မျက်နှာသွင်ပြင်လက္ခဏာများ
"မင်းနဲ့ အာလီတို့ ဝေချီကစားနိုင်တာကို တွေ့လို့ အပျော်ဖတ်ကစားရအောင် အဖွား ရှာပေးထားတာ။ ခဏနေရင် မင်းအခန်းထဲ တစ်ခါတည်း သယ်သွားလိုက်တော့။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်အခန်းထဲမှာပဲ ခေတ္တခဏ သိမ်းထားပေးပါ့မယ်။"
လျူယွီမေက ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ဧည့်သည်ကို ပြန်လွှတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လီကျစ်ယွမ်၏ စကားသံကို ထပ်မံကြားလိုက်ရသည်။
"အဖွားအိုလျူ... ကျွန်တော်က ခန္ဓာကိုယ်သိပ်မကောင်းဘဲ မကြာခဏ ဖျားနာတတ်လို့၊ ဦးလေးချင်နဲ့အတူ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး ကိုယ်ခံအားလေး မြှင့်တင်ချင်လို့ပါ"
လျူယွီမေက သူမရှေ့ရှိ ကောင်လေးကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက တကယ်ပင် ဖြူဖျော့နုနယ်ပြီး သန်မာထွားကျိုင်းသည့် ပုံစံမျိုးနှင့် မကိုက်ညီသော်လည်း၊ မကြာခဏ ဖျားနာတတ်သည့် လူမမာတစ်ယောက်၏ ရုပ်သွင်မျိုးကိုမူ သူမ မတွေ့မိပေ။ သို့သော်လည်း ကောင်လေး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ အတိတ်ကဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် တွေဝေမနေဘဲ ငြင်းပယ်မိမှာ သေချာသော်လည်း၊ အခုတင်ပဲ သူမဘက်က အကူအညီတစ်ခု တောင်းထားမိသည် မဟုတ်ပါလား...။ အင်းလေ... သိုင်းပညာအချို့ သင်ပေးရုံပဲဥစ္စာ၊ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်တာလည်း မဟုတ်သလို၊ တခြားမကောင်းတာတွေ သင်ပေးမှာမှ မဟုတ်တာ။
"ကောင်းပြီ၊ အဖွား မင်းရဲ့ ဦးလေးချင်ကို ပြောပြပေးပါ့မယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဖွား"
"လာ... ငါတို့ တစ်ပွဲလောက် ကစားရအောင်"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကစားကြတာပေါ့"
ကလေးတစ်ယောက်၏ လှည့်ကွက်ထဲ ဝင်သွားရသဖြင့် လျူယွီမေတစ်ယောက် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားမိသည်။ သူမအနေဖြင့် ဝေချီကစားရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့သော်လည်း၊ အဆုံးသတ်တွင်မူ တစ်ပွဲလောက် ကစားကြည့်ချင်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူမ နောင်တရသွားတော့သည်။
ကစားပွဲအလယ်လောက် ရောက်သည့်အခါတွင် သူမဘက်က အသာစီးမရတော့ဘဲ ရှုံးနိမ့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ လီကျစ်ယွမ်ကတော့ အစပိုင်းတွင် သူက အဖွားအိုလျူဆီကနေ အခွင့်အရေးယူထားမိတာမို့၊ သူမ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သမျှကို သူ့အပေါ်၌ ပေါက်ကွဲခွင့်ပေးလိုက်တာကပဲ တရားမျှတလိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်လီ၏ ဝေချီပညာရပ်များသည် အဖွားအိုလျူ သင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ယူဆထားပြီး၊ သူကတော့ ထိုအဖွားအိုကို ဘယ်လိုမှ အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကစားပွဲကြာလာသည်နှင့်အမျှ အဖွားအိုလျူ၏ ဝေချီပညာက သူ့လောက် မကျွမ်းကျင်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ သူကတော့ မိမိ၏ အတွေးအခေါ်နှင့် မဟာဗျူဟာမြောက် စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုအပေါ် အခြေခံပြီး အပျော်တမ်းအဆင့်မြင့် ကစားသမားတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း၊ အဖွားအိုလျူကတော့ အလွန်ဆုံးရှိမှ အခြေခံအဆင့် အပျော်တမ်းကစားသမားမျှသာ ရှိသည်။
"အဖွား... ကျွန်တော် အိပ်ချင်လာပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ဆက်မကစားတော့ရင် ကောင်းမလား?"
"အင်း... ဒါဆိုရင်လည်း သွားအိပ်တော့"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
လီကျစ်ယွမ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စစ်တုရင်ရုပ်များကို ကောက်သိမ်းကာ စစ်တုရင်ခုံကို ယူဆောင်၍ အပေါ်ထပ်ရှိ သူ့အခန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
လျူယွီမေသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ကောင်လေး ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ချင်လီလေးသည် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ ပြည့်နှက်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အာလီလေးဆီကနေ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပိုပြီး ထွက်ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါတို့ အာလီရဲ့ ရောဂါက တကယ်ကို ပျောက်ကင်းသွားမှာပါ၊ အသေအချာပဲ..."
...
