ကံဆိုးနေတဲ့မောင်နှမသုံးယောက်

ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော အဘိုးအိုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူ မတ်မတ်ရပ်ပြီးနောက်တွင်မူ လီကျူးရှန်သည် အဘိုးအို၏ကျောမှာ ယခင်ကလောက် ကုန်းမနေတော့သလိုမျိုး ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟမ်..."

အဘိုးအိုသည် မိမိခါးကို ခါးပတ်ပတ်သလို ပုတ်ကြည့်ရင်း အဘွားလျိုမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားသည့်အစွမ်း ရှိသည်ဟု စိတ်ထဲမှ ကြံစည်မိတော့သည်။ သူမနှင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပင်မပြောရသေးဘဲ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မိမိခန္ဓာကိုယ်မှာ များစွာပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၍ ဖြစ်သည်။ သူသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ အထဲသို့ တန်းဝင်သွားခဲ့သည်။

"ခြူးခြူး... မင်းနဲ့ ယွမ်ဟောက်လေးတို့ ထမင်းဆက်စားလိုက်ကြဦး"

မှာကြားပြီးနောက် သူမသည်လည်း အတွင်းခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ လျှိုကျင်ရှန်း၏ မျက်စိမှာ သိပ်မကောင်းသဖြင့် ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးသည့်အခါ လီကျူးရှန်က ဘေးမှနေ၍ မှတ်တမ်းတင်ပေးရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို ယွမ်ဟောက်... ကျွန်တော်တို့ ထမင်းဆက်စားရအောင်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား"

"အင်း"

လီကျစ်ယွမ်က ပြန်ထူးလိုက်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော မသက်မသာ ခံစားချက်ကြောင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးရန် ကြိုးစားကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုတစ်လှမ်းအလှမ်းတွင် လီကျစ်ယွမ်သည် ယခင်က မိမိဦးခေါင်းပေါ်၌ ခဏခဏ ခံစားနေရသော အေးစိမ့်စိမ့်အထိအတွေ့မှာ လျော့ပါးသွားပြီး ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ပေါ်မှ ရေခဲတုံးကဲ့သို့ အေးစက်သောအထိအတွေ့မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဒုတိယတစ်လှမ်း အလှမ်းတွင်မူ လီကျစ်ယွမ်သည် ထိုအေးစိမ့်စိမ့်ခံစားချက်က ပျောက်ကွယ်မသွားကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသည်။ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ပေါ်တွင် အအေးဓာတ်က ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီး ညာဘက်ပခုံးပေါ်တွင်မူ ရေခဲတုံးကြီးတစ်ခုက ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

တတိယတစ်လှမ်း အရောက်တွင်မူ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်မှ ရေခဲကဲ့သို့အအေးဓာတ်က တစ်ဖန်ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘယ်ဘက်ပခုံးဆီသို့ ရွှေ့လျားသွားခဲ့သည်။ ညာဘက်ပခုံးကမူ ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြင့် အေးစက်နေဆဲပင်။

လီကျစ်ယွမ်သည် စတုတ္ထမြောက်တစ်လှမ်းကို လှမ်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ခြေဖဝါး မြေပြင်ပေါ်မကျမီမှာပင် ပခုံးနှစ်ဖက်လုံးရှိ ရေခဲကဲ့သို့ အအေးဓာတ်က ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

"ဟူး..."

