အတိတ်ဆိုး

သူမ၏ အကြည့်က အောက်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားစဉ် မှန်ထဲမှ လီကျစ်ယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲက စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု အရိပ်အယောင်များမှာ ပြယ်လွင့်မသွားခဲ့ချေ။

"မေမေ..."

လီကျစ်ယွမ်သည် လီလန်၏ အင်္ကျီလက်စကို သတိထားလျက် အသာအယာ ဆွဲလိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း သူမသည် ဘာကြောင့် တစ်စတစ်စ ပို၍ အေးစက်လာရသနည်း၊ မိခင်ဖြစ်သူ မိမိကို ယခင်ကလို ပြန်လည်ချစ်ခင်လာစေရန် မိမိအနေဖြင့် ဘာများလုပ်ဆောင်ပေးရမည်နည်းဟု သူ တကယ်ကို မေးမြန်းချင်နေခဲ့မိသည်။ ထိုအချက်ကိုသာ သိရပါက သူသည် အရာရာကို လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်စွမ်းရှိသဖြင့် ချက်ချင်း ပြုပြင်ပြင်ဆင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

"အလန်၊ အလန်၊ အလန်။"

အပြင်ဘက်ဆီမှ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ချွေးတပြိုက်ပြိုက်နှင့် အသက်ပင် ဝဝမရှူနိုင်ဘဲ ပြာပြာသလဲ ပြေးဝင်လာကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးတော့သည်။

"အလန်... ရှောင်ယွမ်လေး ဘယ်လိုလဲ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။"

"ဖေဖေ။"

"အို... သားလေး။"

လီကျစ်ယွမ်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ လီလန်သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပွေ့ဖက်ထားကြသော သားအဖနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် ကြွက်သားများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်သွားခဲ့သည်။

ထိုလူက မော့အကြည့်တွင် ယင်းကို မြင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ စုပြုံနေခဲ့သော ခံစားချက်မျိုးစုံမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလုနီးပါး ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

"အလန်... မင်း အဓိက ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ၊ ဘာဖြစ်မှ မင်း ကျေနပ်မှာလဲ၊ ငါတို့ကို ဒီလိုနည်းနဲ့ နှိပ်စက်မှပဲ တကယ်ကို ကျေနပ်မှာလား။"

သူသည် အော်ဟစ်ပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"ဖေဖေ၊ မငိုပါနဲ့။"

လီကျစ်ယွမ်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးချင်သဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားချိန်တွင်မူ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုအားလုံး ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

လီလန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ပြန်ဖွင့်ကာ သားအဖနှစ်ယောက်ကို ထားရစ်ခဲ့လျက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

လီကျစ်ယွမ်သည် ရှေ့သို့ ငေးကြည့်နေမိရာ တောက်ပြောင်နေသော ကြွေပြားများပေါ်တွင် ဝေးကွာသွားသော မိခင်ဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်ပုံရိပ် ထင်ဟပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။

...

"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။"

ကုတင်ထက်တွင် စောင်ခြုံလျက် တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေသော "မိမိကိုယ်တိုင်" ကို ရင်ဆိုင်ရင်း လီကျစ်ယွမ်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ဘာမှ ပြန်မဖြေသေးချေ။

လီကျစ်ယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး—

"အဲဒီတုန်းက ဆေးစစ်ချက်မှာ ဆရာဝန်ကို လှည့်စားဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက တကယ်မရှိပါဘူး။"

ငါ့မှာ စိတ္တဇရောဂါ မရှိဘူး။

ထိုစကား ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ကုတင်ပေါ်ရှိ စောင်ပါးလေးမှာ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ ယခင်က ယင်းထဲတွင် ပတ်ခြုံလျက် တုန်လှုပ်ကာ မေမေ့ကို လှမ်းခေါ်နေခဲ့သော "မိမိကိုယ်တိုင်" မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ..."