ဒုတိယထပ် ဝရန်တာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်၊ ဆရာကြီးက ဝရန်တာအစွန်း၌ ဆီးသွားပြီးကာမှ နောက်ဆုံးအစက်အပြောက်များကို ခါထုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မင်း လက်ထဲက ဘာလဲ?"
"အဖွားအိုလျူက ငှားလိုက်တဲ့ ဝေချီခုံပါ"
"မင်းအနေနဲ့ စိတ်ကို ပိုပြီး စုစည်းဖို့ လိုသေးတယ်၊ စာများများဖတ်၊ စာကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာစမ်း"
"သိပါတယ်၊ ဆရာကြီး"
"အင်း... ယိန်းဇီတို့ အိမ်မှာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေလို့၊ သူ ခဏလောက် လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းဘာမင်းပဲ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ရမယ်"
"အစ်မယိန်းဇီတို့ အိမ်မှာ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်?"
"သူ့ရဲ့ အဘိုးနန်နဲ့ အဘွားနန် နှစ်ယောက်လုံး နေမကောင်းဖြစ်လို့ ဆေးပေးခန်းမှာ လဲလျောင်းနေရတယ်။ ယိန်းဇီနဲ့ သူ့အမေက အဲဒီမှာ ပြုစုပေးနေရလို့"
အစ်မယိန်းဇီ၏ အဘိုးနန်နှင့် အဘွားနန်ဆိုသည်မှာ သူမ၏ အမေဘက်က အဘိုးနှင့် အဘွား ဖြစ်ရမည်။ ထိုအခါမှ လီကျစ်ယွမ်လည်း အစ်မယိန်းဇီ ဘာကြောင့် မကြာသေးမီက သူ့ကို စာလာမပြပေးနိုင်ရသလဲဆိုတာ နားလည်သွားတော့သည်။ သူမရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုက ဘယ်လောက်ပဲ နှေးကွေးပါစေဦးတော့၊ ယခင်က မေးခွန်းဟောင်းတွေကိုတော့ ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ သွားကြည့်သင့်လား?"
"သွားကြည့်စရာလား၊ သူ့အမေရဲ့ မိဘအိမ်က ကျိဝေဆိပ်ကမ်းမှာ ရှိတာ။ ဘတ်စကားနဲ့ သွားရင်တောင် ဂိတ်တွေ အခါခါ လဲစီးရဦးမှာ။ ဒါ့အပြင် အခြေအနေက တကယ်ပဲ ဆိုးရွားနေတယ်ဆိုရင်တောင် မင်းရဲ့ အဘိုးဖြစ်သူကပဲ သွားကြည့်ရမှာ၊ ငါက ဘာသွားကြည့်ရမှာလဲ"
"ဪ..."
"အခန်းထဲသွားပြီး စောစောစီးစီး အိပ်တော့"
"ဆရာကြီး... ဒီမှာ မှန်ဘီလူးရှိလားဟင်?"
"မှန်ဘီလူး ဟုတ်လား?" လီဆန်းကျန်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "မီးဖိုဘေးက ကွက်လပ်ထဲမှာ ရှာကြည့်လိုက်၊ တစ်ခု ရှိနိုင်တယ်။ အရင်က မီးမွှေးဖို့ သုံးမလို့ တွေးခဲ့ဖူးပေမဲ့ နောက်တော့ မီးခြစ်ကပဲ ပိုအဆင်ပြေတာနဲ့ ပစ်ထားလိုက်တာ။ မင်းက အဲဒီအရာကို ဘာအတွက် လိုချင်လို့လဲ?"
"စာဖတ်ဖို့ပါ"
ထိုစာအုပ်နှစ်တွဲထဲက စာလုံးတွေက တကယ်ကို သေးငယ်လွန်းလှသည်။
"စာဖတ်ရတာ မင်းအတွက် ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေလို့ မှန်ဘီလူးပါ လိုနေရတာလဲ? မြို့ထဲက မျက်မှန်ဆိုင်ကို ခေါ်သွားပြီး မျက်မှန်တစ်မျက်နှာလောက် လုပ်ပေးရမလား? ထားလိုက်ပါတော့၊ မြို့ထဲက မျက်မှန်ဆိုင်က စံချိန်စံညွှန်းမီမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ မင်းကို မြို့ပေါ်က ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးဆီ ခေါ်သွားပြီး သေချာ တိုင်းတာပေးမယ်"
"မလိုပါဘူး၊ ဆရာကြီး။ ကျွန်တော်က ရုပ်ပုံအချို့ကိုပဲ ကြည့်ချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော် မျက်စိမှုန်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး"
လီကျစ်ယွမ်သည် အရင်ဆုံး အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ဝေချီခုံကို ချထားလိုက်ပြီးနောက်၊ မီးဖိုချောင်ရှိရာ အောက်ထပ်သို့ အပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာရှိ မီးဖိုဘေးက ကွက်လပ်ထဲတွင် ဖုန်တက်နေသော မှန်ဘီလူးတစ်ခုကို တကယ်ပင် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ၎င်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်လာကာ စာရေးခုံမီးအိမ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ အရင်ဆုံး ထုတ်လိုက်သည့်အရာမှာ အတွဲရှစ်တွဲရှိသော "ရင်ယန်မျက်နှာပြင်ကြည့် အတတ်ပညာ" စာအုပ်ဖြစ်သည်။ စာမျက်နှာများကို