အိမ်မက်အကြောင်းပြောပြခြင်း

ဒီတဘတ်က ဘာလို့ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးနေရတာလဲ။ ယနေ့မနက်ပိုင်းတုန်းက လီမိသားစုက ကောင်လေး သူ့ပုခုံးပေါ် လှမ်းတင်ထားတဲ့ တဘတ် မဟုတ်ပါလားဟု လျူယွီမေ ရုတ်တရက် သတိရသွားမိသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ အောက်မေ့တယ်"

လျူယွီမေက ထိုတဘတ်ကို လှမ်းယူဖယ်ရှားလိုက်ချင်သော်လည်း သူမလက်လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် ပြန်ရုပ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် အတွင်းခန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အခန်းဝတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လူရိပ်အတိုင်းသား မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အာလီ... နင် စောစောကတင် လှဲအိပ်နေပြီ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ ပြန်ထလာတာလဲ"

ထိုမိန်းကလေးက ဘာမှပြန်မပြောပေ။

"အာလီ... ဒီတဘတ်ကို နင်လာထားတာလား"

မိန်းကလေးက ဘာမှမဖြေပြန်ပေ။

"အာလီ... ဒီနေရာက ဘိုးဘွားဝိညာဉ်အိုးတွေ ပူဇော်ထားတဲ့ နေရာလေ၊ အမွန်မြတ်ဆုံး စင်မြင့်မို့လို့ ဘာပစ္စည်းဖြစ်ဖြစ် လျှောက်ထားလို့ မရဘူးကွ။ တဘတ်ကို ထားရမယ့်နေရာမှာပဲ ထားရမယ်လေ၊ အဘွားက ဒါကိုယူပြီး အဝတ်လျှော်ပေးလိုက်ရမလား"

မိန်းကလေး၏ မျက်တောင်လေးများက ဆတ်ခနဲ လှုပ်ရှားလာသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီမှာထားလည်း အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဟီးဟီး... အတော်လေး ကောင်းပါတယ်"

ထိုအခါမှ မိန်းကလေးက ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

"အာလီ... သွားအိပ်တော့နော်၊ အဘွား ဒါကို လုံးဝမထိတော့ဘူးလို့ ကတိပေးတယ်၊ မနက်ဖြန် နင်နိုးလာရင်လည်း ဒါကို ဒီနေရာမှာပဲ မြင်ရစေရမယ်"

မိန်းကလေးက လှည့်၍ အတွင်းခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ လျူယွီမေက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည်ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အာလီ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်လုဆဲဆဲ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မျက်တောင်လေးများသာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်လာခြင်းမရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၍ ဖြစ်သည်၊ ဒါကလည်း တိုးတက်မှုတစ်မျိုးပင် မဟုတ်ပါလား။

နှစ်အတော်ကြာအောင် သူတို့သည် အာလီ၏ ရောဂါအခြေအနေကို ဆွပေးမိသလို ဖြစ်မည့်အရာမှန်သမျှကို ရှောင်ရှားခဲ့ကြသည်၊ သူမ ရူးသွပ်ပေါက်ကွဲသွားပါက မိမိကိုယ်ကိုယ်နှင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိခိုက်နာကျင်စေနိုင်ရုံသာမက တစ်ချက်တစ်ချက် စိတ်ဖောက်ပြန်တိုင်းလည်း သူမ၏ ရောဂါအခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ အာလီ၏ ရောဂါဝေဒနာကို ကုသရန်ဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့အရာတွေကတော့ ဒုတိယဦးစားပေးသာ ဖြစ်သည်။

လျူယွီမေသည် သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်အိုးများ ကွယ်ရာတွင် ရှိနေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဝိညာဉ်အိုးကို နောက်ဆုံး၌ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

"တကယ် အားနာပါတယ်ရှင်၊ ရှင်က ကျွန်မမောင်တွေနဲ့ ခေတ္တခဏ အတူတူ နေလိုက်ရတာဆိုတော့ ရန်ဖြစ်မနေကြဘူးမလား"

