ကလေးနဲ့မတူတဲ့ကလေး

ဗိုက်ကားအောင် စားသောက်ပြီးနောက် လီဆန်းကျန်းတို့တစ်သိုက် ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။ တကယ်တော့ သူတို့အိမ်တွင် အလှူအတန်းနှင့် ပွဲလမ်းသဘင်များအတွက် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်နှင့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးရာ၌ သုံးသည့် နောက်တွဲပါ သုံးဘီးစက်ဘီးတစ်စီး ရှိသော်လည်း ရွန်ရှန့်က မနင်းတတ်ပေ။ လူကြီးများကလည်း ယနေ့လိုနေ့မျိုးတွင် သူ့ကို ချက်ချင်းလက်ငင်း သင်ခိုင်းရန် မဝံ့ရဲကြချေ။ ထို့ကြောင့် ရွန်ရှန့်သည် ဂိုဒေါင်ထဲမှ လက်တွန်းလှည်းတစ်စီးကို တွန်းထုတ်လာခဲ့သည်။ ထိုလှည်း၏ အရှေ့ပိုင်းက တော်တော်လေး ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် လီဆန်းကျန်း၊ လျူကျန့်ရှားနှင့် မစ္စတာရှန်းတို့ ဝင်ထိုင်ပြီးနောက် ရွန်ရှန့်သည် လှည်းလက်ကိုင်ကို မြှောက်ပင့်ကာ ဟန်ချက်ထိန်းပြီး လူကြီးသုံးဦးကို ဆည်ဘောင်ပေါ်မှ အောက်သို့ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ တွန်းချသွားခဲ့သည်။ ဗိုက်ပြည့်အောင် စားထားသည့် ရွန်ရှန့်၏ခွန်အားမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာလှသည်ဟု ဆိုရမည်။

သို့သော် ဝေးကွာသွားသော သူတို့၏ ကျောပြင်များကို ကြည့်ရင်း လီကျစ်ယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ တားမနိုင်ဆီးမရ ဖြစ်နေမိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒါဟာ... အိုမင်းမစွမ်း၊ နာမကျန်း၊ မသန်စွမ်းသူများနှင့် ကလေးသူငယ်များ စုစည်းထားသည့် စံပြအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို သူ မငြင်းနိုင်ပေ။

အိမ်တွင်း၌ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ချင်ဦးလေးသည် စက္ကူကပ်ရန် အနားကွပ်ဘောင်များ ပြုလုပ်ရန် ဆည်ဘောင်ပေါ်တွင် ထင်းခုတ်နေပြီး၊ ဒေါ်လေးလျူက ပထမထပ်တွင် အသစ်လုပ်ထားသည့် စက္ကူရုပ်များကို ဆေးရောင်ခြယ်နေသည်။ လျူယွီမေက အရှေ့ဘက်ခန်း တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ ရေနွေးကြမ်းသောက်နေပြီး ဒုတိယထပ်၏ အရှေ့တောင်ဘက်ထောင့်တွင်မူ လီကျစ်ယွမ်နှင့် အာလီတို့ စာဖတ်နေကြသည်။

သူသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်ကအတိုင်း အာလီ အိမ်သာသွားချိန်၊ ရေဆင်းသောက်ချိန်နှင့် မုန့်စားချိန်များကို ကွက်တိတွက်ချက်ထားသည်။ လျူယွီမေ၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားတိုင်းလည်း ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်မြဲ ဖြစ်သည်။ လျူယွီမေသည်လည်း စာဖတ်ရင်း ပင်ပန်းလာချိန်တွင် အပေါ်ထပ်၌ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား အကြောလျှော့ လေ့ကျင့်ခန်းကို သေသေချာချာ လုပ်ဆောင်နေသည့် ကောင်လေးကို ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ တွေ့နေရသည်။

သို့သော် မွန်းတည့်စာမစားမီ မိနစ်သုံးဆယ်အလိုတွင် လီကျစ်ယွမ်သည် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အခြားစာအုပ်တစ်အုပ် သွားယူရန် အခန်းထဲသို့ မဝင်တော့ဘဲ အာလီကို တည်တည်တံ့တံ့ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အာလီ... ဆရာကြီးတို့ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံရမှာကို ငါ စိုးရိမ်နေမိတယ်၊ ဒါကြောင့် သွားကြည့်မှ ဖြစ်မယ်။ နင် အိမ်မှာပဲ ငါ့ကို စောင့်နေပေးလို့ ရမလား"

