မြေအောက်ခန်းကိုဝင်ရောက်ခြင်း
“ဆရာကြီး...”
“ယွမ်ဟောက်လေး... ငါ စားနေတဲ့ ထမင်းလုတ်က ဒီလုပ်ငန်းပဲကွ။ ပြီးတော့ စိုးရိမ်စရာလည်း ဘာမှမရှိဘူး၊ ငါ့ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက် မုန်တိုင်းပေါင်းစုံ ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးပြီ၊ ဘယ်တုန်းကမှ လှေမှောက်မခံခဲ့ဖူးဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ သွားကြမှာလဲဟင်။”
“အဲဒါကတော့ လျိူမျက်စိကန်းမိန်းမ ရဲ့ နေ့ကောင်းရက်သာ ရွေးချယ်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ခန့်မှန်းချက်အရတော့ သိပ်မကြာခင် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါတို့ လက်ဦးမှုယူပြီး အရင်လုပ်မှရမယ်။ ခုနတင် မင်းအဖိုး ဝေဟန် အဝတ်အစားတွေ လာပို့တုန်းက ပြောသွားတယ်... တစ်ရွာလုံးကလူတွေကို စုစည်းပြီး မြစ်ကြောင်းတူးဖော်ရေး လုပ်တော့မယ်တဲ့။”
“မြစ်ကြောင်းတူးဖော်ရေး ဟုတ်လား။”
“အေးလေ... မြစ်ကို ပြန်တူးတာပေါ့။ ဒါက ဆယ်စုနှစ်ချီ ရှိခဲ့တဲ့ ရိုးရာဓလေ့ဟောင်းကြီးတစ်ခုပဲ။ ငါတို့ရွာတင်မကဘူး... ကျန်းစူး ကျေးလက်ဒေသတစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ လုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ယောက်ျားရင့်မာတွေအကုန်လုံး ပါဝင်ကြရတာ။ ဒါကြောင့် မြစ်ကြောင်းမတူးခင်မှာ ငါတို့ နာရေးကိစ္စတွေကို အပြီးသတ် ဆောင်ရွက်ရမှာ ဖြစ်တယ်။”
...
“မြစ်ကြောင်းမတူးခင်မှာ နာရေးကိစ္စတွေကို အပြီးသတ် ဆောင်ရွက်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အိမ်မှာ အေးချမ်းမှာမဟုတ်ဘူး။”
လီဆန်းကျန်းအိမ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် နျူဖူသည် မြစ်ငယ်လေးဘေးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်၌ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သစ်ပင်ကို တွန်းမှီထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ကာ အပေါ့အပါးသွားရန် ပြင်လိုက်၏။
ကိစ္စဝိစ္စ ပြီးစီး၍ ခါးပတ်ကို ပြန်ပတ်လိုက်သောအခါ သူ၏ခါးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် အနည်းငယ် ပြန်မတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ထိုနေရာတွင်ပင် အပေါ်အောက် ဆတ်ခနဲ ခုန်ကြည့်လိုက်မိသည်။
လီဆန်းကျန်း၏ အိမ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း နျူဖူတစ်ယောက် ရင်ထဲကနေ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
“ဆန်းကျန်းဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးလျူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ ဆရာသမားတွေပဲပဲ။”
...
လီကျစ်ယွမ် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ဒေါ်လေးလျူတစ်ယောက် စက္ကူရုပ်များကို ဆေးရောင်ခြယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒေါ်လေးလျူက သူ့ကို ပြုံးပြရင်း လက်လှမ်းပြလိုက်၏။
“ယွမ်လေး... လာဆော့ဦးမလား။”
“မဆော့တော့ဘူး ဒေါ်လေးလျူ၊ သား အခု လုပ်စရာလေး ရှိလို့ပါ။”
“အေးအေး... ဒါဆိုလည်း မင်းကိစ္စ မင်း အရင်သွားလုပ်ချင်လုပ်ပေါ့။” ဒေါ်လေးလျူက ကောင်လေး၏ တည်ကြည်လေးနက်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးကာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
လီကျစ်ယွမ်သည် လှေကားထစ်ကို ပိတ်ဆို့နေသည့် စက္ကူအိမ်အလှဆင်တစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ရာ သံချေးတက်နေသည့် သံတံခါးတစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တံခါးရှေ့တွင် ပိတ်ဖိနပ်တစ်စုံ ရှိနေ၏။
