ဆရာကြီးရဲ့မျှော်လင့်ချက်

ဆည်ဆီကို ရောက်တဲ့အခါ လီကျစ်ယွမ်က အနောက်ဘက်ခန်းဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားပြီး တံခါးကို ပုတ်လိုက်တယ် -

"ဒေါ်လေးလျူ၊ ဦးလေးချင်၊ တံခါးဖွင့်ပါဦးဗျ၊ ကျွန်တော် ရှောင်ယွမ်ပါ၊ ဆရာကြီး ဒုက္ခရောက်လို့!"

တံခါး ပွင့်လာခဲ့တယ်။ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတာက ဦးလေးချင် ဖြစ်ပြီး၊ သူ့နောက်ကွယ်မှာတော့ ဒေါ်လေးလျူတစ်ယောက် တံမြက်စည်းနဲ့ ကြမ်းတိုက်နေတာကို လီကျစ်ယွမ် လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။

"ရှောင်ယွမ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဦးလေးချင်က မေးတယ်။

"ကျွန်တော့်ဆရာကြီး ဒဏ်ရာရလို့ပါ၊ သွေးတွေအများကြီး ထွက်နေတယ်၊ ဆေးခန်းကို လိုက်ပို့ပေးပါဦး"

"ငါ သွားလိုက်မယ်၊ သွေးတိတ်အောင် လုပ်တာနဲ့ ပတ်တီးစီးတာ ငါ တတ်တယ်"

ဒေါ်လေးလျူက တံမြက်စည်းကို ချလိုက်ပြီး ဘီရိုထဲကနေ အဝတ်အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်ဆီ အပြေးအလွှား ထွက်သွားတော့တယ်၊ ဦးလေးချင်ကလည်း သူမနောက်ကနေ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ လီကျစ်ယွမ်က အမှိုက်ဂေါ်ပြားထဲ ကျုံးထည့်ထားတဲ့ စက္ကူစုတ်တွေကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီးမှ ဒေါ်လေးလျူနဲ့ ဦးလေးချင်တို့ရဲ့ ကျောပြင်တွေကို ကြည့်မိသွားတယ်။ သူတို့တွေက ညဘက် အိပ်တဲ့အခါ အဝတ်အစားတောင် မလဲကြဘူးလား။

လီကျစ်ယွမ်က အရှေ့ဘက်ခန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိတယ်၊ သူမလည်း အခုအချိန်ဆို နိုးနေလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူက အရှေ့ဘက်ခန်းတံခါးကို သွားမခေါက်ဘဲ နောက်ပြန်ပြေးလာခဲ့ပြီး၊ ပထမထပ်က စက္ကူရုပ်ပုံကြီး ဘေးကနေ နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်အသွားမှာတော့ ဝတုတ်တုတ် စက္ကူရုပ်ကြီးနား ကပ်သွားပြီး ခပ်ဖွဖွလေး တို့လိုက်တယ်။ ခပ်ဖွဖွလေး တို့လိုက်ရုံတင် ရှိသေးတယ်၊ ဝတုတ်တုတ် စက္ကူရုပ်ကြီးက ဝုန်းကနဲ ပြိုကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပုံလျက်သား ဖြစ်သွားတော့တယ်။

ဒါဟာ ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ခဏအတွင်းမှာပဲ ဒိုမီနိုရုပ်တွေ လဲကျသွားသလိုမျိုး စက္ကူရုပ်အားလုံးဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ "ပြိုကျ" ကုန်တော့တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ တစ်ချိန်က စက္ကူရုပ်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ပထမထပ်ရဲ့ အရှေ့ဘက်တစ်ခြမ်းဟာ စက္ကူစုတ်တွေနဲ့ သစ်သားချောင်းကျိုးတွေသာ ရှုပ်ပွနေပြီး အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ လီကျစ်ယွမ်ကတော့ မကြောက်ရွံ့မိသလို အံ့ဩခြင်းလည်း မရှိပါဘူး။ သူက ခြေလှမ်းအောက်က "ဂျွတ်" ဆိုတဲ့ အသံတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုအမှိုက်စတွေကို အေးအေးလူလူ နင်းဖြတ်ကာ လှေကားထစ်တွေဆီ သွားပြီး ဒုတိယထပ်ကို တက်လာခဲ့တယ်။

အိပ်ခန်းထဲကို သူ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒေါ်လေးလျူက ဆရာကြီးကို ပတ်တီးစီးပေးနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ လေထုထဲမှာ တိုင်းရင်းဆေးမြစ်နံ့ ခပ်သင်းသင်းလေးက ကျောက်ကျောဆေးရည် နံ့နဲ့ ဆင်တူနေတာကြောင့် ဆေးအရင် လူးပေးထားပုံရတယ်။ ဦးလေးချင်က သွေးစွန်းနေတဲ့ မွေ့ရာနဲ့ ဖျာကြမ်းကို လဲလှယ်ပေးပြီး ဘီရိုထဲကနေ သန့်ရှင်းတဲ့ တစ်ချပ်ကို ထုတ်ကာ ခင်းပေးလိုက်တယ်၊ ပြီးနောက် ပတ်တီးစီးထားတဲ့ လီဆန်းကျန်းကို အပေါ်မှာ လှဲလျောင်းပေးလိုက်တယ်။

