အခန်း(၂) - ပျောက်ဆုံးနေသော..ရွှေဝါငှက်မလေး

လီကျစ်ယွမ်က သူ့ရှေ့က ဆန်ပြုတ်အိုးကို တရုတ်တူ နဲ့ နှစ်ချက်သုံးချက်လောက် မွှေလိုက်ရာ ပဲငပိရည်အရောင်က ဖျော့သွားပြီး နူးညံ့လှတဲ့ အသားဖတ်လေးတွေက အပေါ်ကို ပေါ်လာတယ်။ ကလေးတွေဆိုတာ မျက်စိအင်မတန်စူးရှကြတာဖြစ်ပြီး သူတို့ဇွဲနပဲနဲ့ တောင်းဆိုတတ်တဲ့အရာက အရာဝတ္ထု ရှားပါးလို့မဟုတ်ဘဲ မမျှမတ ခွဲဝေပေးမှုကို မကျေနပ်ကြလို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဟုဇီက ချက်ချင်းဆိုသလို “အဖွား... သားလည်း အသားစားချင်တယ်၊ ယွမ်ဇီ့ ပန်းကန်ထဲကလိုမျိုး!” လို့ ပြောလိုက်တယ်။

“အဖွား... သားလည်း နည်းနည်းလောက်။”

“သမီးလည်း လိုချင်တယ်။”

အခြားကလေးတွေကလည်း လိုက်ပြီး ဆူညံပူညံ လုပ်ကြတော့တယ်။

“သွားစမ်း... သွားကြစမ်း!” ဆွန်းကွေရင်က စိတ်မရှည်သလိုနဲ့ လှမ်းငေါက်လိုက်ပြီး “မောင်လေးတွေ ညီမလေးတွေက လူမမယ်မို့လို့ ထားပါတော့၊ ဖန်ဇီ၊ လေဇီ၊ ယိန်းဇီ... မင်းတို့လို အစ်ကိုကြီး အစ်မကြီးတွေကပါ လိုက်ပြီး ဆူပူနေရလား? လူကြီးလူကောင်း ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိရမယ်လေ။ ဒီနေ့ ငါတို့စားနေတာတွေအကုန်လုံးက ယွမ်ဟောက်လေးရဲ့ အမေပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ထားတာ၊ မင်းတို့မိဘတွေက ဆန်တစ်စေ့တောင် ထည့်ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကို သူများနဲ့အပြိုင် လုစားဖို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်နေကြသေးတယ်!”

ဖန်ဇီ၊ လေဇီနဲ့ ယိန်းဇီတို့ဟာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ခေါင်းငုံ့သွားကြတယ်။ လူမမယ်ကလေးငယ်တွေကတော့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ရယ်မောရင်းနဲ့ပဲ ဒီအကြောင်းအရာကို မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် ဖြစ်သွားကြတယ်။ အဖွားဖြစ်သူက အရင်ကတည်းက အရိပ်အမြွက် ပြောဖူးသလို၊ သူတို့ကလည်း အိမ်ကို ပြန်ပြောပြဖူးပေမဲ့ သူတို့မိဘတွေကတော့ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေဖို့ပဲ မှာထားခဲ့ကြတာ။

ဒီအချိန်မှာ တတိယအိမ်က အသက်ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးဖြစ်တဲ့ ရှစ်ထိုက “ရွှေဝါငှက်မလေး ရှိသေးလားဟင်?” လို့ လှမ်းမေးလိုက်တယ်။

ဆွန်းကွေရင်က “ဘယ်သူက ရွှေဝါငှက်မလေးလဲ?” လို့ ပြန်မေးတော့ ဟုဇီက “အဖွား... ရွှေဝါငှက်မလေးဆိုတာ မနေ့က မုတ်ဆိတ်ကြီးအိမ်မှာ သီချင်းဆိုပြီး ကပြတဲ့အစ်မလေ။ သူ သီချင်းဆိုတာ တကယ့်ကို ကောင်းတာ၊ ကတာလည်း အရမ်းလှတယ်” လို့ ဝင်ပြောတယ်။

