ဝဋ်လည်ခြင်း

သူမကိုယ်တိုင်လည်း ငတ်တလှည့် ပြတ်တလှည့် ဖြစ်နေရှာတာတောင် ကျွန်တော့်ကို မွေးစားခဲ့ပါသေးတယ်။ သူမ ဘာစားစား ကျွန်တော်လည်း အဲဒါပဲ စားရတာပေါ့။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ရင်ခွင်ထဲပွေ့ပြီး နေပူဆာလှုံရင်း စကားတွေ ပြောတတ်တယ်၊ သူမရဲ့ ပျိုရွယ်စဉ် အချိန်တွေအကြောင်း ပြန်ပြောင်းပြောပြတတ်သလို၊ မျက်နှာကိုတောင် သေသေချာချာ မမှတ်မိတော့တဲ့ ကလေးတွေရဲ့ အဖေအကြောင်းကိုလည်း ပြောပြတတ်သေးတယ်။ ကလေးသုံးယောက် ငယ်ငယ်တုန်းက အမှတ်တရ အလွဲအချော်လေးတွေကို ရယ်မောပြီး ပြောပြလေ့ရှိသလို၊ သားအကြီးက နောက်ပိုင်းကျရင် သူမကို ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘဲ အိပ်ရာပေါ်မှာတင် ထမင်းကျွေးပြီး လုပ်ကျွေးပြုစုမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ကြောင်းလည်း ပြောပြတတ်တယ်။ သားအလတ်ကတော့ ရာသီအလိုက် အဝတ်အစား အသစ်စက်စက်လေးတွေ ချုပ်ပေးမှာမို့ ဖာထေးထားတဲ့ အဝတ်ဟောင်းတွေကို ဝတ်စရာမလိုတော့ဘူးလို့ ဆိုခဲ့သတဲ့။ သမီးအငယ်မကလည်း ရွာထဲက တခြားမိန်းမတွေလိုပဲ နေ့တိုင်းဝတ်ဖို့ ရွှေလက်ဝတ်ရတနာတွေ ဝယ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်တဲ့လေ။ ဒါတွေအကြောင်း ပြောပြတဲ့အချိန်တိုင်း သူမဟာ သိပ်ကို ပျော်ရွှင်နေပုံရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်အနေနဲ့ ကျွန်တော် သိနေတာကတော့ သူမ မွေးထုတ်ပြီး ပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ သားသမီး၊ မြေးမြစ်တွေဟာ သူမဆီမလာကြတာ သိပ်ကို ကြာလှပြီဆိုတာပါပဲ။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမ ဖျားနာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမဟာ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲ များနေပါစေ၊ ဘယ်တော့မှ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပြိုကွဲမသွားတဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ သစ်သားဘီးအိုကြီးတစ်ခုလိုပါပဲ။ ရွာသားတွေ ရောက်လာပြီး သူမရဲ့ အခြေအနေကို မြင်တဲ့အခါ သားသမီး သုံးယောက်စလုံးကို ဆင့်ခေါ်ပြီး အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေတဲ့ မိခင်အိုကြီးကို လုပ်ကျွေးကြဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်။ သူမက မသေဘဲ အသက်ရှည်လွန်းလို့ သူတို့ရဲ့ ကံဇာတာတွေကို ပိတ်ပင်နေတယ်လို့ ရန်ငြိုးဖွဲ့နေကြတဲ့ ထိုသားသမီး သုံးယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုပ်ကျွေးချင်ပါ့မလဲ။ တကယ်တော့ သူတို့ဟာ ကိုယ့်သားသမီးတွေရဲ့ မအောင်မြင်မှု မှန်သမျှကို မိခင်အိုကြီးအပေါ် ပုံချပစ်ခဲ့ကြတာပါ။ သူတို့ရဲ့ ကံဆိုးမှုနဲ့ အရည်အချင်းမရှိမှုတွေဟာ သူမကြောင့် ဖြစ်ရသလိုမျိုးပေါ့။ ရွာသားတွေက မျက်စိဒေါက်ထောက် စောင့်ကြည့်နေကြပေမဲ့ သူတို့ကတော့ အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်ဖို့တောင် အလိုမရှိခဲ့ကြပါဘူး။ ဒါကြောင့်ပဲ သူတို့အားလုံး တိုင်ပင်ပြီး သူမကို အိမ်ဟောင်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ ကြံစည်ခဲ့ကြတယ်။ ဟော... ကြည့်လိုက်လေ၊ ဟိုးရှေ့က အိမ်ပဲ။"