လီကျစ်ယွမ် ခါးငုံ့ပြီး ဖိနပ်ထဲမှ သော့ကို ရှာဖွေကာ သော့ခလောက်ကို ဖွင့်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အထဲမှ ဖုန်အိုင်နံ့နှင့် မှိုနံ့ညှော်ညှော်များ ချက်ချင်း ပျံတက်လာသည်။
အထဲတွင် မှောင်အတိကျနေသဖြင့် လီကျစ်ယွမ်သည် တံခါးအနီးရှိ နံရံပေါ်သို့ လက်လှမ်းကာ ဟိုဟိုဒီဒီ စမ်းသပ်ရှာဖွေရင်း နောက်ဆုံးတွင် မီးကြိုးတစ်ချောင်းကို တွေ့သဖြင့် အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်၏။
“ဂလတ်...” ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိချေ။
သူ နောက်ထပ် နှစ်ချက်၊ သုံးချက်လောက် ထပ်ဆွဲလိုက်သည်။
“ဖြတ်...” မီးလင်းမလာသည့်အပြင် မီးကြိုးပါ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။
အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် လီကျစ်ယွမ်သည် အပေါ်ထပ်သို့ အပြေးပြန်တက်ကာ အဝင်ဝရှိ အံဆွဲထဲမှ ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ ဓာတ်မီး၏ အနောက်ဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ဗလာဖြစ်နေသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဘက်ထရီဓာတ်ခဲများကို အံဆွဲထဲမှာပင် တွေ့လိုက်ရ၏။
သူသည် ဓာတ်ခဲအကြီး နှစ်လုံးကို ထည့်သွင်းကာ အဖုံးကို ပြန်ပိတ်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဓာတ်မီး လင်းလာခဲ့သည်။
မြေအောက်ခန်းသို့ ပြန်ဆင်းလာပြီးနောက် သူသည် အထဲသို့ ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်၏။ နေရာက သိပ်မကျယ်ဝန်းလှချေ၊ ပထမထပ်၏ မူလကြမ်းပြင်ဧရိယာအပြည့်အထိ တူးဆောက်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ပစ္စည်းပစ္စယများစွာ ရှိနေပြီး အမျိုးအစားအလိုက် သေသပ်စွာ စီစဉ်ထားသည်။
ကြည့်ရတာ ထိုစဉ်က ဆရာကြီးသည် ဤနေရာကို တကယ်ပဲ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ခဲ့ပုံရသော်လည်း လူမဝင်ဖြစ်သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ပစ္စည်းတိုင်းပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ထူထပ်စွာ တင်ကျန်နေတော့သည်။
လီကျစ်ယွမ်သည် စင်တစ်ခုအနားသို့ တိုးသွားရာ သူ၏အကြည့်က ပထမဆုံးအနေဖြင့် မက်မွန်သားဓား (တရုတ်ရိုးရာ မန္တန်သုံး သစ်သားဓား) တစ်လက်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံသွားတော့၏။
“အဟွတ်... အဟွတ်... ဟွတ်...”
ချောင်းဆိုးပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်သည် ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုဓားကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဓားပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်သော ပုံစံမျိုးစုံကို ထွင်းထုထားပြီး အလင်းပြန်သည့် သတ္တုပြားငယ်လေးများ ကပ်ထားသည့်အပြင် ရှေးဟောင်းတံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော အက္ခရာအချို့လည်း ရှိနေသည်။
အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ၎င်း၏ ဒီဇိုင်းပုံစံက အလွန်ပင် ရှေးဆန်ပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်များစွာဖြင့် ပြည့်စုံလှသည်။ လီကျစ်ယွမ်သည် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သေသေချာချာ ငေးမောကြည့်ရှုနေမိရာမှ ဓာတ်မီးအလင်းရောင်ကို မက်မွန်သားဓား၏ လက်ကိုင်ရိုးအောက်ခြေဘက်သို့ ထိုးလိုက်မိသောအခါ ထိုနေရာတွင် ရေးထိုးထားသည့် စာသားများကို ဖတ်လိုက်ရတော့သည်။
“ဆန်းတုန်း လင်းရီ ပရိဘောဂစက်ရုံ။”
လီကျစ်ယွမ် - “...”
