ဖန်တီးထားတဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာ

ဒီအိပ်မက်ဆိုးကြီးထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာအောင် ပိတ်မိနေဦးမလဲဆိုတာ မသိရသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ စတင်ဝင်ရောက်လာသည်။ သူသည် အိပ်ခန်းမှသည် ဝရန်တာသို့ ဦးတည်ထားသော တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဒီအဆောက်အအုံ၏ ဒုတိယထပ် ဝရန်တာမှာ တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်နေပြီး အနီနှင့် အဖြူရောင် ကြွေပြားများဖြင့် မွမ်းမံခြယ်သထားသည်။ အဝေးသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်များအနီးရှိ စိုက်ပျိုးရေးမြေကွက်များဟု ခန့်မှန်းရသော ပရမ်းပတာ ခြစ်ဆွဲထားသည့် ရုပ်ပုံအချို့မှလွဲ၍ ကျန်မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ ဘာမျှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ နေမင်းကြီးရှိရမည့် နေရာတွင်မူ ဖြူလျော့လျော့ အလင်းကွင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အချိန်မရွေး ပြုတ်ကျကာ ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် ခဲဖျက်တစ်ခုနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူလှသည်။

"တချက်လောက်... ဒါ လျိုအဖွားရဲ့ အိမ်လားခင်ဗျာ"

အောက်ဘက် ရေကာတာဆီမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခုကဲ့သို့သော အချိန်တွင် ထိုအသံမှာ အလွန်အမင်း ရုတ်တရက်ဆန်လှပြီး နားမခံသာအောင်ပင် စူးရှနေတော့သည်။ ဒုတိယထပ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော လီကျစ်ယွမ်က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အသက်ငါးဆယ်ဝန်းကျင် အရွယ်ရှိ လူတစ်ယောက်က အဘွားအိုတစ်ဦးကို ကျောပိုးထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အဘွားအိုမှာ အလွန်ပိန်လှီလှပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော အင်္ကျီလက်စက ထွက်ပေါ်နေသည့် တွန့်လိပ်နေသော အရေပြားများက သူမ၏ စူထွက်နေသော အရိုးများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ရှာချေ။ သူမ၏ ဆံပင်ရှည်ကြီးများမှာလည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်လျက် ကျောပြင်ထက်တွင် ဖြန့်ကျက်ကျနေသည်။

"တချက်လောက်... ဒါ လျိုအဖွားရဲ့ အိမ်လားခင်ဗျာ"

ထိုလူက မိခင်ဖြစ်သူကို ကျောပိုးထားရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထိုနေရာမှာတင် ခြေချ၍ ထပ်မံမေးမြန်းနေပြန်သည်။ လီကျစ်ယွမ်အနေဖြင့် ပြန်လည်ထူးရမည်လား မဝေခွဲတတ်တော့ချေ။

အတိအကျပင် ထိုစဉ်မှာပင်...

ထိုလူ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် မှီတွဲပါလာသော အဘွားအိုသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး ဒုတိယထပ်တွင် ရှိနေသော လီကျစ်ယွမ်၏ အကြည့်နှင့် တည့်တည့်ဆုံသွားတော့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မီးသွေးခဲဖြင့် ခြစ်ဆွဲထားသော ရုပ်ပုံလွှာများသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအဘွားအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ပန်းချီပုံစံ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်သော သရုပ်ဖော်မှုများ ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ဒေါသတရား၊ မနာလိုမုန်းတီးမှုနှင့် နာကြည်းချက်များပင် ဖြစ်တော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ လီကျစ်ယွမ်သည် မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး အဟုန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်လျက် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်ပေါက်လာသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုက မိမိကိုယ်တိုင်အပါအဝင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဆွဲဖြဲကာ ဝါးမြိုပစ်နေသကဲ့သို့ပင်...

...

"ယွမ်ဟောက်အစ်ကို?"

လီကျစ်ယွမ် မျက်လုံးပွင့်လာသောအခါ ဆွန်းကွေရင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ယွမ်ဟောက်အစ်ကို... အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေတာလား"

"အင်း..." လီကျစ်ယွမ် လူးလဲထထိုင်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ ဘယ်လောက်တောင် အိပ်ပျော်သွားလဲ"

"သိပ်မကြာသေးပါဘူး၊ နှစ်နာရီလောက်ပဲ ရှိဦးမယ်။ ယွမ်ဟောက်အစ်ကို... အောက်ထပ်ကို ထမင်းစားဖို့ သွားရအောင်"

"ဟင့်အင်း... ငါ အိမ်ပြန်ပြီးပဲ စားတော့မယ်"

"အို... အားမနာပါနဲ့ ယွမ်ဟောက်အစ်ကိုရဲ့။" ခြူးခြူးက လီကျစ်ယွမ်၏ လက်ကိုဆွဲကာ အောက်ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။ "မေမေ... ယွမ်ဟောက်အစ်ကို နိုးပြီ။"

