လူသေအသားစားဖူးလား

သူမကိုယ်တိုင် ပင်ပင်ပန်းပန်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရတဲ့ မြေးမလေးဖြစ်တာ ထင်ရှားပါလျက်နှင့် ယခုတော့ဖြင့် ထိုကလေးမလေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဟောက်လေးတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတော့သည်။ တော်သေးသည်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် ထိုကိစ္စမျိုးနှင့်ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်စရာမလိုသေးခြင်းပင်။ သို့သော်လည်း "ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေကြတာ... ကြီးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု တွေးမိပြန်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ယခုနွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ပြီးဆုံးသွားလျှင် ဟောက်လေးက ပေကျင်းသို့ ပြန်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်... ထိုအချိန်မတိုင်မီအထိ မြေးမလေး၏ရောဂါက မပျောက်ကင်းသေးဘဲ သူက ထွက်သွားရမည်ဆိုလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

လျူယွီမေသည် စိတ်ထဲရှိ အနံအသက်ဆိုးများကို ဖယ်ရှားပြီး မတည်ငြိမ်ဖြစ်နေသော စိတ်အာရုံကို စုစည်းရန်အတွက် အမွှေးတိုင်အချို့ ထွန်းညှိရန် အရှေ့ဘက်ခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြည့်က ဘိုးဘွားစင် (ဝါ) ကွယ်လွန်သူများကို ပူဇော်သည့် စားပွဲဆီသို့ သဘာဝအတိုင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လျူယွီမေ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသွားသည်။

"ဒါ... ဒါက..."

သူမဖခင်၏ ဝိညာဉ်အမှတ်တရ ကမ္ပည်းပြား ရှိခဲ့ဖူးသော နေရာတွင် ယခုရှိနေသည်မှာ...

ထိပ်နားကို ခွဲဟထားသည့် ဘဲဥတစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။

...

ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ လု ဖြစ်ပြီး အမည်မှာ လုရှန်း ဟု ခေါ်ကာ ရှီးထင်မြို့နယ် ဇာတိသား ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူက ရွာ၏ အလောင်းရှာဖွေရေး ရေငုတ်သမားလည်း ဖြစ်သည်။ လူငယ်လေးကိုမူ လုရန်ရှန့် ဟု ခေါ်ပြီး လုရှန်းက မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ကောက်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မွေးစားသား ဖြစ်သော်လည်း အသက်အရွယ် ကွာဟချက် ကြီးမားလှသဖြင့် ထိုလူငယ်လေးအား သူ့ကို 'အဖိုး' ဟု ခေါ်ခိုင်းထားသည်။

"ယွမ်ဟောက်လေး... မင်းရဲ့ ဆရာကြီးရယ်၊ ငါရယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ အဘိုးရှန်းရယ်က သေဘေးတွေကြားထဲမှာ သစ္စာပြုထားခဲ့ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကွ"

လုရှန်းက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "ဟက်... ဟုတ်ပါ့၊ ငါ အသက်နဲ့ရင်းပြီး လုပ်ရတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ မင်းကတော့ အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံတွေ အထုပ်လိုက် ရနေတာလေ" ဟု ဆိုသည်။

"ဟေ့... အဲ့ဒါက ငါက မင်းရဲ့ လက်ရာကို ယုံကြည်လို့လေကွာ။ ပြီးတော့ ဒီလိုအလုပ်မျိုးက မင်းအတွက်တော့ အသေးအဖွဲပဲ မဟုတ်လား၊ ငါတောင် ဝင်ပါစရာ မလိုဘူးလေ"

"မင်းလို လူအိုကြီးကတော့လေ... အသက်ကြီးလာလေ မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်လေပဲ"

အချို့သော အလုပ်များမှာ ပိုမိုရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် သာမန် အလောင်းရှာဖွေရေး ရေငုတ်သမား တစ်ယောက်တည်းနှင့် မတတ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူငယ်ချင်းများကို အကူအညီ တောင်းရလေ့ရှိသည်။ လုရှန်းသည် လီဆန်းကျန်း၏ လက်တွဲညီလှသော အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အန္တရာယ်ရှိသော အလုပ်တစ်ခုခု ရှိလာတိုင်း လီဆန်းကျန်းက သူ့ကို ချက်ချင်း သတိရတတ်သည်။ ယခု နျူဖူတို့မိသားစု၏ သရဏဂုံတင် နာရေးအခမ်းအနားကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လီကျစ်ယွမ်သည်လည်း အဘိုးရှန်းက မိမိ၏ ဆရာကြီးအပေါ် မကျေနပ်ချက် အတော်အတန် ရှိနေသည်ကို ရိပ်မိသည်။ သို့သော် ၎င်းက ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ပင်။ ဤအဘိုးနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့၏ ဟောင်းနွမ်း စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ လူနေမှုဘဝက အတော်လေး ဆင်းရဲနွမ်းပါးကြောင်း သိသာလှသည်။ ဆရာကြီး၏ အိမ်တွင်မူ... ရွာလူကြီး၏ နေ့စဉ် စားသောက်မှုပင် ဆရာကြီးလောက် မကောင်းမွန်ပေ။ အလုပ်အကိုင်တူပြီး လူနေမှုဘဝ လုံးဝ ကွာခြားနေခြင်းက စိတ်ထဲတွင် မမျှမတ ခံစားရစေသည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။