မြောင်းအတိုင်း လျှောက်လာရင်း လီကျစ်ယွမ်တစ်ယောက် တော်တော်လှမ်းလှမ်းကို ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေ့တည့်တည့်တွင် အခန်းသုံးခန်းပါသော တစ်ထပ်အိမ်တစ်လုံး ရှိနေပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီက အခန်းများမှာ ပြိုကျနေကာ အလယ်ခန်းတစ်ခုသာ မတ်တတ်ခိုင်ခိုင် ရပ်တည်နေနိုင်တော့သည်။ အိမ်တံခါးမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး အပေါ်မှာ ကပ်ထားတဲ့ တံခါးစောင့်နတ်ရုပ်ပုံများမှာလည်း သက်တမ်းရင့်လှသဖြင့် မည်းမှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဘွားအိုနျူက ရေမြောင်းထဲကနေ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုလျက် တက်လာပြီး တံခါးရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။ တံခါးကို အလောတကြီး တွန်းမဖွင့်သေးဘဲ လွမ်းဆွတ်တသဟန်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေမိသည်။

"သူတို့က နေ့တိုင်း ရွာသားတွေ မြင်အောင် ဟန်ဆောင်ပြီး ထမင်းလာပို့ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ပန်းကန်အလွတ်တွေပဲလေ။ သူမ ဘယ်လောက်ပဲ အသည်းအသန် တောင်းပန်ပါစေ၊ ဆန်တစ်စေ့ ရေတစ်စက်တောင် မပေးခဲ့ကြဘူး။ သားနှစ်ယောက်စလုံးမှာသူ့အကြောင်းနဲ့သူဆင်ခြေတွေ ရှိကြတာပေါ့။ သူတို့ သားသမီးတွေက သဘောမတူလို့ပါတဲ့၊ ပြီးတော့ သူမသာ မရှိရင် သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်က ဒီထက်မက တောက်ပနေမှာပါတဲ့။ ဆာလောင်လွန်းလို့ မသက်သာဘဲ အသက်ငင်နေတဲ့ မိခင်အိုကြီးရဲ့ ရှေ့မှာ သားနှစ်ယောက်က သူတို့ကိုယ်သူတို့ပဲ မတရား အစော်ကားခံနေရသလိုလို၊ မိခင်ကြီးကပဲ သိပ်ကို အပြစ်ကြီးလေးတဲ့ လူဆိုးလူမိုက်ကြီးလိုလို လုပ်နေခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ သူမက သိပ်ကို ကြံ့ခိုင်လွန်းပါတယ်။ နှင်းရည်ကို သောက်တယ်၊ ရေညှိကို စားတယ်၊ အိမ်ထဲကို တွားသွားဝင်လာတဲ့ ပိုးမွှားတွေကို စားတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စားလို့ရတာဖြစ်ဖြစ်၊ မရတာဖြစ်ဖြစ် မျိုချနိုင်သမျှ ပါးစပ်ထဲ အကုန်သွတ်သွင်းခဲ့တာ။ ဇွဲသန်လှတဲ့ မြက်ပင်လေးတစ်ပင်လို အသက်ငင်နေရင်းနဲ့ကို တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့ရှာတာ။ သူမ ရုန်းကန်နေရတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် သနားမိတယ်၊ ပိုပြီး သနားဖို့ကောင်းတာက အဲဒီလိုအချိန်မှာတောင် သူမက ခက်ခက်ခဲခဲ ဖမ်းမိတဲ့ ပိုးမွှားလေးတွေကို ကျွန်တော့်ကို ခွဲကျွေးဖို့ သတိရနေသေးတာပဲ။ ကိုယ်တိုင် ဘယ်လောက်ပဲ ဒုက္ခရောက်နေပါစေ ကျွန်တော့်ကို အစာကျွေးဖို့ တွေးနေတုန်းပဲလေ။ ဟိုးတုန်းက ကလေးသုံးယောက်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခခံပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တုန်းကလိုမျိုးပေါ့။ ဟီးဟီး... ဟီးဟီးဟီး..."

