အဘွားအိုကြီးရဲ့အမုန်းတရား

ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီးနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ—

"အားလုံးပဲ ပင်ပန်းသွားကြပြီကွယ်၊ လာ... အတူတူ စားကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဓလေ့ထုံးစံများအရ ပွဲလမ်းသဘင်များတွင် ပထမအသုတ်နှင့် ဒုတိယအသုတ် ဧည့်ခံကျွေးမွေးခြင်း ပြီးစီး၍ ဧည့်သည်များအားလုံးကို ဧည့်ဝတ်ပြုပြီးပါက စားဖိုမှူးများ၊ ဝိုင်းကူသူများနှင့် အိမ်သားများ စားသောက်ရန်အတွက် ဝိုင်းတစ်ဝိုင်း၊ နှစ်ဝိုင်း သီးသန့် ပြင်ဆင်ပေးလေ့ ရှိသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘွားအို။" ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီးနှင့် အဘွားအိုများမှာ ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလာပြီး ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သိမ်းဆည်းကာ စားသောက်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

"ဒီကလေးကိုလည်း တစ်ခါတည်း ခေါ်ခဲ့လိုက်။"

အမိန့်ပေးပြီးနောက် ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုသည် လှည့်ထွက်ကာ မီးဖိုချောင်အပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။

သူမ လျှောက်လှမ်းသွားရာ ခြေရာများတွင် ရေကွက်များ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူမ စီးထားသော ပိတ်ဖိနပ်များမှာ အထူးသဖြင့် အရောင်ရင့်မှောင်နေသည်ကို လီကျစ်ယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ လမ်းလျှောက်သည့်အခါတိုင်း ရေစိုရွှဲနေသကဲ့သို့ "ဇွတ်... ဇွတ်" ဟု မြည်သံ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဒါဟာ... မိမိ ခန့်မှန်းချက်ကွက်တိ မှန်ကန်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်မလား။

"လာလေ ကလေးရဲ့၊ ထမင်းစားရအောင်။" ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီးက လီကျစ်ယွမ်၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သဖြင့် သူ့အတွေးစများ ပြတ်တောက်သွားသည်။

ထိုအဘွားအိုများက ချင်လီကို လာရောက်ဆွဲခေါ်ခြင်း မရှိသည်ကို လီကျစ်ယွမ် သတိပြုမိလိုက်ရာ ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုသည် ဤ "စိတ်မနှံ့သော" မိန်းကလေးအပေါ် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ သူသည် ချင်လီ၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူမဘက်သို့ လှည့်ကာ—

"နင်က အရင်... မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမှာပဲ ရပ်နေပြီး ဘယ်မှမသွားနဲ့နော်" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။

ဘယ်ကို သွားရမှန်း မသိသည့်အတူတူ မီးဖိုချောင်ထဲတွင်သာ နေခဲ့ခြင်းက ပို၍ ဘေးကင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအဘွားအို အလိုရှိနေသည်မှာ သူ့ကိုသာ ဖြစ်၍တည်း။

လီကျစ်ယွမ်သည် မီးဖိုချောင်အပြင်ဘက်သို့ အခေါ်ခံခဲ့ရသည်။ စောစောက လူများဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေခဲ့သော နေရာကြီးမှာ ယခုအခါမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေချေပြီ။ လူမရှိခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအများအပြားမှာ ပုခုံးချင်းချင်း ထိစပ်လျက် တိုးဝှေ့ပိတ်ဆို့နေကြသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးမျှ စကားမပြောကြ၊ လှုပ်ရှားခြင်းပင် မရှိကြ၍ ဖြစ်သည်။

မူလက ရှိနေသော စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များကို နံရံဘက်တွင် သေသပ်စွာ ဆင့်စီထားကြသည်။ ယခုအခါ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ရှိနေသော နေရာနှစ်ခုသာ ကျန်တော့ရာ တစ်နေရာတွင် စားဖွယ်သောက်ဖွယ်များ ပြင်ဆင်ထားသည့် စားပွဲတစ်လုံး ရှိနေပြီး အခြားတစ်နေရာတွင်မူ ဖျော်ဖြေတင်ဆက်နေကြသည့် ကလေးသုံးယောက် ရှိနေသည်။ ကျန်တဲ့သူများအားလုံးကမူ ထမင်းစားပြီးနောက် ဖျော်ဖြေပွဲကို ကြည့်ရှုရန်အတွက် ဝိုင်းအုံပိတ်ဆို့ ရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီကျစ်ယွမ်သည် ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီး၏ ဆွဲခေါ်မှုဖြင့် စားပွဲဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုက ပင်မနေရာတွင် ထိုင်နေနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး သူမဘက်ရှိ လွတ်နေသော နေရာကို ပုတ်ပြကာ—