ဒေါ်လေးလျူက ဟင်းပွဲများကို ယူဆောင်လာသည်။ အချိန်မရသဖြင့် ဟင်းနှစ်ပွဲသာ အမြန် လှော်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ပွဲမှာ ကြက်သွန်မိတ်နှင့် ဝက်အူချောင်းကြော် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ပွဲမှာ ဝက်သားငန်နှင့် ခရမ်းသီးချက် ဖြစ်သည်။ ဟင်းပွဲများက အသား ပိုများပြီး အတော်လေး အဆင်ပြေလှသည်။ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ချက်ပြုတ်ထားသော ထမင်းပူပူများကို အလူမီနီယံ ဇလုံကြီးတစ်ခုဖြင့် ထည့်ပေးထားရာ အငွေ့များ တထောင်ထောင် ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အသားဟင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ရန်ရှန့်ခမျာ တံတွေးများကို မနည်း မြိုချနေရရှာသည်။ လီကျစ်ယွမ်က ဒေါ်လေးလျူတစ်ယောက် ဟင်းပွဲများ သယ်လာရင်း တစ်ပါတည်း အမွှေးတိုင်အချို့ကိုပါ အဆင်သင့် ယူဆောင်လာသည်ကို မြင်ပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

"အစ်မ... ကျွန်တော့်ကို ထမင်းပန်းကန်လုံး တစ်လုံးလောက် ထပ်ပေးပါဦး"

"အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ မေ့သွားတယ်"

အဘိုးနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့သည် ဆရာကြီး၏ အိမ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ဒေါ်လေးလျူကလည်း သူတို့ကို ယခင်က ဧည့်ခံဖူးပုံရသည်။

ဒေါ်လေးလျူက ပန်းကန်လုံးအကြီးတစ်လုံး ထပ်ယူလာပေးရာ အဘိုးရှန်းက ထမင်းကို ခပ်ထည့်ပြီး ဟင်းများကို အပေါ်က အုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အမွှေးတိုင်ကို မီးညှိကာ ထမင်းပန်းကန်နှင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းပွဲများထဲတွင် သီးခြားစီ စိုက်လိုက်သည်။ အားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါမှ သူက ထိုဟင်းအုပ်ထမင်းကို အငမ်းမရ စတင် စားသောက်တော့သည်။

လီဆန်းကျန်းက အရက်ဖြူအချို့ ထုတ်ယူကာ အဘိုးရှန်းအတွက် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးသည်။ အဘိုးရှန်းက ထမင်းစားရင်း တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် မော့ချလိုက်ပြီး စားပွဲကို လှမ်းကြည့်ကာ လီဆန်းကျန်းအား ဆက်ငှဲ့ပေးရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရန်ရှန့်ကမူ ဟင်းခတ်အမွှေးတိုင် လောင်ကျွမ်းနေသည်ကိုသာ ထိုင်ကြည့်နေပြီး တူ ကိုပင် မကိုင်သေးချေ။ သူသည် အလွန် ဆာလောင်နေပြီး အသည်းအသန် စိတ်မရှည် ဖြစ်နေရှာသည်။

ဒေါ်လေးလျူက ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်ကို ယူလာပေးသည်။ ထိုစွပ်ပြုတ်ထဲတွင် အနံ့မွှေးသော ရှာလကာရည် အတော်များများ ထည့်ထားသည်။ အဘိုးရှန်းက စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို မကာ သူ့ပန်းကန်လုံးကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် လောင်းထည့်လိုက်ပြီး အစားကို အားရပါးရ ဆက်လက် ၍စားကတော့သည်။

လီဆန်းကျန်းက စီးကရက်တစ်ထုပ် ထုတ်ကာ နှစ်လိပ် ထုတ်ယူပြီး တစ်လိပ်ကို သူ့ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိမိစီးကရက်ကို မီးညှိရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"တောက်... မင်းက မနေ့ကတည်းက ဗိုက်မှောက်လာတာလား အဘိုးကြီးရဲ့"

အဘိုးရှန်းက ဂလုခနဲ မြိုချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဇလုံကိုမကာ စွပ်ပြုတ်ကိုပါ အကုန် သောက်ပစ်လိုက်သည်။ အားရကျေနပ်သွားဟန်ဖြင့် လက်ဖမိုးနှင့် ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်သည်။ စီးကရက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တောက်တောက် ခေါက်ရင်း ပြောလိုက်သည်မှာ -