အဘွားအိုနျူက ရယ်မောလိုက်ရာ မြွေ၊ ပိုးမွှား၊ ကြွက်နဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေ ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ထားလို့ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ မျက်နှာပေါ်က အနာအဆာ အကွဲကြောင်းတွေကြားထဲကနေ နူးညံ့တဲ့ အမွေးနုလေးတွေ တဖြည်းဖြည်း ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကြောင်မျက်နှာနဲ့ အဘွားအိုရဲ့ ရုပ်သွင်က သိပ်ပြီး ကြောက်စရာမကောင်းတော့သလို ခံစားရသည်။ အကြောင်းမူကား ၎င်းသည် အတွင်းပိုင်းက တကယ့် အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်မှုကို ဖုံးကွယ်ပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီကျစ်ယွမ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည် - "မင်း သူမရဲ့ အသားကို စားခဲ့တာလား။"

ကြောင်မျက်နှာနဲ့ အဘွားအိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည် - "စားခဲ့တယ်။"

"ကျွီ..."

အိမ်တံခါးက အလိုအလျောက် ပွင့်သွားပြီး နားမခံသာတဲ့ အသံအက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့်အမျှ အတွင်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားပုံရသည့် အသံများလည်း အပြင်သို့ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ နျူမောင်နှမ သုံးယောက်စလုံးက ကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်နေကြပြီး ခေါင်းမှာ အဖြူရောင်ဖဲကြိုးများ စည်းနှောင်ကာ၊ ခါးတွင် အနက်ရောင်ပတ်တီးများ ပတ်ထားလျက်၊ လျှော်တေအဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ကာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေကြသည်။ အရာအားလုံးက နေ့ခင်းဘက်က ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ တာအိုဘာသာရေး အခမ်းအနားအတိုင်း ထပ်တူပင် ဖြစ်သည်။ လီကျစ်ယွမ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရသည်။ နျူမောင်နှမတွေက ဒီမှာ ရှိနေရင် ဆရာကြီးနဲ့ ရွန့်ရှန်းတို့ ဖမ်းမိခဲ့တဲ့အရာက ဘာလဲ။ သို့သော်လည်း အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပြန်တွေးမိပြီး လီကျစ်ယွမ် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်တာက သူ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီလို့ ထင်နေတာဟာ... ဘယ်တုန်းကမှ တကယ်ပြန်ဝင်မလာခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်၊ အိပ်မက်တစ်ခုကနေ နိုးလာပြီး လက်တွေ့ဘဝဆီ မပြန်ဘဲ အိပ်မက်အသစ်တစ်ခုထဲကို ထပ်ဆင့် ဝင်ရောက်သွားသလိုမျိုးပေါ့။ အထင်ရှားဆုံး အမှတ်အသားကတော့... ဦးလေးချင် ပျောက်ကွယ်သွားကတည်းက သူ့ကို တစ်ခါမျှ ပြန်မတွေ့ရတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အရင်က တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဦးလေးချင်ဟာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာက သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးထဲကနေ ဖန်တီးပုံဖော်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုမျှသာ။ အဲဒီအရာက သူ့စိတ်ထဲက "လောကအကြောင်းအရာ မှတ်တမ်း" ကိုတောင် ဖတ်ရှုနိုင်ခဲ့ပြီး ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ့ကို ပြန်ပြီး ရွတ်ပြခဲ့သေးတာပဲ။

