အိမ်မက်ထဲက..လူလောနာနာဘာဝလော
“အင်း။” လီဆန်းကျန်းလည်း နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး ထိုမိန်းကလေးကိုလည်း စိတ်မကောက်စေချင်ပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန်ကျရင် စာလာမကြည့်ဘဲ နေလိမ့်မယ်လေ။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက် ထုံးစံအတိုင်း လီကျစ်ယွမ်က အရင်ဆုံး ရေချိုးပါတယ်။ ရေချိုးပြီး ထွက်လာတော့ လီဆန်းကျန်းက ဝရန်တာရဲ့ မြောက်ဘက်အစွန်းမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ သူက ဘယ်လက်က စီကရက်တစ်လိပ်ကို ကိုင်ထားပြီး ညာလက်ကတော့ တစ်ခုခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။ သူ့ရှေ့က လရောင်အောက်မှာတော့ ရေအရှိန်အဟုန်တစ်ခုက ပါရာဘိုလာပုံစံ ဝိုက်ပြီး ပန်းထွက်နေပါတယ်။
“ယွမ်ဟောက်လေး၊ ရေချိုးပြီးပြီလား။”
“ပြီးပါပြီ ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီး အလှည့်ပဲ။”
“အင်း၊ အခန်းထဲမှာ စောင့်နေ။” လီဆန်းကျန်းက ပခုံးကို တွန့်၊ ရင်ဘတ်ကို မော့လိုက်ပြီး ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့နောက် လွှဲယမ်းလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီတော့မှ လီကျစ်ယွမ်လည်း ဆရာကြီးအနေနဲ့ ညဘက်ဆိုရင် ထွေးအိုး တကယ်မလိုတာကို သဘောပေါက်သွားပါတယ်။
ဆရာကြီးရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ မန္တန်အင်းကွက်က ရှိနေတုန်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အသစ်ပြန်ဆွဲထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အင်းကွက်ကို ခဏလောက် သေသေချာချာ ကြည့်ပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်က ဇဝေဇဝါနဲ့ မျက်တောင်ခတ်မိပါတယ်။ ဒီညရဲ့ အင်းကွက်က မနေ့ညက အင်းကွက်နဲ့ အတူတူပဲဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ “ရွှေဝါးသဲပြင် လျှို့ဝှက်ကျမ်း” ထဲမှာ ပါတဲ့ ပုံစံနဲ့တော့ ကွဲပြားနေတုန်းပါပဲ။ စာအုပ်ထဲက ပုံစံနဲ့ ကွဲလွဲနေတာကတော့ မနေ့ညကလည်း ဒီအတိုင်းမို့လို့ သဘာဝကျပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ မနေ့ညက ပုံစံနဲ့ပါ နည်းနည်းလေး ထပ်ကွဲနေရတာလဲ။”
လီကျစ်ယွမ် စဉ်းစားမိတာကတော့ ဆရာကြီးက မနေ့ညက အင်းကွက်ရဲ့ အာနိသင်အပေါ် မူတည်ပြီး အနည်းငယ် ပြုပြင်မွမ်းမံလိုက်တာ ဖြစ်မယ်လို့ပဲ သံသယဝင်မိပါတယ်။ ပထမအချက်ကတော့ သူဟာ အခြေခံစာအုပ်တွေကိုပဲ ဖတ်နေရသေးလို့ အင်းကွက်ပုံစံစုံကို မမြင်ဖူးသေးတာကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်ကတော့ သူ့ရဲ့ကမ္ဘာဟာ တိကျသေချာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကြောင့် အခြားဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို စဉ်းစားဖို့ အဲဒီတိကျတဲ့ အတွေးအခေါ်ကနေ ချက်ချင်း မရုန်းထွက်နိုင်သေးလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
