မစားသင့်တဲ့အစားအစာ

"အော်... ဒါကြောင့်ကိုး၊ အားလားလား... သနားစရာ ကလေးလေးပဲ၊

"အေးပါကွယ်... တို့အဖွဲ့ထဲမှာလည်း အဲဒီလိုကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ ငယ်ငယ်တုန်းက ဖျားတာကို လူကြီးတွေက ဂရုမစိုက်မိလိုက်လို့ နောက်ဆုံးတော့ ကလေးခမျာ ဦးနှောက်ထိသွားတာ"

"ဟုတ်ပရှင်... နုနယ်တဲ့ကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ တကယ်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ လိုတာ၊ မဟုတ်ရင် ကလေးလည်း ဒုက္ခရောက်၊ နောက်ပိုင်း ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရတဲ့ လူကြီးတွေလည်း ဒုက္ခများရတာပဲ"

တစားပွဲတည်းထိုင်နေသူများက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုလာကြသည်။ ထိုစဉ် ရင်ခွဲအင်္ကျီဝတ်ထားသည့် အဖိုးအိုက လီကျစ်ယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်-

"မြေးလေးကော အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

"ကျွန်တော် ဆယ့်တစ်နှစ်ပါ"

လီကျစ်ယွမ်က သူ့အသက်ကို တစ်နှစ်တိုး၍ လိမ်ပြောလိုက်သည်။ အမှန်တော့ ချင်လီက သူနှင့် တစ်လခွဲမျှသာ ငယ်သော်လည်း သူက အသက်ဆယ်နှစ်ဟုတော့ လုံးဝ ပြော၍မဖြစ်ချေ။ သူတို့နှစ်ယောက်က အမွှာများနှင့်လည်း တစ်စက်ကလေးမှ မတူသည့်အပြင် "အမေ" ဖြစ်သူကလည်း တစ်လအတွင်း နှစ်သုတ် ခွဲမွေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မဟုတ်လျှင်တော့ ကလေးတစ်ယောက်ကို မုဆိုးဖိုအဖေက ခေါ်လာပြီး ကျန်တစ်ယောက်ကို မုဆိုးမအမေက ခေါ်လာကာ ဒုတိယအိမ်ထောင်ဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသည့် မိသားစုအကြောင်း နောက်ထပ်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖန်တီးရပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤစားပွဲဝိုင်းရှိ လူများ၏ ဆွေးနွေးခန်းက ပို၍ အရှိန်တက်လာကာ ဘေးစားပွဲကလူများပင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာနိုင်ပေသည်။

"ကျောင်းတက်နေပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့... စတုတ္ထတန်း ရောက်ပါပြီ"

"အော်... ဒါဆို ညီမလေးကော"

"ညီမလေးက ကျောင်းမနေရသေးပါဘူး။ သူက အိမ်မှာပဲ တစ်နေ့လုံး ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေတတ်တာ၊ ဒီနေ့ ပွဲရှိလို့သာ သူ့ကို အပြင်ခေါ်လာတာပါ"

"အင်း..."

ရင်ခွဲအင်္ကျီဝတ်ထားသည့် အဖိုးအိုသည် ဆက်လက်မမေးတော့ဘဲ ထိုစားပွဲရှိ အခြားလူများနှင့် စကားလက်ဆုံကျသွားတော့သည်။ လီကျစ်ယွမ်လည်း နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းချနိုင်မည့် အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခု ရရှိသွား၏။ သူက ဘေးတွင်ထိုင်နေသည့် ချင်လီကို ကြည့်ကာ ကိုယ်ကိုအသာညွှတ်၍ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်-

"မကြောက်နဲ့နော်... ငါ ရှိတယ်"

