အဘွားအိုကြီးတွေ့သွားပြီ

ထို့အပြင် မီးဖိုကြီးထဲမှ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများမှာ ပုံမှန်အရောင် မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အစိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်ကြီး ဖြစ်နေသည်။

"ကလေး၊ အပြင်ထွက်ဆော့ချေ၊ ဒီမှာ လာရှုပ်မနေနဲ့!" စားဖိုမှူးက စိတ်မရှည်သလို နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

လီကျစ်ယွမ်က ချက်ချင်းပင် လေသံပြောင်းကာ—

"ဝါး... ဦးက တကယ်တော်တာပဲ၊ လုပ်တဲ့ဟင်းတွေကလည်း အရမ်းမွှေးတာပဲဗျာ။ ကျွန်တော်ကြီးလာရင် စားဖိုမှူးပဲ လုပ်တော့မယ်၊ ဦးဦးဆီမှာ ပညာသင်ချင်တယ်!"

"ဟိဟိ။" ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီးသည် စိတ်မရှည်မှုများ အရည်ပျော်သွားပြီး တဟိဟိ ရယ်မောရင်း—

"စာပဲ သေသေချာချာ သင်ပါကွာ၊ စားဖိုမှူးဆိုတဲ့ အလုပ်က အောက်တန်းကျပါတယ်၊ ဒီလို နွေရာသီ အပူရှိန်ပြင်းတဲ့ထဲမှာ တကယ့်ကို ဒုက္ခများလွန်းလို့ပါ" ဟု ပြောရှာသည်။

"ဟင့်အင်း၊ ကျွန်တော် စားဖိုမှူးပဲ ဖြစ်ချင်တာ၊ စားဖိုမှူးလုပ်ရင် ကောင်းတာပေါ့၊ စားစရာ အကောင်းစားတွေ အများကြီး စားရတယ်လေ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ဦးနှောက်လည်းမကောင်းဘူး၊ စာလည်း ညံ့လို့ သေချာတတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"စာညံ့တာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ပညာတစ်ခုခုကို မြန်မြန်သင်ထားမှဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် နောင်ကျရင် ငတ်သေလိမ့်မယ်။"

"ဦးဦးက တကယ်ကို လေးစားဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ဝါး... ဒါကို ဒီလိုလုပ်ရတာကိုး၊ တကယ့်ကို အထင်ကြီးဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်တော် ဒီဘေးကနေပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး ကြည့်နေပါ့မယ်၊ ဦးဦးကို မနှောင့်ယှက်ပါဘူး။"

ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီးက သဘောတူကြောင်း အတိအလင်း မပြောသော်လည်း သူ့ကို ထပ်ပြီးတော့လည်း မနှင်ထုတ်တော့ပေ။ လီကျစ်ယွမ်သည် ဘေးတွင်ရပ်ရင်း တစ်ခါတစ်ရံ မြှောက်ပင့်ချီးကျူးလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဟင်းပန်းကန် ကမ်းပေးလိုက် သို့မဟုတ် ဟင်းခတ်ပစ္စည်း အနည်းငယ် လှမ်းပေးလိုက်ဖြင့် ကူညီပေးနေခဲ့သည်။

အမှန်တော့ ဤကဲ့သို့ ချီးကျူးနေရခြင်းမှာ မိမိစိတ်ရင်းနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ စားဖိုမှူးကြီး ချက်ပြုတ်နေသမျှ ဟင်းပွဲတိုင်းမှာ ကော်ရည်များနှင့် ဆေးရောင်စုံများ ရောမွှေထားသည့် အဖတ်အဆွဲများသာ ဖြစ်နေ၍တည်း။ သို့သော် ဟင်းပွဲတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဤသို့ပင် ပြီးမြောက်အောင်မြင်သွားသည်ကို ကြည့်နေရသည်မှာ... တကယ့်ကို ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ထိုနေရာတွင် အတော်ကြာအောင် ရပ်နေပြီးနောက် အပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်ကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်—

"ပထမအသုတ် ပြီးပြီဟေ့၊ ဒုတိယအသုတ် ဝိုင်းဝင်ကြပါတော့!"

