မြစ်အောက်ခြေက ပိုင်မြို့တော်

စာအိတ်နီ၏ ထုထည်က လီဆန်းကျန်း၏ တင်းမာနေသော စိတ်နေသဘောထားကို ပျော့ပြောင်းသွားစေသည်။

"ကဲ... ငါ သွားတော့ ကြည့်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာဆိုရင်တော့ ငါလည်း သိပ်ပြီး တတ်နိုင်ပါ့မလား မသေချာဘူးနော်။ မင်းတို့ လူတွေအတွက်ဆုတောင်းပေးတာနဲ့ ဖုန်းရွှေ (နေအိမ်ပတ်ဝန်းကျင် တည်နေရာအထားအသို)လောက်ပဲ သန့်စင်ပေးနိုင်မှာ။"

"အဲ့ဒါဆိုရင်ပဲ ရပါပြီ ဆရာကြီး၊ ဒီလောက်လုပ်ပေးနိုင်ရင်ပဲ ကျွန်တော်တို့က တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်လှပါပြီဗျာ။"

အမှန်တော့ ဤလူငယ်များသည် သူတို့၏ လူကြီးမိဘများ နေထိုင်မကောင်းဖြစ်မှာကို သိပ်ပြီး စိုးရိမ်နေကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ လူကြီးတွေ တစ်ခုခုဖြစ်ပြီးလျှင် နောက်တစ်လှည့်တွင် သူတို့ဆီသို့ ဘေးဒုက္ခ ကူးစက်လာမည်ကိုသာ ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း အရင်ပြန်နှင့်တော့၊ ငါ ဒီမှာ ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ပြီး ညနေခင်းကျမှ လာခဲ့မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကြီး... ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်။"

ထိုလူ စက်ဘီးကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးနင်းကာ ဝေးကွာသွားပြီးနောက် လီဆန်းကျန်းသည် လယ်ကွင်းပြင်လမ်းအတိုင်း အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းရင်း စာအိတ်နီကို ဖြည်ကာ အထဲမှ ငွေစက္ကူများမှာ တန်ဖိုးကြီး အမျိုးအစားများ ဖြစ်ကြောင်း စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အလိုအလျောက် ပြုံးယောင်သန်းလာတော့သည်။

ဟဲဟဲ... နံနက်စောစောစီးစီး လာဘ်ပွင့်ရသည့် ဤခံစားချက်က တကယ်ကို လက်လန်ပဲ။ ဟုတ်သားပဲ... လူဆိုတာ ဘာလို့ အမြဲတမ်း အခကြေးငွေမရတဲ့ အလုပ်အစုတ်အပြတ်တွေကြားထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်နေရမှာလဲ။ အမှန်တော့ လျူကျန့်ရှား တစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးသလိုပင် ဤလုပ်ငန်းခွင်၌ လှည့်စားခြင်းဆိုသည်မှာလည်း အလုပ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ပြီး အများအားဖြင့်တော့ ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်အတွက် ဟန်ပြလုပ်ဆောင်ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လှည့်စားမည့် ပစ်မှတ်ကိုတော့ သေချာရွေးချယ်ရမည်။ အချို့လူများမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိ စကားအလကား ပြောတတ်သူများ ဖြစ်ကြရာ ၎င်းတို့ကို လှည့်စားပြီး ငွေယူလိုက်ခြင်းက ဘာမှမဖြစ်ပေ။ သူတို့၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ဆုံးရှုံးမှုဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်များကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်ဟုသာ သဘောထားလိုက်လျှင် ၎င်းကလည်း ကူညီခြင်းတစ်မျိုးပင် မဟုတ်ပါလား။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီဆန်းကျန်းသည် အမှန်တကယ်တွင်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြင်ဆင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ဒုတိယထပ် ဝရန်တာရှိ ကြိမ်ကုတင်အော်တို ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလျက် ရေဒီယိုကို ဖွင့်ကာ ညနေပိုင်း အပြင်မထွက်မီအထိ တစ်ရေးတစ်မော အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ၏ အိပ်စက်မည့် အနေအထားကို ပြင်လိုက်စဉ် မြောက်ဘက် အရှေ့ဘက်ထောင့်ရှိ နေပူဆာလှုံသည့် ကုတင်ရှည်နှစ်လုံးပေါ်တွင် တစ်ယောက်တစ်လုံးစီ လှဲလျောင်းနေသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဘေးချင်းယှဉ်လျက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် ထိုကုတင်ရှည်များမှာ တစ်လုံးတွင် ညာဘက်လက်တင်မပါဘဲ ကျန်တစ်လုံးတွင် ဘယ်ဘက်လက်တင် မပါရှိပေ။ ၎င်းတို့ကို ပူးကပ်ထားလိုက်သည့်အခါ သူတို့အကြားတွင် မည်သည့်အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ အလွန်လိုက်ဖက်ညီသော အတွဲအဖက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေး... ဘဝကို ဘယ်လိုဇိမ်နဲ့ ဖြတ်သန်းရမလဲဆိုတာ တကယ်ကို သိတာပဲ။"