ဒါက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြောလိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ စိတ်အေးစေရန် အာမခံချက်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေရန်နှင့် စိတ်ပေါက်ကွဲမပစ်ရန် အရိပ်အမြွက် ပြောကြားခြင်းလည်း ဖြစ်၏။ ချင်လီက ခေါင်းလှည့်ကာ လီကျစ်ယွမ်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် မည်သည့်ခံစားချက် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိသည်ကို လီကျစ်ယွမ် မြင်နေရသည်။ ထို့နောက် ချင်လီက ခေါင်းကို ပြန်လည်လွှဲပြောင်းသွားပြီး ငေးငိုင်မြဲ ငေးငိုင်နေပြန်သည်။

သူမ နားလည်နိုင်လိမ့်မည်ဟု လီကျစ်ယွမ် ခံစားမိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ထမင်းကို ကိုယ်တိုင်စားနိုင်သည်မဟုတ်လော... သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မစောင့်ရှောက်နိုင်သည့်အဆင့်တော့ မဟုတ်ချေ၊ ထို့အပြင် အသန့်ကြိုက်တတ်သည့် အကျင့်လည်း ရှိသေးသည်။ ထမင်းစားပြီးတိုင်း အဖွားအိုလျူက သူမကို သန့်ရှင်းအောင် သုတ်သင်ပေးလေ့ရှိသည်။

ယခုလို အားလပ်ချိန်လေးတွင် လီကျစ်ယွမ်က စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို စတင်သတိပြုမိလာသည်။ လောလောဆယ် ပြင်ဆင်ထားသမျှမှာ အရန်ဟင်းလျာ (အမြည်း) များသာ ဖြစ်သည် - ပုံစံသွန်းထားသည့် ဟင်းနုနွယ်အသုပ်၊ ပဲပြားဘဲဥဟင်း၊ မြေပဲဆန်ကြော်နှင့် ချက်ထားသည့် ဘဲဥဟင်း...။ အသားဟင်း သီးသန့်ဆို၍ အသားပြားဆားနယ်နှင့် နံရိုးပေါင်း နှစ်ပွဲသာ ရှိသည်။ သို့သော် ဤဟင်းနှစ်ပွဲ၏ ပမာဏမှာ အလွန်နည်းလှ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတို့ကို အပိုင်းအစလေးများ လှီးထားသောကြောင့် စားပွဲရှိ လူတိုင်း တစ်လုပ်၊ နှစ်လုပ်စီ မြည်းစမ်းရန်တော့ လုံလောက်ပေသည်။

အေးစက်စက်နှင့် ချိုမြိန်သော်လည်း အီမသွားသည့် နံရိုးပေါင်းက သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသည်။ လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ် ပွဲတော်တစ်ခုတွင် ထမင်းစားစဉ်က လီကျစ်ယွမ်အနေဖြင့် ဤဟင်းလျာကို အတော်လေး စွဲလန်းခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာတော့ သူ လုံးဝ အစားအသောက်ပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအရာများက အမှန်တကယ် ဘာတွေလဲဆိုတာ ဘုရားသခင်သာ သိပေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက် သီချင်းဆိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင် စားပွဲများမှ လူအားလုံးက ထိုဦးတည်ရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် မတ်တတ်ပင် ထရပ်လိုက်ကြသည်။ လီကျစ်ယွမ်လည်း လှည့်ကြည့်မိ၏။

ပွဲခင်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုကွင်းပြင်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တူရိယာတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦးနှင့်အတူ ရပ်နေကြသည်။ ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည် ပြဇာတ်ဝတ်စုံများကို ဆင်ယင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပို၍ပင် ထူထဲလှသော မိတ်ကပ်များကို ခြယ်သထားကြရာ၊ ပန်းရောင်ပေါင်ဒါ အထူကြီးပေါ်တွင် ပိုမိုဆန်းပြား၍ လွန်ကဲသော ဆေးရောင်စုံများ ဖြည့်စွက်ထားကြသည်။ အဖိုးအို၏ တူရိယာတီးခတ်မှုနှင့်အတူ အမျိုးသားက စတင်သီဆိုပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အမူအရာ အချို့နှင့်အတူ အမျိုးသမီးက ဆက်လက်သီဆိုသည်။