“ဟုတ်လို့လား?” ဆွန်းကွေရင်က မနေ့က နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်မှာ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ ကူဆေးပေးရင်းနဲ့ မအားမလပ် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာဖြစ်လို့ ညစာစားပြီးနောက် ဖျော်ဖြေရေးအဖွဲ့ လာရောက်ကပြတာကို ကြည့်ဖို့ နေနေသာသာ ထိုင်ဖို့တောင် အချိန်မရှိခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ခင်ပွန်းဖြစ်သူ လီဝေဟန် ကလည်း လှေထွက်နေတယ်ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ မသွားခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့ သူက အိမ်မှာပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ။ မသွားရတဲ့အကြောင်းရင်းက ရှက်လို့ဖြစ်ပြီး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ယွမ်ဇီ၊ ဟုဇီနဲ့ ရှစ်ထိုတို့ကို လိုက်ပို့ဖို့ ဖန်ဇီနဲ့ လေဇီတို့ အပါအဝင် ကလေးငါးယောက်လုံးကို ပွဲတော်အိမ်ဆီ လွှတ်ထားပြီးသားလေ။ အခုလို လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သွားပြီး ထမင်းစားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်ဖို့က မတင့်တယ်ဘူးလို့ ထင်လို့ပဲ။

အဲဒီကလေးငါးယောက်ဟာ အဝစားခဲ့ကြရုံတင်မကဘဲ အိမ်ကိုလည်း အများကြီး ပြန်သယ်လာကြသေးတယ်၊ အထူးသဖြင့် တစ်ယောက်စာစီ ပေးတဲ့ စားပွဲတင်ဟင်းပွဲတွေကိုပေါ့။ လီကျစ်ယွမ်က သူ့အစ်ကိုတွေကို အတုယူပြီး သူ့ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ ခင်းထားတဲ့ အနီရောင် ပလတ်စတစ်စုတ်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ ဟင်းတွေကို ထုပ်ပိုးခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ပွဲမလိုက်ခဲ့ရတဲ့ မောင်နှမအငယ်တွေကို ကျွေးဖို့လေ။ မောင်နှမအငယ်တွေ စားနေတာကို ကြည့်ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ စစ်ပွဲကနေ အောင်နိုင်လို့ ပြန်လာတဲ့ စစ်သူကြီးတွေလို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြတယ်။

လေဇီက “သူ သီချင်းဆိုတာ တကယ်ကို နားထောင်လို့ကောင်းတယ်၊ ရုပ်လည်း လှတယ်။ သူ့ကို ရွှေဝါငှက်မလေးလို့ပဲ ခေါ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောသွားတယ်” လို့ ဆိုတယ်။

ဖန်ဇီကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး “သူက တကယ်ကို သဘောကောင်းတာ၊ လှလည်းလှတယ်၊ ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီတွေကလည်း လှချက်ပဲ။ နောင်ကျရင် သားလည်း အဲဒီလို မိန်းကလေးမျိုးကိုပဲ မိန်းမကောက်ယူမှာ” လို့ ပြောတယ်။

ဆွန်းကွေရင်က သူမဘေးက လီကျစ်ယွမ်ဘက်ကို ခေါင်းငုံ့ပြီး “ယွမ်ဟောက်လေး... ဟုတ်လို့လား?” လို့ မေးလိုက်တယ်။

“ဟုတ်တယ်” လီကျစ်ယွမ်က တရုတ်တူးကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ “သူ လှတယ်” လို့ ပြန်ဖြေတယ်။

ကျေးလက်တောရွာက နာရေးဖျော်ဖြေရေးအဖွဲ့တွေဟာ နေရာတကာမှာ စွယ်စုံရတတ်ကြပြီး ဧည့်ခန်းရော မီးဖိုချောင်ပါမကျန် သင့်တော်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိကြတယ်။ နာရေးအခမ်းအနားတွေမှာဆိုရင် ဝတ်ရုံတွေ ဝတ်ဆင်ပြီး သုတ္တန်တရားတော်တွေကို ရွတ်ဖတ်တတ်ကြသလို၊ နတ်ဆိုးမောင်းထုတ်တဲ့ အစီအရင်တွေကိုလည်း နတ်ဒေဝါတွေလို ကျော့ရှင်းပြီး ခန့်ညားတဲ့ ဟန်ပန်နဲ့ ပြုလုပ်တတ်ကြတယ်။ နေလည်စာ စားသောက်ပွဲအပြီးမှာတော့ သီချင်း၊ အက၊ ဂျွမ်းဘား၊ မျက်လှည့်နဲ့ အခြားသော ဖျော်ဖြေရေးအစီအစဉ်မျိုးစုံပါဝင်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုအနုပညာ ကပြပွဲကိုလည်း စီစဉ်ပေးရပြန်တယ်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အလှူအတန်းမှာ မျက်နှာပွင့်ချင်တဲ့ မိသားစုတွေဆိုရင် နာရေးအဖွဲ့တွေကို ညပိုင်းဖျော်ဖြေပွဲအတွက်ပါ ငှားရမ်းတတ်ကြပေမဲ့ အဲဒီလို ဖျော်ဖြေပွဲတွေ မစတင်ခင်မှာတော့ လူကြီးတွေက ကလေးတွေကို အိမ်ပြန်အိပ်ဖို့ လွှတ်လေ့ရှိကြတယ်။

