အလည်လာတဲ့အဘိုးအို

"ဖြည်းဖြည်းသွားပါ၊ ဒီမှာ တံခါးအုပ်ခုံရှိတယ်ကွဲ့။"

အပြင်ဘက်ဆီမှ လီကျူးရှန်၏ လှမ်းခေါ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် လူခေါ်သံကို ကြားလျှင်ကြားချင်း ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ရန် ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ရပါတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

လီကျစ်ယွမ်သည် ဧည့်ခန်းမကြီး၏ ပင်မဝင်ပေါက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လီကျူးရှန်က အဖိုးအိုတစ်ဦးကို တံခါးအုပ်ခုံကျော်ဖြတ်၍ အထဲသို့ ဝင်လာနိုင်ရန် ကူညီတွဲပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအဖိုးအိုသည် ကိုယ်ကို ရှေ့သို့င်းထားပြီး ကုန်းနေကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးနောက်ပစ်၍ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူသည် ကျောကုန်းအဖိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မြင်ရသည်မှာ... သူသည် မမြင်ကွယ်အပ်သော လူတစ်ယောက်ကို ကျောပိုးထားသည့်အတိုင်းပင်။

"ဒါ သမီးရဲ့ ကလေးလား" အဖိုးအိုက ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးက ကျွန်မသမီးပါ၊ ယောက်ျားလေးကတော့ ကျွန်မအစ်မရဲ့ သားပါ။ ကျွန်မမေမေက အထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်၊ ရှေ့တံခါးကနေ ဝင်ပြီး ညာဘက်ကို လှည့်၊ အဆုံးထိ တည့်တည့်သွားလိုက်ရုံပါပဲ။"

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ၊ အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်။ လျိုအဖွားကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းလို့ မကောင်းဘူးလေ။"

အဖိုးအိုသည် အထဲသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ နောက်နားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော လီကျစ်ယွမ်၏ အကြည့်များမှာမူ ထိုလူ၏ ကုန်းနေသော ကျောပြင်ထက်၌သာ စွဲငြိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အဖိုးအိုသည် ခန်းမ၏ အတွင်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိကာ ညာဘက်သို့ လှည့်သွားစဉ် အထဲသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားရမည် ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူ၏ ပုံရိပ်က တန့်ခနဲ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ကိုယ်ကို ရှေ့သို့ ကိုင်းထားသဖြင့် ယခုအခါတွင် သူ၏ ပုခုံးနှင့် အထက်ပိုင်းကို နံရံက ကွယ်သွားပြီး ကုန်းနေသော ကျောပြင်ကိုသာ မြင်တွေ့နေရတော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခါးနောက်တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်များက မသိစိတ်ကြောင့် အနည်းငယ် မြင့်တက်လာသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းက အောက်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်မောင်းက အပေါ်သို့ ပင့်မြှောက်လာကာ တင်ပါးက အတွင်းသို့ ရွေ့လျက် ပုခုံးများက အပြင်သို့ လှည့်သွားပြီး မျက်နှာမှာ နံရံနှင့် ကပ်လျက်သား ဖြစ်သွားသည်။

လီကျစ်ယွမ်သည် သူ၏ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤအချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ လူတစ်ယောက် ရှိနေပြီး၊ ကျောပြင်ကို မှီတွဲကာ ကိုယ်ကို အပေါ်သို့ ပင့်တင်ရင်း မိမိထံသို့ "လှမ်းမျှော်ကြည့်" နေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

လီကျူးရှန်က "ဘာဖြစ်လို့လဲရှင့်" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖိုးအို၏ မူလက သြဇာရှိပြီး ခိုင်မာလှသော အသံသည် ရုတ်တရက် အက်ရှရှနှင့် စူးရှသောအသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကလေးလေးက..."

လီကျစ်ယွမ် စိတ်လှုပ်ရှား တုန်ရင်လာသဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားမိသည်။ တစ်ခါက မိခင်ဖြစ်သူသည် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်၍ နံရံဆေးရေးပန်းချီတစ်ခုကို ကြည့်ရှုစဉ် ဘာကြောင့် ပန်းချီမဆွဲဘဲ ချန်ထားသည့် နေရာလွတ်ကြီး ရှိနေရသနည်းဟု သူက မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က မိခင်ဖြစ်သူက - ယွမ်လေး... အဲဒါက သားရဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေကို အသုံးပြုနိုင်ဖို့ ချန်လှပ်ထားတဲ့ နေရာလွတ် လို့ ခေါ်တယ်ကွဲ့၊ ဒါက တကယ်တော့ ပိုပြီး ထိရောက်တဲ့ ရလဒ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်တယ် ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က သူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အနည်းငယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