အဘွားအိုနျူက နျူဖူကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောသည် - "သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ခဏခဏ ဖျားနာတတ်တာ၊ အဲဒါ သူမပဲ... လေထဲမိုးထဲမှာ သူ့ကို ပိုးပြီး ဆေးကုသဖို့ လိုက်ပြခဲ့တာ။ ဆေးဖိုးဝါးခမရှိတော့ ဆရာဝန်ကို ဒူးထောက်တောင်းပန်ပြီး သူတို့အိမ်မှာ အဝတ်လျှော်ပေး၊ ထင်းခွေပေးခဲ့ရရှာတာ။"

ထို့နောက် အဘွားအိုနျူက နျူရွေ့ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြန်သည် - "သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ဂိုဏ်းအုပ်စုတွေ ရန်ပွဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ပြီး လူသတ်မိခဲ့တယ်၊ အဲဒါ သူမပဲ သေဆုံးသူရဲ့ မိဘတွေဆီ သွားပြီး အသနားခံ တောင်းပန်ခဲ့တာ။ သူတို့ သေဆုံးတဲ့အထိ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပြီး ခွင့်လွှတ်စာ တောင်းခံခဲ့ရတာ။ နောက်ဆုံးတော့လည်း သူမဟာ အဲဒီလူရဲ့ မိဘတွေကို ကွယ်လွန်တဲ့အထိ တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ရှာပါတယ်။"

နောက်ဆုံးတွင် အဘွားအိုနျူက နျူလျန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည် - "သူတို့ မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲဝေကြတုန်းက သူမက ငိုယိုပြီး ပြောခဲ့တယ်၊ သူမလည်း မိခင်ရဲ့ သားသမီးပဲမို့လို့ မျက်နှာလိုက်မခွဲခြားပါနဲ့တဲ့။ အကယ်၍ အစ်ကိုတွေက အိုမင်းလာတဲ့အခါ မိခင်ကို မပြုစုချင်ရင်တောင် သူမက အိမ်ခေါ်ပြီး ပြုစုပါ့မယ်လို့ ပြောခဲ့လို့ ရှိစုမဲ့စု ပိုင်ဆိုင်မှုလေးတွေကို သုံးစု တန်းတူ ခွဲပေးခဲ့ရတာ။"

စကားပြောရင်း အဘွားအိုနျူက ခေါင်းလှည့်ကာ လီကျစ်ယွမ်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် - "နျူလျန် ဘာလုပ်ခဲ့လဲ မင်းသိလား။ မိခင်အိုကြီးက အသက်ပြင်းလွန်းတော့ နေ့တိုင်း ဒီလို ပြဇာတ်ကပြနေရတာ သိပ်စိတ်ပျက်စရာကောင်းတယ်လို့ နျူလျန်က တွေးမိတာပေါ့။ အဲဒီညက နျူလျန် 'ထမင်းလာပို့' တဲ့ အလှည့်ပဲ၊ သူမက အဘွားအိုကို အိပ်ရာပေါ်ကနေ ဆွဲချပြီး ရှေ့က ရေမြောင်းထဲကို ပစ်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ နောက်နေ့ကျတော့ မိခင်အိုကြီးက ရေမြောင်းထဲကို မတော်တဆ ချော်ကျပြီး ပျောက်ဆုံးသွားတာပါလို့ အလိမ်အညာ ပြောခဲ့တာ။ တကယ်တော့ အဲဒီအချိန်မှာ အဘွားအိုက ငတ်ပြတ်လွန်းလို့ စကားတောင် မပြောနိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေပြီ။"