ဒေါ်လေးလျူက အဝတ်အိတ်ကို သိမ်းဆည်းပြီးသွားတာကို မြင်တော့ လီကျစ်ယွမ်က ရှေ့ကို လှမ်းတိုးပြီး မေးလိုက်တယ် -

"ဒေါ်လေးလျူ၊ ကျွန်တော့်ဆရာကြီး ဘယ်လိုနေသေးလဲဗျ"

"သွေးအများကြီး ထွက်သွားတယ်၊ ဒဏ်ရာတွေကလည်း မသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အားလုံးက အပေါ်ယံဒဏ်ရာတွေတင်မို့ သေချာကုသပေးထားပါတယ်။ ဆေးခန်းကို ပို့ဖို့မလိုပါဘူး၊ နားနားနေနေနဲ့ ပြန်လည်ကျန်းမာအောင် နေရုံပါပဲ"

လီကျစ်ယွမ်က ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေတဲ့ လီဆန်းကျန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆရာကြီးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ သွေးရောင် သိသိသာသာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတာကို သတိပြုမိသွားတယ်။ ဒေါ်လေးလျူကလည်း လီဆန်းကျန်းကို ကြည့်နေခဲ့တာပါ။ အမှန်တော့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အံ့ဩနေမိတာ ဖြစ်တယ်၊ ဆရာကြီးက အသက်ကြီးလှပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဇီဝအသက်ဓာတ်ကတော့ ပြည့်ဝနေဆဲမို့ပါပဲ။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အားနည်းချိနဲ့ပုံပေါ်ပေမဲ့ အတွင်းစိတ်ကတော့ ထူးထူးခြားခြား ကြံ့ခိုင်ကျန်းမာလှတယ်။ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ တခြားလူတွေဆိုရင် မတော်တဆ ချော်လဲရုံတင်နဲ့တင် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ပေမဲ့၊ သူကတော့ ကိုယ်ပေါ်မှာ အပေါက်တွေအများကြီး ပေါက်ပြဲပြီး သွေးတွေဒီလောက်ထွက်သွားတာတောင် စိတ်ဝိညာဉ်အင်အားကတော့ ထိခိုက်မှုမရှိပုံပါပဲ။

"ရှောင်ယွမ်၊ တစ်ခုခုဆိုရင် ငါတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်နော်" ဦးလေးချင်က လီကျစ်ယွမ်ကို ပြောတယ်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေးလျူ၊ ဦးလေးချင်"

ဒေါ်လေးလျူနဲ့ ဦးလေးချင်တို့ ထွက်သွားပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်က ရေနွေးကန်တော့ခွက်ကို ယူ၊ ရေနွေးအနည်းငယ် ငှဲ့ပြီး လီဆန်းကျန်းရဲ့ ကုတင်ဘေးဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ လီဆန်းကျန်းက ခေါင်းအုံးပေါ် ခေါင်းတင်ထားရင်း သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်မောင်းကိုတော့ ရင်ဘတ်ရှေ့မှာ ချိတ်ထားကာ၊ ဘယ်ဘက်လက်နဲ့ ရေနွေးခွက်ကို လှမ်းယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်ငုံချင်း သောက်နေရှာတယ်။

ရေသောက်ပြီးနောက် လီဆန်းကျန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး -

"ယွမ်ဟောက်လေး... ဒီနေ့အတွက်တော့ ရုပ်ပြောင်းလဲခြင်း အခမ်းအနားကို ရပ်နားလိုက်ရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး"

"ဆရာကြီး သက်သာလာရင် ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့" လီကျစ်ယွမ်က ရေနွေးခွက်ကို ယူပြီး ဘေးမှာ ချထားလိုက်ရင်း - "တကယ်တော့ ဆက်လုပ်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး ဆရာကြီးရယ်"

"ကလေးက ကလေးလို နေစမ်းပါ၊ လျှောက်မပြောနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ဆက်မပြောတော့ပါဘူး" လီကျစ်ယွမ်က သူ့ဖိနပ်ကို ချွတ်၊ ကုတင်ပေါ် တက်လိုက်ပြီး လီဆန်းကျန်းရဲ့ ဘေးနားမှာ ကုတင်ခေါင်းရင်းကို ကျောမှီကာ ထိုင်လိုက်တယ်။

"အိပ်တော့ ယွမ်ဟောက်လေး၊ ဆရာကြီး အခု ဘာမှမဖြစ်တော့ပါဘူး"

"ဒေါ်လေးလျူက ဆရာကြီး ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာလဲလို့ မမေးဘူးလား"

"ငါကတော့ ချော်လဲပြီး ဒဏ်ရာရတာလို့ ပြောလိုက်တာပဲ"

သူတို့က ယုံကြလို့လား။ လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ ဘယ်ကနေ စတင်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတယ်၊ လီဆန်းကျန်းကလည်း စကား ဆက်ပြောဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပုံပါပဲ။

