စိတ်....မာကျောသောမိန်းမ

"ဖျတ်။"

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် အားစိုက်မှု ပိုများလာသော်လည်း လုံလောက်မှု မရှိသေးချေ။ လီကျစ်ယွမ်သည် လက်မောင်းကို ပို၍ အရှိန်ပြင်းပြင်း လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ လွှဲရင်း လွှဲရင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့—

"ဖျတ်။"

ပြတ်သားသော တုန်ခါမှုတစ်ခုနှင့်အတူ နားစည်ဘေးနားတွင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် လက်မောင်းကို မြှောက်လျက် ငြိမ်ငြိမ်လေး မတ်တပ်ရပ်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က လျှောက်လာပြီး လက်ဝါးချင်း ရိုက်သွားသကဲ့သို့ပင်။

လီကျစ်ယွမ် ဆက်လက် စမ်းသပ်ရှာဖွေနေစဉ်အတွင်း ကုတင်အပြင်ဘက်ရှိ ထူထပ်လှသော အမှောင်ထုကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိတ်တဆိတ် လွင့်ပြယ်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အောက်ဘက်မှ ထိတွေ့မှု ခံစားချက်ကလည်း ပို၍ ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ လီကျစ်ယွမ်သည် လက်ကို တက်ကြွစွာ ဆန့်ထုတ်ပြီး ထိုဆံပင်နွယ်စုများကို ပတ်ယှက်လျက် လက်မောင်းကို လွှဲယမ်းကာ နောက်ထပ် လက်ဝါးချင်းရိုက်မှုများကို ဆက်တိုက် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုလက်ဝါးချင်းရိုက်မှုများသည် တစ်ဖက်လူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူ၏ လက်မောင်းကို လွှဲယမ်းလိုက်စဉ် အမှတ်မထင် တစ်ဖက်လူ၏ လက်ဝါးနှင့် သွားရောက် ထိမိခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ လက်ဖမိုးကို ရိုက်ပုတ်ခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်မျိုးကိုလည်း ရရှိခဲ့ပြီး အသံမှာလည်း ထိုမျှလောက် မပြတ်သားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် လီကျစ်ယွမ်သည် ဆန့်ထုတ်ထားသော မိမိ၏ လက်မောင်းကို တစ်စုံတစ်ခုက လာရောက် ရိုက်ခတ်မိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ စူးစူးရှရှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် လက်မောင်းကို အပေါ်သို့ မသိစိတ်ဖြင့် တွန့်ဆုတ်ကာ ဆွဲတင်လိုက်မိသည်။ ထိုသို့ ကျုံ့လိုက်မိခြင်းက ညပ်မိပြီး ပိတ်ဆို့နေသော တစ်စုံတစ်ခုကို လွတ်မြောက်သွားစေကာ ဆက်လက် လှုပ်ရှားနိုင်စေခဲ့ပုံရသည်။

ထို့နောက် လီကျစ်ယွမ်၏ လက်ထိပ်များသည် မာကျောသော အကွေးအကောက် တစ်ခုကို ထိမိသွားပြီးနောက် ချောမွေ့သော အချိုင့်အခွက်တစ်ခု၊ ထို့နောက် အဆစ်အမျက် ထင်ရှားသော အထက်သို့ ဆန်တက်သည့် လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ အရိုးများကို လိုက်လံ စမ်းမိသွားသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ လုံးဝန်းပြီး တင်းရင်းသော ရုန်းကန်အားရှိသည့် အိစက်စက်အရာတစ်ခုကို ထိမိသွားတော့သည်။

ပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ထိတွေ့မှု ပြတ်တောက်သွားသဖြင့် လက်မောင်းတစ်ပြင်လုံးကို အောက်သို့ ချက်ချင်း ထိုးနှစ်ချလိုက်ရာ နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် စုပြုံနေသော အရိုးဆစ်တိုတို ငါးခုကို ဖမ်းဆွဲမိလိုက်လေသည်။

"ဟူး..."