"မင်းဆီက စာရကတည်းက ငါ အစာဖြတ်ထားတာ၊ သုံးရက်နီးပါးလောက် ငတ်နေတာကွ"

"ငါ ပြောသားပဲ၊ မင်း ငတ်သေသွားရင် ကောက်ရိုးဖျာနဲ့ ပတ်ပြီး ပြီးစလွယ် သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ရုံပဲလို့။ ဒါပေမဲ့ ကလေးကိုပါ ဒုက္ခပေးနေတာကတော့ တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းရာ ကျတယ်ဗျာ"

အဘိုးရှန်းက စီးကရက်ကို မီးညှိရင်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် -

"ငါ ကောက်ရထားတဲ့ ကလေးပဲ၊ ငါနဲ့အတူ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရမှာပေါ့၊ အဲ့ဒါ သဘာဝပဲလေ။ ငါ ရန်ရှန့်လေးကို ပြောထားပြီးသား၊ ငါ သေသွားရင် မင်းဆီကို လာရှာဖို့။ သူ မင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးလိမ့်မယ်၊ မင်းက သူ့ကို ထမင်းကျွေးရမယ်"

"အဲ့ဒီ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့၊ ငါက မင်းထက် အသက်ကြီးတာ... မင်းထက် အရင် သေမှာ သေချာတယ်"

အဘိုးရှန်းက ဆေးလိပ်ငွေ့ကို အဝိုင်းလိုက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လျှာဖြင့် သွားများကို သပ်ကာ စားပွဲအောက်သို့ တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

"ဟုတ်ပါ့မလားဗျာ... မင်းက ကမ္ဘာတည်သရွေ့ အသက်ရှည်မယ့် လူစားမျိုးပါ၊ ငါ မင်းထက် ပိုအသက်ရှည်မယ် မထင်ဘူး။ မင်းနဲ့ အသက်ရှည်ပြိုင်ဖို့ ဆိုတာကတော့... မဖြစ်နိုင်တာကို လုပ်နေသလိုပဲ"

နောက်ဆုံးတွင် အစားအစာပေါ်ရှိ အမွှေးတိုင်များ လောင်ကျွမ်းပြီးသွားကာ ဟင်းပွဲများနှင့် ထမင်းပေါ်တွင် ပြာအတော်များများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရန်ရှန့်ကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ အလူမီနီယံ ထမင်းဇလုံကို သူ့ရှေ့သို့ ဆွဲယူကာ စတင် စားသောက်တော့သည်။

လီကျစ်ယွမ်မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသော်လည်း ဝင်မမေးရဲချေ။ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော အဘိုးရှန်းက ထိုအခြင်းအရာကို သတိပြုမိပြီး နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ရန်ရှန့်လေးက ငယ်ငယ်တုန်းကအလောင်းသား) ကို စားမိဖူးတယ်ကွ၊ အခုဆိုရင် လူရှင်တွေစားတဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ အစားအစာကို စားရင် သူ အန်လိမ့်မယ်။ ပြောင်းဖူးစွပ်ပြုတ် တစ်ခွက်ကိုတောင် အမွှေးတိုင် အရင် ထွန်းပေးရတာ"

ထိုသို့ ပြောရင်း အဘိုးရှန်းက လီကျစ်ယွမ်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး စနောက်ကျီစယ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ယွမ်ဟောက်လေး... မင်း ညစ်ညမ်းတဲ့အသား ဆိုတာ ဘာလဲ သိလား"

လီကျစ်ယွမ်က "လူသေကောင် အသားလား" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အဘိုးရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ဤကလေးက ဤမျှ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်မေးလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူက မူလက ကလေးကို စနောက်ရုံသာ စနက်ပြီး အဖြေကို မပြောဘဲ ထားရန် ကြံရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ကလေး၏ အမေးကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဆွံ့အသွားရရှာသည်။

လီဆန်းကျန်းက မကျေမနပ်ဖြင့် "အဘိုးကြီး... ကလေးကို ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

အဘိုးရှန်းက လီကျစ်ယွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် -

"ဆန်းကျန်း... မင်းရဲ့ မြေးမြစ်လေးက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ၊ ငါတို့အလုပ်ကို လုပ်ဖို့ အရည်အချင်း အပြည့်ရှိတယ်ဟ"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... ငါ့မြေးမြစ်က ပေကျင်းကို ပြန်ပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေရမှာကွ၊ ငါတို့လို ညစ်ပတ်ပေရေတဲ့ လမ်းဟောင်းကြီးပေါ်ကို လုံးဝ လျှောက်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး"