ဖုန်းနံပါတ်ပေးခြင်း

ညာဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသည့် ဂိတ်တံခါးကို မြင်လိုက်ရပြီး ဂိတ်တံခါးဘေးတွင်မူ သူ နေ့ခင်းဘက်က အကြိမ်ကြိမ် နမ်းခဲ့ဖူးသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကြီး ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူ၏ အနောက်ဘက်ဆီမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီဆန်းကျန်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော အာဃာတ တရားများကို သယ်ဆောင်ထားသည့် သေးငယ်ပုပြတ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အရိပ်အောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီဆန်းကျန်းသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ရဲစခန်းထဲသို့ တန်းမတ်စွာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် ရဲစခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကျန်ခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် မကျေနပ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေလျက် ပါးစပ်ကို ဟစိဟစိ လုပ်နေရှာသည်။ သူ ပထမဆုံးညက အိပ်မက်မက်စဉ်က ခြိမ်းခြောက်နေသည့် သူမ၏ အသံကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်နှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားခဲ့ရပြီး သူမက သူ့ကို အသေလိုချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထရပ်တာပေါ်တွင် သူ ငိုက်မြည်းသွားစဉ်ကမူ သူမ၏ အသံသည် အစ်အောက်တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ... သူမ၏ ပါးစပ်ငယ်လေး မနားတမ်း ဟစိဟစိ ဖြစ်နေသည်ကိုသာ သူ ကြည့်နေမိတော့သည်။ ဘာသံမျှ မကြားရသော်လည်း သူမသည် ဆဲရေးတိုင်းထွာနေလောက်သည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

"ဟဲဟဲ။"

လီဆန်းကျန်းက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် မိမိဘာသာ အလိုအလျောက် လှဲအိပ်လိုက်တော့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တတ်သူနှင့် တွေ့ပါက မျက်နှာအပျက်ခံ၍ အောက်ကျနောက်ကျ တောင်းပန်စကားဆိုရန် သို့မဟုတ် လေသံပျော့ဖြင့် ပြောဆိုရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ချေ၊ လိုအပ်ပါက ဒူးထောက်ဦးချရန်ပင် စိတ်မရှိပါ။ သို့သော်လည်း နာနာဘာဝ တစ္ဆေသရဲဆိုသည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လူသားများ သေဆုံးပြီးနောက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်ရာ အချို့လူများကို ပြောဆိုဆက်သွယ်၍ ရနိုင်သော်လည်း အချို့ကိုမူ လုံးဝ ကျိုးကြောင်းပြ၍ မရနိုင်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော အရာများနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့လျှင် ၎င်းတို့ကို ဂရုစိုက်နေခြင်းက အင်အားဖြုန်းတီးခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ အိပ်မက်ထဲတွင် လီဆန်းကျန်းသည် လောကကြီးကို မြင်ဖူးသလို ရှိနေခဲ့ပြီ။ အမှန်တော့ သူသည် တစ်ခါက တားမြစ်ထားသော မြို့တော် (ပေကျင်းနန်းတော်ဟောင်း) တွင် ဖုတ်ကောင်အုပ်စုတစ်စုကို ကကွက်ဆင်ပေးခဲ့သည့် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် လီဆန်းကျန်းသည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ချက်ပေါ်တွင် ဆင့်တင်ကာ လှဲအိပ်လိုက်တော့သည်။ ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်ရာ သူသည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

အပြင်ဘက် လက်ရှိကမ္ဘာတွင်မူ... ရှုလျန်လျန်သည် ဆံပင်များကို သုတ်ရင်း ရေချိုးခန်းထဲမှ လှမ်းထွက်လာပြီး အခန်း၏ ထောင့်ဖြတ်မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မိုးမခပင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မိုးမခကိုင်းများသည် လေတိုက်၍ လှုပ်ခါနေသကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ် ယိမ်းနွဲ့နေသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်မူ မည်သည့် လေပြေလေညင်းကိုမျှ အာရုံမရခြင်းပင်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ လေက ဘာလို့ အထဲကို တိုက်မလာတာလဲ။"