ရုတ်တရက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည်လင်သော ရေစီးသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ထူထပ်လှသော အမှောင်ထုကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် လွင့်ပြယ်သွားခဲ့ပြီး လင်းလက်သော မင်ရည်များ စွန်းထင်းနေသည့် မီးခိုးရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ မြင်ကွင်းမှာ ပိုမို ရှင်းလင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီကျစ်ယွမ်သည် နှေးကွေးစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လှေတစ်စင်းပေါ်တွင် ရပ်နေရသလို ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် လှိုင်းထန်နေသော မြစ်ရေအမှောင်ထုကြီး ရှိနေပြီး မြစ်ထဲတွင်မူ အဆုံးမရှိသော စပါးခင်းကြီးများကဲ့သို့ သိပ်သည်းကျပ်ညပ်စွာဖြင့် အလောင်းများ တစ်လောင်းပြီးတစ်လောင်း မျောပါနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဆရာကြီးကတော့ အခမ်းအနားပြီးရင် ငါ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါ အိပ်မက် မက်နေရသေးတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီလို အိပ်မက်မျိုးကိုမှ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြစ်ပြင်ပေါ်၌ လေပြင်းများ စတင်တိုက်ခတ်လာပုံရသည်။ လေညင်းသည် အလောင်းများကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး သေခြင်းတရား၏ ထူးခြားသော ပုပ်စော်နံညှော်မှုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ စပါးနှံရနံ့ထက် ပို၍ ပြင်းထန်လှသည်။

လီကျစ်ယွမ်သည် မတ်တပ်ရပ်လျက် အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး အတားအဆီးဘောင်ကို မှီလျက်ပင် ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။ ဤအိပ်မက်က မည်မျှအထိ ကြာမြင့်မည်ကို သူ မသိသလို၊ မိမိဘာသာ နိုးထနိုင်မည့် နည်းလမ်းလည်း ရှိပုံမရချေ။

သို့သော်လည်း...

လီကျစ်ယွမ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဖရိုပဖရဲ ဖြစ်နေသော စောင်ပါးလေးကို သေသပ်စွာ ပြန်ခေါက်ကာ လှဲအိပ်လိုက်ပြီး စောင်ကို ခြုံလိုက်တော့သည်။

အင်း... သူ အိပ်ပျော်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

...

"အင်း..."

လီကျစ်ယွမ် မျက်လုံးပွင့်လာချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ လင်းပွင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ တကယ် နိုးလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် အိပ်စက်ခြင်းမှာ အလွန် သက်တောင့်သက်သာရှိလှပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို လန်းဆန်းတက်ကြွစေခဲ့သည်။ လီကျစ်ယွမ်သည် မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်မှာ— အိပ်မက်ထဲတွင် ထပ်မံ အိပ်စက်ခြင်းက တကယ့် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်ခြင်းမျိုး ဖြစ်နေမလား။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ မှန်ကဲ့ပါက မနေ့ညကလို အိပ်မက်မျိုးကို သူ စိတ်မရှိရုံတင်မကဘဲ အမှန်တကယ်ပင် သတိရတမ်းတမိဦးမည် ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်အားဖြင့် မည်မျှပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အိပ်မက်ဆိုး ဖြစ်ပါစေ၊ အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ရပါက သူ ကျင့်သားရသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လည်ပင်း၊ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်များတွင် ပတ်ထားသော အနက်ရောင် ကြိုးကွင်းများမှာ အလိုအလျောက် ပြတ်တောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆရာကြီးက ယင်းတို့ကို မနက်ခင်းတွင် ဖြတ်တောက်နိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးရာ ဘာမှ ပြဿနာမရှိလောက်ပါဘူး မဟုတ်လား။

