ပျောက်ဆုံးနေသောဝိညာဉ်အိုး

သူမ၏ မြေးမလေးက ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပိုမိုအဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ထမင်းစားနိုင်ရုံသာမက မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုကိုပါ အနည်းငယ် ဖော်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လျူယွီမေမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဒီလိုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလား"

လီကျစ်ယွမ်က ပြုံးလိုက်ရင်း ပန်းကန်ပြားထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော သူ့ဖို့ဖြစ်သည့် ဟင်းများကို စတင်စားသောက်တော့သည်။ အလွန်အမင်း စနစ်တကျရှိလွန်းလှသည့် စိတ်ရောဂါပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရသူတစ်ဦးနှင့်အတူ အမြဲတမ်း ထမင်းစားခဲ့ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံကြောင့်ပင် သူသည် ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုးများနှင့် မည်သို့ ဆက်ဆံရမည်ကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်လီက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် စားသောက်ပြီး နောက်ဆုံးပတ်သို့ ရောက်သောအခါ ပန်းကန်ပြားထဲရှိ ဟင်းအားလုံးကို ညှပ်ယူစားလိုက်ပြီး စွပ်ပြုတ်ကိုလည်း နောက်ဆုံးတစ်ငုံဖြင့် အကုန်သောက်ကာ ထမင်းကိုလည်း အနေတော် ကုန်အောင် စားလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူမက ထမင်းစားတုတ်ကို ချလိုက်သည်။ လီကျစ်ယွမ်က တဘတ်ကို ယူ၊ ခေါက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မေစေ့နှင့် လက်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုတဘတ်က အတော်အတန်ကြီးသဖြင့် အပိုင်းအမျိုးမျိုး ခွဲခြားကာ အသုံးချ၍ ရသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်က ချင်လီကို ခေါ်ကာ ရင်ပြင်သို့ သွား၍ စာပြန်ဖတ်ပြန်သည်။ သူသည် "ကျန်းဟူမှတ်တမ်း" ကို တစ်စတစ်စ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဖတ်ရှုနေမိပြီး မိုးချုပ်ခါနီးတွင်မူ တစ်ဆယ့်နှစ်တွဲမြောက်သို့ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် ယခုထက်ပင် ပို၍ အရှိန်မြှင့်နိုင်မည်ဖြစ်ကာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤအခြေခံ စွယ်စုံကျမ်းကို ဖတ်ရှုခြင်း ပြီးမြောက်နိုင်မည်ဟု သူ တွေးမိသည်။ ထို့နောက်မှ မြေအောက်ခန်းရှိ သေတ္တာများထဲတွင် ရတနာ သွားရောက်ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအတောအတွင်း သူ ရေသောက်သည့်အခါ ချင်လီကိုလည်း ရေတိုက်သလို၊ သူ သန့်စင်ခန်းသွားသည့်အခါတွင်လည်း ချင်လီကို တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မုန့် သိပ်မစားတတ်သော သူက သူမ ဗိုက်ဆာနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မုန့်အိတ်အချို့ကို ဖွင့်ကာ သူမနှင့်အတူ မျှဝေစားသောက်ခဲ့သည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင်လည်း သူမ၏လက်ကို သုတ်ပေးရလေ့ရှိပြီး ထိုတဘတ်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း အသုံးပြုနေသဖြင့် ၎င်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို ညစ်ပတ်ပေရေလာခဲ့တော့သည်။

ယနေ့တွင် ယိန်းဇီက သူ့ကို စာလာမသင်ပေးသည့်အတွက် လီဆန်းကျန်းက မကျေမနပ်ဖြင့် တတွတ်တွတ် ညည်းညူနေခဲ့သည်။ လီကျစ်ယွမ်ကမူ သူ့ညီမလေးအနေဖြင့် မနေ့က သူ ဖြေရှင်းပေးခဲ့သော ပုစ္ဆာများကို ပြန်လည်သုံးသပ် ခြေရာခံနေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခံစားမိသည်။ သို့သော် လီဆန်းကျန်းကမူ ယိန်းဇီက လီကျစ်ယွမ်ကို စာသင်ပေးရသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲလွန်းလှသဖြင့် မလာချင်တော့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ယူဆနေခဲ့သည်။

ညစာအတွက်မူ လီဆန်းကျန်းက သူ့စားပွဲတွင် တစ်ဦးတည်း ဆက်လက်စားသောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင် လျူယွီမေက သူမ၏ မြေးမလေးအတွက် ဟင်းများကို ပန်းကန်ပြားများထဲတွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့သော်လည်း ချင်လီက ထိုင်လိုက်သည့်အခါ ထမင်းစားတုတ်ကို ကောက်မကိုင်ခဲ့ပေ။ လီကျစ်ယွမ်က ထမင်းစားတုတ်ကို ကိုင်ကာ ပန်းကန်ပြားတစ်ခုစီရှိ ဟင်းပမာဏကို အနည်းငယ် ညှိပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ချင်လီက ထမင်းစားတုတ်ကို ကိုင်၍ စတင်စားသောက်တော့သည်။

လျူယွီမေက— "အာလီလေးရယ်၊ အဘွားက သတိမမူမိလို့ပါ၊ ပမာဏကို သေချာ မထိန်းညှိပေးမိဘူး" ဟု ဆိုသည်။

အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ထိုအဘွားအို၏ စိတ်ထဲ၌— 'ဟွန်း... ညည်း ဘယ်လောက်စားလဲဆိုတာ ငါက မမှတ်မိဘဲ နေမလား၊ ဒီကောင်မလေးက တမင်တကာ လုပ်နေတာပဲ။'

