အစီအရင် စတင်ခြင်း
ဆေးလိပ်ဖင်စီခံတွေကို ကိုင်ဖန်များလွန်းလို့ ဆေးလိပ်နံ့ စွဲနေတဲ့ သူမရဲ့လက်တွေဟာ အသားအရေထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် အဖြူရောင်ဗနီဂါရည် (ရှာလကာရည်) နဲ့ စိမ်လေ့ရှိတဲ့ အလေ့အထကြောင့် ပိုလို့တောင် စူးရှရှအနံ့ ထွက်နေတော့တယ်။ အနားမှာ ရပ်နေတဲ့သူဆိုရင် အဲဒီအနံ့ကို အတိုင်းသား ရနိုင်ပြီး၊ အကယ်၍ နှာခေါင်းနားသာ ကပ်ပေးလိုက်ရင် အဲဒီပြင်းထန်တဲ့ အနံ့ကြောင့် သတိလစ်နေတဲ့သူတောင် ပြန်နိုးလာနိုင်လောက်တယ်။ လျိုကျန်းရှာက ခဏလောက် အကဲခတ်ပြီးနောက် မေးလိုက်တယ် - “ကွေရင်… ညည်း လူနာမည်ခေါ်ပြီး ပြန်ခေါ်တာမျိုး လုပ်ပြီးပြီလား။”
“လုပ်ပြီးပြီ၊ လုပ်ပြီးပြီရှင့်။”
ဆွန်းကွေရင်က အပ်တွေထည့်ပြီး ရေစိမ်ထားတဲ့ ခွက်ကို ချက်ချင်း အပြေးအလွှား သွားယူလာခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့မှ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ “အလိုလေး…” ဟု အော်လိုက်မိတော့တယ်။ ခွက်ထဲက အပ်တွေက သံချေးတက်နေရုံတင်မကဘဲ နီရဲနေတဲ့ သံချေးတွေက ခွက်အောက်ခြေတစ်ခုလုံးမှာ ကွင်းလိုက်ကြီး ပျံ့နှံ့နေလို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လီကျူးရှန်းက အခြေအနေကို ရှင်းပြဖို့ သူမအမေနားကို အမြန် တိုးကပ်သွားတော့တယ်။
သမီးဖြစ်သူရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် လျိုကျန်းရှာက သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး လေးနက်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ် - “ညီမလေး… ညည်းကလေးက အောက်လမ်းနည်းနဲ့ ပြုစားခံထားရတာပဲ။”
“အာ…” ဆွန်းကွေရင်က ထပ်ပြီး ထိတ်လန့်သွားကာ အလောတကြီး အသနားခံတော့တယ် - “ကယ်ပါဦး၊ ကယ်ပေးပါဦးရှင့်။ သမီးရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေးပါ၊ ကျွန်မဆီ ရောက်နေတုန်း ဘာမှ အဖြစ်မခံနိုင်လို့ပါရှင့်။”
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ပဲ ဆွန်းကွေရင်က သူ့အိတ်ကတ်ထဲက ဆေးလိပ်တစ်ဘူးကို ထုတ်ပြီး လျိုကျန်းရှာဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ လျိုကျန်းရှာက လက်နဲ့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
“အဘွား အရင် သောက်လိုက်ပါဦး၊ ကန်တော့ပွဲဖိုးကိုတော့ နောက်မှ ကျွန်မတို့ အစားထိုး ပေးပါ့မယ်…”
လျိုကျန်းရှာက ဆွန်းကွေရင်ရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ် - “ညည်းတို့ မိသားစုဆီက ဘာမှ မယူဘူး၊ ယူလို့လည်း မရဘူး၊ ပူလောင်လွန်းတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီးရယ်… အဲလို မပြောပါနဲ့၊ ကျွန်မမြေးလေး…”
လျိုကျန်းရှာက သမီးဖြစ်သူဘက် လှည့်ပြီး ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်တယ် - “ကြားတယ်မလား။ ညည်းဦးလေးဟန် အချစ်ဆုံး သမီးငယ်ရဲ့ သားတဲ့။”
“လီလန်ရဲ့ သားပေါ့။” လီကျူးရှန်းက ခဏလောက် ငြိမ်သွားပြီးမှ - “လီလန်က အရင်တုန်းက သမီးနဲ့ အရမ်းခင်တာ။”
လီလန်ဆိုတာ လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ အမေ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီတုန်းက ရွာသားတွေက လျိုကျန်းရှာတို့ မိသားစုကို အမင်္ဂလာရှိတဲ့ မိသားစုလို့ သတ်မှတ်ထားကြပြီး၊ မိဘတွေကလည်း သူတို့ကလေးတွေကို လီကျူးရှန်းနဲ့ အတူမဆော့ဖို့ သတိပေးထားကြတာကြောင့် သူမရဲ့ ကလေးဘဝဟာ အထီးကျန်ခဲ့ရရှာတယ်။ သူမဟာ တခြားကလေးတွေလို ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ သူများအိမ်တွေကို မသွားရဲခဲ့ဘူး၊ သွားရင်လည်း အဲဒီအိမ်က လူကြီးတွေရဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့ မုန်းတီးတာကိုပဲ ခံရတတ်လို့ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လီလန်ကတော့ အဲဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမကို မကြာခဏ လာခေါ်ပြီး တူတူဆော့လေ့ရှိတယ်၊ အဲဒီ သံယောဇဉ်ဟာ လီလန် ကောလိပ်တက်ပြီး ရွာကနေ ထွက်သွားတဲ့အထိ တည်မြဲခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