လီကျစ်ယွမ်သည် လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ အထိုင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။

၎င်းသည် ပြည့်စုံသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုလေးတင် ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းခွံခြေရင်းမှသည် ခြေဖျားအထိ လိုက်လံ စမ်းသပ်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကုတင်အောက်တွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။ တစ်ယောက်တည်း သို့မဟုတ် အနည်းငယ်မျှတင် မဟုတ်ဘဲ အများကြီး၊ လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ်လုံး ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လီကျစ်ယွမ်သည် မိမိဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သော စောင်ပါးလေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ကုတင်ထောင့်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ စောင်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပတ်ခြုံထားပြီး ထိုနေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ဝပ်နေကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်လျက် တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေသော ကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီကလေးက ကြည့်ရတာ... မိမိနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"ငါ အရမ်းကြောက်တယ်၊ ငါ အရမ်းကြောက်တယ်၊ တကယ်ကို အရမ်းကြောက်တာ... ဝူးဝူးဝူး... မေမေ၊ သားကို လာခေါ်ပါဦး။"

လီကျစ်ယွမ်သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော ထို "မိမိကိုယ်တိုင်" ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်—

"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။"

...

"ရဲဘော်

၊ ကျွန်မတို့ ရှင့်သားလေးကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီးပါပြီ။ သူ့မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာ လုံးဝမရှိပါဘူး။ ကျန်းမာပြီး တက်ကြွ လန်းဆန်းကာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေတတ်တဲ့ ကလေးလေးပါ။"

ကုတ်အင်္ကျီအဖြူဝတ် အမျိုးသမီးဆရာဝန်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြနေရင်း မနေနိုင်ဘဲ ကောင်လေး၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ကောင်လေးကလည်း ပြန်လည် ပြုံးပြခဲ့သည်။ အို... တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပဲ။

ထို့နောက် အမျိုးသမီးဆရာဝန်သည် ကောင်လေး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော မိခင်ဖြစ်သူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မိမိ၏ သားဖြစ်သူ "ကျန်းမာပါသည်" ဟူသော ရောဂါရှာဖွေချက်ကို ကြားရသော်လည်း ဤမိခင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှသော ဝမ်းသာရိပ်မျှ မရှိဘဲ အေးစက်စက် ဥပေက္ခာပြုထားခြင်းအပေါ် သူမ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

လက်ရှိတွင် တိုင်းပြည်အတွင်း စိတ်ပညာနှင့် စိတ်ကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက်မှု ကဏ္ဍမှာ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မရှိသေးဘဲ အများပြည်သူကလည်း ယင်းအပေါ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်မှု မရှိကြသေးချေ။ သို့သော်လည်း ပေကျင်းတွင် စိတ်ပညာဆေးခန်းအချို့ကို ရှာဖွေနိုင်ပါသေးသည်။

"မေမေ၊ သားမှာ ရောဂါမရှိဘူး။"

အသက် ရှစ်နှစ်အရွယ် လီကျစ်ယွမ်သည် မိခင်၏ လက်ကို အလိုက်သိစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်ကာ ပြောသည်—

"မေမေ၊ ဆရာဝန်က သား ကျန်းမာတယ်လို့ ပြောတယ်။"

လီလန်သည် မိမိ၏ သားဖြစ်သူကို ခဏမျှ ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် ဆရာဝန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်—

"ရှင် သူ့လှည့်ကွက်ထဲ မိသွားပြီ။"

အမျိုးသမီးဆရာဝန်သည် မိမိ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းချုပ်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ရှင်းပြသည်—

"၊ ရှင့်သားကို ဒီကို ခေါ်လာကတည်းက ရှင် စိတ်ပညာအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ နားလည်ထားလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ရဲ့ ရောဂါရှာဖွေမှုကို ယုံကြည်သင့်တယ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို ယုံကြည်သင့်ပါတယ်။"

လီလန် - "ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို အထင်ကြီးမိသွားတာပဲ။"

"ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ မိခင်ဖြစ်ပြီးတော့ ဒီလိုစကားမျိုး ဘယ်လိုပြောနိုင်ရတာလဲ။" အမျိုးသမီးဆရာဝန်သည် စိတ်ကို ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ "မိမိသားလေး ကျန်းမာတယ်ဆိုတာ သိရတာကို မကျေနပ်တဲ့ မိခင်မျိုး ကျွန်မ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ။ ရှင့်စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။"

လီလန် - "ရှင် အခုတင်ပဲ ရှင်က ကျွမ်းကျင်သူလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။"

အမျိုးသမီးဆရာဝန် - "..."