လီကျစ်ယွမ်လည်း သူ့နေရာမှာ သူ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ လီဆန်းကျန်းက ရေချိုးပြီး ဝင်လာပါတယ်။ သူက အပေါက်တစ်ပေါက် ပါနေတဲ့ အောက်ခံဘောင်းဘီအဖြူကို ဝတ်ထားပါတယ်။ မနေ့ကအတိုင်းပါပဲ၊ သူက အရင်ဆုံး ကြိုးအမည်းတစ်ချောင်းကို သုံးပြီး သူနဲ့ လီကျစ်ယွမ်ကို ပုံမှန်နေရာတွေမှာ တွဲချည်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းတယ်၊ အဆုံးမှာတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း အင်းဝိုင်းထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ လီကျစ်ယွမ်က သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆရာကြီး သုံးနေတဲ့ မန္တန်စက္ကူတွေဟာ အိတ်ကပ်မပါတဲ့ သူ့အောက်ခံဘောင်းဘီထဲကနေ နှိုက်ထုတ်လိုက်တာကို သတိပြုမိသွားပါတယ်။
မန္တန်ကို မီးညှိ၊ ဂါထာကို ရွတ်ဖတ်ပြီး လက်ကို မီးမလောင်ခင်မှာတင်... “ဖြတ်!” ဆိုပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။ ဖယောင်းတိုင်က မငြိမ်းသွားသလို၊ အပေါ်က မီးသီးကလည်း လင်းခနဲ မှိတ်ခနဲ မဖြစ်သွားပါဘူး။
“အောင်မြင်ပြီလား ဆရာကြီး။”
“မပြီးသေးဘူး၊ ခဏ ထပ်စောင့်ဦး။” ပြောပြီးတာနဲ့ လီဆန်းကျန်းက နောက်ထပ် မန္တန်စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး မီးညှိကာ ထိုအတိုင်း ထပ်လုပ်ပြန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မန္တန်စက္ကူကို မြေပြင်ပေါ် ပိုပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ရိုက်ချလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ဖြတ်!!!”
ဒီလို ပြတ်သားလွန်းတဲ့ ရိုက်ချက်အသံကြောင့် လီဆန်းကျန်းကိုယ်တိုင်တောင် နာကျင်လွန်းလို့ ပါးစပ်ထောင့်လေး တွန့်သွားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အားစိုက်လိုက်တာကတော့ အလုပ်ဖြစ်သွားပါတယ်။ “ဝူး...” ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ဖယောင်းတိုင်တွေ အကုန်ငြိမ်းသွားပြီး ခေါင်းပေါ်က မီးသီးကလည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တဲ့အနေနဲ့ နှစ်ချက်လောက် လင်းခနဲ မှိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။
“ရပြီ!” လီဆန်းကျန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ လေသံနဲ့ - “အိပ်တော့ ယွမ်ဟောက်လေး၊ ပြီးတော့ မှတ်ထားဦး၊ ကြိုးကို လုံးဝ မဖြည်နဲ့။”
“သိပါတယ် ဆရာကြီး။”
လီကျစ်ယွမ် အခန်းထဲက ထွက်သွားတာနဲ့ လီဆန်းကျန်းက ချက်ချင်းပဲ သူ့လက်ဖဝါးကို လေမှုတ်ပါတော့တယ် - “ဟူး ဟူး... ရှူး ရှူး... နာလိုက်တာ။”
သူ့လက်ကို လေမှုတ်ရင်း ခုတင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်းပဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားပြီး - “တောက်... ဒီညတော့ အလောင်းကောင်တွေ အစည်းအဝေး ထပ်မလုပ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မယ်။”
...
သူ့အိပ်ခန်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ လီကျစ်ယွမ်က အိပ်ရာထဲမဝင်သေးဘဲ စာပွဲတင်မီးအိမ်ကို ဖွင့်ကာ စတုတ္ထအတွဲကို ဆက်ဖတ်ပါတယ်။ စတုတ္ထအတွဲ ပြီးသွားတော့ ပဉ္စမအတွဲကို ထပ်ထုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စာမျက်နှာ အနည်းငယ်ပဲ ဖတ်ရသေးခင်မှာတင် စာပွဲခုံပေါ် နဖူးတင်ပြီး အိပ်ပျော်သွားပါတော့တယ်။
...