ထိုစဉ်က အရှက်မရှိ တကောက်ကောက် လိုက်ပိုးပန်းနေခဲ့သော ထိုလူရှုပ်ကြီးကို သူမ၏ မောင်များက မကြာခဏဆိုသလို ဆုံးမလေ့ရှိကြပြီး၊ လက်ထပ်ပြီးသည့်တိုင်အောင် ထိုလူက အရက်ဝိုင်းတွင် သူမ၏မောင်များနှင့် စကားများကာ လက်သီးလက်မောင်းတန်းဖို့အထိ အမြဲအသင့်ဖြစ်နေတတ်သည်။ ကွာခြားချက်မှာမူ မင်္ဂလာမဆောင်ခင်တုန်းက သူမ၏မောင်များက သူ့ကို နှိပ်ကွပ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးနောက်တွင်မူ ထိုလူက အရက်ရှိန်ဖြင့် သူမ၏မောင်များကို တမင်တကာ သွားရောက်ရန်စကာ— "လာလေ၊ ငါ့ကိုရိုက်စမ်း၊ သတ္တိရှိရင် သတ်လိုက်လေ — ဒါဆို မင်းတို့အစ်မက မုဆိုးမ ဖြစ်သွားမှာပေါ့!" ဟု အရှက်မရှိ အော်ဟစ်တတ်ခြင်းပင်။ သူမ၏မောင်များမှာ ဒေါသတလူလူဖြင့် ထိုလူ၏ လှည့်ဖြားမှုကို ခံလိုက်ရသည့် သူတို့၏ မျက်စိကန်းမှုကိုသာ ကျိန်ဆဲနေခဲ့ကြရသည်။

အမှန်တော့ ထိုလူရှုပ်ကြီးက သဘောထား အနည်းငယ် သေးသိမ်ပြီး ရန်ငြိုးဖွဲ့တတ်တာကလွဲရင် သူမအပေါ် တကယ်ကို ကောင်းရှာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဝိညာဉ်အိုးကို လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်ရင်း— "လူရှုပ်ကြီးရေ... ဒါက ရှင့်မြေးမလေး ဖြစ်ချင်တဲ့ဆန္ဒမို့လို့ ရှင်ကပဲ သူ့ပစ္စည်းအတွက် နေရာလေး နည်းနည်းဖယ်ပေးပြီး အောင့်အည်းသည်းခံပေးလိုက်ပါဦး"

စကားပြောပြီးနောက် လျူယွီမေက ဝိညာဉ်အိုးများ၏ တည်နေရာကို အနည်းငယ် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် သူမအဖေ၏ ဝိညာဉ်အိုးကို အတူတူ ပူးတွဲထားလိုက်သည်။

"ကျွန်မအဖေနဲ့ စကားများများပြောနော်၊ သမက်ဆိုတာ သားတစ်ဝက်ပဲဥစ္စာ"

