့ အမှတ်အသား အဝိုင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်တယ် - “နာလား။”
“အမေကလည်း… သေသေချာချာ ထိုင်ပါ၊ ပြုတ်ကျဦးမယ်။”
လျိုကျန်းရှာက ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ခဏအကြာမှာတော့ သူ့ပေါင်သူ ရိုက်ကာ ကျိန်ဆဲတော့တယ် - “တောက်… ငါနဲ့ ငါ့သမီးက တကယ်ပဲ အောက်တန်းကျဖို့ မွေးဖွားလာတာလား!”
…
လီဝေဟန်က တော်တော်နဲ့ ပြန်မလာတာကြောင့် ဆွန်းကွေရင်က ဟုဇီနဲ့ ရှစ်ထိုတို့ကို လီဆန်းကျန်းရဲ့ အိမ်ဆီ လွှတ်ပြီး သွားရှာခိုင်းလိုက်တယ်။ ဟုဇီနဲ့ ရှစ်ထို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ လီဆန်းကျန်းအိမ်က အလုပ်သမားက လီဆန်းကျန်းတစ်ယောက် စက္ကူမီးရှို့တဲ့ အခမ်းအနားတစ်ခု (သေသူအတွက် အမျှအတန်းပေး ရိုးရာပွဲ) သွားလို့ အပြင်ထွက်သွားတယ်လို့ ပြောကြောင်း၊ ဒါကြောင့် လီဝေဟန်က အဲဒီကို လိုက်သွားကြောင်း ပြန်ပြောပြကြတယ်။ ဆွန်းကွေရင် နားလည်လိုက်ပြီ၊ လီဆန်းကျန်းက စက္ကူမီးရှို့တဲ့ ရိုးရာကိစ္စ လုပ်ပေးနေတာဆိုတော့ ထုံးစံအတိုင်း အိမ်ရှင်က ထမင်းကျွေးလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သူကလည်း အရက်ကြိုက်တဲ့သူဆိုတော့ ဘယ်အချိန်မှ ပြန်လာမယ်မှန်း မသိနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူမရဲ့ ယောက်ျားက လိုက်သွားပြီး အတင်းခေါ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။
ညစာအတွက်တော့ ဆွန်းကွေရင်က အသက်ကြီးတဲ့ ကလေးအချို့ကို ဝိုင်းကူခိုင်းလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ထမင်းစားပြီးတဲ့အထိ လီဝေဟန်က ပြန်မလာသေးတာကြောင့် ဆွန်းကွေရင်က ကလေးတွေကို အထဲခန်းထဲမှာ အိပ်ဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်တယ်။ သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ခုတင်အဖြစ် ခင်းထားတဲ့ ပျဉ်ပြားပေါ်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတဲ့ လီကျစ်ယွမ်နဲ့အတူ အိပ်လိုက်တယ်။
ဆွန်းကွေရင်က မြေးဖြစ်သူကို ယပ်တောင်ခတ်ပေးရင်း ကလေးကို သနားလွန်းလို့ မျက်ရည်ဝဲကာ အချစ်ပိုနေမိတယ်၊ ကလေးခမျာ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်ရှာတာပဲလို့လည်း ညည်းတွားနေမိတယ်။ ပြီးတော့ လတ်တလောမှ လင်မယားကွာရှင်းထားတဲ့ သမီးဖြစ်သူ အခု ဘယ်လိုနေထိုင်ဖြတ်သန်းနေမလဲဆိုတာကိုလည်း တွေးမိနေပြန်တယ်။ တခြားမိသားစုတွေလို သားကိုမျက်နှာလိုက်ပြီး သမီးကို ပစ်ပယ်ထားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ဆွန်းကွေရင်နဲ့ သူမရဲ့ယောက်ျားကတော့ ဒီနုနုနယ်နယ် သမီးလေးကို အချစ်ဆုံး ဖြစ်တယ်။ သမီးက စာသင်ချင်တယ်ဆိုတော့လည်း သူတို့က အမြဲတမ်း ပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ်၊ မိန်းကလေးတွေ စာသင်တာ အလကားပဲ၊ စောစောစီးစီး အိမ်ထောင်ချပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်လို့ တခြားလူတွေ ဘယ်လိုပဲ အတင်းပြောပြော သူတို့ကတော့ စိတ်မလှုပ်ရှားခဲ့ဘူး။ သမီးအပေါ်ထားတဲ့ ဒီလို သံယောဇဉ်က မြေးဖြစ်သူအပေါ်ကိုလည်း သဘာဝအတိုင်း ကူးစက်သွားတာ ဖြစ်တယ်။
