ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကိုစုဆောင်းကြသူများ

"အင်း... ကျွန်တော် သိပြီ"

လီကျစ်ယွမ်က ထိုစာအုပ်ကိုသာ ဆက်ဖတ်နေမယ်ဆိုရင် ဆရာကြီး ဒီနေ့ သုံးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းက ဘာလဲဆိုတာကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လီဆန်းကျန်းက ဟောက်သံပေးလာခဲ့တယ်၊ သူ သွေးတွေအများကြီး ထွက်ထားလို့ ပင်ပန်းပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာပါ။ လီကျစ်ယွမ်က ဘေးနားက စောင်ပါးလေးကို ယူပြီး ဆရာကြီးရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခြုံပေးလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့မှ သူ့မျက်လုံးတွေကိုပါ မှိတ်လိုက်တော့တယ်။

ခဏတဖြုတ် မှေးခနဲ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လီကျစ်ယွမ် ပြန်နိုးလာတဲ့အချိန်မှာတော့ အပြင်မှာ မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်တယ်။ သူက အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်တဲ့ လီဆန်းကျန်းကို ပတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်က ဆင်းကာ မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်ဖို့ ထွက်လာခဲ့တယ်။ သွားတိုက်နေရင်းနဲ့ သူဟာ ပုံမှန်အတိုင်း အရှေ့ဘက်ခန်းဆီကို မော့ကြည့်မိသွားတယ်။ အရှေ့ဘက်ခန်းရဲ့ အနောက်ဘက်မှာတော့ မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး၊ ဒီနေ့တော့ သူမက ဂါဝန်အနီလေးကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို တံခါးခုံပေါ် ချထားတယ်။ သူမရဲ့ ဘေးနားမှာတော့ အဖွားအိုလျူက ဆံပင်ဖြီးပေးနေခဲ့တာပါ။ လီကျစ်ယွမ် ပြုံးလိုက်မိပြီး နေရောင်ခြည်က သူ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို နွေးထွေးစေတယ်လို့ ခံစားရင်း ရေဇလုံကို သယ်ကာ သူ့အခန်းဆီ ပြန်လာခဲ့တယ်။

သူ ဝရန်တာကနေ ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ချင်လီက မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဟင်?" လျူယွီမေက ဘီးကို ချလိုက်ရင်း - "အဖွားက ဆံပင်ဆွဲမိလို့ နာသွားတာလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ချင်လီက ခေါင်းကို ပြန်လှည့်ပြီး ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုပါဘူး။ လျူယွီမေက ဆံပင်ကို ဆက်ဖြီးပေးရင်း ပြုံးကာ မေးပြန်တယ် -

"မနေ့ညက မင်း တော်တော်ကြာကြာ ဆော့နေတာပဲ။ အဖွားကို ပြောပြပါဦး၊ တစ်ခုခု ပျော်စရာ ရှိလို့လား"

ချင်လီက ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပါဘူး။

ဆည်ပေါ်မှာတော့ ဒေါ်လေးလျူက သစ်သားခုံလေးတွေကို စီထားပြီး မနက်စာ ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်တယ်။ မျက်နှာသစ်ပြီးသား လီကျစ်ယွမ် လှေကားကနေ ဆင်းလာတဲ့အခါ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်အောင် တံမြက်စည်းလှည်းထားပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ ပထမထပ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဆည်ဆီကို သူ ရောက်သွားတဲ့အခါ ဒေါ်လေးလျူက သူ့ကို ပြုံးပြရင်း -

"ရှောင်ယွမ်၊ မနက်စာ စားဖို့ အချိန်တန်ပြီနော်"

"ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေးလျူ"

လီကျစ်ယွမ် ထိုင်လိုက်တယ်။ သစ်သားခုံပေါ်မှာ ဆန်ပြုတ်ဖြူတစ်ပန်းကန်နဲ့ ဘဲဥတစ်လုံး ရှိနေတယ်။

"ဘာလို့ မစားဘဲ ငေးနေတာလဲ" ဒေါ်လေးလျူက ငါးခဲပတ်တစ်ပန်းကန်ကို ချပေးရင်း မေးတယ်။

"ကျွန်တော် အိပ်ချင်မပြေသေးလို့ပါ"

"ငယ်တဲ့သူတွေကတော့ ကောင်းလိုက်တာ၊ စားနိုင် အိပ်နိုင်တာပဲ" ဒေါ်လေးလျူက ရယ်မောရင်း လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။

လီကျစ်ယွမ် တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲတူကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ မနေ့ညက မွေးနေ့ပွဲ ပြီးခါနီးအချိန်တုန်းက ကြောင်မျက်နှာနဲ့ အဖွားအိုက အိမ်ရှင်ကို သွားခေါ်ခိုင်းတာ၊ ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတာနဲ့ စက္ကူရုပ်အချို့ အရှေ့ဘက်ခန်းကို သွားခေါ်ဖို့ ပြေးထွက်သွားတာတွေကို သူ မှတ်မိနေတယ်။ ဆရာကြီးက ဒဏ်ရာရပြီး သွေးတွေ ထွက်နေခဲ့တာတောင် သူတို့တွေက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ပြုမူနေကြတာပဲ။

