အဘွားအိုနဲ့နတ်ဆိုးတွေ့ကြပြီး

အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော အိမ်စေတစ်စုသည် ထိုအချိန်တွင် ဝုန်းခနဲ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြသည်။ နတ်ဆိုးကြီးက လှည့်ကြည့်ကာ ပါးစပ်ကို ဟပြီး အမည်းရောင်မြူခိုး အမြောက်အမြားကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ပတ်ပတ်လည်နှင့် အဝေးတစ်နေရာရှိ စက္ကူရုပ်များအားလုံးသည် ရှေ့သို့ပင် မတိုးနိုင်သေးဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျကုန်ကြတော့သည်။ တခဏအတွင်းမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး အမည်းရောင်မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး စားသောက်ပွဲခန်းမကျယ်ကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း ရှင်းလင်းသွားသည်။

နတ်ဆိုးကြီးသည် ၎င်း၏ လက်မောင်းများကို ပြန်လည်မြှောက်ချီကာ အဖွားအိုထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ၎င်း၏ပတ်ပတ်လည်ရှိ အလောင်းကောင်အရှိန်အဝါများ ဆူပွက်လာပြီး ယုတ်မာညစ်ထေးသော မိစ္ဆာဓာတ်များ ဝန်းရံသွားတော့သည်။ စက္ကူရုပ်များ၏ အကူအညီမပါဘဲ အဖွားအိုသည် ထိုအကောင်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

လီကျစ်ယွမ်က ချင်လီ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး -

“အခုပဲ... ပြေးကြစို့!”

သူနှင့် ချင်လီသည် ထောင့်စွန်းမှ တွားသွားရုန်းထွက်ကာ တံခါးဝဆီသို့ အပြေးအလွှား ဦးတည်လိုက်ကြသည်။

“အားးးးး!!!”

အဖွားအို၏ စူးရှလှသော အော်ဟစ်ညည်းတွားသံက သူတို့နားထဲတွင် ဟိန်းခနဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ နတ်ဆိုးကြီးက အဖွားအို၏လည်ပင်းကို ညှစ်ကာ ရှေ့သို့ ရိုက်လွှဲပစ်လိုက်သဖြင့် တံခါးဝဘက်သို့ ပိတ်ဆို့လဲကျသွားသည်ကို သူတို့ ချက်ချင်းမြင်လိုက်ရသည်။ နတ်ဆိုးကြီးကို ရစ်ပတ်ထားသော မိစ္ဆာဓာတ်များသည် အဖွားအိုကိုပါ လွှမ်းခြုံသွားပြီး လောင်ကျွမ်းလုမတတ် ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

အစောပိုင်းက ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သော အဖွားအိုသည် ယခုအခါတွင်မူ အနားသို့ ကပ်ရုံမျှဖြင့်ပင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။ လီကျစ်ယွမ်တစ်ယောက် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ရသလို ဘေးနားရှိ ချင်လီလည်း တုန့်ခနဲ ရပ်သွားမိသည်။

အဖွားအိုကို ဖိနှိပ်ထားသော နတ်ဆိုးကြီးက ကလေးနှစ်ယောက်ရှိရာသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာသည်။ ၎င်း၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘဇောတိုက်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေ၏။ ထိုကလေးနှစ်ယောက်သည် စက္ကူရုပ်များ မဟုတ်ဘဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သွေးသားအာဟာရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ၎င်းက အလိုအလျောက် အာရုံခံမိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သဘာဝအလျောက် ပါးစပ်ကိုဟကာ သူတို့ဆီသို့ အမည်းရောင်မြူခိုးများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

လီကျစ်ယွမ်က ချင်လီကို နောက်သို့ ချက်ချင်းဆွဲခေါ်လိုက်သော်လည်း အမည်းရောင်မြူခိုးများသည် အလွန်လျင်မြန်ပြီး ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သူတို့ကို နံရံထောင့်သို့ ခဏချင်းအတွင်း ပိတ်မိသွားစေသည်။ ချင်လီတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာသည်ကို လီကျစ်ယွမ် အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ခပ်မြှားမြှား တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပေးထားလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ သူ သူမကို ပေးနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော နှစ်သိမ့်မှုမှာ ဤကဲ့သို့ သွေးမရှိဘဲ ဖြူဖျော့ကာ အသုံးမဝင်လှသည့် အမူအရာလေးသာ ရှိတော့သည်။

“ဂါးးးး!”

