ကလေးငယ်၏အငြိုး

"လီဆန်းကျန်း... ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့လို အောက်ခြေအလုပ်ကို အထင်သေးပြီး တစ်ဖက်ကလည်း အလောင်းရှာတဲ့အလုပ်နဲ့ ပိုက်ဆံရှာစားနေတဲ့ လူစားမျိုးကို အရွံဆုံးပဲ။ မိုးနတ်မင်းကြီးလည်း မျက်စိကန်းနေတာ ထင်ပါရဲ့... ဘာလို့ ခင်ဗျားကို အလောင်းတစ်ကောင်ကောင်က အစိမ်းလိုက် မျိုမချသေးတာလဲ မသိဘူး!"

"ဟားဟား... မကျေနပ်ဘူးလား။ အောင့်ထားလိုက်လေ။"

"ဆရာကြီး... ကျွန်တော် စာသွားဖတ်တော့မယ်။"

"သွားလေ... သွားသွား။"

လီကျစ်ယွမ်သည် စားပွဲပေါ်မှ ဆင်းကာ ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ သာယာလှပသော နံနက်ခင်းဖြစ်သဖြင့် နေရောင်ခြည်သည် အာလီ၏ ဆံပင်များနှင့် စကတ်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး သူမအား လက်ရာမြောက်လှသော ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေသည်။ လီကျစ်ယွမ်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ထိုင်လိုက်ရင်း အားနာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေလို့ ခေတ္တခဏ စကားဝိုင်းထဲ ဝင်ပေးနေရတာ။ စောင့်ခိုင်းမိသလို ဖြစ်သွားလို့ စိတ်မရှိပါနဲ့နော်။"

အာလီက ဘာမှပြန်မပြောပေ။ လီကျစ်ယွမ်လည်း စာအုပ်ကို ဖွင့်ကာ ထိုနေ့၏ ပျော်ရွှင်စရာ စာဖတ်ချိန်ကို စတင်ခံစားလိုက်တော့သည်။ လက်ထဲက စာအုပ်တစ်တွဲ ပြီးသွား၍ အခြားစာအုပ်တစ်အုပ်သို့ အလဲအလှယ်လုပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် အာလီက ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ နောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။

လီကျစ်ယွမ်လည်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ရွန်ရှန့်တစ်ယောက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်တည်းသာ ဝတ်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။ အမှန်တော့ ကျေးလက်တောရွာတွင် ဤကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ခြင်းက ဆန်းပြားသောအရာ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ပူပြင်းလှသော နွေရာသီ နေရောင်အောက်တွင် ယောကျာ်းလေးများနှင့် လူကြီးများ အင်္ကျီဗလာကိုယ်လုံးတီးဖြင့် သွားလာနေကြသည်မှာ ရိုးအီနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤလူငယ်နှစ်ဦးရှေ့တွင်မူ ဤပုံစံက အနည်းငယ် ကသိကအောက် ဖြစ်နေပုံရသည်။

လီကျစ်ယွမ်၏ အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များမှာ ပေကျင်းမှ ပို့ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အစားအသောက်နှင့် အဝတ်အစားကို ဂျီးများတတ်သူမဟုတ်သော်လည်း အင်္ကျီဗလာနှင့် နေတတ်သူတော့ မဟုတ်ပေ။ အာလီအတွက်မူကား ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။ ရွန်ရှန့်သည် သူတို့ထက် အသက်ကြီးသော်လည်း သူတို့နှင့် အတူတူ ဝင်ကစားချင်စိတ်နှင့်အတူ တစ်ဖက်ကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားငယ်စိတ် ဝင်နေပုံရသည်။