လီကျစ်ယွမ်က အိပ်မက်တစ်ခု မက်နေခဲ့တယ်၊ အိပ်မက်ထဲမှာ သူက လူငယ်တန်း စာသင်ခန်းထဲမှာ ရောက်နေပြီး စင်မြင့်ပေါ်က ပါမောက္ခအိုကြီးက စာအုပ်ကို ပိတ်ကာ “ကဲ… အတန်းဆင်းပြီ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူက ဘေးက အတန်းဖော်နဲ့အတူ စာသင်ခန်းထဲက ထွက်လာပြီး အရပ်ရှည်ရှည် လူကြီးတွေကြားထဲ လျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အိမ်သာထဲ ဝင်သွားပြီး ဆီးသွားတဲ့ အုတ်ခုံအဆင့်တွေပေါ်မှာ ရပ်လိုက်ကြတယ်။ သူ့အတန်းဖော်က ဇစ်ကိုဆွဲချပြီး ဆီးသွားနေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် သူ့ကိုလည်း - “ကျူးယွမ်… မင်းလည်း သွားလေ၊ ဘာစောင့်နေတာလဲ။” ဟု လှမ်းတိုက်တွန်းတယ်။ လီကျစ်ယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဇစ်ကို ဆွဲချလိုက်ရုံရှိသေး၊ ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာခဲ့တယ်။
အိပ်မက်က လွင့်ပြယ်သွားပြီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ၊ အပြင်က လာတဲ့ လရောင်ကြောင့် သူ့ဘေးမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အဘွားဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရတယ်၊ အဘွားရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားတုန်းပဲ။ တော်သေးတာပေါ့၊ နီးနီးလေး လိုတော့တယ်၊ အိပ်ရာထဲ ဆီးလန်တော့မလို့။
လီကျစ်ယွမ်က ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ဝေဝေဝါးဝါးပဲ မှတ်မိတော့တယ်၊ သူက တိတ်တဆိတ် ထလိုက်ပြီး ဆီးသွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ အိမ်သာက အိမ်မကြီးနဲ့ အလှမ်းဝေးတဲ့နေရာမှာ သီးသန့်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်ငယ်လေး ဖြစ်ပြီး၊ အောက်မှာ ကျင်းတူးကာ အိုးကြီးတစ်လုံး မြှုပ်ထားတာ ဖြစ်တယ်။ အိုးပေါ်မှာတော့ အပေါက်ပါတဲ့ သစ်သားထိုင်ခုံ ရှိပြီး၊ လီကျစ်ယွမ် ဒါကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးတုန်းက ရုပ်ရှင်တွေထဲက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ရာဇပလ္လင်နဲ့ အရမ်းတူတယ်လို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအရပ်က လူတွေက အိမ်သာသွားတာကို “ကြွေအိုးပေါ် ထိုင်တယ်” လို့ တင်စားခေါ်ဆိုကြတာ ဖြစ်တယ်။
အစပိုင်းမှာ လီကျစ်ယွမ်ကလည်း အဲဒီကိုသွားပြီး ဆီးသွားလေ့ရှိပေမဲ့၊ နောက်ပိုင်း သူ့အစ်ကိုတွေနဲ့ အတွေ့အကြုံချင်း ဖလှယ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အိမ်နဲ့ ဝင်းထဲကနေ ခြေတစ်လှမ်း ထွက်လိုက်တာနဲ့ ဘယ်နေရာမှာမဆို နယ်မြေချဲ့ထွင် (ဆီးသွား) လို့ ရမှန်း နားလည်သွားခဲ့တယ်။ အရှေ့တံခါးကနေ ထွက်ရင် ဝင်းကို ဖြတ်ရမှာမို့ နည်းနည်းဝေးတယ်၊ ဒါကြောင့် လီကျစ်ယွမ်က အနောက်တံခါးကနေ ထွက်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ပိုနီးတဲ့ မြစ်ဆီကို ဦးတည်လိုက်တော့တယ်။