ရုတ်တရက် နတ်ဆိုးကြီးက အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး လီကျစ်ယွမ်တို့အနားသို့ ကပ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော အမည်းရောင်မြူခိုးများသည် နောက်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည်လိပ်တက်သွားသည်။ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်လည်ကြည်လင်လာတော့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အဖွားအို၏ လက်သည်းဆယ်ချောင်းစလုံးသည် နတ်ဆိုးကြီး၏ လည်ပင်းထဲသို့ စိုက်ဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဟားဟားဟားဟား! နင့်ကို ငါ သတ်ပစ်မယ်... သတ်ပစ်မယ်... သတ်ပစ်မယ်!”

အဖွားအို၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရုပ်သွင်က ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွှေးအမျှင်များမှာ လိပ်ပြာလွင့်မတတ် နွမ်းဖတ်နေပြီး အရေပြားများမှာလည်း မည်းနက်အောင် လောင်ကျွမ်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမထံမှ ရူးသွပ်မှုအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။ နတ်ဆိုးကြီးက သောင်းကျန်းစွာ အော်ဟစ်ရင်း ၎င်း၏လက်မောင်းများဖြင့် အဖွားအိုအား တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဆက်တိုက် ထိုးစိုက်ချနေသော်လည်း အဖွားအိုကမူ ၎င်း၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ လုံးဝ လက်မလွှတ်ပေ။

...

“တောက်... အကောင်က...”

လီဆန်းကျန်းက သူ၏လည်ပင်းကို နာကျင်စွာဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ၎င်းက အလွန်အမင်း နာကျင်လှသည်။

နာကျင်မှုထက် ပို၍ နှိပ်စက်နေသည်မှာ အသက်ရှူရခက်ခဲနေခြင်းပင်။

နာကျင်မှုနှင့် သွေးထွက်ခြင်းကို အောင့်အည်းသည်းခံရန် နည်းလမ်းရှာနိုင်ကောင်း ရှာနိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အသက်ရှူကြပ်မှုသာ ဆက်ဖြစ်နေပါက သူ ဧကန်မုချ အသက်ရှူရပ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

သူ့နောက်ကွယ်ရှိ နတ်ဆိုးအားလုံးသည်လည်း ၎င်းတို့၏ လည်ပင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ သို့သော် ထိုပုံစံအတိုင်း ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်က လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ဒုတိယတစ်ကောင်... ထို့နောက် တတိယတစ်ကောင်... စသည်ဖြင့် ဖြစ်လာသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် အချို့သော နတ်ဆိုးများသည် မတ်တတ်ထရပ်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ဖြစ်နေသော အကြည့်များသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လီဆန်းကျန်းထံသို့ စူးစိုက်ကြည့်လာကြတော့သည်။ လီဆန်းကျန်းကမူ သူ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး တဖြည်းဖြည်း ညိုပုပ်လာသည်။

ဤအခြေအနေတွင်မူ ထိုနတ်ဆိုးများ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ကြရန်သာ သူ မျှော်လင့်မိတော့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အနည်းဆုံးတော့ ဤကဲ့သို့ အသက်ရှူကြပ်ပြီး တနုံ့နုံ့သေရမည့် ဝေဒနာမှ ကင်းဝေးကာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဇာတ်သိမ်းသွားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

...

စားသောက်ပွဲခန်းမအတွင်း၌မူ အမျက်ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်နေသော နတ်ဆိုးကြီးက ၎င်း၏လက်မောင်းများကို မြှောက်ချီကာ အဖွားအို၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။ အစောပိုင်းက နတ်ဆိုးကြီးနှင့်အတူ သေကြေပျက်စီးသွားတော့မည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသော အဖွားအိုသည် မထင်မှတ်ဘဲ လက်ကို လွှတ်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို နတ်ဆိုးကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်သို့ ကန်ကျောက်ကာ အောက်သို့ အသာအယာ လျှောတိုက် ဆင်းသွားခဲ့သည်။

“ဒုန်း!”