သို့သော် ထိုအဘွားအို၏ စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မှု အလျင်းမရှိဘဲ ပျော်ရွှင်မှုသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ဤအရာအားလုံးသည် ကောင်းမွန်သော လက္ခဏာရပ်များ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူမသည် မြေးမလေး စိတ်ကောက် ဒေါသထွက်မှာကို မကြောက်ပေ။ သူမ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ မြေးမလေးက အရင်ကလိုပဲ သစ်တုံးတစ်တုံးလို စိတ်တံခါးပိတ်ထားပြီး စစ်မှန်သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ပေးမှာကိုသာ ဖြစ်သည်။

လျူယွီမေက တစ်ဦးတည်း ထိုင်ကာ အရက်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် သောက်နေသော လီဆန်းကျန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမရှေ့ရှိ လီကျစ်ယွမ်ကို တစ်လှည့်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်— ဤနေရာတွင် ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမတို့ ကံကောင်းခြင်းများနှင့် ဆုံတွေ့ရပြီလော။

ညစာစားပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်က ယနေ့ညတွင် မီးအိမ်အောက်၌ စာမဖတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယနေ့ သူ စာဖတ်တာ အနည်းငယ် များသွားသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားနေရကာ ရေချိုးပြီး အိပ်ရာဝင်ရန်သာ စီစဉ်လိုက်တော့သည်။ သူ့နောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်ပါချင်နေသေးသော ချင်လီကို ကြည့်ကာ သူက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်—

"အာလီ၊ သွားပြီး ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အိပ်တော့လေ။ ငါလည်း အိပ်တော့မယ်၊ မနက်ဖြန်ကျမှ အတူတူ စာပြန်ဖတ်ကြမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား"

ချင်လီက ဘာမှမပြောပေ။ လီကျစ်ယွမ်က လှည့်၍ လှေကားထစ်များဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီးနောက် ခြေလှမ်းတန့်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ နောက်က လိုက်မလာတော့ဘဲ လျူယွီမေနှင့်အတူ အရှေ့ဘက်အခန်းသို့ လိမ္မာပါးနပ်စွာ လိုက်ပါသွားသည်ကို မြင်မှသာ သူလည်း စိတ်အေးသွားပြီး ရေချိုးရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့တော့သည်။

ရေချိုးပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်က ညစ်ပတ်နေသော တဘတ်ကို ထုတ်ယူကာ သေချာပွတ်တိုက် လျှော်ဖွတ်ရန် တွေးမိသော်လည်း သူ့ပုခုံးပေါ်တွင် အမြဲတင်ထားလေ့ရှိသော ထိုတဘတ်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါ တစ်နေရာရာမှာ မေ့ကျန်ခဲ့တာလား..."

အရှေ့ဘက်အခန်းတွင်မူ သူမ၏ မြေးမလေး ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် လှဲလျောင်းအိပ်ပျော်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ လျူယွီမေတစ်ယောက် အလွန် စိတ်ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှုကို ခံစားနေရသည်။ သူမသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလျက် အတွင်းအိပ်ခန်းထဲမှ လျှောက်လှမ်းထွက်လာခဲ့ပြီး ဘိုးဘွားဘီဘင်များ၏ ဝိညာဉ်အိုးများ ပူဇော်ထားရှိရာ နေရာသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် သူမအနေဖြင့် အာလီ၏ အဘိုး၊ မိဘဘိုးဘွားများနှင့် အာလီ၏ မိဘများကို ပြောပြချင်သော စကားများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် အာလီကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ရှောက်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည့် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည် သန်းလာပြီဖြစ်ရာ သူတို့နှင့် အခြားသော ဘိုးဘွားများအားလုံးလည်း ဝမ်းမြောက်ကြလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။ အဆုံးစွန်၌မူ အာလီသည် ယခုအခါ ချင်မိသားစုနှင့် လျူမိသားစုတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သွေးချင်းအဆက်အနွယ် ဖြစ်ပေသည်။

ဘိုးဘွားဝိညာဉ်အိုးများ ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လျူယွီမေက စကားစတင်ပြောကြားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ခြောက်ဆင့်ရှိသော ဝိညာဉ်အိုးစင်တန်း၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ ဤအိမ်ထဲတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး အခန်းများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးသော ချင်လီနှင့် လျူတင်းတို့သည်လည်း ဤနေရာကို မည်သည့်အခါမျှ မထိရဲကြသဖြင့် မည်သူမျှ လာရောက် မွှေနှောက်ထားရန် အကြောင်းမရှိပေ။ သို့သော် အဘယ်အရာက လွဲချော်နေသနည်း။

လျူယွီမေက မီးအိမ်အောက်မှ မှိန်ပျပျအလင်းရောင်ထဲတွင် အထက်အောက် အကြိမ်ကြိမ် သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။ ထိုအရာမှာ ဘိုးဘွားဝိညာဉ်အိုးများ၏ တတိယမြောက် အဆင့်၊ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် အာလီ၏အဘိုး — သူမ၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်သူ၏ ဝိညာဉ်အိုး ရှိနေရမည့်နေရာတွင် ၎င်းမှာ ပျောက်ဆုံးနေခြင်းပင်။

ထိုနေရာတွင် အစားထိုး နေရာယူထားသည်မှာ စတုရန်းပုံစံအသေးလေး ဖြစ်အောင် သေသပ်စွာ ခေါက်၍ ချထားသော တဘတ်တစ်ထည် ဖြစ်နေခဲ့သည်... ညစ်ပတ်ပေရေနေသော တဘတ်တစ်ထည်ပင် ဖြစ်တော့သည်။