"မြန်မြန် သွားရအောင်ပါ၊ မေမေက အထဲမှာ စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ။" လီကျူးရှန်က ထပ်မံ၍ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ထိုလူ ဘာကြောင့် ရပ်တန့်နေရသည်ကို သူမ အမှန်တကယ် မသိရှိချေ။ သို့သော်လည်း သူမအနေဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်မှတ်မိပါ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ကျောကုန်းတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေလျှင်ပင် ကြည့်ရသည်မှာ ထူးဆန်းနေမည် မဟုတ်ပါလော။

"အင်း။" အဖိုးအိုက ပြန်လည်ထူးလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် နောက်သို့ ယိုင်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ထောက်ထားလိုက်သည်။

"ဟယ်... ဘာဖြစ်တာလဲရှင့်။" လီကျူးရှန်က ကူညီရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း အဖိုးအိုမှာ ပိန်လှီလှသော်လည်း အောက်သို့ သက်ရောက်လာသော ဖိအားက ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူမ မမြှောက်နိုင်ရှာချေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ဟန်ချက်ထိန်းထားနိုင်ခဲ့၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း နောက်သို့သာ ယိုင်သွားပြီး လဲကျမသွားခဲ့ချေ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီကျစ်ယွမ် နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ယိုင်ကနဲ ဆုတ်မိသွားသည်။ ဤကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ ကျောပေါ်မှ လူတစ်ယောက်ကို အောက်သို့ ချပေးနေသည့် အပြုအမူနှင့် အလွန်အမင်း တူညီလွန်းလှသည်။

အပြင်ဘက်မှ နေရောင်ခြည်သည် ခန်းမကြီးအတွင်းသို့ ဖြာကျနေသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်း ပန်းနွယ်ကြွေပြားများက အလင်းပြန်ခြင်း မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ပြီး အလင်းနှင့် အမှောင် သိမ်မွေ့သော ကွဲပြားမှုကိုသာ ပြသနေသည်။ လီကျစ်ယွမ်၏ အကြည့်များက အောက်သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။ အတွင်းတံခါးဝအနီးတွင် ခြေရာနှစ်ခုစာခန့် ရှိသော နေရာတစ်ခုက အနည်းငယ် ညိုမှောင်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ အလွန် သိမ်မွေ့လွန်းလှသဖြင့် လီကျစ်ယွမ်အနေဖြင့် မိမိမျက်စိမှားခြင်း သို့မဟုတ် အတွေးလွန်နေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မိသည်။

သို့သော်လည်း ခေတ္တမျှအကြာတွင် အခြားသော နေရာအသစ်တစ်ခုက ခဏတာ ညိုမှောင်သွားပြီးနောက် ၎င်း၏ မူလအရောင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ သို့သော် ၎င်းနှင့် မိမိကြားရှိ အကွာအဝေးမှာမူ ပိုမိုနီးကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုညိုမှောင်သွားသော နေရာများသည် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့် ကြွေပြားများပေါ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ပျောက်ကွယ်မသွားတော့ချေ။

အေးစက်သော လေညင်းတစ်ချက် ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားရာ လီကျစ်ယွမ်သည် မိမိ၏ မျက်နှာ၊ ရင်ဘတ်နှင့် ခြေလက်အင်္ဂါများ အေးစိမ့်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူသည် အဆောက်အအုံ၏ အတွင်းဘက်သို့ မျက်နှာမူထားခြင်း ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့သော လေညင်းက ဘယ်ကနေများ တိုက်ခတ်လာနိုင်ပါမည်နည်း။

နောက်ဘက်ရှိ ညိုမှောင်သော နေရာများက မှေးမှိန်သွားသော်လည်း ရှေ့ဘက်ရှိ နေရာများကမူ ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။ မိမိရှေ့မှ အေးစိမ့်မှုကလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့သည်။ လီကျစ်ယွမ် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိပြီး သူ၏ အကြည့်များက တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် ရွေ့လျားနေသည်။ မသိစိတ်၏ ဗီဇအရ သူသည် ရှေ့တည့်တည့်သို့ စိုက်မကြည့်ဝံ့ချေ။ မိမိရှေ့ရှိ မမြင်ရသော နေရာလွတ်တွင် ပိန်လှီလှသော အဘွားအိုတစ်ဦးက ကိုယ်ကို ရှေ့သို့င်းလျက် သူမ၏ မျက်နှာကို မိမိထံသို့ တရွေ့ရွေ့ နီးကပ်လာနေသကဲ့သို့ပင်...

လီကျစ်ယွမ် မိမိ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားမိသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ပေါ်ရှိ အေးစိမ့်မှုက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားရာ ရေခဲတုံးတစ်ခု လာရောက်ကပ်ငြိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ဦးရေပြားများပင် တဖျင်းဖျင်း ထုံကျင်လာတော့သည်။ ၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က လာရောက်ပွတ်သပ်ပေးနေသည့် ခံစားချက်မျိုးပင်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော အဖိုးအိုက သူ့ထံသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း မူလက မပြီးဆုံးသေးသော စကားစုကို ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်လေတော့သည်။

"ဒီကလေးလေးက တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။"