လူ့ပြည်လမ်းနဲ့မရဏလမ်း

သူက လူကြီးဆန်ဆန်နဲ့ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ထက် အရပ်တစ်ခေါင်းစာမက မြင့်နေပြီး အပေါ်စီးကနေ ငုံ့ကြည့်တတ်တာမို့လို့ ချွဲလို့လည်းမရ၊ မြူလို့လည်း မရဘူး။ အေးစက်စက်နိုင်လှပြီး လူသားဆန်တဲ့ နွေးထွေးမှုမျိုးလည်း စိုးစဉ်းမျှမရှိဘူး။

"အမေကလည်း... ကလေးတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ။ သမီးကြည့်ရသလောက်တော့ ယွမ်ဟောက်လေးက တကယ် အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ ယဉ်ကျေးလိမ္မာရှာပါတယ်"

"အဲဒါက သူက လူတိုင်းအပေါ် အဲဒီလို ဆက်ဆံတတ်လို့ပဲလေ၊ သူ့အမေ ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း။"

"အမေ..."

"အေးလေ... သူ့အမေလည်း နောက်ဆုံးတော့ လင်မယားကွာရှင်းပြတ်စဲလိုက်ရတာပဲ မဟုတ်လား။"

"အမေ... အမေကတော့လေ..." လီကျူးရှန် တစ်ယောက် ဒေါသထွက်သွားသည်။

လျိူကျင်ရှန်းကတော့ ပြောလို့မဝသေး။ ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း "သူတို့လို လူစားမျိုးတွေရော၊ သူတို့အမေရောက... ကိုယ့်အတ္တမရှိဘဲ သူတို့မျက်နှာတစ်ခုပဲ ကြည့်ပြီး ရှင်သန်မယ့်သူမျိုးနဲ့ပဲ ပေါင်းရမှာ" ဟု ဆက်ပြောလေသည်။

"အမေ... သမီး ဦးလေးဆန်ကျန်းကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်။"

"အေး... သွားချေ" လျိူကျင်ရှန်းက လက်ကို မဖျတ်ဖျတ်ယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်ရင်း "ဆန်ကျန်းက အချိန်ဆွဲနေရင်လည်း မေးလိုက်ဦး၊ ပေကျင်းက သူ့ရဲ့ အသည်းကျော်မြေးလေးကိုသာ သူ တကယ်ပဲ ဒုက္ခပေးမိသွားရင်၊ ဆန်ကျန်းအနေနဲ့ သူ့အိုဇာတာကို ပေကျင်းက လှမ်းကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်နိုင်ဦးမလားလို့ပဲ။"

လီကျူးရှန်သည် ဇလုံထဲမှ ညစ်ပတ်နေသော ရေများကို အမြန်သွန်ပစ်လိုက်ပြီး အလုပ်ကောင်း၍ထပ်ဝယ်ထားသောသုံးဘီးဆိုင်ကယ်ပေါ် ခွစီးကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားများကို ဆက်၍မကြားချင်တော့ပေ။

လျိူကျင်ရှန်းသည် ဆေးလိပ်တိုကို ဖိချေငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီး သန်းဝေကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ခပ်မှန်မှန် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး ထမင်းစားပြီးကြပြီ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အလိုလိုက်ထားသဖြင့် ပျော့ညံ့လှသော မိမိ၏မြေးမလေးက အခုတော့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို တက်တက်ကြွကြွ သိမ်းဆည်းကာ စားပွဲကို သုတ်နေပြီး "အစ်ကိုယွမ်ဟောက်... ထားလိုက်ပါ၊ ဒီအလုပ်တွေကို သမီး နေ့တိုင်း လုပ်နေကျပါ" ဟု တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်ကို လျိူကျင်ရှန်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက လျူကျင်ရှန်းကိုပင် ရယ်မိသွားစေသည်။

