ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ကောင်လေး

ခြူးခြူးနောက်ဆုတ်ပေးလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဘွားအိုက အရင်အတိုင်း ပြန်နေလိုက်ပါတယ်။

"ဒေါ်လျိူ... ဒါဆို ကျွန်တော် အရင်သွားဦးမယ်နော်။"

အဖိုးအိုရဲ့ အားအင်ပြည့်ဝလှတဲ့ အသံကြီးက အထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရင်ကလို အသံဝင်အက်ကွဲနေတာမျိုး လုံးဝမရှိတော့ပါဘူး။ သူက အခန်းမရုံးထဲကို လျှောက်ဝင်လာရင်း အထဲမှာ ရှိနေသေးတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ထွေထွေထူးထူး အာရုံမစိုက်ဘဲ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီး တံခါးဝဆီကို ဦးတည်လိုက်ပါတယ်။

"အဖိုး..."

ယွမ်ဟောက်လေးက နံရံထောင့်၊ ဒါမှမဟုတ် ဘေးနားက စင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ လက်ဆေးဇလုံဆီကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း "လက်ဆေးဦး" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ခြူးခြူးကလည်း လက်ဖမိုးနဲ့ မျက်ရည်စတွေကို သုတ်လိုက်ရင်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ် - "အဖိုး... မပြန်ခင် လက်ဆေးသွားဦးလေ၊ အမင်္ဂလာတွေ စင်ကြယ်သွားအောင်လို့။"

ပြောပြီးတာနဲ့ ခြူးခြူးက ခေါင်းငုံ့ပြီး မိမိခြေဖျားလေးတွေကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။ 'ယွမ်ဟောက်အစ်ကိုကလည်း သူ့အိမ်မှာ အမင်္ဂလာတွေ ပြည့်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။' သူမကတော့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ကျင့်သားရနေပြီမို့လို့ ပုံမှန်ဆိုရင် ဂရုစိုက်မိမှာမဟုတ်ပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဒီနေ့မှာတော့ စိတ်ထဲ တော်တော်လေး ထိခိုက်ခံစားရလွယ်နေမိပါတယ်။

"အော်... အေးအေး၊ ဒါဆိုလည်း ဆေးရတာပေါ့။"

အဖိုးအိုက တံခါးအုပ်ခုံပေါ် လှမ်းထားတဲ့ ခြေလှမ်းကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး လက်ဆေးဖို့ ဇလုံဆီကို လျှောက်သွားပါတယ်။ သူ လက်ဆေးနေတုန်းမှာပဲ လီကျစ်ယွမ်က မိမိပခုံးပေါ်က အေးစိမ့်စိမ့်အအေးဒဏ်ကြီး တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားသလိုရှိပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ နုံးခွေသွားပါတယ်။ အဖိုးအိုရဲ့ ကျောကတော့ သိသိသာသာကြီး ပြန်ပြီး ကိုင်းညွတ်သွားခဲ့ပါပြီ။

လီကျူရှန်းက လျိူကျင်ရှန်းကို တွဲကူပြီး ထွက်လာရင်း ပြောလိုက်တယ် - "ကျွန်မ အပြင်အထိ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။"

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ သွားပြီ၊ နောက်မှတွေ့ကြတာပေါ့။"

အဖိုးအိုက လက်ဆေးပြီးနောက် လက်သုတ်ဖို့ စင်ပေါ်က အဝတ်စကို လှမ်းယူဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ လက်လှမ်းမမီ ဖြစ်နေတာကို သတိပြုမိသွားပါတယ်။ သူက လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခါးနောက်မှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးချည်ထားရင်း တံခါးအုပ်ခုံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဘေးတိုက် ကျော်ဖြတ်သွားပါတယ်။

လီကျူရှန်းက တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေသလိုနဲ့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကျန်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ အတိအကျ သေချာမပြောတတ်ပါဘူး။ သူမက ရေလဲဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လက်ဆေးဇလုံဆီ သွားလိုက်ပေမဲ့ ဇလုံထဲက အရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ မျက်နှာပျက်သွားပါတော့တယ်။

ဒီလက်ဆေးဇလုံထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ ငှက်ပျောရွက်တွေဟာ အဖတ်လေးတွေ ဖြစ်နေပြီး လူက လက်နဲ့ ဆွဲဆုတ်ထားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အလွန်တရာ သေးငယ်ညီညာလွန်းလှတဲ့ အမျှင်လေးတွေ ဖြစ်နေလို့ပါ။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ဇလုံထဲက ရေတွေဟာ မည်းမှောင်သွားခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်!