လီကျစ်ယွမ်သည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်မှသာ ပခုံးနှစ်ဖက်လုံးရှိ ရေခဲကဲ့သို့အအေးဓာတ်မှာ ယခင်အဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူ ဘာမှမမြင်ရသော်လည်း ယခင်က မိမိရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေခဲ့သော အဘိုးအို၏ ဇနီးအိုကြီးကို ပုံဖော်ကြည့်၍ ရနေသည်။ သူမသည် ညာဘက်လက်ကို သူ၏ဘယ်ဘက်ပါးပေါ် တင်ထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့်မူ သူ၏ခေါင်းကို အသာအယာပွတ်သပ်ရင်း "ဒီကလေးက တကယ့်ကို လိမ္မာတာပဲ" ဟု ပြောခဲ့ပေလိမ့်မည်။

သူ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ရန် ကြိုးစားသည့်အခါ ထိုအဘွားအိုသည် သူမ၏ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြောင်းလဲကာ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ လျှောချလိုက်ပြီး သူ့ထံမှ အမှီသဟဲပြု၍ တွန်းတင်လိုက်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားသည်။ အကယ်၍ သူသာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်နေမည်ဆိုပါက သူမသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တွားတက်လာပေလိမ့်မည်။

သူမက... သူ့ကို အပိုးချီခိုင်းချင်နေတာပဲ။

ပထမထပ်ရှိ နေရောင်ကွယ်နေသော အခန်းမှာ လျှိုကျင်ရှန်း ၏ ရုံးခန်းဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းမှာ အတော်အတန် ကျယ်ဝန်းသော်လည်း အတွင်းသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် အလွန်အမင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားသလို ခံစားရစေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ထပ်ဆင့်စီရီထားသော သစ်သားဗီရိုများထဲ၌ ထူးဆန်းသော မှော်ဝင်ပစ္စည်းများ၊ ကျမ်းစာစောင်များနှင့် ရုပ်တုမျိုးစုံ ပြည့်နှက်နေပြီး အခန်းတွင်း နေရာလွတ်၏ လေးပုံသုံးပုံခန့်ကို ယူထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဗီရိုအချို့ကို ဖွင့်ကြည့်မည်ဆိုပါက လာအိုကျွင်း (တာအိုဘာသာ၏ အထွတ်အမြတ်နတ်မင်း) ရုပ်တုနှင့် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တို့မှာ ပုခုံးချင်းယှဉ်လျက် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကွမ်ယင်မယ်တော်ရုပ်တု၏ အောက်ခြေတွင်မူ ကလေးငယ်တစ်ဦးအစား လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်ရှိ ယေရှုခရစ်တော်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက လျှိုကျင်ရှန်းသည်လည်း အိပ်မက်ကိုယ်စီ ရှိခဲ့ဖူးပြီး ခေတ်သစ်၏ တောင်းဆိုချက်ကို တုံ့ပြန်ရန်အတွက် အားလုံး၏ အားသာချက်များကို ပေါင်းစပ်ကာ မိမိကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသည့် လမ်းစဉ်သစ်တစ်ခုကို ဖောက်လုပ်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသည်။ ကံဆိုးစွာပင် ရှီနန်မြို့ကို ဗဟိုပြုထားသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နောက်ကျကျန်ရစ်နေသည့် ဈေးကွက်က ထိုကဲ့သို့သော ခေတ်ရှေ့ပြေးလွန်းသည့် အတွေးအခေါ်များကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

လျှိုကျင်ရှန်းအနေဖြင့် အမြင်အာရုံမရှိသော သာမန်ရိုးရာ ဗေဒင်ဆရာမတစ်ဦး၏ ဘဝသို့သာ စိတ်လျှော့ကာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချင်။ ထို့ကြောင့် ဤအခန်းထဲတွင် အသုံးပြုနေသည်မှာ အနက်ရောင် သစ်စေးသုတ်ထားသော သစ်သားစားပွဲတစ်လုံး၊ ထိုင်ခုံအချို့နှင့် ဖယောင်းတိုင်အဖြူ နှစ်တိုင်သာ ရှိတော့သည်။

"ရှူး..."