မိမိ၏ အိုဇာတာရေးနှင့် ဆက်စပ်နေ၍လားမသိ၊ လီဆန်ကျန်းသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ လီကျူးရှန်၏ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ဖြင့် စောစောစီးစီးပင် ရောက်ရှိလာသည်။ လျိူကျင်ရှန်းက ကလေးတွေကို တီဗီကြည့်ဖို့ လီကျူးရှန်အား အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်သွားခိုင်းပြီးနောက် လီဆန်ကျန်းကို သူမ၏ရုံးခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"ဟေး... လျိူမျက်မမြင်ကြီး၊ မင်း ဒီနေရာကို တော်တော်လေး ကျပ်ညပ်အောင် လုပ်ထားတာပဲ" လီဆန်ကျန်းက ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ဆင့်ထပ်ထားသော သစ်သားသေတ္တာအမြင့်ကြီးများကို ပုတ်ရင်း "အပြင်လူကြည့်ရင်တော့ မင်း ကွမ်တုန်းကနေ ကုန်ပစ္စည်းတွေ သွင်းပြီး လက်ကားဒိုင် ပြောင်းလုပ်နေတယ် ထင်ရမှာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"နင့်ကို စကားအပိုတွေ ပြောနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး" လျိူကျင်ရှန်းက နျူးမိသားစု၏ နာရေးကိစ္စ အပါအဝင် ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အလုံးစုံကို ပြောပြလိုက်သည်။

လီဆန်ကျန်းမှာ အံ့အားသင့်ကာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် "ယွမ်ဟောက်လေးက အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ် မြင်နိုင်ရတာလဲ" ဟု မေးမိသည်။

လျိူကျင်ရှန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသော်လည်း ဒေါသကို မနည်းအောင့်အီးကာ "နင်က ငါ့ကို ပြန်မေးနေတာလား" ဟု ငေါ့တော့တော့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လီဆန်ကျန်းက ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ထုတ်ကာ လျိူကျင်ရှန်းထံ ပစ်ပေးပြီး မိမိအတွက်မူ နှာခေါင်းအောက်တွင် တေ့ကာ အနံ့ခံရင်း စဉ်းစားခန်းဖွင့်နေသည်။

လျိူကျင်ရှန်းက ဆေးလိပ်ကို ကောက်ယူကာ စားပွဲခုံပေါ်တွင် အဆီခံအဖျားပိုင်းဖြင့် တောက်တောက်တောက်ခေါက်ရင်း "မနေ့ညက နင် ဘာတွေ သွားလုပ်ထားတာလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။

"ကုသိုလ်ကောင်းမှု လုပ်တာပါ"

"နင်..." လျိူကျင်ရှန်းက နှုတ်ခမ်းကို သပ်ရင်း "ဒီနေ့ မုတ်ဆိတ်ကြီးနဲ့ သူ့သားက ကန်ထဲမှာ ပေါ်လာတယ်၊ အဲဒီအလောင်းကို နင် ယူလာတာ မဟုတ်လား" ဟု ထပ်မံ စပ်စုသည်။

လီဆန်ကျန်းက ဆွံ့အလျက် နှုတ်ဆိတ်နေသည်။

"ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ယူလာတာလဲ" လျိူကျင်ရှန်းက ဆက်၍ စစ်ဆေးမေးမြန်းသည်။ ရုတ်တရက် ထိပ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ကျိန်ဆဲတော့သည်။ "နင်... ဒီအဖိုးအိုစုတ်၊ နင် ယွမ်ဟောက်လေးကို အလောင်းဦးဆောင်ခိုင်းလိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"ဟွန်း... ဟွန်း.." လီဆန်ကျန်းက ချောင်းဟန့်လိုက်ရင်း "လျိူမျက်မမြင်၊ ငါ့ကို မီးခြစ်စမ်းပါဦး" ဟု ဆိုသည်။