လီကျစ်ယွမ်က အာလီ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း -

"အစ်ကိုရွန်ရှန့်က တို့အိမ်က ဧည့်သည်ပဲဟာ... ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားမှ အာလီလည်း သူ့ကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ နေလိုက်သည်။ အာလီက ရွန်ရှန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့်အပေါ် လီကျစ်ယွမ် အံ့ဩမနေမိပေ။ ဤမိန်းကလေးသည် မသန့်ရှင်းသောအရာများကို အာရုံခံမိပုံရသည်။ ရွန်ရှန့်၏ စောစောက အစားအသောက် အနုအယဉ် ပုံစံအရဆိုလျှင် တစ်ခုခု ထူးခြားမနေမှသာ ဆန်းပေလိမ့်မည်။

"အစ်ကိုရွန်ရှန့်... တို့တွေ စာဖတ်နေကြတာ။ လာထိုင်လေ။"

"အာ... ရပါ့မလားဗျာ။"

သူက ထိုင်ချင်သော်လည်း ကုတ်ကုတ်ကတ်ကတ်ဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ကုတ်ရင်း ပြုံးပြနေသည်။ လီကျစ်ယွမ်က ကိုယ်တိုင်လှမ်းသွားပြီး သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ သူ့အရေပြားက အလွန်အေးစက်နေ၏။ နွေဦးကာလ အပူဆုံးအချိန် ဖြစ်သည့်အပြင် အစားအသောက်များကိုလည်း အဝအပြဲ စားထားသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အပူဒဏ်ကြောင့် ချွေးထွက်မနေဘဲ ခြောက်သွေ့အေးစက်နေသည်။

ရွန်ရှန့်သည် လီကျစ်ယွမ်နောက်သို့ လိုက်ပါလာပြီး ခုံတန်းလေးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အာလီ၏ မျက်တောင်လေးများ တုန်ခါလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးပါ တဖြည်းဖြည်း တုန်ယင်လာသည်။ လီကျစ်ယွမ်လည်း သူမ စိတ်တည်ငြိမ်သွားစေရန်အတွက် လက်ကို ထပ်မံဆုပ်ကိုင်ပေးလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။ ထိုသို့မှ မဟုတ်လျှင် ရွန်ရှန့်ကို အဝေးတစ်နေရာတွင် သွားထိုင်ခိုင်းရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပေးလိုက်သည်နှင့် သူမ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသောကြောင့် သူလည်း လက်ကို ဆက်တိုက် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရွန်ရှန့်သည် အနည်းငယ် နေရခက်သွားပြီး ပြန်ထရန် ပြင်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ချောမောလှပသော မိန်းကလေးက သူ့ကို ငြင်းပယ်နေသည်ကို သူ ရိပ်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုရွန်ရှန့်... စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ အာလီက သဘာဝအတိုင်း လူစိမ်းကြောက်တတ်လို့ပါ။ အစ်ကို့ကို သီးသန့်ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအိမ်မှာ အဖွားအိုလျူနဲ့ ကျွန်တော်ပဲ သူမနား ကပ်လို့ရတာ။ အခု သူမ အဆင်ပြေသွားပြီမို့ ဆက်ထိုင်နေလို့ရပါတယ်။ ဒါနဲ့ အစ်ကိုရွန်ရှန့်... အစ်ကိုက ရှမ်းဦးလေးနဲ့အတူ အလောင်းရှာတဲ့အလုပ်ကို ခဏခဏ လိုက်ဖြစ်တာလား။"

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အလောင်းရှာဖွေရေးအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ရွန်ရှန့်သည် ချက်ချင်းပင် သဘာဝကျကျဖြင့် ယုံကြည်မှုများ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာကာ ပြောလေတော့သည်။

"ဟုတ်တယ်ဗျာ။ အခုဆိုရင် ကျွန်တော့်အဖိုးက ကမ်းခြေမှာ ယဇ်ပလ္လင်ပြင်ပေးရုံပဲ။ အလောင်းဆယ်တဲ့အလုပ်ကိုတော့ ကျွန်တော်ပဲ တာဝန်ယူရတာ။ ပြောပြရဦးမယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကပဲ ကျွန်တော် အလောင်းတစ်လောင်း ဆယ်ခဲ့ရတယ်။ သေဆုံးနေတဲ့ မွေးကင်းစကလေး အလောင်းလေးဗျ။ အဲဒါကတော့ တကယ်ကို ခြောက်ခြားစရာကောင်းတာ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ခင်ဗျား ယုံတောင် ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ရေဝဲနဲ့ တိုးခဲ့တာလား။"