လျှိုကျင်ရှန်းသည် ဖယောင်းတိုင်မီးခိုးများကြောင့် စပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်လာသော မျက်လုံးများကို လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။ နောင်တွင် ဤဖယောင်းတိုင်များကိုပါ ဖယ်ရှားပစ်ရတော့မည် ထင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ထိုင်နေသော အဘိုးအိုက သူ၏ပြောစကားများကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ လျှိုကျင်ရှန်းကို ကြည့်နေသော သူ၏အကြည့်များထဲတွင် ရိုသေခန့်ညားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်လာကတည်းက သူ၏ကျောကုန်းမှာ များစွာသက်သာသွားရုံသာမက စိတ်ထဲတွင်လည်း ဝေဝေဝါးဝါးမဖြစ်တော့ဘဲ စကားကို ပိုမို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောဆိုနိုင်လာခဲ့သည်။

အဘိုးအို၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ နျူ ဖြစ်ပြီး အမည်မှာ နျူဖူ ဟု ခေါ်ကာ ဘေးနားရှိ ရှီကန်မြို့မှ ဖြစ်သည်။ သူ ယနေ့ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ ကွယ်လွန်သူ မိခင်ဖြစ်သူအတွက် "ဘေးဒဏ်ပျောက်ကင်းစေသော ယတြာ" တစ်ခု ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ခြင်းဖြစ်သည်။ မနေ့ကလည်း သူ၏ညီဖြစ်သူ နျူရွီသည် ဤအကြောင်းကိစ္စအတွက်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သေးသည်။ ထိုသူ့ကို ကိစ္စများ ဆောင်ရွက်ပေးပြီးနောက်မှသာ လျှိုကျင်ရှန်းသည် လီဝေဟန်၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နျူညီအစ်ကိုနှစ်ဦးနှင့် ညီမငယ်တစ်ဦး—သူတို့၏ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ မုဆိုးမကြီးကသာ သူတို့မောင်နှမ သုံးဦးကို ရုန်းကန်မွေးမြူခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် အသက်ငါးဆယ်ကျော် ရှိနေကြပြီဖြစ်၍ အသီးသီး အဖိုးအဖွားများပင် ဖြစ်နေကြပြီ။

လွန်ခဲ့သော ခွဲနှစ်ခန့်က သူတို့၏မိခင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နာရေးကိစ္စများကို စီမံဆောင်ရွက်ပြီးကတည်းက မောင်နှမ သုံးဦးလုံး၏ အိမ်များတွင် နေမကောင်းဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် မတော်တဆမှုများနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းစသည့် ပြဿနာများ အဆက်မပြတ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင်မူ မည်သူမျှ သိပ်ဂရုမစိုက်မိကြသော်လည်း ထိုဖြစ်ရပ်များမှာ စိတ်ပူစရာကောင်းလောက်အောင် အကြိမ်ရေ စိပ်လာပြီး ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

