အဘွားအို၏နာကျင်စရာအတိတ်

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီကျစ်ယွမ်သည် မိမိဦးခေါင်းပေါ်သို့ ရေခဲရေတစ်ပုံးလုံး မှောက်ချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားတော့သည်။ စိတ်လွင့်သလို ဖြစ်သွားပြီး ဝိညာဉ်ပင် လွင့်စင်မတတ် ထိတ်လန့်သွားရသော်လည်း ဤနေရာမှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာမဟုတ်ဘဲ သူ့ရုပ်ကလာပ် ရှိမနေခြင်းကြောင့်သာ ဝိညာဉ်မထွက်ဘဲ ကျန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပြေး!"

လီကျစ်ယွမ်က အာလီ၏လက်ကို ဆွဲကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှပင် မလှမ်းရသေးမီ သဲဖြင့် ပန်းကန်ဆေးနေကြသော အဘွားအိုတစ်စုက သူတို့ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်ကာ လမ်းပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ညှိုးခြောက်အိုမင်းနေပုံရသော ခန္ဓာကိုယ်များမှာ လီကျစ်ယွမ်က မည်မျှပင် အားကုန်သုံး၍ တွန်းတိုက်ဖယ်ရှားပါသော်လည်း ရွေ့လျားမသွားဘဲ ကျောက်ရုပ်ကြီးများပမာ တောင့်တင်းလှသည်။

မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသည့် ကြားမှပင် လီကျစ်ယွမ်၏ စိတ်ထဲ၌ ‘ဆရာကြီးရဲ့ စက္ကူရုပ်လုပ်ငန်း ဘာလို့ ဒီလောက်အောင်မြင်နေလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး၊ သုံးတဲ့ပစ္စည်းနဲ့ လက်ရာကတော့ တကယ့်ကို အဆင့်အတန်းရှိလှတယ်’ ဟု တွေးမိလိုက်သေးသည်။ လက်တွေ့တွင်မူ ဇွတ်အတင်းတိုးထွက်ရန် လုံးဝမျှော်လင့်ချက်မရှိပေ၊ သူက အရွယ်ငယ်သေး၍ အားအင်မရှိသလောက် ဖြစ်နေရုံမက ဆရာကြီး သို့မဟုတ် လျူကျန့်ရှားတို့၏ အတတ်ပညာများကိုလည်း မည်သို့မျှ အသုံးမချနိုင်သေးချေ။

ပုန်းအောင်းနေရုံဖြင့် ဤဘေးဒုက္ခကို ရှောင်ကွင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ အစက ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးမိနစ်တွင်မှ အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားရတော့သည်။

သူသည် လှည့်ပြန်လာပြီး ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုကို ကြည့်ကာ စိတ်ကို အတင်းငြိမ်သက်အောင် မွေးမြူလိုက်ရင်း မိမိဦးနှောက်ထဲရှိ အသုံးဝင်နိုင်မည့် ဗဟုသုတများကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်စဉ်းစားရှာဖွေလိုက်သည်။ သူ ဖတ်ဖူးသည်မှာ အခြေခံစွယ်စုံကျမ်းတစ်အုပ်၏ အတွဲလေးတွဲသာ ရှိသဖြင့် အားစိုက်ထုတ်၍ သိပ်ရှာနေစရာမလိုပေ။ ‘ပညာလိုမှ နည်းရော့သလို’ ဖြစ်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ရှိသမျှပညာဖြင့်သာ စမ်းသပ်ကြည့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် လီကျစ်ယွမ်သည် လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ကွက်တိကျနိုင်မည့် အချက်အလက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။ "လောကဓံမှတ်တမ်း" အတွဲ (၃)၊ အခန်း (၁၂) တွင် ထူးခြားသော ‘အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ’ တစ်မျိုးအကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ အငြိုးအတေးကြီးမားစွာဖြင့် ရေထဲတွင် မျောပါသေဆုံးသွားသော လူတစ်ဦးသည် နတ်ဆိုးအငွေ့အသက် ဝင်ရောက်နေသော တိရစ္ဆာန်အလောင်းတစ်ခုနှင့် ထိတွေ့မိရာမှ တိုက်ဆိုင်မှုအလျောက် အတူတကွ ပေါင်းစည်းသွားပြီး လူလည်းမဟုတ်၊ မိစ္ဆာလည်းမဟုတ်သော ထူးဆန်းသည့် တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာတတ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အလောင်းကောင်သည် ထူးခြားသည့် စွမ်းရည်အချို့ကို ပိုင်ဆိုင်တတ်ကြပြီး စာအုပ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားချက်အရ အရှေ့မြောက်ပိုင်း ချန်ပိုင်တောင်တန်းတွင် လူနှင့် မြွေပါနတ်သက်တို့ ပေါင်းစည်းကာ မြူခိုးများ ဖန်တီးခြင်း၊ စိတ်ကို လှည့်စားခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ‘သူတော်စင်’ များ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။