လျိူကျင်ရှန်းက မီးခြစ်အိမ်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်ကာ "နင် တကယ်ပဲ အဲဒီလို လုပ်လိုက်တာကိုး"

"ဂလောက်..." လီဆန်ကျန်းသည် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ဆေးလိပ်ကို စတင်ဖွာရှိုက်တော့သည်။

လျိူကျင်ရှန်းက သူမ၏ ထိုင်ခုံမှထကာ စားပွဲကိုပတ်၍ လီဆန်ကျန်း၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သတွေးများ စင်သည်အထိ ထိုအဖိုးအို၏ မျက်နှာကို လက်ညှိုးငေါ့က်ငေါက်ထိုးကာ ပြောတော့သည်။ "လူရှင်က လူ့ပြည်လမ်းကို လျှောက်ရတယ်၊ လူသေက မရဏလမ်းကို လျှောက်ရတာ။ ယွမ်ဟောက်လေးကို အလောင်းဦးဆောင်ခိုင်းတယ်ဆိုတာ သူ့ကို မရဏလမ်း လျှောက်ခိုင်းလိုက်တာပဲ၊ တစ္ဆေစုန်းဝိညာဉ်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ စွန်းထင်ကုန်ပြီ၊ နင် နားလည်ရဲ့လား။ သူ အခုဆိုရင် 'မရဏကမ္ဘာကို ကူးလူးနိုင်တဲ့' အထိ တောင် ညစ်ညမ်းသွားလောက်ပြီ"

"မရဏကမ္ဘာကို ကူးလူးနိုင်တာ ဟုတ်လား" လီဆန်ကျန်းက ခဏမျှ ဆိုင်းသွားပြီးနောက်၊ ဟာသကြီးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ထကာ ရယ်မောတော့သည်။ "ဟားဟား... ဒါက ရူးကြောင်ကြောင် စကားပဲ။ အဲဒီလောက်လေးနဲ့ လူတစ်ယောက်က မရဏကမ္ဘာကို ကူးလူးနိုင်စွမ်း ရသွားမတဲ့လား"

"ဟား... ဟားဟားဟား။" လျိူမျက်မမြင်က အေးစက်စက် လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်သည်။

ယခုမူ လီဆန်ကျန်းမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားပြီး ဆတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်ကာ "မရဏကမ္ဘာကို ကူးလူးဖို့ အဲဒီလောက် လွယ်နေရင်... လျိူမျက်မမြင်ကြီးဖြစ်တဲ့ မင်းလည်း ဒီလောကထဲမှာ ဆယ်စုနှစ်ချီ ကျင်လည်ပြီးတာတောင် အခုထိ ဒီလို လူလိမ်အတတ်တွေ သုံးနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့"

မရဏကမ္ဘာကို ကူးလူးခြင်း (အချို့ဒေသများတွင် "မျက်မမြင် အာရုံခံခြင်း" သို့မဟုတ် "ဝိညာဉ်နှိုက်ခြင်း" ဟု ခေါ်သည်) ဆိုသည်မှာ လူ့ပြည်လောကမှသည် လူသေတို့၏ ကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းသွားလာနိုင်စွမ်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ အရှင်းဆုံး ပြောရလျှင် လူ့လောကက မဟုတ်သောအရာများကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိခြင်းပင်။ လူတို့သည် ဝိညာဉ်များနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည်ဟူသော ပုံရိပ်ကို ဖန်တီးထားသောကြောင့် လျိူမျက်မမြင်ကဲ့သို့သော နတ်ကတော် (ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်သူ) များကို ရှာဖွေကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ စိတ်မကောင်းစရာမှာ ထိုသို့သောသူများ၏ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းသည် ဤစွမ်းရည်မျိုး မရှိကြချေ။ လျိူမျက်မမြင်တွင်လည်း အမှန်တကယ် မရှိသည်မှာ သေချာလှသည်။

