ကုသိုလ်နဲ့အကုသိုလ်

ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုသည် လီကျစ်ယွမ်ကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မိမိခုနက ကြားလိုက်ရသည့် စကားများသည် မိမိရှေ့ရှိ ကလေးငယ်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်ဟု သူမ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ သူမ၏ လက်များသည် ဖမ်းဆုပ်ထားမိသော ပုခုံးကို အလိုအလျောက် လွှတ်ပေးလိုက်မိပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်မိသွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ စတင်ဝေခွဲမရ ဖြစ်လာသည်မှာ - ‘သူနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဘာလို့ ငါကပဲ ဂျီကျတတ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရတာလဲ။ ငါနဲ့သူ... ဘယ်သူက တကယ့် မိစ္ဆာအလောင်းကောင်လဲ။’

သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့နှင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောနေခြင်းဖြစ်ပြီး ထို့အပြင် ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဆက်လက်၍ -

"ဒုက္ခိတဖြစ်စေမယ့်သူကိုတော့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခု သေသွားအောင် လုပ်ရမယ်၊ အကောင်းဆုံးကတော့ ကိုယ်တစ်ခြမ်းသေတာပဲ။ ဒီလိုနေရာရဲ့ အခြေအနေအရ သူ့အတွက် ဘီးတပ်ကုလားထိုင် စီစဉ်ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်သလို၊ ဘယ်သူကမှလည်း ကိုယ့်အလုပ်ကို ပစ်ထားပြီး သူ့ကို အပျော်ပတ်တွန်းပေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ လေဖြတ်သွားပြီးတဲ့နောက် သူဟာ ကုတင်ပေါ်မှာပဲ လှဲနေရမယ်၊ ညစ်ပတ်ပေရေနေတဲ့ မွေ့ရာဟောင်းပေါ်မှာ ကွေးနေရမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဝေယျာဝစ္စမှန်သမျှကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြုစုပေးဖို့ လိုအပ်လာလိမ့်မယ်။ သူက စကားပြောနိုင်ရမယ်၊ အော်ဟစ်နိုင်ရမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့လက်တွေက ဒေါသထွက်တာနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကောက်ပေါက်နိုင်ရဦးမယ်။ ဒါမှပဲ ကြည့်ရတာ စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းမှာပေါ့၊ အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်မှုက ပိုအားကောင်းပြီး ခံစားချက်ကလည်း ပိုပြီး ပြည့်စုံလိမ့်မယ်။"

ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုက ခေါင်းညိတ်ရှာသည်။ သူမ၏လက်များက ခုနက သူမဆွဲကိုင်မိ၍ တွန့်ကြေသွားသော ကောင်လေး၏ အဝတ်အစားပေါ်က အရေးအကြောင်းများကို အလိုအလျောက် ပြန်လည်သပ်ရပ်အောင် လုပ်ပေးနေမိသော်လည်း သူမ၏ လက်များက ညစ်ပတ်နေသဖြင့် ကောင်လေး၏ အဝတ်အစားများကို ပို၍ပင် ညစ်ပတ်သွားစေသည်။ ယင်းကြောင့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားမိသည်။

"ရောဂါသည်ဖြစ်စေမယ့်သူကတော့၊ မှတ်ထားနော်၊ စစချင်းမှာတင် အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ရောဂါမျိုး မဖြစ်စေနဲ့။ ခဏခဏ ပြန်ပေါ်လာတတ်တဲ့ နာတာရှည်ရောဂါမျိုး ဖြစ်ရမယ်၊ အဆင့်လိုက် ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး ဆေးကုသစရိတ် ကုန်ကျခံရင် သက်သာနိုင်ပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ အမြစ်မပြတ်တဲ့ ရောဂါမျိုးပေါ့။ ရောဂါရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို မင်းထိန်းချုပ်ရမယ်၊ အသက်မသေစေရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူ့ငရဲကျသလို ခံရခက်လောက်အောင်တော့ နာကျင်စေရမယ်။ ရောဂါထတဲ့ အကြိမ်ရေကိုလည်း ထိန်းချုပ်ဖို့လိုတယ်၊ တစ်ခါကုသပြီးတိုင်း သူ့ကို ခဏလောက် အနားပေးလိုက်၊ ကျန်းမာခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို သူသိသွားပါစေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုသက်သာနေတဲ့ အချိန်ပိုင်းက သိပ်ပြီး မကြာစေနဲ့၊ သူ့ကို မိသားစုအတွက် လုပ်အားခရအောင် အလုပ်အပြည့်အဝ လုပ်နိုင်တဲ့ အချိန်မျိုး မပေးလိုက်နဲ့၊ မိသားစုအတွက် တန်ဖိုးတစ်ခုခု ဖန်တီးပေးနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး မရှိစေနဲ့။ ဒီလိုနည်းနဲ့ သူကိုယ်တိုင်ရော သူ့မိသားစုပါ ခဏခဏ ရောဂါထတာနဲ့ ဆေးကုသစရိတ်တွေကြောင့် အချင်းချင်းအတွင်းပဋိပက္ခဖြစ်ပြီး သံသရာလည်နေလိမ့်မယ်။ ဒါက မိသားစုအတွင်း ရန်ပွဲတွေကို ပိုပြီး အရှိန်မြှင့်ပေးနိုင်သလို၊ အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်မှုတွေကို ခွာချပစ်ပြီး လူ့သဘာဝရဲ့ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်မှုကို ပေါ်လွင်စေလိမ့်မယ်။"

ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုက တိတ်တဆိတ် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့တွင် ယှက်ထားလျက် - "နောက်ထပ်... ရှိသေးလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အရေးကြီးဆုံးကတော့၊ ရူးသွပ်မယ့်သူကို လုံးဝကြီး ရူးနှမ်းမသွားစေနဲ့။ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားတာက သူမအတွက် သိပ်ကို လွယ်ကူလွန်းတယ်၊ ဘာမှမသိတော့တာက သူမကို သက်သာရာရစေတာနဲ့ အတူတူပဲမို့လို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတော့ဘူး။ တစ်ခါတရံမှ ရူးသွပ်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်ရမယ်၊ တစ်နေ့တာရဲ့ အချိန်အတော်များများမှာ သူမက ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေရမယ်၊ ခဏတဖြုတ်ပဲ ရူးရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမ ရူးသွပ်တဲ့အချိန်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ ရန်လိုတိုက်ခိုက်မှုတွေ ရှိနေရမယ်။ ငါထင်တာတော့၊ သူမရဲ့ မိသားစုဝင်တွေက သူမကို အင်အားသုံးပြီး နှိပ်ကွပ်ချုပ်ချယ်ကြလိမ့်မယ်၊ ဟိုးတုန်းက သူမ မိခင်အိုကြီးအပေါ် လုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။ သူမကို ဆဲဆိုဖို့၊ ငိုကြွေးမြည်တမ်းဖို့၊ ကျိန်ဆဲဖို့နဲ့ စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်ဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ အသိစိတ်မျိုး ပေးထားရမယ်။ သူမ နောင်တရကောင်း ရလိမ့်မယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ငါတို့က သူမကို နားလည်ပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် စာနာပေးဖို့ မလိုပါဘူး၊ သူမရဲ့ နောင်တရမှုကို ပျော်ရွှင်စရာ အရင်းအမြစ်တစ်ခုအနေနဲ့ပဲ သဘောထားပြီး အပြည့်အဝ ခံစားကြည့်ရှုရုံပဲ။"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လီကျစ်ယွမ်က မိမိဘာသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း - "ဂရုစိုက်ရမယ့် အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကတော့ လောလောဆယ် ဒီလောက်ပါပဲ၊ မင်းမှာရော ဖြည့်စွက်ချင်တာ ဒါမှမဟုတ် အကြံပြုချင်တာ ရှိသေးလား။"

ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအို - "မရှိ... မရှိတော့ပါဘူး။"

"တကယ်တော့ ဒီအစီအစဉ်က မူလက နည်းနည်း စွန့်စားရတာပေါ့၊ အကယ်၍ အဲဒီသုံးယောက်ထဲက တကယ့် မိဘရိုသေတော့် သားသမီးတစ်ယောက်ယောက် ထွက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ အဘွားအိုရဲ့ မြေးတွေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ သူတို့အားလုံးက အဘွားအို သက်တမ်းရှည်နေတာဟာ သူတို့ရဲ့ ကံဇာတာကို စုပ်ယူနေပြီး သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးနေတယ်လို့ ထင်နေကြတာပဲ။ ဒီလိုမျိုး သားသမီးမြေးမြစ်တွေမို့လို့ စိတ်ချလို့ရပါတယ်။"

ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအို - "ဟုတ်ပါတယ်၊ သိပ်ကို စိတ်ချရပါတယ်။"

"ဒါဆို ဒီအစီအစဉ်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ။"

"အင်? ကောင်းပါတယ်၊ သိပ်ကောင်းတယ်၊ အလွန်ကောင်းပါတယ်၊ မင်းအမိန့်ပေးတဲ့အတိုင်း ငါလုပ်ပါ့မယ်။"