လှန်လှောကြည့်ရာတွင် မိတ်ဆက် သို့မဟုတ် အမှာစာဟူ၍ မပါရှိသလို၊ ပထမဆုံးအခန်းအတွက် ခေါင်းစဉ်ပင် မရှိဘဲ အကြောင်းအရာများ တိုက်ရိုက် စတင်ထားသည်။ လီကျစ်ယွမ်သည် မှန်ဘီလူးကို အသုံးပြု၍ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ကာ ဖတ်ရှုနေမိသည်။ ရှေ့ရောနောက်ပါ စာလုံးများ သိပ်သည်းစွာ ပါရှိသော စာမျက်နှာ သုံးမျက်နှာကို ဖတ်ပြီးနောက်တွင်၊ လီကျစ်ယွမ်တစ်ယောက် တစ်ခုခု လွဲမှားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤစာမျက်နှာ သုံးမျက်နှာတွင် စာလုံးပေါင်းများစွာ ပါရှိပြီး၊ အားလုံးက အရာတစ်ခုတည်းအကြောင်းကိုသာ ပြောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်—၎င်းမှာ ‘မျက်ခုံးမွှေး’ အကြောင်းပင်။ မျက်ခုံးမွှေး၏ လားရာ၊ သိပ်သည်းဆ၊ အရှည်နှင့် အရောင်အသွေးတို့အပေါ် မူတည်၍ အမျိုးအစားပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါးအထိ ဆွေးနွေးထားသည်။
စတုတ္ထမြောက် စာမျက်နှာမှ စတင်ကာ ‘မျက်အိတ်’ အကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုလာသည်။ လီကျစ်ယွမ်သည် ဆက်မဖတ်တော့ဘဲ မျက်အိတ်အကြောင်းကို အပြည့်အစုံ ဆွေးနွေးထားသည့် စာမျက်နှာ နှစ်မျက်နှာ ရှိနေသည်ကို အတည်ပြုရန်အတွက် ရှေ့သို့ နှစ်မျက်နှာ ထပ်မံ လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ‘မျက်ခွံ’ အကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုလာပြန်သည်။
လီကျစ်ယွမ်အနေဖြင့် ဝေဝေဝါးဝါး ခန့်မှန်းမိသွားသည်... ပထမဆုံးအခန်းကို အမှတ်အသား မပြုထားသော်လည်း၊ အစပိုင်းတွင် ဆွေးနွေးထားသမျှ အရာအားလုံးသည် ‘မျက်စိ’ ကဏ္ဍတွင်သာ ပါဝင်နေရမည် မဟုတ်ပါလား? သို့သော်လည်း သူက အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖတ်ရှုနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းက ‘မျက်စိ’ ကဏ္ဍ၏ အစိတ်အပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။
လီကျစ်ယွမ်သည် စာအုပ်၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာသို့ လှန်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ၎င်းက မျက်တောင်ကွေးအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်... မျက်စိအကြောင်းသာ ရှိသေးသည်။
ထို့နောက် ဒုတိယမြောက် စာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ အစပိုင်းကို ကြည့်ရှုပြီး နောက်ဘက်သို့ လှန်လှောကြည့်လိုက်ရာ၊ ဟုတ်ပေသည်... ပထမဆုံး စာမျက်နှာ သုံးမျက်နှာလုံးက ‘နားရွက်တွဲ’ အကြောင်းအရာများသာ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာသို့ လှန်ကြည့်လိုက်ရာတွင်လည်း နားရွက်၏ နောက်ဘက်ပိုင်းအကြောင်းကို ဆွေးနွေးထားသည်။
တတိယမြောက် အတွဲအတွက်မူ၊ သူက ကောက်ယူလိုက်ပြီး တူညီသောနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ လျင်မြန်စွာ အတည်ပြုလိုက်ရာ၊ မှန်ပေသည်... ၎င်းက နှုတ်ခမ်းနှင့် နှာခေါင်းကြားရှိ အလယ်မြောင်း အကြောင်းကို ပြောဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ပထမဆုံး စာအုပ်လေးအုပ်သည် မျက်စိ၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့အကြောင်းကို အသီးသီး ဆွေးနွေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင် မျက်နှာသွင်ပြင်လက္ခဏာများ ဆိုသည်မှာ မျက်ခုံး၊ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်၊ ဤစာသားက မျက်ခုံးနှင့် မျက်စိကို သီးခြားအတွဲတစ်ခုအဖြစ် မခွဲခြားဘဲ အတွဲတစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ဒါက တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှပေသည်။
အခြေခံသဘောတရားများကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ လီကျစ်ယွမ်သည် ပဉ္စမမြောက် အတွဲကို ထုတ်ယူကာ ပထမဆုံးစာမျက်နှာကို အလေးအနက်ထား၍ ဖတ်ရှုလိုက်ရာ... သူ ဘာတစ်ခုမှ နားမလည်တော့ပေ။