လီကျစ်ယွမ် အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ရုံရှိသေး၊ ရုတ်တရက် “ဂတ်… ဂတ်… ဂတ်…” ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကမ်းစပ်မှာ ရှိတဲ့ သူတို့ကိုယ်ပိုင် လှေကြီးက တုန်ခါနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပုံရိပ်အချို့ ပေါ်လာတယ် - သူ နေ့ခင်းတုန်းက သူ့အဘိုး၊ သူ့အစ်ကိုတွေနဲ့အတူ ငါးဖမ်းဖို့ အပြင်ထွက်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါဆို သူတို့ ငါးမိရဲ့လား၊ ညစာကော ဘာစားခဲ့လဲ၊ ဒါတွေကို သူ ဘာလို့ ဘာတစ်ခုမှ မမှတ်မိရတာလဲ။
“ဂတ်… ဂတ်… ဂတ်…”
လှေက ဆက်တိုက် တုန်ခါနေဆဲပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မြစ်ထဲမှာ လှိုင်းလည်းမရှိ၊ လေလည်း တိုက်မနေဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ လီကျစ်ယွမ်က ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်သတိရသွားတယ်၊ မည်းမှောင်နေတဲ့ ဆံပင်တွေ၊ သူကိုယ်တိုင် ရေထဲကျသွားတာ၊ ပြီးတော့ ရေအောက်မှာ ရှိနေခဲ့တဲ့အရာတွေကို… မှတ်မိသွားတာနဲ့အမျှ ကြောက်စိတ်ကလည်း ပြန်လည် ထိုးဆန်တက်လာခဲ့တယ်။
လီကျစ်ယွမ်က ခြေထောက်တွေ ခွေယိုင်သွားပြီး လျှောကျကာ မြေကြီးပေါ် ထိုင်ရက်သား ဖြစ်သွားတယ်၊ လက်ကလည်း ပုခုံးကို မသိစိတ်နဲ့ လှမ်းကိုင်မိတယ်၊ အေးစက်စက် လက်တစ်စုံက သူ့ကို ဆွဲကိုင်ထားတုန်းပဲလို့ ခံစားနေရသလိုမျိုးပဲ။ ဒီလို ထိုင်ချလိုက်တဲ့ အပြုအမူကြောင့်ပဲ သူ့ရဲ့ အမြင်အာရုံက ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အရင်က အပေါ်ကနေဆို မမြင်နိုင်တဲ့ လှေအောက်ခြေကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတော့တယ်။
“ဂတ်… ဂတ်… ဂတ်…”
ရေအောက်မှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်၊ သူမရဲ့ ခေါင်းက ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာပြီး လှေအောက်ခြေကို တိုက်မိကာ ပြန်ငုပ်လျှိုးသွားတယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ပေါ်လာပြီး တိုက်မိပြန်တယ်၊ မမောမပန်းဘဲ ဒီသံသရာကို အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် စက်ဝိုင်းလို လည်ပတ်နေခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို တိုက်မိတဲ့အသံတွေ ရပ်တန့်သွားပြီး လှေရဲ့ တုန်ခါမှုလည်း ငြိမ်ကျသွားတယ်။ အဲဒီခေါင်းက ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါ်လာတယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ လှေအောက်ခြေကို ဆက်မတိုက်တော့ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာတော့တယ်။ ရေစိုရွှဲနေတဲ့ မည်းမှောင်လှတဲ့ ဆံပင်တွေက