"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့လည်း သူမဟာ ရေထဲကို အပစ်ချခံရပြီး... ရေနစ်သေဆုံးသွားခဲ့ရရှာတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူမက ရေထဲမှာ မျောနေခဲ့တာ၊ ကျွန်တော်ကတော့ အခုတင် မင်းလုပ်ခဲ့သလိုမျိုး ကမ်းပါးအတိုင်း သူမနောက်ကို လိုက်လျှောက်လာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် သူမရဲ့ ရုပ်အလောင်းပေါ်ကို ခုန်တက်ပြီး အသားတွေကို ကိုက်စားခဲ့တယ်။ စားစရာ အသား သိပ်မရှိတော့ပေမဲ့ အရိုးငေါငေါနဲ့ သိပ်ကို မာကျောလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကိုပဲ ကိုက်ချင်တယ်၊ စားချင်တယ်။ ကျွန်တော် သိပ်ဒေါသထွက်ခဲ့တာ။ သူမက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲရတာလဲ။ ဒီလောက်အထိ အူအူအလည်လည် ဖြစ်တဲ့သူမျိုး ဒီလောကမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။"

"အဲဒါကြောင့် မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အတူတူ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတာပေါ့?"

"ဟုတ်တယ်၊ အခြေအနေက ဒီလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သေဆုံးသွားခဲ့ပေမဲ့... ပြန်လည် ရှင်သန်လာခဲ့ကြတယ်၊ လူလည်းမဟုတ်၊ သရဲလည်းမဟုတ်၊ မိစ္ဆာလည်းမဟုတ်တဲ့ ဒီလို သတ္တဝါဆန်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်တော် ထင်တာတော့ သူမက သိပ်ကို မိုက်မဲလွန်းလို့ ကောင်းကင်ဘုံကတောင် ဆက်ပြီး ကြည့်မနေနိုင်တော့လို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

လီကျစ်ယွမ်က စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ မေးခွန်းကို နောက်ဆုံးတွင် မေးမြန်းလိုက်သည် - "မင်း အတိအကျ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။"

ကြောင်မျက်နှာနဲ့ အဘွားအိုက ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် အမူအရာကို ပြသရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် - "ငါ ကလဲ့စားချေချင်တယ်၊ သူမအတွက် ကလဲ့စားချေပေးချင်တာ။ အဲဒီ ကျေးစွန့်သား သုံးယောက်၊ သူတို့က ဘယ်မျက်နှာနဲ့ လူ့လောကမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ရှင်သန်နေဝံ့ရတာလဲ။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ကလဲ့စားချေဖို့ အင်အားအပြည့်အဝ ရှိနေတာ ထင်ရှားနေတာပဲ၊ ဘာလို့ အခုထိ မလုပ်သေးတာလဲ။"

ဒီမေးခွန်းကို ကြားရတဲ့အခါ ကြောင်မျက်နှာနဲ့ အဘွားအိုက လီကျစ်ယွမ်ကို ဝေခွဲမရဖြစ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး - "အဲဒီနေ့ အသက်ရှည်ဆွမ်းကျွေးပွဲတုန်းက မင်း ငါ့ကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက မင်းအသက်ဘေးကလွတ်ဖို့ မြှောက်ပင့်ပြောတာလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါက မင်းရဲ့ ရင်ထဲက ခံစားချက်အမှန်ပဲလား။"

"ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းမှာ ဒီလို အတွေးမျိုး ရှိသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"မင်းတို့လူသားတွေက... သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ အပြစ်တွေ ကြီးလေးနေပါစေ၊ တစ်ပါးအပြင်က မိစ္ဆာတွေက လူသားတွေကို အန္တရာယ်ပြုတာကို ခွင့်မပြုကြဘူးလေ။ ဒါက မင်းတို့ရဲ့ တရားပဲ၊ ဒါကို ဖောက်ဖျက်ရင် ဝဋ်လည်လိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ဆရာကြီးက မင်းကို မသင်ပေးခဲ့ဘူးလား။"

ဆရာကြီးက ငါ့ကို သင်ပေးခဲ့တာလား။ လီကျစ်ယွမ် ပြန်လည် စဉ်းစားခန်းဖွင့်မိသည်။ အဲ့ဒီညက ဆရာကြီးက သူ့ကို မုတ်ဆိတ်ကြီးရဲ့ အိမ်ကို ခေါ်သွားခဲ့တာ ထင်ရှားလှသည်။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ဆရာကြီးက ဘယ်လက်ကို ခါးထောက်၊ ညာလက်က ဆေးလိပ်ကို ကိုင်ပြီး တဟားဟား ရယ်မောရင်း နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါတို့ စားပွဲသောက်ပွဲကြီးကြီးမားမား ဆင်နွှဲလို့ရပြီလို့ ပြောခဲ့တာပဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက ဆရာကြီးရဲ့ တရားက တခြားလူတွေနဲ့ မတူတာလား။