လယ်ကွင်းပြင်ထဲမှာတော့ အဘွားအိုတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်သဏ္ဌာန် ပေါ်လာပါတယ်။ တကယ်လို့ လီကျစ်ယွမ်သာ အခုအချိန်မှာ မြင်လိုက်ရရင် သူမဟာ နျူဖူရဲ့ ကုန်းပိုးထားခြင်း ခံရတဲ့ အဘွားအို ဖြစ်မှန်း မှတ်မိပါလိမ့်မယ်။ သူမက ကုန်းကုန်းကြီးနဲ့၊ မျက်လုံးတွေက အစိမ်းရောင်အလင်းတွေ တောက်နေပြီး အံ့ဩစရာကောင်းတာကတော့ သူမရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ မျက်နှာအရေးအကြောင်းတွေကြားထဲမှာ နုညက်တဲ့ အမွေးအမျှင်လေးတွေ စတင်ပေါက်ရောက်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ပုံရိပ်က ထိုနေရာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကူတ်မှာတော့ ကန်ဘောင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာပြန်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ထပ်ပျောက်သွားပြီး ဒီတစ်ခါတော့ ပထမထပ် အခန်းထဲမှာ ပေါ်လာပါတယ်။ သူမက စက္ကူရုပ်အပုံကြီးကြားထဲမှာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စက္ကူလူရုပ်တွေ၊ စက္ကူမြင်းတွေ၊ စက္ကူအိမ်တွေ အများကြီးကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူမက ခေါင်းကို စောင်းပြီး မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။
...
လီကျစ်ယွမ်က မျက်လုံးကို ပွတ်ပြီး ခေါင်းမော့လိုက်ရာ စာဖတ်ရင်း အိပ်ပျော်သွားတာကို တွေ့ပြီး အံ့ဩသွားပါတယ်။ သူက အပေါ့အပါးသွားပြီးမှ အိပ်ရာထဲ ပြန်ဝင်ဖို့ ပြင်လိုက်ကာ ဆရာကြီး သရုပ်ပြခဲ့တဲ့ အတိုင်း လိုက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။ ထရပ်ပြီး အိပ်ခန်းတံခါးဆီ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ “သူကိုယ်တိုင်” ကတော့ စာပွဲခုံလေးပေါ် နဖူးတင်ပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ ဆိုတာကိုတော့ သူ မသိလိုက်ပါဘူး။
အပြင်ဘက်က အေးမြတဲ့ ညလေညင်းက လီကျစ်ယွမ်အတွက်တော့ စိတ်ကြည်လင်မှုကို ပေးစွမ်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ အောက်ထပ်ကနေ ဆူညံသံတွေနဲ့ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေတဲ့ အသံတွေကို သူ ကြားလိုက်ရပါတယ်။ ဘယ်သူက ဒီလောက်ညနက်သန်းခေါင်ကြီးမှာ ဆူညံအောင် လုပ်နေတာပါလိမ့်။
နေပါဦး... ဆရာကြီးအိမ်က နေ့ခင်းဘက်ဆိုရင်တောင် အမြဲတမ်း အရမ်းတိတ်ဆိတ်နေကျ မဟုတ်ဘူးလား။
လီကျစ်ယွမ်က ဝရန်တာအစွန်းဆီ လျှောက်သွားပြီး စူးစူးစိုက်စိုက် နားစွင့်လိုက်ပါတယ်။ ယောကျာ်းတွေ မိန်းမတွေ စကားပြောသံ၊ သီချင်းဆိုသံ၊ မြင်းဟီသံ၊ ကြောင်နဲ့ခွေးတွေ ဟောင်သံ... ဆူညံသံမျိုးစုံကို သူ ကြားလိုက်ရပါတယ်။ ပထမထပ်မှာ တောရိုင်း ကခုန်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပနေသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပထမထပ်မှာ စက္ကူရုပ်အပုံကြီးပဲ ရှိတာလေ၊ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
လီကျစ်ယွမ်က အစပိုင်းမှာ လန့်သွားပေမဲ့ ပြီးမှ သဘောပေါက်သွားတယ် - ဪ... ငါ အိပ်မက်မက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ အကြည့်က အောက်ဘက်ကို ဝဲကျသွားပြီး ကန်ဘောင်ပေါ်မှာ ခရမ်းရောင် ချီပေါင်း (တရုတ်ရိုးရာဝတ်စုံ) ကို ဝတ်ထားတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရလို့ သူ ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။
ချင်လီ!
ဟင်... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် တံခါးအုပ်ခုံပေါ်ကနေ မင်းဘာသာမင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာလဲ။
မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်သေးပါဘူး...
မင်းက ဘာလို့ ငါ့အိပ်မက်ထဲ ရောက်လာရတာလဲ!