ထိုအချိန်တွင် ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင် မြူခိုးများ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်ကို လီကျစ်ယွမ် မြင်လိုက်ရသည်၊ ၎င်းသည် စင်မြင့်ထက်တွင် ရေငွေ့ပျံနေသည့် ရေခဲခြောက်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူလှသည်။

"မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

ထွက်ပေါ်လာသော အနက်ရောင် မြူခိုးများသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် စုစည်းသွားသည်။

"အစီအစဉ်က သိပ်ကို ကောင်းလွန်းလို့ပါ၊ အဲဒါကို တွေးရုံတင်... ငါ့ရဲ့ နာကျည်းချက်အာဃာတတွေ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားသလိုပဲ။"

"မင်း တောင့်ခံနိုင်ပါဦးမလား။"

"ရပါတယ်၊ ငါ့ရဲ့ နာကျည်းချက်က နက်ရှိုင်းပါတယ်၊ အဲဒီသုံးယောက် ထိုက်တန်တဲ့ ဝဋ်ကြွေးတွေကို ခံစားရမယ့်အချိန်ကျရင် ငါ လုံးဝ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ သက်သာရာရသွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။"

"ဒါဆို မင်း ဒီအချိန်တောအတွင်းမှာ အမြဲတမ်း ဒုက္ခရောက်နေခဲ့တာပေါ့?"

"မိနစ်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်းပါပဲ၊ ဆီပူအိုးထဲမှာ အကြော်ခံနေရသလိုမျိုး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရတာ။ အကယ်၍ ငါက စကားမပြောနိုင်ဘဲ အတွေးမရှိရင် ပိုပြီး နေလို့ကောင်းဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးချင်တော့... ငါ့မှာ အသိစိတ်ရှိနေတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ဒီနာကျင်မှုက အဆပေါင်းများစွာ ပိုတိုးနေတာပေါ့။"

"ဒါက တကယ်ကို သနားစရာကောင်းတာပဲ။"

"မဟုတ်ဘူး၊ သနားစရာမလိုပါဘူး၊ ငါတို့... မဟုတ်ဘူး၊ ငါလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ ငါလို သတ္တဝါမျိုး တည်ရှိခွင့်ရဖို့၊ မွေးဖွားလာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူလှပါဘူး။ ငါ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်မိတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး ကြောက်ရွံ့မိပေမဲ့လည်း... ငါ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လီကျစ်ယွမ်က မိမိရှေ့ရှိ ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုကို ကြည့်လိုက်သည်၊ တကယ်တော့ သူသည် ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အနက်ရောင်ကြောင်ကြီးကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအဘွားအိုသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံကာ သားသမီးသုံးယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီး မြေးမြစ်များကိုပင် ဆက်လက် ထိန်းကျောင်းပေးခဲ့ရှာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဘွားအို၏ ကျေးဇူးကို တကယ်တန်ဖိုးထားပြီး၊ နေ့စဉ် ကြီးမားသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အရင်းပြု၍ အဘွားအိုအတွက် ကလဲ့စားချေပေးရန် အသင့်ရှိနေသူမှာမူ... အဘွားအို မွေးစားခဲ့သည့် အရုပ်ဆိုးပြီး မစွမ်းမသန်ဖြစ်နေသော ကြောင်အိုကြီးသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လူသားနှင့် တိရစ္ဆာန်ကြားက အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်မှာ လူသားတို့၏ အောက်ခြေအနိမ့်ဆုံး စိတ်ဓာတ်သည် တိရစ္ဆာန်များထက်ပင် ပို၍ နိမ့်ဆင်းသွားနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဒါပေမဲ့၊ ဒါတွေကို ငါ့ကို ပြောပြ... ညွှန်ပြပေးနေတာကြောင့် မင်းကိုယ်တိုင် ဒုက္ခရောက်မသွားဘူးလို့ သေချာရဲ့လား။"

"ငါလား။" လီကျစ်ယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ရင်း "ငါက ဘယ်လိုလုပ် ဒုက္ခရောက်မှာလဲ၊ ငါက ကုသိုလ်ကောင်းမှု လုပ်နေတာ ထင်ရှားနေတာပဲကို။"

"ကုသိုလ်ကောင်းမှု လုပ်နေတာ ဟုတ်လား။"

"ဟုတ်တယ်။" လီကျစ်ယွမ်က အခန်းထဲတွင် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သော နျူမိသားစု မောင်နှမများကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်သည် - "မင်းဖြစ်တဲ့ မိစ္ဆာအလောင်းကောင်က သူတို့ကို သတ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက သူတို့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါက ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုပြီး ပါရမီဖြည့်ဆည်းတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"