လျိုကျန်းရှာက မျက်စိကို မှိတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
လီကျူးရှန်းက လီကျစ်ယွမ်ကို ကြည့်ရင်း ဆွန်းကွေရင်ကို ပြောလိုက်တယ် - “ဒီကလေးက တကယ် ချောတာပဲ၊ လီလန်နဲ့ အရမ်းတူတယ်။”
ဆွန်းကွေရင်က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ အာရုံတွေကတော့ လျိုကျန်းရှာဆီမှာပဲ ရှိနေဆဲပဲ၊ လျိုကျန်းရှာက တကယ်ပဲ ငြင်းနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ဆင်ခြေပေးနေတာလားဆိုတာ သူမ မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။
လီကျူးရှန်းက ဆက်ပြောတယ် - “ချွေချွေက မနေ့တစ်နေ့ကတင် ပြောသေးတယ်၊ သူ့မှာ ယွမ်ဟောက်လေး ဆိုတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိတယ်တဲ့၊ သူ့ကို ချောကလက်လည်း ကျွေးတယ်၊ ချောင်းစပ်မှာလည်း ခဲလုံးတွေ တူတူကောက်ပေးတယ်ဆိုပြီးတော့။”
လီကျူးရှန်းဟာ သူမရဲ့ ကလေးဘဝတုန်းက ဝိုင်းပယ်ခံခဲ့ရသလို၊ အခု သူမရဲ့ သမီးလေး လီချွေချွေဟာလည်း အတူတူပါပဲ၊ တခြားကလေးတွေ တူတူဆော့နေတာကို အဝေးကနေပဲ လှမ်းကြည့်နေခဲ့ရရှာတယ်။ ချွေချွေက အနားကို မကပ်ရဲဘူး။ အကယ်၍ ကပ်သွားရင်လည်း ကလေးတွေက သူတို့မိဘတွေက အတူမဆော့ခိုင်းဘူးလို့ ပြောပြီး ဝိုင်းအော်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြ စမြဲပဲ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကတော့ ချွေချွေတစ်ယောက် အိမ်ကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြန်လာပြီး၊ အရမ်းချောတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်က တခြားကလေးတွေက အတူမဆော့ဖို့ တားနေတဲ့ကြားကပဲ သူမကို တစ်မွန်းလွဲခင်းလုံး အတူဆော့ပေးပြီး ချောကလက်ပါ ကျွေးခဲ့တယ်လို့ လာပြောခဲ့ဖူးတယ်။
လျိုကျန်းရှာက မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်တယ်၊ သမီးဖြစ်သူကို အားမလိုအားမရနဲ့ ရင်နာစရာကောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆွန်းကွေရင်ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်တယ် - “ညီမလေး… အမှန်အတိုင်းပဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြစို့။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ပြောပါရှင့်။”
“ပုံမှန်ဆိုရင် အမှုကိစ္စ အခု နှစ်ဆယ်မှာ ဆယ့်ငါးခုက ဘာမဟုတ်တာတွေချည်းပဲ၊ ငါက လူတွေ စိတ်အေးရအောင် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် လုပ်ပေးလိုက်တာမျိုး။ ကျန်တဲ့ ငါးခုထဲက လေးခုကတော့ တစ်ခုခု ဖြစ်နေသလိုလိုနဲ့ နောက်ဆုံးကျ ဘာမှ မဟုတ်ပြန်ဘူး။ ဒါကြောင့် အများဆုံးရှိမှ တစ်ခုကပဲ တကယ် ရှုပ်ထွေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ရှင်းရတာလည်း မခက်ပါဘူး။ ငါ ညည်းတို့ဆီက ပိုက်ဆံမယူတာက ပထမအချက်က ညည်းယောက်ျားက ငါတို့ သားအမိကို တကယ် ကူညီခဲ့ဖူးလို့ ညည်းတို့ ပိုက်ဆံကို ငါ မယူချင်တာ၊ ဒုတိယအချက်ကတော့ ဒီလိုမျိုး ကိစ္စအတွက် ပုံမှန်လုပ်နေကျ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း ပိုက်ဆံယူစရာ မလိုလို့ပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီးရယ်… ကျွန်မကလေးကော ဘယ်လိုလဲရှင့်၊ အစ်မကြီး သူ့ကို ကယ်ရမယ်နော်။”
“ငါ ကူညီမှာပါ။” လျိုကျန်းရှာက ပြုံးလိုက်ပြီး - “မီးဖိုထဲက အမွှေးတိုင်ပြာ အချို့ သွားယူပေးစမ်း။”