ရွှေဝါငှက်မလေးရဲ့ နာမည်အရင်းက ရှောင်ဟွမ်ယင်း ဖြစ်ပြီး စင်တင်နာမည်ကလည်း ရွှေဝါငှက်မလေး ပါပဲ။ တကယ်တော့ သူမက အသက်သိပ်မငယ်တော့ဘူး၊ အသက်သုံးဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး လင်ကွာထားသူတစ်ယောက်။ သီချင်းဆို အကကပတ်သက်လာရင်တော့ သူမက ပုံမှန်အဆင့်လောက်ပဲ ရှိပေမဲ့ ပြင်တတ်ဆင်တတ်တယ်။ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကလည်း ရဲတင်းပြီး ခေတ်ဆန်ကာ၊ ပေါင်အထိ အကွဲမြင့်မြင့်ပါတဲ့ ကျပ်ထုပ်နေတဲ့ အနက်ရောင် ချောင်ဆန် (တရုတ်ရိုးရာဝတ်စုံ) ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြူဖွေးသွယ်လျတဲ့ ခြေတံရှည်တွေကို ပေါ်လွင်စေသလို၊ ပွဲခင်းကိုလည်း ရင်းရင်းနှီးနှီးနဲ့ မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် ထိန်းကျောင်းနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ ရွာက မိန်းမတွေရဲ့ အဆိုးဆုံး ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်စကားနဲ့ အမြင့်ဆုံး ချီးမွမ်းစကားတွေကို သုံးပြီး သူမကို ဖော်ပြရရင်တော့ — လျှာထွက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသူ (စပ်စပ်လန်းလန်း) ပေါ့။

ဒီဘက်ခေတ်မှာ ရွာထဲက အိမ်တိုင်းမှာ တီဗီမရှိကြသေးတာမို့ ပုံမှန်အားဖြင့် တီဗီရှိတဲ့အိမ်မှာ တိုးဝှေ့ပြီး စုပြုံကြည့်ကြရတာ။ ဒါကြောင့် ခေတ်ရေစီးကြောင်းတွေ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မရောက်ရှိသေးတဲ့ ကျေးလက်ဒေသမှာတော့ ရွှေဝါငှက်မလေးရဲ့ အဲဒီလို လျှာထွက်လောက်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုဟာ ရွာက မိန်းကလေးတွေနဲ့ အိမ်ရှင်မတွေအတွက်တော့ နတ်သက်ကြွေလာသလို အံ့ဩမှင်သက်စရာ ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ဒါက လူကြီးမင်းတွေရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းစားနိုင်ရုံတင်မကဘဲ လူပျိုပေါက်စကောင်လေးတွေကိုပါ အကုန်လုံး မူးမေ့ယစ်မူးသွားစေခဲ့တယ်။

အတိအကျဆိုရရင် အဲဒီအချိန်မှာ အိမ်ရှေ့ခန်းတံခါးဝမှာ လူတစ်ယောက် ပေါ်လာခဲ့တယ် — သူကတော့ ဆွန်းကွေရင်ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပေါင်းလာတဲ့ သူငယ်ချင်းမ ကျောက်စစ်မေ ပဲ ဖြစ်တယ်။ သူတို့ကလေးတွေ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် အားတဲ့အချိန်တိုင်း ရေကာတာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အတင်းအဖျင်း ပြောရတာကို သဘောကျခဲ့ကြတာ။

“ထမင်းစားပြီးပြီလား?” ဆွန်းကွေရင်က လှမ်းမေးလိုက်ရင်း “လာလေ... တရုတ်တူးတစ်စုံ ထပ်တိုးလိုက်ရအောင်။”

ကျောက်စစ်မေက လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းရင်း ရယ်မောကာ “အို... ငါကတော့ ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ သွားပြီး အလကားမနှိုက်ချင်ပါဘူး၊ နင့်ဆီဆို ပိုတောင် ဆိုးသေး။ နင့်ကိုလည်း ကြည့်ဦး၊ ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲပဲ ကျန်တော့တာကို။”

“ဒီဆန်ပြုတ်က အစာအိမ်အတွက် ကောင်းတယ်အေ့၊ ငါကတော့ ကြိုက်တယ်။ လာပါ... နင့်ကို တစ်ပန်းကန် ခပ်ပေးမယ်။ ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ဆန်အိုးကို ခြစ်ခြစ် နင့်အတွက် တစ်နပ်စာတော့ မပြတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?”