လီကျစ်ယွမ်က တူနဲ့ ငါးခဲပတ်တစ်တုံးကို ညှပ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်၊ လျှာပေါ်တင်ရုံနဲ့တင် အရည်ပျော်သွားပြီး ပဲပုစိမ်းနဲ့ ငရုတ်သီးတွေပါ ထည့်ထားတာကြောင့် အရသာက သိပ်ကို ရှိလှပြီး ဆန်ပြုတ်နဲ့ အင်မတန် လိုက်ဖက်လှပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မလှမ်းမကမ်းကနေ အဖွားအိုလျူက ချင်လီရဲ့ လက်ကိုဆွဲပြီး သစ်သားခုံတွေဆီ လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ချင်လီ ထိုင်လိုက်တဲ့အခါ အဖွားအိုလျူက သူမရဲ့ ဘေးနားမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး နေ့တိုင်း မစားခင် လုပ်လေ့ရှိတဲ့ "ဆုတောင်းခြင်း" ကို စတင်တော့တယ်။ ဒီနေ့တော့ သူမက ဆံပင်ကို ထုံးမထားဘဲ နူးညံ့တဲ့ ဆံနွယ်တွေက ပုခုံးပေါ် ဖြာကျနေပြီး ဂါဝန်အနီလေးနဲ့ တွဲဖက်လိုက်တဲ့အခါ သွက်လက်ချက်ချာပုံရသလို တည်ငြိမ်ယဉ်ကျေးတဲ့ ပုံစံလည်း ပေါက်နေတယ်။ မနေ့ညက အိပ်မက်ထဲက သူမရဲ့ ကြောင်တောင်တောင် ပုံစံလေးကို တွေးမိပြီး လီကျစ်ယွမ် တဟားဟား ရယ်မိသွားတော့တယ်။

အချို့လူတွေမှာတော့ တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိတတ်ကြတာပါ။ သူမက ဘာမှမတတ်ရင်တောင်၊ စကားတောင် ပြောဖို့မလိုပါဘူး။ ဒီအတိုင်းလေး ရပ်နေရုံတင်နဲ့တင် သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တာနဲ့ သင့်စိတ်ကို ချက်ချင်း ရွှင်လန်းသွားစေနိုင်တယ်။ ဒါဟာ တစ်ခါတုန်းက လီကျစ်ယွမ်ဟာ သူ့အမေနဲ့အတူ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း သိုလှောင်ရုံဆီ လိုက်သွားခဲ့စဉ်က မြေအောက်ကနေ ထူးထူးခြားခြား တူးဖော်ရရှိခဲ့တဲ့ ပန်းအိုးလေးကို မြင်လိုက်ရတုန်းက ခံစားချက်မျိုးနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရလို့ ထင်ပါရဲ့၊ ချင်လီက မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်စားနေတဲ့ လီကျစ်ယွမ်ဆီ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာတယ်။ စကားပြောပြီး နားချဖို့ ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်တဲ့ လျူယွီမေကလည်း အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်စွာနဲ့ လှမ်းကြည့်လာခဲ့တယ်။

လီကျစ်ယွမ် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရတယ်။ မနေ့ညက အိပ်မက်ထဲက အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုတွေက နေ့ခင်းဘက် လက်တွေ့ဘဝထဲအထိပါ ကျန်ရှိနေသေးတာလား။

လီကျစ်ယွမ်က သူ့ရှေ့က ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ညွှန်ပြရင်း သူမကို လေသံတိုးတိုးလေးနဲ့ လှမ်းပြောလိုက်တယ် - "စားလေ"

ချင်လီက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး တူကို ကောက်ကိုင်ကာ အချဉ်ပေါင်းအမျိုးမျိုးနဲ့ လှီးထားတဲ့ ဘဲဥတွေကို ရွေးထုတ်ပြီးနောက်၊ ဆန်ပြုတ်နဲ့ ရောမွှေကာ စတင်စားသောက်တော့တယ်။ လျူယွီမေရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ သရဲမြင်လိုက်ရသလိုမျိုး ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရပြီ။

ချင်လီက လီကျစ်ယွမ်ထက်တောင် ပိုပြီး မြန်မြန်စားနိုင်တာကြောင့်၊ သူ တူကို ချလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမက တံခါးခုံပေါ်မှာ ပြန်ထိုင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။

ဒေါ်လေးလျူရဲ့ ပုံရိပ်က ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူမက လီကျစ်ယွမ်ထက် လက်ဦးကာ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေကို လာသိမ်းတယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေးလျူ"

"စားပြီးရင် ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ၊ ငါ ဆေးကြောလိုက်မယ်။ မင်းက မင်းရဲ့ ဒေါ်လေးလျူကို အလုပ်ပြုတ်စေချင်လို့လား"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ ဒေါ်လေးလျူ"