ဘေးနှစ်ဖက်ကို အဆုံးမရှိ အောက်ဘက်သို့ စီးကျလာပြီး၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြင်ဆင်ခြယ်သထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖော်ပြနေခဲ့တယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာက အရမ်းဖြူလျော့နေတယ်၊ လရောင်အောက်မှာ အချိန်မရွေး ပျော်ဝင်ကွယ်ပျောက်သွားတော့မယ့်အတိုင်း ဖြူဖျော့လွန်းနေတာ ဖြစ်တယ်။ အခုတော့ သူမ ရှာဖွေနေတဲ့သူကို တွေ့သွားပုံရပြီး၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားတော့တယ်။ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက နီရဲတောက်ပနေဆဲပဲ၊ တိတ်ဆိတ်လှတဲ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ အနည်းငယ် စူးရှလွန်းနေခဲ့တယ်။
လီကျစ်ယွမ်က မျက်လုံးကို အတင်းပွတ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ ကိုယ်အထက်ပိုင်းက ရေပေါ်ကို ပေါ်ထွက်လာပြီး လက်မောင်းနှစ်ဖက်စလုံးက ကိုယ်ဘေးမှာ တွဲလောင်းကျနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
ထပ်ပြီး နှောင့်နှေးမနေရဲတော့ဘဲ လီကျစ်ယွမ်က ကုန်းရုန်းထကာ အိမ်ဘက်ကို ဦးတည်ပြီး အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးတော့တယ်၊ အိမ်တံခါးခုံကို ခလုတ်တိုက်မိပေမဲ့ တံခါးဘောင်ကို လှမ်းကိုင်ပြီး ကိုယ်ကို ထိန်းလိုက်နိုင်တယ်။ ခဏလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မိတဲ့အခါ - ရေထဲမှာ ကိုယ်တစ်ဝက်ပဲ မြင်ရတဲ့ ရွှေဝါငှက်မလေး (ရှောက်ဟွမ်ယင်း) က အခုတော့ ကမ်းစပ်က အနိမ့်ဆုံး ကျောက်တုံးလှေကားထစ်ပေါ်မှာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီ ဖြစ်တယ်။
“အဘွား… အဘွား!”
လီကျစ်ယွမ်က သစ်သားခုတင်ဘေးကို ပြေးသွားပြီး ဆွန်းကွေရင်ကို အတင်းတွန်း၊ အတင်းလှုပ်နှိုးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားရင်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ။
“အဘွား… နိုးပါဦး၊ အဘွား… နိုးပါဦး!” လီကျစ်ယွမ်က ဆက်တိုက် ခေါ်နေပေမဲ့ ဆွန်းကွေရင်က နိုးလာမယ့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိခဲ့ဘူး။
“တောက်… တောက်… တောက်…”
သူ့ရဲ့အနောက်ဘက်ကနေ ရေစက်ကျသံတွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ လီကျစ်ယွမ် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတာက အနီရောင် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်တစ်စုံ၊ ပြီးတော့ ဖြူဖျော့ပြီး ဖောင်းအစ်နေတဲ့ ခြေကျင်းဝတ်တွေ ဖြစ်တယ်။ မည်းမှောင်နေတဲ့ ကော်ပြန့်အင်္ကျီက သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားပြီး၊ ဂါဝန်အနားသတ်တွေနဲ့ ဆံပင်ဖျားတွေကနေ ရေစက်တွေက တောက်လျှောက် ကျဆင်းနေခဲ့တယ်။
သူမကတော့… တံခါးဝမှာ တောင့်တောင့်ကြီး မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ပြီ။