“ရပါတယ်အေ့၊ ငါ စားပြီးပြီ။ ဟဲ့... နင် ကြားပြီးပြီလား? နာရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အခုတင် မုတ်ဆိတ်ကြီးအိမ်ကို သွားပြီး ပြဿနာရှာနေတယ်တဲ့။ ငါ ကြားတာတော့ ပစ္စည်းတွေ ရိုက်ခွဲပြီး ရန်တောင် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေကြပြီတဲ့။”

ဆွန်းကွေရင်က ဒါကို ကြားကြားချင်းပဲ သူမရဲ့ ပန်းကန်နဲ့ တရုတ်တူးကို ကောက်ကိုင်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ ဆန်ပြုတ်ကို ပါးစပ်ထဲ အမြန်ခပ်ထည့်ရင်း တံခါးဝဆီကို လျှောက်သွားရင်းနဲ့ “ဘာဖြစ်လို့လဲ? မုတ်ဆိတ်ကြီးအိမ်က ပိုက်ဆံမရှင်းပေးလို့လား?” လို့ မေးလိုက်တယ်။

“အကခမဟုတ်ဘူးအေ့။ အဖွဲ့ထဲက လူတစ်ယောက် ပျောက်နေလို့တဲ့။”

“ဘာ၊ လူပျောက်နေတယ် ဟုတ်လား?” ဆွန်းကွေရင်က တရုတ်တူးကို စုပ်လိုက်ရင်း “ဘယ်သူ ပျောက်နေတာလဲ?”

“မိန်းမတစ်ယောက်လေ၊ ဟို အီစီစီမျက်နှာနဲ့၊ မနေ့က... နင်လည်း သိသားပဲ၊ ဖင်ကို ပြုတ်ထွက်မတတ် လှုပ်ပြနေတဲ့ တစ်ယောက်လေ။”

“ရွှေဝါငှက်မလေးလားဟင်?” ဖန်ဇီက လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ အခြားကလေးတွေကလည်း နားစွင့်နေကြတယ်။

“အဲဒီ မြူဆွယ်တတ်တဲ့ အထာပေးမပဲ ထင်တယ်” ကျောက်စစ်မေက သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်တာကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေပုံမျိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ သူ့ကို ရှာတွေ့ကြပြီလား?” ဆွန်းကွေရင်က မေးတယ်။

“သူတို့ပြောတာတော့ မနေ့ညက အဲဒီအဖွဲ့ထဲက မြူဆွယ်တတ်တဲ့အမဟာ မုတ်ဆိတ်ကြီးရဲ့ သားအငယ်ဆုံးနဲ့အတူ မြစ်ဘေးက တောအုပ်ထဲကို ခိုးဝင်သွားတာကို လူတစ်ချို့ မြင်လိုက်ရတယ်တဲ့၊ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူ အဖွဲ့ဆီ ပြန်မလာတော့ဘူး။ အခုမှ အဖွဲ့က လူတွေက လာပြီး တံခါးခေါက်ပြီး လူတောင်းနေကြတာ။”

“ဒါဆို မုတ်ဆိတ်ကြီးရဲ့ သားကော?”

“အိမ်မှာ ရှိတယ်၊ သူ ဘာမှမသိဘူးလို့ ငြင်းနေတာပေါ့၊ မဟုတ်ပါဘူးဆိုပြီးတော့။ ဒါပေမဲ့ ရွာသားတော်တော်များများ မြင်လိုက်ကြတာကတော့ သူနဲ့ အဲဒီ ကောင်မတောအုပ်ထဲ ဝင်သွားကြတာပဲ။”

“ဒါဆို အဲဒီမိန်းမကကော?”

“ဘယ်သူသိမှာလဲ? ရုတ်တရက် ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားတာလေ။ ဒီတစ်ခါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က လာပြီး လူပြန်တောင်းတာကို မုတ်ဆိတ်ကြီးအိမ်ကတော့ သူတို့ကို လုံးဝမမြင်ဘူးလို့ ခေါင်းမာမာနဲ့ ငြင်းနေတယ်၊ အဲဒီ မြူဆွယ်တတ်တဲ့အမကပဲ သူ့ဘာသာသူ တခြားမြို့ကို ခိုးပြေးသွားတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ ပြောနေကြတာ။”