သူ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးမဖွင့်မီ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ မိခင်ထံမှ သင်ယူထားသော အလေ့အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူမသည် အိပ်ရာထပြီးနောက် သန့်စင်ခန်းမှန်ရှေ့တွင် မကြာခဏ မတ်တပ်ရပ်လျက် အသက်ကို အားစိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလေ့ရှိသည်။ ယခုထက်တိုင် လီကျစ်ယွမ်အနေဖြင့် ထိုသို့ပြုလုပ်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဲသဲကွဲကွဲ မသိရသေးသော်လည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်က သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားရာ လီကျစ်ယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး မနေ့ညက အမှောင်ထုကြီးမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် လွင့်ပြယ်သွားခဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ရေကန်နှင့် သွားတိုက်တံခွက်ကို ယူကာ ရေခပ်ရန် ဝရန်တာသို့ သွားပြီး မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်ခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။

"ရှောင်ယွမ်... မျက်နှာသစ်ပြီးရင် မနက်စာစားဖို့ အောက်ဆင်းခဲ့ဦးနော်။" ဒေါ်လေးလျူက ဝင်းထဲမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒေါ်လေးလျူ။"

လီကျစ်ယွမ် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သစ်သားခုံပုလေးကို အထဲတွင် မချထားဘဲ ဝင်းထဲတွင် ချထားပေးသည်ကို တွေ့ရသည်။ ခုံပုပေါ်တွင် ဆန်ပြုတ်ဖြူတစ်ပန်းကန်၊ ဘဲဥတစ်လုံး၊ ခရမ်းချဉ်သီးချဉ်တစ်ပန်းကန်နှင့် ဂျင်းသုပ်တစ်ပန်းကန်တို့ အဆင်သင့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အိုးထဲမှာ ဆန်ပြုတ် ကျန်သေးတယ်နော်၊ ဘဲဥ နောက်တစ်လုံး ထပ်ယူပေးရမလား။"

"ရပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေးလျူ။"

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူးကွယ်၊ ဒါက ဒေါ်လေးလျူရဲ့ အလုပ်ပဲဟာ။"

လီကျစ်ယွမ်သည် ဆရာကြီးအနေဖြင့် ဒေါ်လေးလျူကို လစာ မည်မျှအထိ ပေးထားမည်နည်းဟု စူးစမ်းချင်စိတ် ပေါ်လာမိသည်။ သို့သော်လည်း ဆရာကြီး၏ ငွေကြေးမှာ လုံလောက်နေသင့်ပါသည်၊ သူသည် "ဇိမ်ကျကျ" နေထိုင်တတ်သော်လည်း ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းများစွာ ရှိပြီး အဓိကအချက်မှာ သူ့တွင် သားသမီးမရှိဘဲ ငွေစုလေ့မရှိခြင်း၊ အများကြီး ရှာဖွေပြီး အကုန် သုံးပစ်တတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒေါ်လေးလျူ၊ ဆရာကြီး အပြင်သွားပြီလား။"

"မသွားပါဘူး၊ သူ မထသေးဘူး ထင်တယ်ကွယ်။"

"ဪ။"

လီကျစ်ယွမ် မနက်စာ စတင်စားသောက်တော့သည်။ ပထမဦးစွာ ဘဲဥကို ခုံပုပေါ်တွင် အသာအယာ တောက်လိုက်ပြီး အက်ကွဲကြောင်း ဖြစ်သွားစေကာ အပေါက်လေးတစ်ခု ခွာလိုက်ပြီးလျှင် တုတ်ချောင်းထိပ်များဖြင့် အတွင်းသားကို ကော်ထုတ်ကာ စားလေသည်။

သူ စားခါနီးအချိန်တွင်မူ ကိုက်နှစ်ဆယ်ခန့်အကွာ ဝင်း၏ အရှေ့ဘက်အစွန်းတွင်လည်း စတုရန်းပုံ သစ်သားခုံပုနှင့် ခုံတန်းလျားလေး တစ်စုံကို ချထားပြီး ယင်းအပေါ်တွင် ဆန်ပြုတ်ဖြူနှင့် အချဉ်ပန်းကန်များ တည်ခင်းထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။