ဤနေရာတွင် ‘သူတော်စင်’ ဟူသည် ဘာကိုဆိုလိုမှန်း လီကျစ်ယွမ် သေသေချာချာ မသိသလို ရှင်းလင်းနေရန်လည်း မလိုဟု တွေးလိုက်မိသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာများ၏ ဇာတ်လမ်းတိုင်းသည် ‘သူတော်စင်များ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်’ ဟူ၍သာ အဆုံးသတ်လေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ အမှန်တကယ် နှိမ်နင်းခံရခြင်း ရှိမရှိ၊ မည်သည့်ဂိုဏ်း မည်သည့်ကလန်၊ ဘုန်းကြီး၊ လာမာ သို့မဟုတ် စုန်းကဝေ... မည်သူက နှိမ်နင်းခဲ့သည် ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ၊ ဤစာအုပ်ကို ရေးသားသူသည် ဇာတ်လမ်းတိုင်း၏ ပုဒ်မတ်ကို ‘သူတော်စင်များ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်’ ဟုသာ သတ်မှတ်ထားပုံရသည်။

သူ့ရှေ့မှ ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုသည် ထိုအလောင်းကောင်မိစ္ဆာနှင့် အလွန်တူလှသည်။ သို့သော် ဤသီအိုရီကို အတင်းဆွဲသွင်းမည်ဆိုပါက သူမ မြစ်ထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ခြင်း ရှိမရှိကို ဦးစွာ အတည်ပြုရမည် ဖြစ်သည်။ အခြားနေရာတွင် သေဆုံးသူများကိုမူ အလောင်းကောင်ဟု မသတ်မှတ်ဘဲ "လောကဓံမှတ်တမ်း" တွင်လည်း ထည့်သွင်းဖော်ပြထားခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် အဘွားအို၏ အဝတ်အစားများမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး ဆံပင်ဖြူများမှာလည်း ဖားဖားလျားလျား ရှိနေကာ ရေနစ်သေဆုံးသည့် သရဲတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် လုံးဝမတူချေ။ တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေသော ရွှေဝါငှက်မလေးသာလျှင် စံပြပုံစံ ဖြစ်သည်။

လီကျစ်ယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်မှာ... ဒါက သူ့ရဲ့ ဗဟုသုတဘောင်ထက် ကျော်လွန်နေချေပြီ။

ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုသည် ရှေ့သို့ပြူးထွက်နေသော သူမ၏ခေါင်းကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး ခါးကိုကိုင်းကာ မြေကြီးပေါ်မှ ကျားအရေခွံပုံစံ အသားတုံးနှင့် ကြက်ပေါင်ကြီးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ ဤအရာနှစ်ခုကြောင့်သာ သူမ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိခြင်း ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် သူမ၏အိမ်မက်ထဲရှိ ခြိုးခြံချွေတာသော ဓလေ့ထုံးစံများနှင့် ဆန့်ကျင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေကို ဘာလို့ ဒီလို ဖြုန်းတီးပစ်ရတာလဲ၊ ဒါက ကံနိမ့်..." နောက်ဆုံးစကားလုံးကို ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုက ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ ထိုစကားလုံးများသည် အစစ်အမှန် တားမြစ်ချက်များ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ညစ်ပတ်သည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပါးစပ်ကို ဟကာ အသားတုံးနှင့် ကြက်ပေါင်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး အလွန် အရသာတွေ့ကာ နစ်မြောနေသည့် ပုံစံဖြင့် မြိန်ရည်ယှက်ရည် ဝါးစားနေတော့သည်။

"အဲဒီတုန်းက ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်လောက်သာ ရှိခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။"

သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ အရိပ်ထင်နေသည်၊ ၎င်းမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး လှဲနေရင်း တင်းတင်းပိတ်ထားသော တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရသည့် အချိန်အတော်ကြာအောင် သူမ၏ အကြီးမားဆုံး တောင့်တမှု ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး... တကယ့်ကို အလှမ်းဝေးလွန်းလှသည့် အရာလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူမသည် ဆန်တစ်စေ့ ရေတစ်ငုံမျှပင် မရရှိခဲ့ရှာပေ။

ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုက လီကျစ်ယွမ်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ စကားမပြောရသေးမီ လီကျစ်ယွမ်က ဦးအောင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်—

"အဘွား၊ မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေဗျာ။"

ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအို - "..."