"ရှောင်ယွမ်၊ ဒီဘက်ကိုလာပြီး အဖွားအတွက် ရေနွေးကြမ်းလေး လာဖျော်ပေးဦး" လျူယွီမေက လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

သူမက ဝါးကုလားထိုင် ပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး ဘေးက စားပွဲအသေးလေးပေါ်မှာတော့ လက်ဖက်ရည်အိုး အစုံလိုက် ရှိနေတယ်။ လီကျစ်ယွမ် လျှောက်သွားလိုက်တဲ့အခါ ထိုအတောအတွင်းမှာ ချင်လီရဲ့ အကြည့်တွေက သူ ရွေ့လျားသွားရာနောက်ကို လိုက်ပါနေခဲ့တယ်။ လျူယွီမေက ဒါကို သတိပြုမိသွားပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ လီကျစ်ယွမ်ကို ရပ်ဖို့ အချက်ပြလိုက်တယ်။

လီကျစ်ယွမ် ရပ်လိုက်ပြီး ချင်လီဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့မှ သူက နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ရာ ချင်လီရဲ့ အကြည့်တွေကလည်း သူ့နောက်ကိုပဲ ဆက်ပြီး လိုက်ပါနေဆဲပါပဲ။ လျူယွီမေက လီကျစ်ယွမ်ကို အကဲခတ်တဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"အဖွား၊ ကျွန်တော် ရေနွေးကြမ်း ဖျော်ပေးရမလား"

"ဖျော်လေ"

လီကျစ်ယွမ် လျှောက်သွားပြီး ရေနွေးကြမ်း စတင်ဖျော်တော့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လျူယွီမေက သူမရဲ့ မြေးမလေးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရာ မြေးမလေးက ဒီဘက်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ အို... သူမအနေနဲ့ မြေးမလေးရဲ့ အကြည့်ကို ခံရတာ ဒါဟာ တော်တော်လေးကို ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ဒါတွေအားလုံးက သူ့ဘေးနားက ကောင်လေးကြောင့်ပါပဲ။

"ရှောင်ယွမ်..."

"အဖွား..."

နှစ်ယောက်သား တစ်ချိန်တည်းမှာ စကားပြောမိသွားတာကြောင့် ခဏလောက် ဆိုင်းသွားကြတယ်။ လျူယွီမေကတော့ အလျှော့ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဆက်ပြောဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ သွက်လက်တဲ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရတယ် -

"အဖွား... အဖွားက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ဆရာကြီးနဲ့ ဒီမှာ အတူတူ နေထိုင်တာလဲ"

လျူယွီမေက ပြုံးလိုက်ရင်း - "ဝမ်းရေးအတွက် ဒီအတိုင်းပဲ ရုန်းကန်နေရတာပါကွယ်"

"ဒါပေမဲ့ အဖွားတို့က ဝမ်းရေးအတွက် ပူပန်နေရတာမှ မဟုတ်တာ၊ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ ဒီလက်ဖက်ရည်အိုး အစုံလိုက်နဲ့ မနေ့က အဖွား ကျွန်တော့်ကို ပေးမယ်လို့ ပြောတဲ့ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်က ပေကျင်းမှာ အိမ်တစ်လုံးတောင် ဝယ်လို့ရတယ်"

ပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်က ထပ်လောင်း ပြောလိုက်သေးတယ် - "ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဈေးကွက်က သိပ်ပြီး မကောင်းသေးဘူး။ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်ကြာမှ ရောင်းရင် ပိုပြီး အမြတ်ထွက်လိမ့်မယ်"

ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းရတာကို ဝါသနာပါကြတဲ့ မိသားစုဝင်းထဲက အဖိုးအဖွားတွေကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကတည်းက လမ်းကြားတွေထဲမှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို လိုက်လံစုံစမ်းပြီး စုဆောင်းနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က စုဆောင်းရုံသာ စုဆောင်းပြီး မရောင်းကြပါဘူး၊ ခေတ်ကောင်းအချိန်က ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကိုတော့ နှစ်အနည်းငယ် ကြာမှ ရောင်းချသင့်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း သားစဉ်မြေးဆက်အတွက် သိမ်းဆည်းထားသင့်တယ်လို့ ဆိုကြတာကြောင့်ပါ။

"ရှောင်ယွမ်... မင်းက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေအကြောင်းကိုလည်း နားလည်တာပဲလား"

ချက်ချင်းဆိုသလို လျူယွီမေက ကိုယ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ပြင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ အမူအရာက တည်တံ့လေးနက်သွားကာ - "ဒါကို မင်းရဲ့ ဆရာကြီးက မင်းကို ပြောပြထားတာလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဆိုတာကတော့ အမြင်၊ ဗဟုသုတနဲ့ အတွေ့အကြုံတွေအပေါ်မှာ အဓိက အမှီပြုရတဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်တာကြောင့်၊ ဒီကောင်လေးက မိမိဘာသာ ဒီလိုအရာတွေကို ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ လျူယွီမေက မယုံကြည်နိုင်လို့ပါပဲ။