မွန်းတည့်ချိန်ခန့်တွင် အပေါ်အင်္ကျီမပါဘဲ ဗလာကျင်းနေသည့် ဆယ်ကျော်သက်လူငယ်တစ်ဦးသည် လှည်းတစ်စီးကို တွန်းကာ တာတံတိုင်းပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည် — သူကား ရွန့်ရှန်းပင် ဖြစ်သည်။ ရှန်အဖိုးအိုအား သွားတုစိုက်ရန် လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် သူ၏ ဒဏ်ရာကို နှစ်ရက်ခန့် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး၊ ယခင်က နျူမိသားစုထံမှ ရရှိခဲ့သော ငွေကြေးများဖြင့် ကောက်ပဲသီးနှံနှင့် ဆီ အမြောက်အမြား ဝယ်ယူပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ရှန်အဖိုးအို၏ နှင်ထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ဒေါ်လေးလျူက ပျူငှာစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည် — "ရွန့်ရှန်း ရောက်လာပြီကိုး။ ဗိုက်ဆာနေပြီ မဟုတ်လား။ ခဏနေရင် ထမင်းချက်တော့မှာ၊ ဟဲဟဲ။"

ရွန့်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် — "ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ သေတော့မယ် အန်တီ၊ မနေ့တစ်နေ့ကတည်းက အဖိုးက ကျွန်တော့်ကို ထမင်းမကျွေးတော့ဘူး၊ ဒီကိုလာရင် အဝစားဖို့အတွက် ဗိုက်ချန်ထားရမယ်လို့ ပြောတယ်။"

"ကောင်းတာပေါ့၊ ငါ အမွှေးတိုင်အသစ်တွေ လုပ်ထားတယ်၊ ညစာစားတဲ့အခါ အဲ့ဒါတွေကို စမ်းသုံးကြည့်ပြီး စံချိန်မီမမီ စစ်ဆေးပေးဦး။"

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် စောင့်နေပါ့မယ်။" ထိုသို့ပြောရင်း ရွန့်ရှန်းသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကိုပင် သုတ်လိုက်သေးသည်။

ဒုတိယထပ်မှနေ၍ ထိုစကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရသော လီဆန်းကျန်းမှာ စိတ်တိုလွန်းသဖြင့် သွားကျိန်းသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအဘိုးကြီးက ဤကိစ္စကို မေ့သွားပြီဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ၏ အိမ်မွေးမြည်းကို သူ့ထံတွင် လာရောက် အစာကျွေးရန် စေလွှတ်လိုက်ဆဲပင်။ သို့သော်လည်း သူ ရောက်ရှိလာသည့် အချိန်ကိုက်မှုက တကယ်ကို ပြည့်စုံလွန်းလှသဖြင့် ညနေပိုင်းတွင် နျူမိသားစုအိမ်သို့ သွားသည့်အခါ သူ့ကို လှည်းတွန်းခိုင်း၍ ရနိုင်ပေသည်။ ဒီကလေးက အစားကြီးသော်လည်း သူ့ကို ဗိုက်ဝအောင် ကျွေးထားသရွေ့ နွားတစ်ကောင်ထက်ပင် ပိုမိုအသုံးဝင်သေးသည်။

"ရွန့်ရှန်းဟောက်... မင်း ရောက်လာပြီပဲ။"

ရွန့်ရှန်းက အပေါ်ရှိ လီဆန်းကျန်းကို မော့ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြရင်း — "ဟုတ်ကဲ့... ရောက်ပါပြီ ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော် ဆရာကြီးကို လွမ်းနေတာ။"

"ဆရာကြီးကလည်း မင်းကို လွမ်းနေတာပါ ကောင်လေးရာ။ ညနေကျရင် ဆရာကြီးနဲ့အတူ နျူမိသားစုအိမ်ကို အလုပ်တစ်ခုနဲ့ လိုက်ခဲ့ဦး။"

"စိတ်ချပါ ဆရာကြီး။"