သူ ၎င်းကို အလွန်အကျွံ တွေးမနေတော့ပါ၊ အဓိကမှာ ယနေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်များက ဆန်းကြယ်လွန်းလှသဖြင့် လေတိုက်သည့် အရပ်မျက်နှာကို လေ့လာရန် စိတ်မပါတော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီကျစ်ယွမ်သည် စာရေးစားပွဲရှိ စာကြည့်မီးအိမ်အောက်တွင် ထိုင်ကာ စာဖတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အနီးကပ် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စာလုံးများသည် သိပ်သည်းကျပ်ညပ်နေပြီး အလွန်ပင် သေးငယ်လှသဖြင့် သူက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည် —

"ညဘက်မှာ ဒီလောက် စာလုံးအသေးကြီးတွေ ဖတ်တာက မျက်စိကွယ်လွယ်တယ်နော်။"

"မကွယ်ပါဘူး လျန်လျန်ကော၊ ငါ ကျင့်သားရနေပါပြီ။ ခံစားချက်ကို အခြေခံပြီး တစ်ချက်လောက် ဖျတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ အထဲက အကြောင်းအရာကို သိနိုင်တယ်။"

"တကယ်ကြီး အဲ့လောက် တော်တာလား။"

ရှုလျန်လျန်သည် လီကျစ်ယွမ်၏ စကားကို မသံသယဖြစ်ဘဲ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ရှေးဟောင်း သစ်သားကုတင်များ၏ ထူးခြားချက်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ယွမ်... မင်းက အပြင်ဘက်မှာ အိပ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အထဲဘက်မှာ အိပ်မလား။"

" ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။"

"ဒါဆို ငါ အပြင်ဘက်မှာ အိပ်မယ်။ ကလေးတွေက အထဲဘက်မှာ အိပ်မှ ပိုပြီး လုံခြုံမှုရှိတယ်လို့ ခံစားရမှာ။"

"ကောင်းပါပြီ။"

"မင်း ဘယ်အချိန်ကျမှ အိပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။"

"စာလေး နည်းနည်း ထပ်ဖတ်ပြီးမှ ရေချိုးပြီး အိပ်တော့မယ်။"

"ငါ့အမြင်တော့ မင်း ဒါတွေကို ဝါသနာတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားသင့်တယ်။ မင်းရဲ့ စာပေလေ့လာမှုအပေါ်မှာပဲ ပိုပြီး အာရုံစိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

"ငါ သိပါတယ်။"

အတိတ်ကဆိုလျှင် ရှုလျန်လျန်သည် ဧကန်မုချ ဆက်လက် ဆုံးမဩဝါဒပေးမိမည် ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ ထိုသို့မလုပ်ရက်တော့ပေ။ အသေအချာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် လီကျစ်ယွမ် ဖတ်ရှုနေသည့် အသုံးမဝင်ဟု ထင်ရသော ထိုစာအုပ်များအပေါ်တွင် အမှန်တကယ် မှီခိုအားထားခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့က များစွာ အထောက်အကူပြုခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ လေသံသည် ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည် —

"ရှောင်ယွမ်... ပြန်တွေးကြည့်ရင် ဒါက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ မနေ့တစ်နေ့ကအထိ ဒီလောကကြီးမှာ ဒီလိုအရာတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ် မတွေးရဲခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲမသိဘူး... ငါ သိပ်မကြောက်ဘူး။ ငါက သတ္တိခဲကြီးမို့လို့ မဟုတ်ပေမယ့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မနေဘူး။"

"ကြောက်ရွံ့မှုဆိုတာ မသိနားမလည်ခြင်းကနေ လာတာလေ လျန်လျန်ကော၊ မင်းက ပိုင်မိသားစုရဲ့ သခင်မလေးရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကိုတောင် တူးဆွနိုင်ခဲ့ပြီပဲ၊ ကြောက်စရာ ဘာရှိဦးမှာလဲ။"

"ဟုတ်သားပဲ။ ဒါနဲ့... ငါလည်း ဒီဘက်ပိုင်းဆိုင်ရာ စာအုပ်အချို့ကို ဖတ်သင့်တယ်လို့ မင်းထင်လား။ ငါ့ကို အကြံပြုချင်တဲ့ စာအုပ်များ ရှိမလား။"

လီကျစ်ယွမ်က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည် — "ဒီစာအုပ်တွေက ငါ့ဆရာကြီးရဲ့ ပစ္စည်းတွေမို့လို့ သူ့ကို အရင်မမေးဘဲ အပြင်လူကို ငှားလို့မရဘူး။"