လီလန်သည် လီကျစ်ယွမ်၏ လက်ကို ဆွဲကာ ဆေးခန်းအတွင်းမှ လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။ လီကျစ်ယွမ်သည်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ ခြေလှမ်းအရှိန်အတိုင်း လိုက်ပါရင်း အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိထားသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းလေး ငုံ့ထားရှာသည်။

၎င်းတို့သည် အိမ်သို့ မပြန်ဘဲ နိုင်ငံခြားသားများနှင့် သက်ဆိုင်သော ဆေးရုံကြီးတစ်ခုနှင့် တွဲဖက်ထားသည့် စိတ်ပညာဆေးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ လီကျစ်ယွမ်ကို ဆရာဝန်အသစ်က စစ်ဆေးရန် အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မိနစ်လေးဆယ် ကြာပြီးနောက် တံခါးပွင့်လာပြီး လီကျစ်ယွမ်ကို အပြင်သို့ ပြန်ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။

ဆရာဝန်က တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် စကားဆိုသည်—

"အမျိုးသမီး.. လက်ရှိမှာ ကျွန်တော်တို့ ရှင့်သားလေးမှာ ပြင်းထန်တဲ့ စိတ္တဇရောဂါ နဲ့ စိတ်အလိုမကျ အထီးကျန်ရောဂါ လက္ခဏာတွေ ရှိနေတယ်လို့ သံသယရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှုတွေအရ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ မိသားစု သံယောဇဉ် အခြေအနေနဲ့ ဆက်စပ်နေပုံရတယ်။ သူဟာ မိခင်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ အတူရှိပေးမှုကို ပြင်းပြင်းပြပြ လိုလားနေရှာတာ။ ဒါကြောင့် နောက်နောင် ကုသမှုအပိုင်းတွေမှာ ကလေးရဲ့ မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သင့်သားလေး ပြန်လည်ကျန်းမာလာဖို့ တတ်နိုင်သမျှ ပူးပေါင်းပါဝင်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ဆရာဝန်မ၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် လီလန်သည် မိမိရှေ့ရှိ လီကျစ်ယွမ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်—

"ပျော်ရဲ့လား။"

"မေမေ၊ သား..."

ဆရာဝန်သည် ဆက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လီလန်ကို တားဆီးလိုက်သည်—

"အမျိုးသမီ.. ရှင့်သားအပေါ် ဒီလောက်အထိ မပြင်းထန်သင့်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ပြဿနာတွေက တကယ်ကို ပြင်းထန်နေပါပြီ။ ရှင် လုံလောက်တဲ့ ဂရုစိုက်မှု ပေးရပါမယ်။ မဟုတ်ရင် နောင်ကျရင်..."

လီလန်သည် ဆက်လက် နားမထောင်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"အမျိုးသမီး..၊ အမျိုးသမီး...။" ဆရာဝန်က မည်မျှပင် လှမ်းခေါ်စေကာမူ သူမသည် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

လီကျစ်ယွမ်သည် အမှီလိုက်ရန် ပြေးသွားခဲ့ရသည်။

လီလန်သည် သန့်စင်ခန်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး လီကျစ်ယွမ်သည်လည်း လိုက်ရပ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် မှန်တင်ခုံ အကြီးကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး မိခင်နှင့် သားဖြစ်သူ၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်နေစေသည်။

လီကျစ်ယွမ်သည် မှန်ထဲတွင် မိမိ၏ မိခင်ကို မြင်နေရသည်။ သူမသည် မိမိ၏ ထင်ဟပ်ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေခဲ့လေသည်။