အာလီက ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ လီကျစ်ယွမ် မတ်တတ်ရပ်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားရာ အာလီကလည်း နောက်ကနေ လိုက်ဆင်းလာသည်။ သို့သော် လီကျစ်ယွမ်က မြေအောက်ခန်းထဲ ဝင်ရန် သော့ထုတ်နေစဉ် အာလီက အရှေ့ဘက်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လျူယွီမေက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် "ဘာဖြစ်လို့လဲသမီး" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဒီနှစ်ရက်အတွင်း သူမ၏မြေးမလေးသည် စောစောထလေ့ရှိသဖြင့် မြေးမလေးကို အဝတ်အစားလဲပေး၊ ပြင်ဆင်ပေးရသည့် အချိန်ကလည်း စောလာခဲ့သည်။ ဒါဟာ ယွမ်ဟောက်လေးနှင့် စောစောစီးစီး စာတူတူဖတ်ချင်၍ မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် အခု မွန်းတည့်ခါနီးမှ ဘာဖြစ်လို့ မြေးမလေးက အခန်းထဲကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်ဝင်ချင်ရတာလဲ။ ကလေးနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ကြလို့လား။ မဖြစ်နိုင်တာ၊ သူမ၏ အာလီက ရန်ဖြစ်တတ်လို့လား။

မကြာမီမှာပင် လျူယွီမေသည် မက်မွန်သစ်သားဓား ကို ကိုင်ကာ ထွက်လာသည့် ယွမ်ဟောက်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဪ... ရန်ဖြစ်ကြတာတော့ မဟုတ်ပုံရပါဘူး။ အကယ်၍ သူမ၏ မြေးမလေးသာ တကယ် စိတ်ဆိုးသွားပါက ဒီကောင်လေးသည် ဤမျှ တက်ကြွလန်းဆန်းနေမည် မဟုတ်ပေ။

လီကျစ်ယွမ်က ချင်ဦးလေးအနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ "ချင်ဦးလေး... ကျွန်တော် မြို့ထဲသွားပြီး ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ချင်လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့၊ ဘာဝယ်ချင်လဲ ပြောလေ၊ ဦးလေး ဝယ်ပေးမယ်"

"ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရွေးချင်လို့ပါ၊ ဦးလေးပဲ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပို့ပေးပါလားဗျာ"

ချင်ဦးလေးက လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို ချလိုက်ပြီး၊ လက်ကို ပုတ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ကောင်းပြီလေ။" သို့သော် သူက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သေးသည်။ "ရှီနန်မြို့ကို သွားမှာလား"

"ရှီနန်မြို့က သေးလွန်းပါတယ်၊ ဘေးက ရှီကန်းမြို့ကို သွားရအောင်"

ရှီနန်မြို့တွင် ဆိုင်အချို့ရှိသည့် လမ်းဆုံတစ်ခုသာ ရှိသဖြင့် ကုန်တိုက်ကြီးများ၊ ကခုန်ခန်းမများနှင့် ကာရာအိုကေဆိုင်များ ရှိသည့် ဘေးနားက ရှီကန်းမြို့ကို အမှန်ပင် မယှဉ်နိုင်ပေ။ အနီးအနားရှိ ရွာအသီးသီးမှ ရွာသားများသည် အဓိကပစ္စည်းကြီးများ ဝယ်ယူလိုလျှင်သော်လည်းကောင်း၊ ဖျော်ဖြေရေးရှာဖွေလိုလျှင်သော်လည်းကောင်း ရှီကန်းမြို့သို့သာ သွားကြသည်။ နျူဖူတို့ မိသားစုသည် ရှီကန်းမြို့အောက်ခြေရှိ ရွာတွင် နေထိုင်ကြပြီး ထိုနေရာသည် လီဆန်းကျန်းတို့တစ်သိုက် သွားရောက်သည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

ချင်ဦးလေးက လီကျစ်ယွမ်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်ပြောင်းသွားဟန်ဖြင့် "ဒီနေ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့၊ ရှီကန်းမြို့ကို မနက်ဖြန်မှ သွားကြရအောင်" ဟု ဆိုသည်။

"မရဘူး ချင်ဦးလေး၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ သွားချင်တာ"

"မင်း ဆရာကြီးတို့ဆီ သွားချင်လို့မလား"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ လမ်းကြုံရင် ပစ္စည်းလည်း ဝယ်ချင်လို့ပါ"