“ကောင်းပါပြီ။”
ဒီအရပ်ဒေသက မြေမီးဖိုတွေမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အပေါက်ငယ်လေးတွေ ပါလေ့ရှိပြီး၊ မီးဖိုရဲ့ နောက်ဘက်က အပေါက်မှာတော့ မီးဖိုချောင် နတ်မင်းရဲ့ ပုံကို ကပ်ထားကာ အဲဒီအပေါက်ထဲမှာ အမွှေးတိုင်အိုးလေးတစ်လုံး ထားလေ့ရှိကြတယ်။ ဆွန်းကွေရင်က အမွှေးတိုင်အိုးကို အောက်ချပြီး လျိုကျန်းရှာဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
လျိုကျန်းရှာက အမွှေးတိုင်ပြာတစ်ဆုပ်ကို ယူပြီး လက်ထဲမှာ ဆုပ်ထားရင်း ဂါထာမန္တရားတွေကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဖတ်တော့တယ်။ ဘာတွေရွတ်နေမှန်း နားမလည်နိုင်ပေမဲ့ သူမက တော်တော်ကြာကြာလေး ရွတ်နေခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
လျိုကျန်းရှာက - “သူ့ကို အုပ်ထားလိုက်တော့။”
ဆွန်းကွေရင် ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားမလည်ခင်မှာတင် လီကျူးရှန်းက လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ ပါးစပ်နဲ့ နှာခေါင်းကို သူမရဲ့လက်တွေနဲ့ အမြန် အုပ်လိုက်တော့တယ်။ လျိုကျန်းရှာက အမွှေးတိုင်ပြာတွေကို ကလေးရဲ့ လည်ပင်းနဲ့ ပုခုံးတွေပေါ် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်တယ်၊ မိတ်ထွက်လို့ မိတ်မုန့်တွေ ဖြူးပေးနေသလိုမျိုးပဲ။ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာတာကြောင့် ဆွန်းကွေရင်က ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်မိတော့တယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမရဲ့ မြေးဖြစ်သူ ပုခုံးပေါ်မှာ လက်ဝါးနှစ်ဖက် ရိုက်နှိပ်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ထပ်တူကျနေတဲ့ ခရမ်းရောင် အမှတ်အသား နှစ်ခု ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရလို့ပဲ။
လျိုကျန်းရှာက - “ဒါက တော်တော် ပြင်းထန်တယ်… သမီး၊ စကြစို့။”
“ဟုတ်ကဲ့။” လီကျူးရှန်းက ပြန်ထူးပြီး စက်ဘီးပေါ်က ပစ္စည်းအချို့ သွားယူဖို့ အပြင်ကို ထွက်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ ပန်းကန်လုံးအလွတ်တစ်လုံးနဲ့ စုတ်တံတစ်ချောင်း ယူလာပြီး ပန်းကန်လုံးထဲကို မင်ရည်တွေ လောင်းထည့်လိုက်တယ်၊ ထို့နောက် အိတ်ကတ်ထဲကနေ အနီရောင်ချည်ကြိုးတစ်ချောင်း ထုတ်လိုက်တယ်၊ ကြိုးက ကြည့်ရတာ ဆွယ်တာထိုးတဲ့ ချည်မျှင်နဲ့ တူပေမဲ့ ဖြည်လိုက်တဲ့အခါ သံချေးညှော်နံ့လို အနံ့မျိုး ထွက်လာပြီး လီကျူးရှန်းရဲ့ လက်ဖမိုးပေါ်မှာ နီရဲတဲ့ အမှတ်အသားတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့စေတယ်။
ဆက်လက်ပြီး လီကျူးရှန်းက ကြိုးရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းကို သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ချည်လိုက်ပြီး၊ နောက်တစ်ဖက်ကိုတော့ လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ချည်ကာ အနည်းငယ် လှမ်းတဲ့နေရာမှာ သွားရပ်လိုက်တယ်။
လျိုကျန်းရှာက စုတ်တံကို မင်ရည်ထဲ နှစ်လိုက်ပြီး လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ အဆက်မပြတ် ဝိုင်းဝိုင်းပတ်ပတ် ဝိုင်းတွေ ဆွဲရင်းနဲ့ ပါးစပ်ကလည်း စကားလုံးတွေကို ဆက်တိုက် ရွတ်ဖတ်နေတော့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ အားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ၊ ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လျိုကျန်းရှာရဲ့ စကားလုံးတွေ ပိုမြန်လာပြီး လက်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပိုသွက်လာတာနဲ့အမျှ အနီရောင်ချည်ကြိုးဟာလည်း တုန်ခါလာတော့တယ်။