လီကျစ်ယွမ်သည် ထိုဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ဆရာကြီး ပြောလိုက်သည့် စကားကိုလည်း ကြားသဖြင့် ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဖွားအိုသည် အလုပ်များကို ပြီးစီးလောက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

"ရွန့်ရှန်းကော။"

"ဟေး... ရှောင်ယွမ်။"

ရွန့်ရှန်းက လီကျစ်ယွမ်ကို ရိုးရိုးစင်းစင်းပင် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ဒေါ်လေးလျူ လှန်းထားသည့် အမွှေးတိုင်အသစ်များ၏ ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည် — သူသည် အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်လောက်အောင် အမှန်တကယ် ဗိုက်ဆာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လီကျစ်ယွမ်သည် လီဆန်းကျန်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ ချိုသာသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလျက် — "ဆရာကြီး။"

"အင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဒီညနေကျရင် ကျွန်တော် ရှီကန်းမြို့ကို သွားပြီး စာရေးကိရိယာအချို့ ဝယ်ချင်လို့ပါ။"

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ညနေကျရင် ဆရာကြီးနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့။"

လီဆန်းကျန်းက လွယ်လွယ်ကူကူပင် သဘောတူလိုက်သည်၊ အထူးသဖြင့် ပိုင်မိသားစုဘက်တွင် မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ မရှိနိုင်တော့ဟု သူ ခံစားရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ပိတောက်သားဓားဖြင့် ထိုဖုတ်ကောင်ကိုလည်း သူ ရှင်းလင်းပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး။"

လီကျစ်ယွမ်သည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ လီဆန်းကျန်း၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အပ်နှံလိုက်သည်။ လီဆန်းကျန်းက လီကျစ်ယွမ်၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ရယ်မောလိုက်သည် —

"အိုး အိုး အိုး... ဟားဟားဟား၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ မင်း ဘာဝယ်ချင်ဝယ် ဆရာကြီး ဝယ်ပေးမယ်၊ ဆရာကြီးမှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိတယ်၊ အများကြီးပဲ။"

ဤကဲ့သို့ မျိုးဆက်သစ်ကလေး၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုက လီဆန်းကျန်းကို အလွန်ပင် စိတ်ချမ်းမြေ့စေသည်။ သို့သော်လည်း သူ သေချာပြန်လည် တွေးတောကြည့်သည့်အခါ သူသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ကလေးများကို ချစ်ခင်တတ်သူ မဟုတ်ဘဲ ယွမ်ဟောက်လေးကိုသာ ထူးထူးခြားခြား ချစ်ခင်မိခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဤကလေးသည် စာပေလေ့လာမှုတွင် ဇွဲမရှိသော်လည်း တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

ဆရာကြီးနှင့် အစီအစဉ်ဆွဲပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်သည် လက်တင်ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လည်အခြေချကာ စာကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။ စာဖတ်နေစဉ်အတွင်း ရုတ်တရက် လက်နှစ်ဖက်သည် ဖြည်းည်းချင်းနှင့် အိုးတိုးအိတိုးဖြင့် ဆန့်ထွက်လာပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို တဖြည်းဖြည်း သိုင်းဖက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ၊ ထို့နောက်တွင်မူ မျက်နှာတစ်ခုက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

လီကျစ်ယွမ်သည် အာလီက သူ အစောပိုင်းက ဆရာကြီးကို စိတ်ချမ်းမြေ့အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ချစ်ခင်စုံမက်ဖွယ် အမူအရာကို လိုက်တုပနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။

လီကျစ်ယွမ် နားလည်သွားပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ ခေါင်းကိုသာ လက်လှမ်း၍ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနိုင်ခဲ့တော့သည် — "မင်း ဘာဝယ်ချင်ဝယ် ငါ ဝယ်ပေးမယ်၊ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ အများကြီးပဲ။"

ထိုအခါမှ မိန်းကလေးသည် စိတ်ကျေနပ်သွားကာ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ယခင်အနေအထားအတိုင်း ပြန်နေတော့သည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများသည် အနည်းဆုံးတော့ ဤထောင့်ကျကျ နေရာလေးတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော နေမင်းကြီးထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပနေခဲ့သည်။

အောက်ထပ်တွင်မူ တစ်ဦးတည်း လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော လျူယွီမေသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း သူမ၏ လက်များ တုန်ရီနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ ရင်ထဲတွင်လည်း ချဉ်ခြင်းစပ်ခြင်း ဝေဒနာဖြင့် တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲမိတော့သည် — "မင်းတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်ဟုတ်လား၊ မင်းတို့ ကလေးတွေမှာ ဘာပိုက်ဆံ ရှိလို့လဲ!"