နတ်ဆိုးကြီး၏ လက်သည်းများသည် ကြမ်းပြင်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး ဒိုက်ထိုးသည့် ပုံစံအတိုင်း တခဏမျှ ညှပ်နေခဲ့သည်။ ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဖွားအိုသည် တစ်ကိုယ်လုံး ယိမ်းထိုးလျက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံး မည်းနက်အောင် လောင်ကျွမ်းနေပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ နှုတ်ခမ်းမွှေးများပင် လောင်ကျွမ်းသွားကာ သူမ၏ ဆိုးရွားလှသောအခြေအနေကို ဖော်ပြနေသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ထိုအချိန်တွင် အာရုံလွှဲနိုင်ခဲ့ပြီး နံရံတွင် ကပ်နေသော လီကျစ်ယွမ်နှင့် ချင်လီတို့ရှိရာသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာသည်။

“ငါ့မြေးလေး... ဟီးဟီး... အဖွားကြီးကတော့ သူ့ကို မနိုင်တော့ဘူး။”

သူမ၏ ခေါ်သံထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် အေးစက်မှုများ ပါဝင်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လီကျစ်ယွမ်အနေဖြင့် ဆွန်းကွေရင်၏ အိမ်မက်ထဲတွင် သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်ကအတိုင်းပင်... သူမသည် နျူဖူ၏ ကျောပေါ်တွင် မှောက်လျက် ထိုကဲ့သို့သော မျက်လုံးမျိုးဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဂါးးးး!”

နတ်ဆိုးကြီးသည် ကြမ်းပြင်ထဲမှ ၎င်း၏လက်ချောင်းများကို နောက်ဆုံးတွင် ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ပတ်လှည့်ကာ မတ်တတ် ပြန်ရပ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲကာ ပြည်ပုပ်များ စီးကျနေပြီး သနားစရာကောင်းလှသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသော်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမှာမူ လျော့ပါးမသွားဘဲ လက်ရှိ ကြောင်မိစ္ဆာအဖွားအို ယှဉ်နိုင်သည့်အဆင့်တွင် မရှိပေ။

နတ်ဆိုးကြီးက အဖွားအိုထံသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ခုန်အုပ်လိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ အဖွားအိုသည် ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်တော့ဘဲ ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ လီကျစ်ယွမ်ရှိရာ ဘက်သို့ လျှောတိုက် ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ နတ်ဆိုးကြီးသည် ချက်ချင်းလှည့်၍ အဖွားအိုနောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်လံအမဲလိုက်တော့သည်။ အဖွားအိုသည် အဘယ်ကြောင့် နတ်ဆိုးကြီးထံသို့ သူမ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးကို ဖွင့်ပေးထားပြီး သူတို့နောက်သို့သာ အရင်လိုက်လာရသနည်းဆိုသည်ကို လီကျစ်ယွမ် နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

သူမ မသေခင် သူတို့နှစ်ယောက်ကိုပါ အဖော်အဖြစ် ဆွဲခေါ်သွားချင်၍လား။

“ငါ့မြေးလေး...”

အဖွားအိုသည် လီကျစ်ယွမ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ထူးဆန်းလှသော အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ သူမထံသို့ တိုးကပ်လာနေသော နတ်ဆိုးကြီးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ တွန့်လိမ်ကာ အက်ကွဲနေသော လက်သည်းများကို လီကျစ်ယွမ်ထံသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုလက်သည်းများမှ ထူးဆန်းလှသော အရောင်ဖျော့ဖျော့လေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီကျစ်ယွမ်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး လွင့်မြောလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချင်လီလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် သူမပါ လိုက်ပါလွင့်မြောလာခဲ့သည်။ ဤခံစားချက်သည် လီကျစ်ယွမ်အတွက် ရင်းနှီးနေပြီးသား ဖြစ်သည်... သူ ယခင်က အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည်။

ဤသည်မှာ အိပ်မက်မှ နိုးထတော့မည့် ရှေ့ပြေးနိမိတ် ဖြစ်သည်... သူတို့ လွတ်မြောက်တော့မည်!

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီကျစ်ယွမ်သည် သူ၏ အမြင်အာရုံများ စတင်မှုန်ဝါးလာပြီး ရှေ့မှ အဖွားအို၏ ရုပ်သွင်ကိုပင် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရတော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးကိုမူ သဲသဲကွဲကွဲ ကြားနေရဆဲ ဖြစ်၏။

“ငါ့မြေးလေး... အဖွားက မြေးကို အရင် ပို့ပေးလိုက်မယ်နော်။”