ဤမွေးနေ့ဆုတောင်းစကားကြောင့် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးမှာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုသည် လီကျစ်ယွမ်၏ ရှေ့သို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ အဘွားအို၏ လက်ဖမိုးပေါ်တွင်လည်း နုညံ့သော အမွှေးအမျှင်များ ရှိနေပြီး သူမ၏ လက်သည်းများမှာ ရှည်လျားကာ စူးရှထက်မြက်နေသည်ကို လီကျစ်ယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ လီကျစ်ယွမ်သည် မရှောင်တိမ်းဘဲ သူမ၏လက်ကို မိမိမျက်နှာနှင့် ထိတွေ့ခွင့် ပေးလိုက်သည်။ လျူကျန့်ရှား၏ ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် ခံစားခဲ့ရဖူးသော ထိုအေးစက်စိမ့်လှသည့် ခံစားချက်ဟောင်းကြီးက မျက်နှာပေါ်တွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

"မြေးလေး... အဘွား သိလိုက်ရတာကတော့ မင်းက ရုပ်ချောရုံတင်မကဘူး၊ ဦးနှောက်လည်း တော်တော်ပြေးတာပဲ။ အဲဒီနေ့က ငါ့ရဲ့ သားကြီး ထွက်သွားခါနီးမှာ မင်းက တမင်သက်သက် သူ့ကို မင်းဘေးမှာ လက်ဆေးခိုင်းခဲ့တာ၊ ဒါမှ အဘွားက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်ပြီး သူ့ဆီ ပြန်သွားနိုင်အောင်လို့ မဟုတ်လား။"

"အဘွား အိမ်ပြန်လမ်း မေ့သွားမှာ စိုးလို့ပါဗျာ။"

"တကယ်လား။"

"ပြီးတော့ အဘွားက သူ့ကျောပေါ်မှာ အပိုးခံရတာ ပိုပြီး အသားကျနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ။"

"မဟုတ်ဘူး..." အဘွားအို၏ လက်ချောင်းများက လီကျစ်ယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ ရွှေ့လျားလာသည်၊ "အခုတော့ အဘွားက ဒီမြေးလေး ကျောပိုးတာကို ပိုသဘောကျသွားပြီ။"

ထို့နောက်တွင် ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုသည် လီကျစ်ယွမ်၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော အာလီထံသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်သည်—

"တကယ့်ကို လှပတဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးပဲ။"

လီကျစ်ယွမ်က မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်—

"သူမက စိတ်မနှံ့ဘူးဗျ၊ စကားလည်း မပြောတတ်ဘူး၊ စိတ်လည်း အရမ်းတိုပြီး လူတွေကို လိုက်ကိုက်တတ်သေးတယ်။"

"အို... ဟုတ်လား။ နေ့ခင်းက သူမကို တွေ့တုန်းက ဘာလို့ နေရာမှာတင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေရတာလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူးလေ။ အင်း... နှမြောစရာပဲ၊ ဒီလောက် လှတဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးကို။"

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဘွားအိုသည် အကြည့်ကို လီကျစ်ယွမ်၏ မျက်နှာထံသို့ ပြန်လည်ရွှေ့လိုက်ပြန်သည်—

"မြေးလေး၊ အဘွားက မင်းကို တကယ်သဘောကျတယ်။ အဘွားနဲ့အတူ နေခဲ့ပါလား။"

"အဘွားမှာ ရှိပြီးသားပဲ..." လီကျစ်ယွမ်သည် တစ်ခုခုကို ချက်ချင်းရိပ်မိသွားကာ စကားကို အမြန်ပြင်လိုက်သည်၊ "ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် အဘွားနဲ့အတူ နေပါ့မယ်။"

သူက ‘အဘွားမှာ ကိုယ်ပိုင်မြေးတွေ ရှိနေတာပဲ’ ဟု ပြောရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ပြောခြင်းက အဘွားအို၏ နာကျင်စရာ ဒဏ်ရာဟောင်းကို သွားဆွမိသလို ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။