လီကျူရှန်းက မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ဘေးနားကို အမြန်လျှောက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်ပါတယ်။ လျိူကျင်ရှန်းက သမီးဖြစ်သူကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ အဖိုးအိုက တံခါးအုပ်ခုံကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဝင်းထဲကို ရောက်သွားခဲ့ပါပြီ။ လီကျစ်ယွမ်လည်း ခဏတာ နုံးခွေနေရာကနေ ပြန်လည် သတိဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ သူက လျိူကျင်ရှင်းအနားကို ချဉ်းကပ်သွားပြီး ဝေးရာကို ထွက်ခွာသွားတဲ့ အဖိုးအိုရဲ့ ကျောပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်တယ် - "အဘွား... သူ့ကျောပေါ်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်..."

"တိတ်စမ်း!"

လျိူကျင်ရှန်းက ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကလေးရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလက်တွေက ထွက်လာတဲ့ အနံ့က ပြင်းလွန်းတာကြောင့် လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲ မျက်ရည်တွေတောင် ဝဲလာရပါတယ်။

အပြင်ဘက်မှာတော့ အဖိုးအိုက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ကိုယ်ကို တစ်ဝက်လှည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဝေ့ကြည့်ပြီးမှ ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားပါတော့တယ်။

သူ ခြံဝင်းထဲကနေ ထွက်ခွာပြီး တော်တော်လေး ဝေးဝေးကို ရောက်သွားတော့မှ လျိူကျင်ရှန်းက ကလေးရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားတဲ့ လက်ကို ဖယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

"မြေးလေး... အခု ပြောလို့ရပြီ။"

လီကျစ်ယွမ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်တယ် - "အဘွား... အဲ့ဒီအဖိုးရဲ့ ကျောပေါ်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား။"

လျိူကျင်ရှန်းက လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ အနားကို မျက်နှာချင်း ကပ်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ မေးလိုက်တယ် - "ယွမ်ဟောက်လေး... မင်း တစ်ခုခု မြင်လိုက်လို့လား။"

လီကျစ်ယွမ်က ခေါင်းခါပြပါတယ်။ သူ တကယ်ပဲ ဘာမှ မမြင်လိုက်ရပါဘူး၊ ခံစားချက်သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

လျိူကျင်ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်တယ် - "ယွမ်ဟောက်လေး... မနေ့ညက စန်းကျန်း မင်းတို့အိမ်ကို လာသေးလား။"

"အဘွား... ကျွန်တော် အိပ်ပျော်သွားလို့ မသိဘူး။"

"ဟဲဟဲ။" လျိူကျင်ရှန်းက ရယ်မောရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မမေးတော့ဘဲ လေးလေးနက်နက်ပဲ ပြောလိုက်တယ် - "ယွမ်ဟောက်လေး... မင်းအဘွား ပြောတာကို သေချာမှတ်ထားနော်။"

"ပြောပါ အဘွား။"

"တချို့အရာတွေကို မင်းမြင်လိုက်ရရင်တောင် သူတို့ရဲ့ ရှေ့မှာ လုံးဝ အရိပ်အယောင် မပြရဘူး။ အကယ်၍ မင်းက သူတို့ကို မြင်နိုင်မှန်း သူတို့သိသွားရင်... မင်းဆီကို ကပ်တွယ်လာလိမ့်မယ်။"

'ဒါကြောင့်မို့လို့လား။' လီကျစ်ယွမ်က ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်လိုက်ပြီး - "အဘွား... ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်။"

"အေးအေး... ခြူးခြူးနဲ့အတူ သွားစားတော့။"

"ဟုတ်ကဲ့ အဘွား။"

လီကျစ်ယွမ်က သူ့ကို ဇဝေဇဝါမျက်နှာလေးနဲ့ ကြည့်နေတဲ့ ခြူးခြူးဆီ လျှောက်သွားလိုက်ပါတယ်။

"ခြူးခြူး.. သွားစားရအောင်။"

"အင်း... ဟီးဟီး။" မိန်းကလေးငယ်လေးရဲ့ မျက်နှာထက်မှာ ပြုံးပန်းတွေ ပြန်လည်ပွင့်လန်းသွားပါတယ်။

ကလေးနှစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လျိူကျင်ရှန်းက ခန်းမဆောင်ထဲက ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ တည်ကြည်လေးနက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ထိုင်နေပါတယ်။

"အမေ?" လီကျူရှန်းက လက်ဆေးဇလုံကို ကိုင်ထားရင်း - "ယွမ်ဟောက်လေးက တကယ်ပဲ တစ်ခုခု မြင်လိုက်တာလား။"

"တချို့အရာတွေကို မြင်ဖို့ဆိုတာ မျက်စိကို သုံးဖို့ မလိုပါဘူး။"

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

"အဲ့ဒါကိုတော့ စန်းကျန်းကိုပဲ မေးရလိမ့်မယ်။ သူ ဘယ်လို လှည့်ကွက်တွေ သုံးထားလဲဆိုတာ ဘုရားပဲ သိလိမ့်မယ်။"

"အာ... ကလေးလေး ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ၊ ကျွန်မ သူ့ကို တကယ် သဘောကျတာ။"

"အော်။" လျိူကျင်ရှန်းက သမီးဖြစ်သူကို သရော်ပြုံးနဲ့ ကြည့်လိုက်ရင်း - "ဘာလဲ... သဘောကျလို့ မင်းရဲ့ သမက်ပဲ တော်ချင်လို့လား။"

"အမေကလည်း နောက်မနေပါနဲ့၊ ကျွန်မမှာ အဲ့ဒီလို စိတ်ကူးမျိုး ဘယ်ရှိပါ့မလဲ၊ သူက လန်ဟောက်ရဲ့ သားလေ။"

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လျိူကျင်ရှန်းက သမီးဖြစ်သူကို "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးရမလား" ဆိုပြီး မဆူပူတော့ဘဲ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပါတယ် - "အဲ့ဒီ မိန်းကလေး လန်ဟောက်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ညဏ်ကောင်းတာ၊ သူမရဲ့သားက ပိုတောင် ဉာဏ်ရည်ပိုကောင်းသေးတယ်။ ဒါကြောင့် သူက သမက်ဖြစ်ဖို့ တကယ် မသင့်တော်ဘူး။"

လီကျူရှန်းက ဒါကို ကြားတော့ ရယ်မောပြီး မေးလိုက်တယ် - "အမေ... ကိုယ်ပြောတဲ့ စကားကိုလည်း ပြန်နားထောင်ဦး၊ လျှောက်ပြောနေတာပဲ၊ တော်တာက အပြစ်ဖြစ်သွားရောလား။"

"သမီး... နင် နားမလည်ပါဘူး။ မနေ့ကမှ စုန်းကဝေတွေ နှောင့်ယှက်လို့ သတိမေ့မြောသွားပြီး ဒီနေ့မှာတော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး သူများနဲ့ လက်ချင်းတွဲပြီး ထွက်လာတဲ့ ကလေးကို နင် မြင်ဖူးလို့လား။ မုတ်ဆိတ်ကြီးအိမ်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူ မသိဘူးလို့ နင် ထင်နေတာလား၊ မနေ့ညက ဘာမှမသိဘဲ အိပ်ပျော်သွားတယ်ဆိုတဲ့ သူ့စကားကို နင် ယုံလား။ ဟက်... ခုနတင်ပဲ ဒီနေရာမှာ သူ မစင်ကြယ်တာကို ထပ်မြင်လိုက်ရသေးတယ်၊ အခုတော့ ဘာလှိုင်းတံပိုးမှ မရှိသလိုမျိုး ဆက်ပြီး ထမင်းစားနိုင်နေပြီ။ ဒီကလေးက တော်ရုံတင် မကဘူး၊ သူ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလဲဆိုတာကို လျင်လျင်မြန်မြန် သဘောပေါက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ထိန်းကျောင်းနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ ဒီလိုမျိုး... သရဲတစ္ဆေ ကိစ္စရပ်တွေမှာတောင်မှပဲ။ ဒါက အခု သူငယ်သေးလို့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နူးညံ့မှု ရှိနေသေးလို့ပါ၊ သူ ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါကျရင် သူ့လိုလူမျိုးနဲ့ အတူတူနေရတာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ နင့်ကို အထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ပြီး နင့်မှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်လို့ပဲ။"