သူသည် မက်မွန်သားဓားကို ပြန်ချထားလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ရှေးဟောင်းကြေးပြားဓား ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ သင်ခန်းစာရသွားပြီဖြစ်ရာ ပထမဆုံး လက်ကိုင်ရိုးကို အရင်စစ်ဆေးပြီးမှ ဓား၏ ဘေးဘက်များကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ စက်ရုံတံဆိပ် အမှတ်အသားများ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်မှ ဓား၏ ကိုယ်ထည်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်လိုက်၏။
“ခန်ရှီးထုံပေါင်၊ ချန်လုံထုံပေါင်၊ ကျားချင်းထုံပေါင်...” (ရှေးဟောင်း တရုတ်ကြေးဒင်္ဂါးပြား အမျိုးအစားများ)
ထိုကြေးဒင်္ဂါးပြားများက သိပ်ပြီး သက်တမ်းမရင့်သေးသော်လည်း စစ်မှန်ပုံရသည်။ သို့သော်လည်း လီကျစ်ယွမ်က ဓာတ်မီးဖြင့် သေသေချာချာ ဆက်လက်ထိုးကြည့်လိုက်သောအခါ ကြေးဒင်္ဂါးပြားများထက် သိသိသာသာ ပိုမိုကြီးမားသည့် အခြားအရာတစ်ခု ရောနှောနေသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရ၏။
သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် ကလော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း လုံးဝရွေ့လျားမသွားသဖြင့် ဓား၏ အခြားနေရာများတွင် ဆက်လက်ရှာဖွေရာ တူညီသော အရွယ်အစားရှိသည့် အရာများကို အမြန်ပင် ထပ်မံတွေ့ရှိရတော့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ သဲသဲကွဲကွဲ မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်၏...။
၎င်းတို့မှာ တစ်ပြားတန်နှင့် ငါးပြားတန် ခေတ်ပေါ် အကြွေစေ့များစွာ ဖြစ်နေကြသည်။
ဓား၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းတွင် ရှေးဟောင်းကြေးဒင်္ဂါးပြားများကို သုံးထားသော်လည်း အထဲတွင်မူ အကြွေစေ့များသာ ဖြစ်ပြီး ဆယ်ပြားတန် အကြွေစေ့တစ်စေ့ကိုပင် ရှာမတွေ့ချေ။ အကြွေစေ့များကလည်း ပိုက်ဆံပင် ဖြစ်သော်လည်း... ဒါကို အတုအယောင်ဟု သတ်မှတ်၍ ရနိုင်ပါမည်လား။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ရောနှောထားမှုက လီကျစ်ယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ရှေးဟောင်းကြေးပြားဓားကို ပြန်ထားပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်သည် ဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်ကြီးမားသော အလံတော်ကြီး နှစ်လွှာကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ ရှည်လျားသော ပုံသဏ္ဌာန်အရ အလံရှည် (နာရေးသုံး အလံရှည်ကြီးများ) ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းက ပို၍ သင့်တော်ပေလိမ့်မည်။
ထိုအလံရှည်နှစ်ခုက စာပွဲပေါ်တွင် နေရာအတော်များများ ယူထားသည်။ တစ်ခုက အနက်ရောင် သက်သက်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ခုကတော့ ခရမ်းရောင် ဖြစ်၏။ အနက်ရောင်အလံပေါ်တွင် လူခေါင်းခွံများနှင့် နဂါးပုံစံ ရေမြွေနဂါး အများအပြားကို ပန်းထိုးထားသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေပြီး ခရမ်းရောင်အလံပေါ်တွင်မူ ပန်းပွင့်များ၊ ငှက်များနှင့် ရွှေနဂါးတစ်ကောင်ကို ပန်းထိုးထားသဖြင့် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။
လီကျစ်ယွမ်သည် တစ်ခုကို လှမ်းယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မရွေ့နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စားပွဲခုံအနားသို့ တိုးကပ်ကာ ဓာတ်မီးကို အနီးကပ် ထိုးရင်း သေသေချာချာ ဆက်လက်ရှာဖွေနေမိသည်။ သူ ဘာကို ရှာနေမှန်း ကိုယ်တိုင်မသိသော်လည်း တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။
တကယ်ပင် ထိုအနက်ရောင်အလံ၏ သစ်သားလက်ကိုင်ရိုးပေါ်တွင် စုတ်တံဖြင့် ကောက်ကောက်ကွေ့ကွေ့ ရေးသားထားသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို လီကျစ်ယွမ် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
“လီမိသားစု နာရေးကူညီမှုအသင်း။”
ထိုအရာက ရှေးဟောင်းစာလုံးများဖြင့်ပင် မဟုတ်ဘဲ ခေတ်သစ်ရိုးရှင်းစာလုံးများဖြင့် ရေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လီကျစ်ယွမ်သည် မုတ်ဆိတ်ကြီး အိမ်က နာရေးတုန်းက ရွှေဝါငှက်မလေး ၏ နာရေးကူညီမှုအသင်းက အထူးပြုလုပ်ထားသည့် မန္တန်သုံးပစ္စည်းကိရိယာ အတုအယောင်များစွာကို ထုတ်ယူခဲ့ကြပြီး အခမ်းအနားပြီးဆုံးချိန်တွင် အထုပ်လိုက် စည်းနှောင်ကာ ကုန်တင်ကားပေါ်သို့ ပစ်တင်သွားကြသည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားမိသည်။
မကြာခင်မှာပဲ ခရမ်းရောင်အလံပေါ်တွင်လည်း စာလုံးများကို လီကျစ်ယွမ် ထပ်မံတွေ့ရှိရပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှေးဟောင်းစာလုံးများဖြင့် ရေးသားထားပြီး အပိုစာကြောင်းတစ်ကြောင်းလည်း ပါဝင်နေ၏။
“ရွှေမိသားစု နာရေးကူညီမှုအသင်း၊ မိမိတို့၏ သားဖြစ်သူသည် စအိုပေါက်မပါဘဲ မွေးဖွားလာခဲ့သည်ဟု မှားယွင်းစွာ ယုံကြည်မိခြင်း။”
“ဟူး...”
လီကျစ်ယွမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အလံအထည်စကို အနောက်သို့ ပြန်တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ အစပထမ ဝင်လာစဉ်က ခံစားခဲ့ရသည့် မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက ယခုအခါတွင်တော့ အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လက်ရှိ သူ့ရင်ထဲ၌ ပို၍ပင် ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်မှုကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။