ထိုညစ်ပတ်ပေရေနေသော တဘတ်က အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ကြည့်ရဆိုးနေစေကာမူ လျူယွီမေကတော့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပင် ဆက်လက်ပြောဆိုနေခဲ့သည်— "အာလီလေးကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ အာလီလေး ဒီလိုအခြေအနေ ရောက်သွားရတာ ရှင်တို့ကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့၊ ထိုစဉ်က ရှင်တို့က သတ္တိပြောင်ပြောင်နဲ့ တိုင်းပြည်အတွက် အသက်ပေးသွားကြပြီး မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းဖို့ သွေးချင်းအဆက်အနွယ် တစ်ယောက်မှတောင် ချန်မထားခဲ့ကြဘူး မဟုတ်လား။ အခု ဒီလီမိသားစုက ကောင်လေး၊ လီကျစ်ယွမ် ဆိုတဲ့အမည်က အတော်လေး နားထောင်လို့ကောင်းသလို သူကလည်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်၊ အသက်နဲ့မလိုက်အောင် အကဲခတ် အရမ်းတော်တာ။ ကျွန်မ လည်လည်ဝယ်ဝယ်ရှိတဲ့ ကလေးတွေ အများကြီး မြင်ဖူးပေမဲ့ သူ့လိုမျိုး ကောင်လေးတစ်ယောက်ကိုတော့ တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး။ ဒီကလေးကို ကြည့်ရတာ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရိုးသားဖြူစင်မှု ကျန်ရှိနေသေးတာကလွဲရင် ကလေးတစ်ယောက်လိုမျိုး တမင်တကာ ဟန်ဆောင်နေသလိုပဲ။ နှမြောစရာကောင်းတာကတော့... ဒီလိုလူမျိုးတွေက အသက်မရှည်တတ်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ၊ သူက အခု လီဆန်းကျန်းနဲ့ အတူနေနေတာဆိုတော့ လီဆန်းကျန်းရဲ့ သွေးသားရင်းချာဖြစ်လို့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ခံစားရဖို့က ကျွန်မတို့ထက် ပိုပြီး လွယ်ကူမှာပါ။ ဒါတွေအားလုံးကတော့ အရေးမကြီးတော့ပါဘူးလေ။ သူက ကျွန်မတို့ အာလီလေးရဲ့ ရောဂါဝေဒနာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သက်သာကောင်းမွန်လာအောင် ကူညီပေးနိုင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ အာလီလေးခမျာ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံစားခဲ့ရရှာပြီ၊ ဒါ သူမ ရင်ဆိုင်ရမယ့် ကံကြမ္မာ မဟုတ်ခဲ့သင့်ပါဘူး။ ရှင်တို့တွေ သေခါနီးတုန်းကတော့ ကမ္ဘာသစ်ကြီးအတွက်ဆိုပြီး အော်ဟစ်သွားခဲ့ကြတာပဲ။ ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြောလွန်းလှပါတယ်၊ ကျွန်မလို မိန်းမသားတစ်ယောက်က အဲဒီလောက်အထိ တွေးမနေနိုင်ပါဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ မြေးမလေးကိုပဲ စောင့်ရှောက်ရင်း တခြားမိန်းကလေးတွေလိုမျိုး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရယ်မောနိုင်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ စကားပြောနိုင်တာကိုပဲ မြင်ချင်တာပါ။ ရှင်တို့ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ဝိညာဉ်ရှိတယ်ဆိုရင်..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လျူယွီမေက ဝိညာဉ်အိုးများကို မကျေမနပ် မျက်စောင်းထိုးလိုက်မိပြီး ညည်းညူအပြစ်တင်သော လေသံသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်— "ရှင်တို့သာ စည်းကမ်းချက်တွေအတိုင်း သေခါနီးမှာ သွေးချင်းအဆက်အနွယ် တစ်ယောက်လောက် ချန်ထားခဲ့ရင် ကျွန်မမြေးမလေးလည်း ဒီလိုဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ရေချိုးပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်က တခြားတဘတ်တစ်ထည်ကို ရှာဖွေကာ ဆပ်ပြာဖြင့် သေသေချာချာ ဖွတ်လျှော်ပြီးနောက် အဝတ်လှန်းကြိုးတွင် လှန်းထားလိုက်သည်။ လီဆန်းကျန်း၏ အိပ်ခန်းတံခါးဝကို ဖြတ်သန်းစဉ် သူ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လီဆန်းကျန်းက ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လျက် ဆေးလိပ်တစ်သောက်သောက်ဖြင့် သီချင်းတစ်အေးအေး ညည်းကာ အိပ်ချင်စိတ်ပေါက်အောင် လုပ်နေခဲ့သည်။

"ဆရာကြီး... ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခု ရှိလို့၊ အဘိုးနဲ့ ထပ်ပြီး တိုင်ပင်သင့်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ"

"ဟမ်? ဘာကိစ္စလဲ၊ ပြောစမ်းပါဦး"

"မနေ့ညက နျူဖူရဲ့ အမေက ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို ရောက်လာပြီး ပထမထပ်က စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေနဲ့ စက္ကူရုပ်တွေကို သုံးပြီး သူ့အတွက် မွေးနေ့ပွဲ ကျင်းပသွားခဲ့တယ်၊ အတော်လေး စည်ကားပြီး ကျွန်တော့်ကိုပါ အတင်းဆွဲခေါ်ပြီး အတူတူ ဆင်နွှဲခိုင်းခဲ့တယ်"

လီဆန်းကျန်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး သူက မသိစိတ်ဖြင့် ထထိုင်လိုက်ကာ— "ဆက်ပြောဦး"

"မွေးနေ့ပွဲ ပြီးခါနီးမှာပဲ နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး နျူဖူးရဲ့ အမေနဲ့ တိုက်ခိုက်ကြတယ်။ နျူဖူးရဲ့ အမေက မယှဉ်နိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်လိုက်တယ်"

"မင်းကို လွှတ်လိုက်တယ်? ဘယ်ကိုလဲ"

"ကျွန်တော် နိုးလာခဲ့တယ်"

"အော်" လီဆန်းကျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အိပ်မက်ထဲတွင် နတ်ဆိုးအုပ်စု၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်ကို သတိရသွားကာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်၊ ကောင်လေးကလည်း သူ့လိုမျိုး နတ်ဆိုးအိပ်မက် မက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ယူဆကာ သူက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်— "ယွမ်ဟောက်လေးရာ... မင်း အိပ်မက်မက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီညတော့ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဒီညတော့ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်း အခမ်းအနားတွေ ရှိမှာမဟုတ်တဲ့အတွက် သူလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အိပ်စက်အနားယူနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။