"လာ၊ မြေးလေး၊ အဘွားဘေးမှာ လာထိုင်" ဟု ခေါ်ရှာသည်။

လီကျစ်ယွမ်မှာ မလွှဲမရှောင်သာဘဲ ထိုင်လိုက်ရတော့သည်။ သူ ရောက်လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းဘက်သို့ တမင်သက်သက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်လီသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေခဲ့ရမည်ဟူသော သူ့စကားကို မနာခံဘဲ အပြင်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

'လူတွေက နင့်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထားနေတာကို၊ နင်က ဘာလို့ အတင်း တိုးကပ်လာရတာလဲ။'

ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုကလည်း ထိုအခြင်းအရာကို သတိပြုမိသွားပြီး ပြုံးလျက်—

"ဘာလို့လဲကွယ်၊ သူမကိုပါ ငါတို့နဲ့အတူတူ ထိုင်ဖို့ မခေါ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး အဘွား၊ သူမက စားပြီးသွားပါပြီ။ ပြီးတော့ သူမက စိတ်လည်းတိုတတ်၊ အရှက်လည်းကလဲမရှိဖြစ်နေတော့ ဒီကလူတွေကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပါလိမ့်မယ်။"

"အို... ဟုတ်လား။ ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ သူမနဲ့ အတူတူ ဆော့နေရတာလဲ။"

"သူမက အိမ်နီးနားချင်းမို့လို့ အဖော်ရအောင် ခေါ်လာပေးတာပါ အဘွား။"

"ဟိဟိ၊ မင်းက တကယ် သဘောကောင်းတဲ့ ကလေးပဲ။" ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုက လီကျစ်ယွမ်၏ ခေါင်းကို လက်ဖြင့်တင်ကာ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း—

"ငါ့ရဲ့ မြေးတွေအားလုံး ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း ငါပဲ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ရတာ။ အဲဒီတုန်းကတော့ သူတို့က ငါ့ကို 'အဘွား... အဘွား' နဲ့ တတွတ်တွတ်ခေါ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ကြီးလာကြတော့ ငါ့ကို သေစေချင်လှပြီ။ ငါ မသေလို့ သူတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မနေရဘူး၊ မချမ်းသာနိုင်ဘူးလို့ အားလုံးက ထင်နေကြတာ။"

လီကျစ်ယွမ်က တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

"သူတို့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲဆိုတာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် နားလည်နိုင်မှာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒါ ငါ့အပြစ်ပဲ ထင်ပါရဲ့၊ ငါ အသက်ရှည်လွန်းလို့ သူတို့ရဲ့ ကံဇာတာတွေကို စုပ်ယူမိသွားတာ။ ငါ သူတို့ကို အားနာမိပါတယ်ကွယ်။ ငါသာ စောစော သေပေးလိုက်ရင်၊ လူပြန်ဖြစ်ရင် သူတို့အတွက် ပိုကောင်းမလားလို့ တွေးမိတယ်၊ မြေးလေး... အဘွားပြောတာ မှန်တယ်မလား။"

'တကယ်လို့ အဘွားက အဲဒီလို တွေးနေတာဆိုရင် ဘာလို့ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ ဖြစ်လာရတာလဲ။'

"လောကဓံမှတ်တမ်း" အရ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဟူသည် အငြိုးအတေး အာဃာတများကြောင့်သာ မောင်းနှင်အပ်သော တည်ရှိမှု ဖြစ်သည်။ အငြိုးအတေး လုံးဝမရှိဘဲ အတိတ်ဟောင်း အမှတ်တရများဖြင့်သာ ဤနေရာတွင် မည်သို့ လာထိုင်နေနိုင်ပါအံ့နည်း။

"အဘွား၊ အဲဒီလို မတွေးသင့်ပါဘူး။ ကျွန်တော့် မေမေက ပြောဖူးတယ်၊ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေတာကော၊ အဲဒီတိရစ္ဆာန်ရဲ့ အခြေအနေကို နားလည်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာကောက တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စတွေပဲတဲ့။"

"အို... မင်းရဲ့ မေမေက တကယ့်ကို အမြော်အမြင်ရှိတာပဲ။" အနည်းငယ် အေးစက်သွားပြီးနောက် ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်—

"ဟိဟိ၊ ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အနည်းငယ် နှမြောတွန့်တိုမိသေးတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ငါကိုယ်တိုင် ကျွေးမွေးပြုစုလာခဲ့တဲ့ ကလေးတွေပဲဥစ္စာ။"

"သူတို့ကကော အဘွားကို မိခင်အရင်းလို၊ အဘွားအရင်းလို သဘောထားရဲ့လား။"

"ငါ့မျက်စိထဲမှာတော့ သူတို့က ကလေးတွေပါပဲ၊ ကလေးဆိုတာ အမှားလုပ်မိတတ်တာ သဘာဝပဲ မဟုတ်လား။"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း အခုဆို အဘိုးအဘွားတွေ၊ မိဘတွေ ဖြစ်နေကြပြီလေ။ အဘွားရဲ့ ခံစားချက်ကို ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေမလဲ၊ ဒါကို သူတို့က ဒီလို လုပ်ရက်ကြသေးတာ။"

"မှန်တယ်၊ သူတို့က တကယ့်ကို သေလောက်အောင် မုန်းဖို့ကောင်းတာ!!!" ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအို၏ မျက်ဝန်းစိမ်းများထဲတွင် အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝေ့ဝဲလာပြီး သူမ၏ စူးရှသော သွားများက နှုတ်ခမ်းအပြင်သို့ ဖြန်းကနဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"မြေးလေး၊ မင်းပြောတာ တကယ့်ကို မှန်တာပဲ၊ အဘွား မင်းကို အရမ်း သဘောကျသွားပြီ!"

ယခုအကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် လီကျစ်ယွမ်၏ မျက်နှာကို ကိုင်ဆွဲကာ အဆက်မပြတ် ဖျစ်ညှစ်နေတော့သည်။ လီကျစ်ယွမ်သည် မိမိ၏ မျက်နှာကြီး တစ်ခုလုံး ခဲမတတ် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဘွား... အဘွား သူတို့ကို လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ရဘူးနော်။"

ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုက လီကျစ်ယွမ်၏ မျက်နှာကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သည်းများဖြင့် စားပွဲခုံကို ကုတ်ခြစ်လိုက်ရာ စားပွဲပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အစင်းကြောင်း ဆယ်ကြောင်း ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်—

"ငါ သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ပေးနိုင်မှာလဲ၊ အဲဒီလူတွေက တိရစ္ဆာန်တွေထက်တောင် ယုတ်မာသေးတယ်!"

လီကျစ်ယွမ် - 'ငါတို့ တိရစ္ဆာန်တွေထက် ယုတ်မာတယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို... ဒီအလောင်းကောင်မိစ္ဆာကို အဓိက ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နေတာက ကြောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေတာလား။'

ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုက လီကျစ်ယွမ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ တစ်လုံးချင်း အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်—

"မြေးလေး၊ သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နေပါ၊ သူတို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် ငါ သူတို့ကို နောင်တရစေရမယ်!"

'ကျွန်တော် အဲဒီအချိန်အထိ အသက်ရှင်ပြီး ကြည့်ခွင့်ရပါဦးမလား။'

လီကျစ်ယွမ်က ချက်ချင်းပင် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်—

"သေချာတာပေါ့ အဘွား!"

သူမ၏ အမုန်းတရားများကို လမ်းကြောင်းလွှဲပေးနေရခြင်းအပေါ် သူ့တွင် မည်သည့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်မျှ ရှိမနေပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မိမိသိထားသော မေးခွန်းများ၏ အဖြေကိုသာ ဖြည့်စွက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်၍တည်း။ သူ ဝင်မပြောလျှင်ပင် အဘွားအိုက ဤအတိုင်းသာ ပြုမူလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက စိတ်လျှော့ရန် ဝင်ရောက်ဖျောင်းဖျနေပါက မိမိ၏ ဦးခေါင်းသာလျှင် မြေကြီးပေါ်သို့ အရင်ပြုတ်ကျသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီးက ဝင်ပြောလိုက်သည်—

"အဘွားအို... ကျွန်တော်တို့ အခု ထမင်းစားလို့ ရပြီလားဗျာ။"