ထိုအသံနှင့်အတူ ပေရေနေသော ပန်းကန်ခွက်ယောက် အပုံလိုက်ကြီး ထပ်မံရောက်ရှိလာပြီး အဘွားအိုများက သဲဖြင့် ပွတ်တိုက်ဆေးကြောပြီးနောက် ဟင်းများ ပြန်လည်ထည့်ရန် စားဖိုမှူးဘက်သို့ ပို့ပေးကြသည်။ ပထမဆုံး ပို့ရမည်မှာ အရန်ပွဲများ ဖြစ်သည်။ အရန်ပွဲသီးသန့် လုပ်သော စားဖိုမှူးတစ်ဦး ရှိနေသဖြင့် ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီးမှာ ခဏနားခွင့် ရသွားသည်။

သူသည် ဦးစွာ လည်ပင်းတွင် ပတ်ထားသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါဖြင့် ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျားအရေခွံပုံစံ အသားကင် နှစ်တုံးကို ယူကာ တစ်တုံးကို ချက်ချင်း ကောက်ဝါးလိုက်ပြီး ကျန်တစ်တုံးကိုမူ လီကျစ်ယွမ်ထံ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရော့၊ စားလိုက်။"

"ရပါတယ် ဦးဦး၊ မစားတော့ပါဘူး။"

"အားမနာပါနဲ့ကွာ၊ စားစမ်းပါ။"

"ကျွန်တော် ခုနတင်ပဲ ဝအောင် စားလာခဲ့လို့ပါ။"

သူ စောစောက အလွန်အကျွံ မြှောက်ပင့်ချီးကျူးမိခဲ့၍ စားဖိုမှူးကြီးက စေတနာပိုနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု လီကျစ်ယွမ် တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် ငြင်းပယ်မှု နှစ်ကြိမ်မြောက် အပြီးတွင်မူ ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်တင်းမာသွားတော့သည်။

လီကျစ်ယွမ် သတိထားမိလိုက်သည်မှာ စားဖိုမှူးကြီး၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ နေ၍ အရိပ်တစ်ခု စတင်ပေါ်ထွက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အရန်ပွဲလုပ်သည့် စားဖိုမှူးနှင့် ပန်းကန်ဆေးနေသည့် အဘွားအိုများပါ သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ ရှင်းရှင်းပြောရလျှင်... ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် အသားတုံးကြီးတစ်တုံး ပေးသည်ကို ငြင်းပယ်မည့် ကလေး မည်သည့်နေရာတွင် ရှိပါအံ့နည်း။

လီကျစ်ယွမ်သည် အကျပ်ရိုက်သွားကာ ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီး၏ လက်ထဲမှ အသားတုံးကို မလွှဲမရှောင်သာဘဲ ယူလိုက်ရတော့သည်။ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ဝါးရင်း စောစောက ငြင်းဆန်မိခြင်းမှာ ကလေးသဘာဝ အားနာစိမ်းကား၍ ဖြစ်ရော့သယောင် ဟန်ဆောင်အပြုံးမျိုးဖြင့်—

"အရမ်းကောင်းတာပဲဗျာ၊ တကယ်ကို မွှေးတာပဲ။"

ထိုအခါမှ ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီး၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်း ပြန်လည်ပွင့်လန်းလာပြီး ခြေဖဝါးအောက်မှ အရိပ်မှာလည်း ပြန်လည်လိပ်ဝင်သွားတော့သည်။ ကျန်တဲ့သူများလည်း မိမိတို့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ကြသည်။

"ဟာ... ညီမလေး၊ နင့်ဖိနပ်က ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပျက်စီးသွားရတာလဲ၊ ဘယ်လောက်တောင် ဂရုမစိုက်တတ်တာလဲ။ ဒါ နင့်ရဲ့ ဖိနပ်အသစ်ကြီးလေ၊ ငါတောင် ဖိနပ်အသစ် မစီးရသေးဘူး၊ ပြန်ရင် မေမေ ဆူတော့မှာပဲ!"

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း လီကျစ်ယွမ်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး အာလီ၏ ဖိနပ်ကို ပြင်ပေးချင်ယောင်ဆောင်ကာ ပါးစပ်ထဲမှ အသားဖတ်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွေးချလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို အသားဖတ်ပေါ်သို့ အသာအယာ နင်းစေလိုက်သည်။

သူကတော့ အသားဖတ်ကို စက္ကူစလေး နည်းနည်း စားလိုက်ရသလိုမျိုး သဘောထားကာ မျိုချပစ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း အသားဖတ် ပါးစပ်ထဲ ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဖော်ပြမတတ်အောင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ဆိုးကြီးက နဖူးဆီသို့ ဒုန်းကနဲ ပြေးဆောင့်ကာ ဗိုက်ထဲတွင်ပါ ရစ်နာလာခဲ့၍ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လူသားတို့နှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သော အစားအစာကို စားမိလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ပြန်မတ်တတ်ရပ်ပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်သည် ထိုပြင်းထန်လှသော မအီမသာဖြစ်မှုကို အမြန်ဆုံး မောင်းထုတ်နိုင်ရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်း ရှူထုတ် လုပ်နေရသည်။ အာလီက ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ ခြေထောက်ကို ကြည့်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖိနပ်ကလေး ညစ်ပတ်သွား၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရှာသည်ဟု လီကျစ်ယွမ် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လီကျစ်ယွမ်က သူမအနားသို့ တိုးကပ်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လေသံတိုးတိုးဖြင့်—