သို့သော် ထိုချဉ်စပ်စပ် ခံစားချက်များကြားထဲတွင် ကြီးမားလှသော စိတ်သက်သာရာရမှုလည်း ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်တွင် မျက်ရည်တစ်စက်က တောက်ပနေခဲ့သည်။ မိမိ၏ မြေးမလေး ဖျားနာကတည်းက ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးကို မည်သည့်အချိန်က ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသနည်း။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အခက်ခဲဆုံး အပိုင်းမှာ သုညမှ တစ်သို့ ကူးပြောင်းသည့် အချိုးအကွေ့ ဖြစ်ရာ၊ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမ၏ မြေးမလေးကလည်း သူမ၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ပြီး သူမအား ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ခွင့်ပြုမည့် နေ့ရက်ကို သူမ စိတ်ကူးယဉ်မိသွားသည်။

သူမသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်လက်သောက်သုံးရင်း မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကုတ်လိုက်မိသည်။ ဤလက်ဖက်ရည်က ပျက်စီးသွားတာလား။ ဘာလို့ ချဉ်တုံ့တုံ့နှင့် ချိုအီအီ အရသာ နှစ်မျိုးလုံး ဖြစ်နေရတာလဲ။

...

စီယွမ်ရွာမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှုလျန်လျန်သည် ပြည်သူ့ဆေးရုံရှိ ကျောက်ဟယ်ချွမ်ထံသို့ သွားရောက်လူနာမေးရန် ခရီးသည်တင်ကားကို စီးနင်းခဲ့သည်။

ကျောက်ဟယ်ချွမ်၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးဝါးနေသည်။ ဆေးရုံတက်ကတည်းက သူ၏ ရောဂါလက္ခဏာများသည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပိုမိုဆိုးရွားလာခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ထိပ်ဆုံးမှ ခြေဖျားအထိ အရောင်ဆိုးထားသကဲ့သို့ အပြာရောင်နှင့် အခရမ်းရောင် အညိုအမည်းကွက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် လော့ထင်ရွေ့ သည်လည်း ထိုအချိန်တွင် လာရောက်လူနာမေးနေပြီး ကျောက်ဟယ်ချွမ်ကို ဝတ္တရားအရ တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ရှုလျန်လျန်ကို သူနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ရန် လက်ရပ်ပြလိုက်သည်။

သူသည် ဌာနမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူထားပြီး သူတို့ကို ကျောင်းပြင်ပသို့ ခေါ်ထုတ်ကာ ကွင်းဆင်းအလုပ်သင်များ စီစဉ်ပေးလေ့ရှိသော ကျောက်ဟယ်ချွမ်ကို တကယ်ပင် သဘောမကျချေ။ ကျောက်ဟယ်ချွမ်သည် စကားပြောခြင်းနှင့် ဟန်ပြခြင်းကို နှစ်သက်ပြီး ကားစီးနေစဉ်အတွင်း ခွေးတစ်ကောင်က တယ်လီဖုန်းတိုင်ကို ကြည့်ကာ သေးပေါက်နေသည်ကို မြင်လျှင်ပင် သရော်စာ စကားဆိုတတ်သူ ဖြစ်သည်။ လော့ထင်ရွေ့မှာမူ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း လက်ရှိ လူမှုရေးရေစီးကြောင်းမှာ ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ထားသည်။ သို့သော်လည်း ဤအချိန်ပြည့် ညည်းညူတတ်သူများ၏ ပူဆာညည်းတွားမှုများကိုမူ သူ အထင်သေးမိသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ လုပ်ဆောင်သမျှမှာ ညည်းတွားမြည်တမ်းခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းအစား ရှုလျန်လျန်သည်သာ သူ၏ မျက်စိထဲတွင် အမြဲတမ်း နေရာယူထားသူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤလူငယ်သာ ဘွဲ့ရပြီးနောက် မဟာအနောက်တောင်ဘက် အရပ်သို့ သွားရန် အသေအလဲ ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း မရှိပါက သူသည် မိမိ၏ သမီးနှင့်ပင် မိတ်ဆက်ပေးမိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"လျန်လျန်... မင်း ကျောင်းကို ပြန်တော့မလို့လား။"

"ဟုတ်ကဲ့ ဒါရိုက်တာ၊ ခဏနေရင် ဂိတ်ကို သွားပါတော့မယ်။"

"ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား၊ အထက်က ရဲဘော်တစ်ယောက် အောက်ခြေကို ဆင်းလာတယ်၊ ဒေသခံ ရဲဘော်အချို့နဲ့အတူ ငါတို့ မြစ်ကမ်းပါးဆီကို သွားပြီး စစ်ဆေးရေး လုပ်ကြမလို့။ အဲ့ဒါပြီးရင် ကျောင်းကို အတူတူ ပြန်ကြတာပေါ့။"

"ကောင်းပါပြီ ဒါရိုက်တာ။"

စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ကို အလျင်အမြန် ဖွဲ့စည်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အဖွဲ့ဝင် အရေအတွက်မှာ အတော်အတန် များပြားလှသည်။ ကားသုံးစီးနှင့် ဘတ်စ်ကားတစ်စီးတို့တွင် လူများ အပြည့်အသိပ် ပါရှိနေပြီး၊ မြို့ပြဧရိယာမှ ထွက်ခွာကာ နန်ထုံ လက်အောက်ရှိ ခရိုင်တစ်ခုနှင့် သက်ဆိုင်သော ရန်ဇီမြစ်ကမ်းပါး ဆီသို့ တောင်ဘက်အတိုင်း ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့ကြသည်။

အားလုံး ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုခဲ့ကြပြီး အဓိကအားဖြင့် ဒေသခံ ရဲဘော်များက ဦးဆောင်ကာ လော့ထင်ရွေ့ထံမှ သဘောထားအမြင်များကို မကြာခဏ တောင်းခံခဲ့ကြသည်။ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ရှုလျန်လျန်သည် သဘောပေါက်လိုက်သည် — သူတို့သည် နောင်တွင် မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်မည့် တံတားတစ်စင်းအတွက် အကြံဉာဏ်များ စီစဉ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အာဏာပိုင်များသည် နန်ထုံနှင့် ရှန်ဟိုင်းကို ချိတ်ဆက်ရန်အတွက် ဤနေရာတွင် တံတားတစ်စင်း တည်ဆောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းက စီမံကိန်းနှင့် အယူအဆအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးပြီး မြေချအကောင်အထည်ဖော်ရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးချေ။ သို့သော် ဤအရာက ရှုလျန်လျန်အတွက် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်မျှပင် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော စီမံကိန်းဖြစ်ပါစေ ဤအဆင့်ကို ကျော်လွန်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အားလုံးကို တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် ပုံမှန်ပြေးဆွဲနေသော စက်လှေတစ်စီး ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ၎င်းက မြစ်ပေါ်တွင် ပိုမိုတိုက်ရိုက်ကျသော အတွေ့အကြုံကို ရရှိစေခဲ့သည်။

"လက်ရှိအချိန်မှာ ကူးတို့လှေတွေက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနေပေမယ့် အစစ်အမှန် တံတားတစ်စင်း မရှိသေးတာက ဒေသတွင်း စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အကြီးအကျယ် အဟန့်အတား ဖြစ်စေတုန်းပဲ..."

ဒေသခံ ရဲဘော်များက အခြေအနေကို ရှင်းလင်းပြောကြားနေစဉ် ရှုလျန်လျန်သည် စက်လှေ၏ လက်ရန်းကို မှီကာ နားထောင်ရင်း၊ မြစ်ပြင်ကျယ်ကြီးနှင့် ကောင်းကင်ယံ တစ်သားတည်း ထိစပ်နေသည့် ခမ်းနားမှုကို မျက်စိတစ်ဆုံး ငေးမောကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်မိပြီး မြစ်ပြင်အောက်ခြေဆီသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ —

"ဒေသန္တရ မှတ်တမ်းတွေထဲက လွဲမှားစွာ အမှတ်အသားပြုထားတဲ့ တည်နေရာအရဆိုရင် ဒါက ပိုင်မိသားစုရဲ့ မြို့ဟောင်း ဖြစ်ရမယ်။ အခု လက်ရှိအချိန်မှာ... ငါ့ရဲ့ ခြေထောက်အောက် တည့်တည့်မှာပဲ။"

ရှင်းလင်းချက်

[၁] ဖုန်းရွှေ (Feng Shui): လေနှင့် ရေ ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး နေအိမ် အဆောက်အအုံများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် တည်နေရာ အထားအသိုကို စနစ်တကျ စီမံခြင်းဖြင့် ကောင်းမွန်သော စွမ်းအင်များနှင့် ကံလာဘ်များကို ဆွဲဆောင်သည့် တရုတ်ရိုးရာ အယူအဆ ဖြစ်သည်။