ဤအချိန်တွင် လျိုကျင်ရှန်းနှင့် သူမ၏ ဖဲရိုက်ဖော် သုံးဦးတို့သည် နေ့လယ်စာ စားသောက်ပြီးစီးသွားကြပြီဖြစ်၍ မွန်းလွဲပိုင်း ဖဲကစားပွဲကို စတင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ လီကျူးရှန်က ပြုံးလျက် မီးဖိုချောင်စားပွဲပေါ်ရှိ အနီရောင်အုပ်ဆောင်းကို မလိုက်ပြီး အထူးတလည် ချန်ထားပေးသော ထမင်းနှင့် ဟင်းများကို ပြသလိုက်သည်။ "ယွမ်ဟောက်လေး... လာစားတော့လေ၊ အန်တီ စွပ်ပြုတ်ကို နွှေပေးမယ်။"

"အန်တီ... ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ပြီးပဲ စားပါ့မယ်။"

"ရှက်မနေပါနဲ့ကွယ်၊ လိမ္မာတယ်မလား။ အန်တီက သမီးရဲ့ မေမေနဲ့တောင် ဘယ်တုန်းကမှ အားနာမနေခဲ့ဘူး။ ဒါ့အပြင် သမီးကလည်း သားနဲ့အတူတူ ထမင်းစားဖို့ဆိုပြီး သားနိုးလာတာကို အထူးတလည် စောင့်နေတာကွဲ့။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ။"

"ယွမ်ဟောက်အစ်ကို... ဒီမှာထိုင်။" ခြူးခြူးက အရင်ဆုံး ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လီကျစ်ယွမ်ကမူ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ စားပွဲခုံဆီသို့ သွားကာ ပန်းကန်နှင့် တူများကို ကူညီယူပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

"နေနေ... ထိုင်နေလိုက်ပါကွယ်။ အန်တီပဲ ယူပေးပါ့မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ အန်တီ။" လီကျစ်ယွမ် မိမိနေရာသို့ ပြန်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် လီကျူးရှန်က တူတစ်စုံနှင့် ထမင်းတစ်ပန်းကန်ကို သူ့ရှေ့သို့ ချပေးလာသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းလျာများသည် သာမန် ပန်းကန်ငယ်လေးများဖြင့် ပမာဏအနည်းငယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း ကလေးနှစ်ဦး ဝဝလင်လင် စားသုံးနိုင်ရန် လုံလောက်လှသည်။ အသားဟင်း နှစ်ခွက်နှင့် အသီးအရွက်ဟင်း နှစ်ခွက် ရှိသည့်အနက် အာလူးအသားနှပ်ဟင်း တစ်ခွက်မှာ အာလူးအနည်းငယ်ဖြင့် အသားများကိုသာ အဓိကထား ချက်ပြုတ်ထားရာ ၎င်းမှာ အထူးတလည် ချန်ထားပေးခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ လီကျူးရှန်သည် နှမ်းဆီမွှေးနှင့် ရှာလကာရည် အနည်းငယ် ဆမ်းထားသော ငါးစွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်ကို ယူဆောင်လာရာ ၎င်း၏ မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့က ဆာလောင်မှုကို လှုံ့ဆော်ပေးနေတော့သည်။ ၎င်းအပြင် သူမသည် စည်သွတ် သစ်သီးစုံသုပ်ဘူးကို ဖွင့်ကာ ကလေးတစ်ဦးချင်းစီ၏ ရှေ့တွင် ပန်းကန်တစ်လုံးစီဖြင့် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ကျေးလက်တောရွာတစ်ခုတွင်မူ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းပြားခမ်းနားလှသော စားပွဲတစ်ခုဟု ဆိုရပေမည်။

"ယွမ်ဟောက်လေး... ဒီညနေစာကိုလည်း ဒီမှာပဲ စားသွားလိုက်နော်၊ အန်တီ သမီးအတွက် ပိုပြီး အရသာရှိတာတွေ ချက်ပေးမယ်" ဟု လီကျူးရှန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

လီကျစ်ယွမ် တူကို ခေတ္တချလိုက်ပြီး လီကျူးရှန်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက်တင် တကယ့်ကို အများကြီး ဖြစ်နေပါပြီ အန်တီ၊ အလုပ်ရှုပ်ခံရတာ အားနာစရာကြီးပါ။"

"ဟီးဟီး... တူကို ချမထားပါနဲ့ဦး၊ အဝစားနော်။" လီကျူးရှန်က လီကျစ်ယွမ်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း လီလန်တစ်ယောက် သူမ၏ သားဖြစ်သူကို ဤမျှအထိ လိမ္မာယဉ်ကျေးအောင် မွေးမြူထားနိုင်သည်ကို စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် အားကျမိနေသည်။ လိမ္မာယဉ်ကျေးသော ကလေးငယ်များကို နေရာတိုင်းတွင် အလွယ်တကူပင် ချစ်ခင်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

"ယွမ်ဟောက်လေး... မေမေက အိမ်မှာ ထမင်းချက်ကျွေးလေ့ရှိလား။"