လျိူကျင်ရှန်းက စိတ်ကို ပြန်ထိန်းကာ "ဒီကောင်လေးက ဉာဏ်ကောင်းပြီး အကဲခတ် အရမ်းတော်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီဆန်ကျန်းသည် တံတွေးကို မျိုချလိုက်မိပြီး မနေ့ညက ယွမ်ဟောက်လေး မြစ်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးကာ "ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို စောင့်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။

"ဘုန်း..." လီဆန်ကျန်းသည် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်လည် ပြိုလဲထိုင်ချလိုက်မိပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ မရေမရာ ဖြစ်သွားသည်။ လျိူကျင်ရှန်းပြောသည်မှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်သည်ကို သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူ့ရဲ့ တကယ့်မိဘတွေက ပေကျင်းမှာ ရှိတာ၊ သူက ပေကျင်း အိမ်ထောင်စုစာရင်းဝင်လေ၊ ဉာဏ်လည်းကောင်းပြီး စာလည်း တော်တယ်၊ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်က လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ ရှိတာကို နင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ မစင်ကြယ်တဲ့ အရာတွေကို အမြဲမြင်နေရတာက သူ့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝအပေါ် သက်ရောက်မယ့် ဆိုးကျိုးတွေကို ထားလိုက်ဦး၊ နင့်ရဲ့ အထီးကျန် ဆင်းရဲလှတဲ့ အခြေအနေကိုပဲ ပြန်ကြည့်ဦး၊ နင့်အိုဇာတာအတွက် ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့သူကို သေသေချာချာ ရွေးချယ်နေရတာ မဟုတ်လား။ ငါ့အကြောင်းဆိုရင်တော့ ပြောမနေနဲ့တော့။ ဒီလောကထဲ ပတ်သက်မိတဲ့သူတိုင်းက ကံကြမ္မာ ချို့တဲ့မှုတစ်ခုခုတော့ မလွဲမသွေ ကြုံရတာပဲ။ နင်ကတော့ အမှားကြီး မှားခဲ့ပြီ၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက နင့်ဦးနှောက်က စဥ်းစားညဏ်နည်းနေလို့လား"

လီဆန်ကျန်းက ပြန်မချေပတော့ဘဲ၊ သူ၏ မျက်မှောင်များက(မြစ် သို့မဟုတ် အတွန့်အဖတ်) ပုံသဏ္ဌာန်ကဲ့သို့ တွန့်ချိုးသွားသည်။

သူ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ လျိူကျင်ရှန်းသည် သရော်နေသည်များကို ရပ်လိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်သည့် လေသံဖြင့် "ကံကောင်းတာက ကောင်လေးရဲ့ အခြေအနေက သိပ်မပြင်းထန်သေးဘူး၊ သူက မစင်ကြယ်တဲ့ အရာအချို့ကို ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားမိရုံပဲ ရှိသေးတယ်၊ မရဏကမ္ဘာကို တကယ် ကူးလူးနိုင်တဲ့အဆင့် မရောက်သေးဘူး။ ဒါကို ကုစားလို့ ရပါသေးတယ်၊ သူ့ကို ပြန်ဆွဲတင်လို့ ရသေးတယ်"

လီဆန်ကျန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ "ဒါဆိုရင် ငါ အဲဒီအဆက်အသွယ်ကို ဖြတ်တောက်ပေးမယ်"

"ဘယ်လို ဖြတ်တောက်မှာလဲ"

"ငါ ပေကျင်းနဲ့ စကားပြောမယ်၊ ယွမ်ဟောက်လေးကို သာသနာ့ဘောင် သွတ်သွင်း (ကိုရင်ဝတ်) ပြီး ငါ့ဆီမှာ ခဏလောက် နေခိုင်းဖို့ ပြောမယ်။ ငါ သူ့အတွက် ယတြာခြေတဲ့ အခမ်းအနားတစ်ခု လုပ်ပေးမယ်"