ရွန်ရှန့် ဆတ်ခနဲ လန့်သွားပြီး -

"ရေဝဲဆိုတာ ဘာလဲဗျ။"

"အဲဒါ ရေအောက်လိုဏ်ခေါင်း (သို့မဟုတ်) မြေပြိုလွယ်ပြီး ရေလုပ်ကွက်တွေ လည်နေတတ်တဲ့ မြစ်ကြောင်းအပိုင်းကို ပြောတာ။"

ရွန်ရှန့်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ပေါင်ကိုသူ ဖြန်းခနဲရိုက်ကာ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

ထို့နောက်မှ သတိဝင်လာဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ရင်း -

"ဆရာကြီးက ခင်ဗျားကို ပြောပြထားတာလား။"

"စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတာ။"

"စာအုပ်?" ရွန်ရှန့်က သူ့ရှေ့က သစ်သားခုံတန်းပေါ်ရှိ စာအုပ်ကို ကြည့်ကာ စာမျက်နှာများကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီစာလုံးတွေကို ကြည့်ရတာတင် ကျွန်တော့်ဖြင့် ခေါင်းကို ကိုက်လာတာပဲ။ အဲဒီအကြောင်းတွေက ဒီထဲမှာ ရေးထားတာလား။"

"ဟုတ်တယ်... ဒီစာအုပ်တွဲထဲမှာ အများကြီး ရှိသေးတယ်။"

"လောကီဇာတ်ခုံ မှတ်တမ်း" ထဲတွင် မွေးကင်းစ ကလေးအလောင်းများအကြောင်းကို အလေးပေး ဖော်ပြထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှေးယခင်ကတည်းက ဒေသအများအပြားတွင် မွေးကင်းစကလေးများကို ရေနစ်သတ်သည့် အလေ့အထဆိုးများ ရှိခဲ့ကြသဖြင့် မွေးကင်းစ ကလေးအလောင်းများစွာ ရှိနေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အလောင်းများတွင် ထူးခြားချက်တစ်ခု ရှိသည်မှာ— ၎င်းတို့သည် များသောအားဖြင့် အလွန်ပြင်းထန်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရန်ငြိုးဖွဲ့တတ်သော အငြှိုးအတေးများကို ဆောင်ကျဉ်းထားတတ်ကြသည်။ အခြားအလောင်းများဆိုလျှင် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မဆုံတွေ့မိသရွေ့ သို့မဟုတ် မြင်မြင်ချင်း အမြန်ရှောင်ကွင်းသွားလျှင် အများအားဖြင့် ဘာမှမဖြစ်တတ်ပေ။ သို့သော် ကလေးအလောင်းများသည်မူ သတ်မှတ်ထားသော ရေကြောင်းများတွင် တမင်တကာ ဝဲလည်နေတတ်ပြီး လူသားများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လိုက်ရှာတတ်ကြသည်။

၎င်းတို့ အသုံးများဆုံး နည်းဗျူဟာမှာ လူများကို မြစ်၏ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများသို့ ဆွဲဆောင်ခေါ်ယူကာ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အသုံးချ၍ အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်မြစ်ငယ်လေးများတွင်ပင် အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများ ရှိတတ်ရာ ဝါရင့်တံငါသည်တစ်ဦးပင်လျှင် အမှားအယွင်းတစ်ခုကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် ရေကူးနေစဉ် ခြေထောက်များကို ရေမှော်ပင်များနှင့် ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ရေနစ်သေဆုံးစေသည့် အထူးနည်းလမ်းများကိုလည်း အသုံးပြုတတ်ကြသည်။