ဤအရာသည် နန်ထုံဒေသ၏ ရိုးရာပြဇာတ်တစ်မျိုးဖြစ်သည့် "ကလေးပြဇာတ်" ဖြစ်မှန်း လီကျစ်ယွမ် သိသည်။ လီဝေဟန်နှင့် ဆွန်းကွေရင်တို့က သူ့ကို ရွာလယ်ကွင်းပြင်သို့ တစ်ကြိမ် ခေါ်သွားပြီး ပြသခဲ့ဖူးသည်။ ဤပြဇာတ်၏ ထူးခြားချက်မှာ စူးရှခါးသက်၍ ဆန်းပြားသော အသံအိုးများ၊ မြင့်မားလွန်းသော သောကအသံများနှင့် ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှု ရိုက်ခတ်မှုတို့ ဖြစ်သည်။ ပြင်ပလူများအတွက်တော့... နားထောင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုစဉ်က လီကျစ်ယွမ်တစ်ယောက် နန်ထုံသို့ ရောက်ခါစဖြစ်ပြီး ဒေသစကားကို သင်ယူနေဆဲ ဖြစ်ရာ၊ လီဝေဟန်နှင့် ဆွန်းကွေရင်တို့က ဖျော်ဖြေမှုကို အသည်းစွဲ ကြည့်ရှုနေကြသော်လည်း လီကျစ်ယွမ်အတွက်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဆူညံသံတစ်ခုကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ပင်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ထို့အတူပင်ဖြစ်ပြီး စားပွဲရှိလူများနှင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူအားလုံးက အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်တစား ရှိနေကြသော်လည်း လီကျစ်ယွမ်ကတော့ ချင်လီဘက်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်လှည့်ကြည့်မိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမတွင် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။

ဖျော်ဖြေပွဲတစ်လျှောက်လုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ခြင်းတောင်းတစ်ခုဖြင့် စားပွဲတိုင်းသို့ တူများကို လိုက်လံဝေငှပေးနေပြီး အခြားတစ်ယောက်ကတော့ ရှာလကာရည်နှင့် ပဲငံပြာရည်များကို ပန်းကန်ငယ်များထဲသို့ လိုက်လံထည့်ပေးနေကာ စားပွဲတစ်ဝိုင်းလျှင် ဟင်းခြောက်ခွက်နှုန်းဖြင့် ယေဘုယျအားဖြင့် လူနှစ်ယောက် တစ်ခွက်နှုန်း မျှဝေစားသုံးကြရသည်။

"ကဲ... မြေးလေး၊ စား စား"

ရင်ခွဲအင်္ကျီဝတ်ထားသည့် အဖိုးအိုက နံရိုးတစ်တုံးကို ညှပ်၍ လီကျစ်ယွမ်၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အဖိုး"

"စားပါ... ကြည့်ပဲ ကြည့်မနေနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့... အဖိုး၊ အဖိုးလည်း သုံးဆောင်ပါဦး"

"အင်း..."

"ဝေါင်း!"

"မြောင်..."

ထိုစဉ် လီကျစ်ယွမ်သည် စားပွဲအောက်တွင် ခွေးများနှင့် ကြောင်များစွာ ပြေးလွှားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး တစ်ကောင်ဆိုလျှင် သူ့ခြေဖဝါးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသည်။ လီကျစ်ယွမ်က နံရိုးတုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ သတိမထားမိခိုက် အောက်သို့ ဝှေ့ချလိုက်သည်။ အောက်ရှိခွေးက ချက်ချင်းပင် ဖမ်းဆွဲကာ ကိုက်ခဲစားသောက်တော့သည်။

ထို့နောက်တွင်လည်း လီကျစ်ယွမ်သည် စိတ်အားထက်သန်နေသည့် အဖိုးအိုက သူ့ကို ပေးသမျှ အစားအစာများကို ထိုနည်းအတိုင်းပင် စားပွဲအောက်သို့ လွှင့်ပစ်ကာ ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့ရာ မကြာမီအချိန်အတွင်း သူ ထိုင်နေသည့်နေရာ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ကြောင်များနှင့် ခွေးများစွာ ဝိုင်းအုံလာတော့သည်။