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခဏလောက်ပဲ အောင့်ခံပေးပါဦး၊ လိမ္မာတယ်နော်" ဟု အသာအယာ ချော့မော့လိုက်သည်။

အာလီက ခေါင်းမော့ကြည့်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် တုန်ယင်မှု ရပ်တန့်သွားကာ ညစ်ပတ်သောအရာပေါ်မှ သူမ၏ ဖိနပ်ကို ရွှေ့မသွားတော့ပေ။ သူမ၏ အလိုက်သိမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီကျစ်ယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ထိခိုက်သွားမိသည်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်လေးမှာ မကြာလိုက်ပေ။ စောစောက မြှောက်ပင့်စကားများကြောင့် တကယ့်ကို စိတ်ကြွနေပုံရသော ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီးသည် ကြက်ပေါင်ကြီးတစ်လုံးကိုပါ အပိုဆောင်း ထုတ်ပေးလာပြန်သည်—

"ရော့၊ ကောင်လေး၊ ကြက်ပေါင်ကြီး စားလိုက်ဦး!"

လီကျစ်ယွမ် - "..."

လီကျစ်ယွမ်က မဆိုင်းမတွဘဲ လှမ်းယူကာ အားရပါးရ ကိုက်ဝါးလိုက်ပြီး ဟီးကနဲ ရယ်ပြလိုက်သည်—

"ဒီကြက်ပေါင်ကြီးက တကယ့်ကို အရသာရှိတာပဲ၊ အရမ်းမွှေးတာပဲဗျာ။"

ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီး - "ဟားဟားဟားဟား!"

"ဟာ... ညီမလေး၊ နင့်ဂါဝန်ပေါ်မှာ ဆီကွက်တွေ ပေကုန်ပြီ၊ နင်ကတော့ တကယ်ပဲ၊ အဝတ်အစားအသစ်ကို ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းရမှန်း လုံးဝမသိဘူး။ မေမေက နင့်ကို သူများအိမ်ပို့ရမယ့် အရှုံးသမီးလို့ ပြောတာ မဆန်းပါဘူး!"

လီကျစ်ယွမ်က ချက်ချင်းပင် ထပ်မံထိုင်ချလိုက်ပြီး ညီမဖြစ်သူ၏ ဂါဝန်ပေါ်မှ အစွန်းအထင်းများကို သုတ်ပေးချင်ယောင်ဆောင်ကာ အာလီ၏ ညာဘက်ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆွဲမလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် ကျန်နေသေးသော ကြက်သားဖတ်များကို သူမ၏ ဖိနပ်ပေါ်သို့ ထွေးချပစ်လိုက်ပြန်သည်။

"အင့်..."

ပါးစပ်ထဲမှ ခါးသက်သက် အရသာ၊ ခေါင်းမူးနောက်နောက်ဖြစ်မှု၊ ဗိုက်ရစ်နာမှုနှင့်အတူ ရင်ထဲမှ လှိုက်တက်လာသော ရွံရှာမအီမသာဖြစ်မှုများကြောင့် လီကျစ်ယွမ်တစ်ယောက် ပြန်၍ပင် မတ်တတ်မရပ်နိုင်တော့လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ အကယ်၍ သူက လက်ဖြင့် အမြန် အားမပြုလိုက်မိပါက မြေကြီးပေါ်သို့ တုံးလုံးလဲကျသွားနိုင်ချေ ရှိသည်။

သို့သော် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အတော်လေး အားယူကာ ပြန်လည်မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤအစားအစာများကို သူ တကယ်ကို မထိရက်မကိုင်ရက်တော့ပြီ၊ ဒါတွေက အသက်ရှင်နေတဲ့ လူသားတွေ စားရမယ့်အရာတွေ မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီးသည် အစားအစာများ ထပ်မံကျွေးမွေးခြင်း မပြုတော့ဘဲ ဧည့်သည်များအတွက် ဒုက္ခသုတ် ပူပူနွေးနွေး ဟင်းပွဲများကို ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်သွားတော့သည်။

ဒုက္ခသုတ် ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် အထိမ်းအမှတ် ပွဲတော်ကြီးလည်း ပြီးဆုံးလုနီးပြီဖြစ်ရာ ပွဲပြီးသည်နှင့် သူနှင့် အာလီတို့ ဤနေရာမှ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည်ဟု လီကျစ်ယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စားဖိုမှူးကြီးက ကောက်ညှင်းလုံးအချိုစွပ်ပြုတ် ကို လောင်းထည့်လိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ဤနေရာ၏ အချိုပွဲ ဖြစ်ပြီး ပွဲသိမ်းဟင်းလျာလည်း ဖြစ်သည်။ ဤဟင်းပွဲ ထွက်လာပြီဆိုလျှင် စားသောက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးတော့မည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင်။ လီကျစ်ယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင် ထွန်းတောက်လာပြီး အာလီ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ— 'ပြီးတော့မယ်' ဟု အချက်ပြလိုက်သည်။

အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌ မီးဖိုချောင် အဝင်ဝဆီမှ အဘွားအို၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်—

"စားဖိုမှူးကြီးတို့ တကယ်ကို ပင်ပန်းသွားကြပါပြီကွယ်၊ ဒုက္ခပေးမိသလို ဖြစ်သွားလို့ အဘွားလည်း စိတ်မကောင်းပါဘူး။"

လီကျစ်ယွမ်၏ စိတ်တို့ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အာလီကို မီးဖိုတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်သို့ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မီးဖိုနှင့် ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အကာအကွယ်ယူကာ မီးဖိုချောင်အဝမှ အကြည့်များကို ကွယ်လိုက်သည်။

ဝတုတ်တုတ် စားဖိုမှူးကြီးက—

"အဘွားအို... သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ၊ အသက်ရှည်ကျန်းမာပါစေဗျာ၊ ဟားဟားဟား!"

"ဟိဟိ၊ ငါကတော့ အဲဒီလောက်ကြီး အသက်မရှည်ချင်ပါဘူးကွယ်၊ အသက်ကြီးလွန်းရင် နောက်မျိုးဆက် ကလေးတွေကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေရုံပဲ ရှိတာ။"

"ဘာတွေ ပြောတာလဲ အဘွားရဲ့၊ အိမ်မှာ လူကြီးသူမ ရှိတာ ရတနာတစ်ပါးပဲဥစ္စာ၊ ကျွန်တော့် အမေသာ သက်တော်ရာကျော် ရှည်မယ်ဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။"

"မင်းအမေက မင်းလို သားမျိုးရထားတော့ ကံကောင်းတာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ သားသမီးတွေကတော့ ငါ အသက်ရှည်နေတာဟာ မြေးတွေရဲ့ ကံဇာတာကို စုပ်ယူပြီး မိသားစုဆီ ကပ်ဆိုးတွေ ယူဆောင်လာတယ်လို့ ထင်နေကြတာ။"

"မဟုတ်ကဟုတ်ကဗျာ၊ ကိုယ့်အမေအရင်းခေါက်ခေါက်ကို အဲဒီလို ပြောရက်တဲ့သူ ဘယ်မှာရှိလို့လဲ၊ တကယ့်ကို မဟုတ်တာ။"

"ကဲပါ... သူတို့အကြောင်း မပြောကြစို့နဲ့၊ သူတို့တွေးတာလည်း လုံးဝကြီး မှားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါကလည်း အိုလှပြီဆိုတော့ ဘာမှ သုံးစားမရတော့ဘူးလေ၊ အိမ်မှာနေရင်း ထမင်းဖြုန်းပြီး သူတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနေရတာပဲ ရှိတာ။"

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီနေ့ အဘွားရဲ့ သားနှစ်ယောက်လုံးကို မတွေ့ရတာကိုး။ အဘွားရဲ့ သမီးလည်း မလာဘူးလား။"

"အင်း... သူမလည်း မလာဘူးကွယ်။"

"တကယ်ပဲဗျာ၊ မိခင်အရင်းရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကိုတောင် မလာကြဘူးဆိုတော့ လုံးဝကို မဖြစ်သင့်တာ။"

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါ သူတို့ဆီ သွားရှာမှာပေါ့၊ ဟိဟိ... ဟိဟိ... ဟိဟိဟိ။"

အဘွားအို၏ ရယ်သံမှာ သဘာဝကျရာမှ တဖြည်းဖြည်းနှင့် စူးရှရှ အသံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုအသံမှာ မီးဖိုပြင်ပမှနေ၍ လွင့်ပျံလာကာ အနီးကပ်ဆုံးနှင့် အပြတ်သားဆုံး ဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ မိမိ၏ ဦးခေါင်းထက်တည့်တည့်၌ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော လီကျစ်ယွမ်သည် မျက်နှာကို ဖြည်းညှိးစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

မိမိမျက်နှာနှင့် စင်တီမီတာ အနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးသော နေရာတွင်... ကြောင်မျက်နှာကဲ့သို့ သဏ္ဌာန်ရှိသော အဘွားအို၏ မျက်နှာကြီး ရှိနေချေပြီ။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ထူထပ်လှသော အမွှေးအမျှင်များနှင့် နှုတ်ခမ်းမွေးများကို အထင်အရှား မြင်နေရပြီး သူမ၏ စူးရှသော သွားများမှာ နှုတ်ခမ်းအပြင်ဘက်သို့ပင် လျှံထွက်နေသည်။ ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင်မူ လှောင်ပြောင် သရော်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ကလေးလေး... မင်း ဒီမှာ ရောက်နေတာကိုး၊ ဟုတ်လား။"