"ယွမ်ဟောက်... မင်းရဲ့ ဆရာကြီးက အပြင်မှာ အလုပ်သွားလုပ်တာ၊ ဦးလေးရဲ့ အလုပ်ကတော့ အိမ်မှာ လယ်စိုက်မယ်၊ စက္ကူရုပ်လုပ်တာ ကူညီမယ်၊ ပြီးတော့ စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင်တွေ ပို့ပေးရုံပဲ။ မင်း ဆရာကြီးရဲ့ အလုပ်တွေထဲမှာ ဦးလေး ဝင်မပါဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် သိပါတယ်" လီကျစ်ယွမ်က မက်မွန်သစ်သားဓားကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ "မနေ့ညက ဆရာကြီးက ဒီဓားကို ယူခဲ့ဖို့ သတိပေးပါလို့ ကျွန်တော့်ကို မှာထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမနက် ကျွန်တော် မေ့သွားလို့ အခုမှ သတိရတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ရှီကန်းမြို့ လိုက်ပို့ပေးပါဦး၊ ဆရာကြီးကို သွားပေးရမယ်။ ဒါက ဆရာကြီးရဲ့ ရတနာပဲ၊ သူနဲ့ မကွာရှိရမယ့် ပစ္စည်းပါ"

လီကျစ်ယွမ် ပြောပြပုံအရ မက်မွန်သစ်သားဓားသည် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းပြီး တရားဓမ္မကို စောင့်ရှောက်သည့် အရေးကြီးသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာပုံရသည်။ သို့သော် သူသည် ဓားရိုးအောက်ခြေရှိ "ရှန်းတုန်း လင်းယီ ပရိဘောဂစက်ရုံ" ဟူသော စာသားကို ဖုံးကွယ်ရန် သူ၏လက်ဖြင့် သေသေချာချာ အုပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ချင်ဦးလေး လန့်သွားသည်။ အမှန်ပင် ပစ္စည်းပို့ဆောင်ပေးခြင်းသည် သူ၏ တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ကောင်လေး၏ စကားများထဲတွင် သွယ်ဝိုက်သော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ အထင်အရှား ကြားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဓားကို ဦးလေးကိုပေး၊ မင်း ဆရာကြီးဆီ ဦးလေး သွားပို့ပေးမယ်"

လီကျစ်ယွမ်က မက်မွန်သစ်သားဓားကို အဝေးသို့ ရွှေ့လိုက်ရင်း "ချင်ဦးလေး မေ့သွားပြီလား၊ ကျွန်တော်လည်း ပစ္စည်းဝယ်စရာ ရှိသေးတယ်လေ၊ ဦးလေးနဲ့အတူ တူတူလိုက်ရမှာ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါဆို ခဏစောင့်ဦး"

ချင်ဦးလေးသည် ရေနွေးကြမ်းသောက်ရင်း ထိုင်နေသည့် လျူယွီမေထံသို့ လျှောက်သွားကာ တိုးတိုးလေး တစ်ခုခု ပြောလိုက်သည်။

လျူယွီမေက အဝေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည့် လီကျစ်ယွမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ရောပြွမ်းနေသည့် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ လီဆန်းကျန်းကတော့ သူ ဘယ်လောက် ကံကောင်းနေလဲဆိုတာ မသိရှာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးကတော့ အသေးစိတ်အထိ တွေးတောတတ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အခြေခံနောက်ခံက သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ မြင်သွားပြီ၊ မဟုတ်ဘူး... သူက လျှို့ဝှက်ချက်ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မြင်သွားတာ"

သူတို့၏ အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသည်ကို မြင်ရုံမျှက ပထမအဆင့်သာ ရှိသေးသည်။ နောက်ထပ် နောက်ခံအမှန်တရားကိုပါ ရိပ်မိသွားခြင်းက ဒုတိယအဆင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ"

လျူယွီမေက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ ရေနွေးပန်းကန်ကို မကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ထိုကလေးသည် စောစောကတည်းက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်ပုံရသော်လည်း လွန်ခဲ့သည့်ရက်များကအတိုင်း ပုံမှန်မပျက် နေနိုင်ခဲ့သည်။ ဆရာကြီးအတွက် သေလုမတတ် စိုးရိမ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း စိတ်မရှည်ခြင်း သို့မဟုတ် ဂဏာမငြိမ်ခြင်းတို့၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိချေ။

စောစောက အာလီနှင့်အတူ သူမ၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိရာ လျူယွီမေ၏ ရေနွေးခွက်ထဲမှ ရေလှိုင်းလေးများပင် ဂယက်ထသွားတော့သည်။ ဤမျှ တည်ငြိမ်လွန်းသော စိတ်နေသဘောထားမျိုး... ဘယ်နေရာကများ ကလေးနှင့် တူနေသနည်း။

"မင်းလည်း သူနဲ့အတူ လိုက်သွားပေးလိုက်ပါ" သူမ ခေတ္တရပ်ပြီးမှ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ လမ်းမှာ ကလေးကို အခြေအနေတွေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြလိုက်ဦး"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ" ချင်ဦးလေးက လီကျစ်ယွမ်ထံ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ "ယွမ်ဟောက်... ခဏစောင့်ဦး။ ဦးလေး စက်ဘီး သွားထုတ်လိုက်ဦးမယ်"