တော်တော်ကြာမှ လီကျစ်ယွမ်က မေးလိုက်တယ် -

"ဆရာကြီး... ကျွန်တော် ဘယ်လိုမျိုး လေ့လာသင်ယူရမလဲ"

ရွှေဝါငှက်မလေးရဲ့ ကိစ္စဟာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရတဲ့ ဝေခွဲမရမှုဆိုရင်၊ ဒီညရဲ့ ကိစ္စကတော့ သူ့ကို တကယ်ပဲ ကိုးကိုးရာမဲ့ဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရစေတာပါ။

ဒီစကားကို ကြားတော့ လီဆန်းကျန်းက ထိုကောင်လေးဟာ နောက်ဆုံးတော့ အသိတရားဝင်ပြီး အလေးအနက် သင်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလို့ တွေးမိသွားတယ်။ သူက ရုပ်ကလပ်ပြောင်းလဲခြင်း အစီအစဉ်က တကယ်ပဲ ထိရောက်တာပဲ၊ ယွမ်ဟောက်လေးက ပိုပြီး အကောင်းဘက်ကို ပြောင်းလဲလာတာ မဟုတ်လားဆိုပြီး စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ဂုဏ်ယူနေမိတယ်။ ကောင်းတယ်၊ ဒီလိုပဲ ဖြစ်သင့်တာပေါ့၊ ကလေးကသာ စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ ကြိုးကြိုးစားစား သင်ယူချင်တယ်ဆိုရင် သွေးနည်းနည်း ထွက်ရတာက တန်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လီဆန်းကျန်းဟာ သူ့ရဲ့ ငယ်စဉ်ဘဝတုန်းကတော့ လူပေလူတေတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ရှန်ဟိုင်းကမ်းခြေမှာ သွားလာလှုပ်ရှားခဲ့စဉ်ကလည်း လူပေါင်းစုံနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့ဖူးတယ်။ သူ့ဘဝမှာ ကျောင်းကိုလည်း သေချာ မတက်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ သူ စာတတ်လာတာဟာလည်း ရှန်ဟိုင်းသတင်းစာတွေထဲက အတင်းအဖျင်း သတင်းတွေကို လိုက်ဖတ်ရင်းနဲ့ပဲ တတ်လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခြေခံ အခြေခံမူတွေကိုတော့ သူ ရှင်းပြနိုင်ပါသေးတယ်။

"ယွမ်ဟောက်လေး၊ အမြင်ကို အရမ်းကြီး မမြင့်ထားနဲ့ဦး၊ အရင်ဆုံး အခြေခံ အုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ရမယ်၊ ဒါမှ နောင်ကျရင် ပိုပြီး ခရီးဝေးဝေး သွားနိုင်မှာ"

ဒါဆို ကျွန်တော်က 'ကျန်းဟူမှတ်တမ်း' ကို ဆက်ဖတ်နေရဦးမှာပေါ့လေ?

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ ဆရာကြီး"

"အင်း၊ နားလည်ရင် လုပ်ဆောင်ရမယ်၊ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဆင့်ဆင့် မှန်မှန်ကန်ကန် သွားရမယ်၊ ဒါမှ နောင်ကျရင် တစ်ခုခု အောင်မြင်မှု ရမှာ။ ငယ်ငယ်တုန်းက နေရာတကာ လျှောက်ပါဝင်ပြီး ကြီးလာမှ နောင်တရနေတဲ့ မင်းရဲ့ ဆရာကြီးလိုမျိုးတော့ မဖြစ်စေနဲ့"

"ဆရာကြီးက တကယ်ကို အထင်ကြီးဖို့ ကောင်းပါတယ်" လီကျစ်ယွမ်က ပတ်တီးတွေ ပတ်ထားတဲ့ လီဆန်းကျန်းကို ကြည့်ရင်း သံသယတစ်ခု ဝင်လာတယ် - ထိုမမဟာ ဆရာကြီးနဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်မလား။ ပထမအချက်က ဆရာကြီးက အိမ်မှာတင် ဒဏ်ရာရခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်က ဆရာကြီး ပတ်တီးအဓိက စီးထားတဲ့ နေရာဟာ ထိုဖုတ်ကောင် အဖွားအိုရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတဲ့ နေရာနဲ့ ထပ်တူကျနေလို့ပါပဲ။ ဒါဆို ဒါဟာ ဆရာကြီး အသုံးပြုခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုလား။

"ဟား... မင်းရဲ့ ဆရာကြီးမှာ အထင်ကြီးစရာ အရည်အချင်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် သေချာ ကြိုးစားပြီး သင်ယူစမ်းပါ၊ နောင်ကျရင် ဆရာကြီးထက် ပိုပြီး တော်လာမှာ သေချာတယ်"

လီဆန်းကျန်းက မရိုးမသား နည်းလမ်းတွေအကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက သက်တောင့်သက်သာနဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့တာကိုပဲ ဂုဏ်ယူနေတာပါ။ ထိုနည်းပရိယာယ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့... သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုလောကထဲမှာ တကယ်ပဲ ရှိနေသလားဆိုတာ မသေချာတာကြောင့် တိုက်ရိုက်ပဲ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပါတော့တယ်။