လီကျစ်ယွမ်သည် အမှန်တကယ်တော့ ဤကြောင်များနှင့် ခွေးများကို အတော်လေး ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည် - နေ့ခင်းဘက်က စက္ကူအရုပ်ပုံများကြားတွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုစဉ်က ၎င်းတို့သည် ယခုလောက် သက်ဝင်လှုပ်ရှားခြင်း သို့မဟုတ် အစားမကြီးကြသေးချေ။

ရင်ခွဲအင်္ကျီဝတ်ထားသည့် အဖိုးအိုက ပြောလာသည်-

"မြေးလေး... မင်း ညီမလေးကိုလည်း စားဖို့ ပြောဦးလေ၊ သူက ငြိမ်ငြိမ်ကြီး ထိုင်နေပြီး ဘာမှလည်း မစားဘူး"

လီကျစ်ယွမ်လည်း ခေါင်းလှည့်ကာ အမူအရာပြရင်း-

"ညီမလေး... စားလေ" ဟုသာ ပြောလိုက်ရသည်။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချင်လီက တူကို ကောက်ကိုင်ကာ ဟင်းများကို စတင်ညှပ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။ သူမက ဟင်း သုံးလုပ်ခန့်ကို သူမ၏ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ညှပ်ထည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။

နေပါဦး... မင်း တကယ်ကြီး စားတော့မလို့လား။

လီကျစ်ယွမ် ချက်ချင်းပင် သူမ၏လက်ကို ဆွဲတားလိုက်သည်။ ချင်လီက ခေါင်းလှည့်ကာ လီကျစ်ယွမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမ၏မျက်ဝန်းထဲ၌ ခံစားချက်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင် - အလွန်အမင်း မှေးမှိန်လွန်းသော်လည်း ၎င်းက အမှန်တကယ် တည်ရှိနေသည်... ဇဝေဇဝါဖြစ်ခြင်းပင်။

လီကျစ်ယွမ်အနေဖြင့် သူမ၏နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေးသာ ပြောနိုင်တော့သည် - မောင်နှမအချင်းချင်း တိုးတိုးဖော်စပ် စကားပြောကြခြင်းက အတော်လေး သဘာဝကျလှပေသည်-

"မစားနဲ့... အောက်က တိရစ္ဆာန်တွေကို ကျွေးလိုက်"

ချင်လီက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ စားပွဲအောက်ရှိ ခွေးနှင့် ကြောင်အုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ထရပ်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းပန်းကန်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ကောက်ကိုင်လိုက်တော့သည်။ ပုံစံရ သည့်အပြင် သူမက ထိုပန်းကန်လုံးလိုက် အောက်သို့ သွန်ချကာ ကျွေးရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

ဤသို့ ဟင်းပန်းကန်ကို တိုက်ရိုက်ကောက်ကိုင်လိုက်သည့် လုပ်ရပ်က စားပွဲရှိ အခြားလူများ၏ မျက်မှောင်ကုတ်ခြင်းနှင့် မကျေမနပ်ဖြစ်ခြင်းတို့ကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်တော့သည်။ လီကျစ်ယွမ်လည်း အလျင်အမြန်ပင် မတ်တတ်ထရပ်ကာ သူမ၏လက်ထဲမှ ပန်းကန်ကို လုယူ၍ နေရာပြန်ချထားလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာဖြင့် ဆုံးမစကား ပြောလိုက်ရသည်-

"ညီမလေး... ဒါက လူတိုင်း တူတူစားဖို့လေ၊ အငမ်းမရ မလုပ်ရဘူး၊ ဒါတွေ အားလုံးက မင်းတစ်ယောက်တည်းအတွက် မဟုတ်ဘူးလေ"