လီကျစ်ယွမ် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး တူကို ပန်းကန်လုံးပေါ် တင်ထားရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "မေမေက ထမင်းမချက်တတ်ဘူး။"

"မေမေက အလုပ်တွေ အရမ်းများလို့လားကွယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့... သူ အရမ်းအလုပ်ရှုပ်ပါတယ်။"

"ဒါဆို သမီးရဲ့ အဖိုးအဖွားတွေအိမ်ကျတော့ကော... သူတို့က ထမင်းမချက်ကျွေးကြဘူးလား။"

"ကျွန်တော် အဲဒီကို ခဏခဏ မသွားဖြစ်ဘူး။"

"ဒါဆို ပုံမှန်ဆို ဘယ်မှာ ထမင်းစားလဲ။"

"အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ အိမ်မှာပဲ စားပါတယ်။"

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် စာသင်ကြားမှု ပြီးဆုံးသွားသော သို့မဟုတ် အနားယူနေပြီဖြစ်သော အဖိုးအဖွားများသည် မိမိတို့၏ မြေးများကို လာရောက်ခေါ်ဆောင်ကာ ၎င်းတို့အိမ်၌ ထမင်းကျွေးလေ့ ရှိကြသည်။

"အို... သနားစရာ ကလေးလေးပဲ။" လီကျူးရှန် ဆက်လက်၍ အစစ်အဆေး မလုပ်တော့ချေ။ ကလေးများကို မိမိဘာသာ စားသောက်ကြရန် မှာကြားပြီးနောက် သူမသည် ဖဲရိုက်နေသော စားပွဲသို့ ရေနွေးဖြည့်ပေးရန်အတွက် ရေနွေးဓာတ်ဘူးကို ယူဆောင်သွားတော့သည်။

အတိအကျပင် ထိုစဉ်မှာပင်... အပြင်ဘက်ဆီမှ အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တချက်လောက်.. ဒါ လျိုအဖွားရဲ့ အိမ်လားခင်ဗျာ"

ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီကျစ်ယွမ် အသစ်တဖန် ပြန်လည်ကိုင်မြှောက်လိုက်သော တူသည် လက်ထဲမှ လွတ်ကျကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားတော့သည်။

"ဂလောက်!"

...

ဧည့်ခန်းထဲတွင် လျိုကျိန်းရှားသည် မိမိ၏ ဖဲချပ်များကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးကာ "ပွဲသိမ်းပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဖဲရိုက်ဖော် သုံးဦးစလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီး ကစားပွဲကို အဆုံးသတ်ရန် ထရပ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤကဲ့သို့သော ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်မှုများကို ကျင့်သားရနေကြပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော်လည်း ဧည့်ခန်းမှ မထွက်ခွာမီ ၎င်းတို့တစ်ဦးစီသည် ထောင့်စွန်းရှိ ရေကန်ငယ်ဆီသို့ သွားကာ လက်ဆေးကြသည်။ ရေကန်ထဲတွင် ငှက်ပျောရွက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လက်ဆေးနေစဉ်အတွင်း ထိုငှက်ပျောရွက်များကို လက်နှင့် ပွတ်တိုက်ကြကာ ရေများကို ခါထုတ်ပြီးနောက် တန်းပေါ်ရှိ တံပတ်ဖြင့် လက်ကို ခြောက်သွေ့အောင် သုတ်ကြသည်။ ဤအလေ့အထမှာ လာဘ်ပိတ်ခြင်းကို မောင်းထုတ်ရန်ဖြစ်ပြီး လျိုကျင်ရှန်းကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရွာသားများ မိမိမိသားစုအပေါ် ထားရှိသော သဘောထားကို ဂရုမစိုက်ရုံမျှမက မိမိကိုယ်မိမိ ပိုမိုဆန်းကြယ်ထူးခြားစေရန်အတွက် အချို့သော ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို တမင်တကာ ဖန်တီးထားခြင်းလည်းဖြစ်သည်။

လီကျစ်ယွမ်နှင့် ခြူးခြူးတို့ ဧည့်ခန်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်လာကြရာ လျိုကျင်ရှန်းသည်လည်း ကုလားထိုင်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး "ထမင်းစားပြီးကြပြီလား" ဟု မေးသည်။

"စားနေတုန်းပဲ၊ အပြင်မှာ ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ ထွက်ကြည့်တာ" ဟု ဆွန်းကွေရင်က ဆိုသည်။

"ဘာမှ ကြည့်စရာမရှိဘူး၊ ထားလိုက်စမ်းပါ။ ခြူးခြူး.. အဖွားအတွက် ဖဲချပ်တွေ သိမ်းပေးဦး။"

"ဟုတ်ကဲ့... အဖွား။"

ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် လျိုကျင်ရှန်းသည် တစ်ကိုယ်တည်း အထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး အမှောင်ရိပ်များ လွှမ်းမိုးထားသော အခန်းတစ်ခန်းဖြစ်သည့် သူမ၏ ရုံးခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။