ဤကလေးအလောင်းအများစုမှာ လူ့လောကထဲတွင် အသက်ရှင်ခွင့် မရခဲ့ကြသူများ သို့မဟုတ် မွေးဖွားပြီး မကြာမီမှာပင် သေဆုံးခဲ့ကြရသူများဖြစ်သဖြင့် ပြင်းထန်သော နာကျည်းမှုနှင့် ဒေါသတရားများကို သိုအောင်းထားကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်မှာ အားနည်းပြီး အခြားအလောင်းကြီးများကဲ့သို့ ထူးခြားသော အစွမ်းအစများ မရှိကြသဖြင့် အသက်ရှင်နေသူများကို ကလဲ့စားချေရန်အတွက် ရေပြင်မြေမျက်နှာသွင်ပြင် အနေအထားကိုသာ အသုံးချနိုင်ကြရှာသည်။

ရွန်ရှန့်က အလွန်အံ့ဩသွားပြီး -

"ကျွန်တော်တို့ အလုပ်အကြောင်းကို တကယ်ပဲ စာအုပ်အဖြစ် ရေးထားတာ ရှိတာလား။"

လီကျစ်ယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း -

"မရှိဘူးလား။"

ရွန်ရှန့်က ထပ်မေးသည်။

"လောကကြီးမှာ ဘယ်သူကများ အားယားနေလို့ ကျွန်တော်တို့လို အလောင်းဆယ်တဲ့ အလုပ်အကြောင်းကို လိုက်ရေးနေမှာလဲဗျာ။"

လီကျစ်ယွမ် ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမှန်း မသိတော့ပေ။ စာရေးသူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ မသိသော်လည်း... ရေးသမျှ ဇာတ်လမ်းတိုင်းတွင် အလောင်းများကို "ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရား" ဖြင့် အမြဲတမ်း နှိမ်နင်းခြေဖျက်ပြတတ်ပုံအရ စာရေးသူ၏ နာမည်တွင် "ဖြောင့်မတ်ခြင်း" ဆိုသည့် စာလုံး ပါနေမလားဟုတော့ ရေးတေးတေး သံသယဝင်မိသည်။

ရွန်ရှန့်က ဆက်ပြောသည်။

"ပိုဆန်းတာက... ဒီလိုဇာတ်လမ်းတွေကို လူတွေဖတ်ဖို့ ရေးထားပြီး တကယ့်ကို အလောင်းဆယ်တဲ့အကြောင်းကို လိုက်ဖတ်တဲ့သူ ရှိနေတာပဲ။"

လီကျစ်ယွမ် - "..."

အမှန်တော့ "လောကီဇာတ်ခုံ မှတ်တမ်း" စာအုပ်သည် ယခုအချိန်အထိ တန်ဖိုးရှိသော အချက်အလက်များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုရွန်ရှန့်... အဲဒီတုန်းက အကြောင်းကို ပိုပြီး အသေးစိတ် ပြောပြပါဦးလား။"

"အော်... ဟုတ်သားပဲ။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် ရေဝဲတစ်ခုနဲ့ တိုးတာဗျာ။ လှေတောင် မှောက်သွားပြီး ရုန်းမရအောင် ရွှံ့နွံတွေ၊ သဲတွေကြားထဲ ညှပ်နေခဲ့တာ။ ကံကောင်းလို့သာ အသက်အောင့်ပြီး အပေါ်ကို အတင်းရုန်းတက်ခဲ့လို့ သီသီလေး လွတ်လာတာ။ မဟုတ်ရင်တော့ အဲဒီမြစ်ထဲမှာတင် အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရပြီ။"

"တကယ်ကို အန္တရာယ်ကြီးတာပဲ" ဟု လီကျစ်ယွမ်က ထောက်ခံရင်း "အစ်ကိုရွန်ရှန့်က တကယ်ကို တော်တာပဲဗျာ" ဟု ချီးကျူးလိုက်တော့သည်။