မကြာသေးမီကပင် နျူရွီ၏ သားဖြစ်သူမှာ အလုပ်မှအပြန် လမ်းတွင် မြောင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျကာ နံရိုးအတော်များများ ကျိုးသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ လမ်းသွားလမ်းလာများက အချိန်မီ မတွေ့ရှိခဲ့ပါက အသက်ပင် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။ နျူဖူ၏ ကျောကုန်းခြင်းမှာလည်း ပိုမိုဆိုးရွားပြီး သိသိသာသာကြီး ကုန်းလာခဲ့ရာ ရွာထဲရှိ အသက်အကြီးဆုံး ကျောကုန်း အဘိုးအိုများထက်ပင် ပို၍ ကြည့်ရဆိုးနေတော့သည်။ လွန်ခဲ့သော ခွဲနှစ်ခန့်ကမူ သူ၏ကျောမှာ လုံးဝ ကုန်းမနေခဲ့ကြောင်း စဉ်းစားကြည့်၍ ရနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ကွယ်လွန်သူ မိခင်ဖြစ်သူအကြောင်းကို ရံဖန်ရံခါ အိပ်မက်မက်ခြင်းက မောင်နှမများကို မိခင်၏ ဝိညာဉ်မှာ မကျွတ်မလွတ်ဘဲ ပူပန်မှုများ ရှိနေသေးသည်ဟု သံသယဝင်လာစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သွေးကျမ်းစာကို မီးရှို့ကာ မိစ္ဆာများကို နှင်ထုတ်ပြီး အေးချမ်းသာယာမှု ရှိစေရန်အတွက် "ဘေးဒဏ်ပျောက်ကင်းစေသော ယတြာ" ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကြားတွင် သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ညီဖြစ်သူ နျူရွီက ထိုယတြာကို မိမိအိမ်၌သာ ကျင်းပလိုသော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူ နျူဖူက ခွင့်မပြုဘဲ သူ၏အိမ်၌သာ မဖြစ်မနေ ပြုလုပ်ရမည်ဟု ဇွတ်အတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ပြင်ပလူများ အမြင်တွင်မူ ဤအရာက ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ အလွန်သိတတ် လိမ္မာကြပြီး ကွယ်လွန်သူ မိခင်အပေါ် ကျေးဇူးဆပ် ရိုသေမှုကို အပြိုင်အဆိုင် ပြသလိုကြသဖြင့် ထိုကဲ့သို့ လက်ဝင်ပြီး ပင်ပန်းလှသော အခမ်းအနားမျိုးကို မိမိတို့အိမ်တွင် အလုအယက် စီစဉ်ချင်နေကြသည်ဟု ထင်မှတ်စရာ ရှိပေသည်။

လျှိုကျင်ရှန်း ကမူ ထိုအရာကို လုံးဝမယုံကြည်သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူမ၏ မျက်စိက ပိုမိုမှုန်ဝါးလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ နှလုံးသားကမူ ပို၍ လင်းလက်ကြည်လင်လာခဲ့သည်။ သူမထံ လာရောက်သူများထဲတွင် လီဝေဟန်ကဲ့သို့ လူမျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး အများစုမှာမူ တစ်ခုခုကို အပြစ်လုပ်ထားမိကြသူများသာ ဖြစ်သည်။ ရှေးစကားပုံကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြောရလျှင် 'စိတ်ထဲမှာ အပြစ်ရှိနေသူ အဖို့ သန်းခေါင်ယံ တံခါးခေါက်သံကို အမြဲတစေ ကြောက်လန့်နေရတတ်သည်' မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း လျှိုကျင်ရှန်းသည် အောက်ခြေအထိ လိုက်လံနှိုက်ချွတ်ခြင်းမပြုဘဲ အေးစက်စက် လေသံဖြင့်သာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ညီမငယ်ကလည်း အဲဒီယတြာကို သူမအိမ်မှာပဲ လုပ်ချင်နေတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့ဦးနော်"

"အင်း... ဟုတ်တယ်၊ သူမလည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်ချင်နေတာ"

လျှိုကျင်ရှန်း က သူမ၏ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ လက်ရှိ ကျေးလက်ထုံးတမ်းစဉ်လာများအရ အမျိုးသမီးတစ်ဦး အိမ်ထောင်ပြုသွားပြီးပါက ပြင်ပလူတစ်ဦးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ကြတော့သည်။ တစ်နှစ်လျှင် မိဘအိမ်သို့ အနည်းငယ်မျှ ပြန်လာနိုင်ပြီး နှစ်သစ်ကူးကာလတွင် လင်ယောက်ျားကို ခေါ်ဆောင်ကာ မျက်နှာပန်းလှအောင် လာရောက်ကန်တော့နိုင်လျှင်ပင် ယေဘုယျအားဖြင့် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မိဘများ နေမကောင်းဖြစ်ပါက သမီးဖြစ်သူက အနီးကပ် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခြင်းကိုပင် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ဆွေမျိုးများကြားတွင် အလွန်သိတတ်လှသည့် သမီးအဖြစ် ချီးမွမ်းကြစမြဲဖြစ်သည်။