"မဟုတ်ဘူး၊ အခု ငါတို့ ပြောနေတာက မင်းအကြောင်း။ မင်း ဒီလောက် ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှာထားပြီးပြီကို ဘာလို့ ကလဲ့စားမချေရသေးတာလဲ။"

ကြောင်မျက်နှာနဲ့ အဘွားအိုရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်က စတင် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်လာပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကနေ "တဖြောက်ဖြောက်" အသံတွေ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သေဆုံးနေတဲ့ တီကောင်တွေနဲ့ ကြွက်တွေက သူမရဲ့ ကိုယ်တွင်းကနေ တရွတ်တိုက် လျှောကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပုံကျလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် နာကျည်းချက်တွေနဲ့ မကျေနပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လုနီးပါး ပြောလိုက်သည် -

"ငါကလဲ့စားချေချင်တာပေါ့၊ အိပ်မက်ထဲအထိ ကလဲ့စားချေဖို့ပဲ တွေးနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို အဆိုးဆုံး ဒေါသထွက်စေတဲ့အရာက ဘာလဲ မင်းသိလား။ သူမနဲ့ ကျွန်တော်က တစ်သားတည်း ဖြစ်နေတာ။ ကျွန်တော်တို့က ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုတည်းပဲ။ ကျွန်တော်က ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နေတယ် ဆိုပေမဲ့လည်း၊ တကယ်တော့ သူမက မရှိတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ဗီဇစိတ်တွေက ကျွန်တော့်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်က အဲဒီသုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာနဲ့ သူမရဲ့ ဗီဇစိတ်တွေ နိုးထလာပြီး ကျွန်တော့်ကို တားဆီးပိတ်ပင်လိမ့်မယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ခံစားသိရှိနေရတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကို လက်စားချေဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါကြောင့် မင်းက သူတို့ သုံးယောက်စလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း သတ်ချင်နေတာပေါ့?"

"ဒါပေါ့၊ ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပေးရမှာလဲ။ ကျွန်တော်က တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ရွေးချင်တာမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်နဲ့ ဝဋ်ကြွေးတွေကို ခံစားစေချင်တာ။"

လီကျစ်ယွမ် - "ဒါဆိုရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်နဲ့၊ တစ်ယောက်ကိုမျှ မသတ်နဲ့တော့။"

"ဘာ..."

ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အဘွားအိုနျူက လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ ပုခုံးကို လှမ်းဆွဲပြီး သူ့လည်ပင်းကို ကိုက်တော့မတတ် အနီးကပ် ရှူးရှူးရှဲရှဲ ဖြစ်သွားကာ - "မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ မင်းသိရဲ့လား။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သတ်စရာ မလိုဘူးဆိုရင်၊ သူမက မင်းကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပဲ။"

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

လီကျစ်ယွမ်က အနားမှာ ရှိနေတဲ့ ကြောင်မျက်နှာနဲ့ အဘွားအိုကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် -

"တစ်ယောက်ကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်၊ တစ်ယောက်ကို ရောဂါသည် ဖြစ်အောင်လုပ်လိုက်၊ နောက်တစ်ယောက်ကိုတော့ ရူးသွပ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ပေါ့။ ပြီးရင် သူတို့ ရုန်းကန်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရတဲ့ သူတို့ရဲ့ လိမ္မာလှချည်ရဲ့ဆိုတဲ့ သားသမီးတွေက သူတို့ကို ဘယ်လိုမျိုး အနီးကပ် ပြုစုစောင့်ရှောက်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်လိုက်လေ။ အဲဒါက... သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံး ဝဋ်လည်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်။"