"ရပါတယ်၊ မင်းရဲ့ ဆရာကြီးက ဒီလုပ်ငန်းခွင်မှာ အထူးပြုတဲ့သူဆိုတော့ ဒီစာအုပ်တွေက သူ့ရဲ့ ရတနာတွေ ဖြစ်မှာပေါ့၊ အပြင်လူကို လွယ်လွယ်နဲ့ ငှားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ဤအချက်တွင်မူ ရှုလျန်လျန် တစ်ယောက် မှားသွားခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း လီဆန်းကျန်းသည် ထိုစာအုပ်သေတ္တာ အားလုံးကို မြေအောက်ခန်းထဲ၌သာ ဖုန်တက်အောင် ပစ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ယွမ်... မင်းတို့ရွာရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်က ဘယ်လောက်လဲ။ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်ချန်ထားကြရအောင်။"

လီကျစ်ယွမ်က ရွာကော်မတီ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရွတ်ပြလိုက်ပြီး ရွာကုန်စုံဆိုင်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရွာသားများ ဖုန်းဆက်ချင်ပါက ထိုနေရာနှစ်ခုသို့ သွားကြရသည်။ အပြင်မှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဝင်လာလျှင်လည်း ဤနေရာတွင် မြည်မည်ဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကို ခေါ်ပေးရန် ပြောကြားကာ ဖုန်းချသွားတတ်သည်၊ ထို့နောက် ဖုန်းအကြောင်းကြားစာ ရရှိသူက တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံ (၁၅ မိနစ်) ခန့်အကြာတွင် ပြန်လည်ဖုန်းခေါ်ဆိုရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီကျစ်ယွမ်သည် မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ထံ ဖုန်းဆက်လာလိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ထိုဖုန်းနံပါတ်ကို မှတ်သားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူမသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ဖုန်းမဆက်ဘဲ သူ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။

"ရတယ်၊ ငါ ချရေးထားလိုက်မယ်။"

ရှုလျန်လျန်သည် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ စာရေးစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖောင်တိန်နှင့် စက္ကူကို ထုတ်ယူကာ နံပါတ်ကို ချရေးလိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လီကျစ်ယွမ်သည် ခေါင်းမဖော်တမ်း စာဖတ်ခြင်း၌ အာရုံစိုက်နေသော်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလုပ်နှစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နိုင်ဆဲဖြစ်ရာ သူက ပြောလိုက်သည် —

"လျန်လျန်ကော... မင်းက တစ်နေ့ကျရင် အိမ်တိုင်းမှာ ဖုန်းတစ်လုံးစီ ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတော့မလို့မလား။"

"အဲ့ဒီလိုနေ့ ရောက်လာမှာပါ။ မင်း ယုံလား။"

"ယုံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် ခေတ်စားနေတာက ပေဂျာ (Pager) [၁] တွေထင်တယ်။"

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ဘီပီစက် များသည် တရုတ်နိုင်ငံသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး လျင်မြန်စွာပင် အကြီးအကျယ် ခေတ်စားလာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် မြို့ပြရှိ လူငယ်များသည် ခါးတွင် ဘီပီစက်တစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားရသည်ကို ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

"အမှန်တော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း တစ်လုံးလောက် ဝယ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာ။ အဲ့ဒါဆိုရင် ငါ အစီအစဉ်ဆွဲပြီး မင်းအတွက်လည်း တစ်လုံး ဝယ်ပေးမယ်လေ၊ ဘယ်လိုလဲ ရှောင်ယွမ်။"

လီကျစ်ယွမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည် — "ငါ့အတွက် မလိုပါဘူး။"

"အော်... ဟုတ်သားပဲ။" ရှုလျန်လျန်သည် ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သူ့နဖူးကို သူ ရိုက်လိုက်မိသည် — "မင်းအတွက် မုန့်တွေနဲ့ အရုပ်တွေ ဝယ်ပေးမယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတော့ မေ့သွားတယ်။ ငါ ကျောင်းပြန်ရောက်ရင် မင်းဆီ ပါဆယ်လှမ်းပို့ပေးမယ်။"

"ကျေးဇူးပါ လျန်လျန်ကော။"

"ကဲ... ငါ အိပ်တော့မယ်။"

ရှုလျန်လျန် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားပြီး မကြာမီပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လီကျစ်ယွမ်သည် သူ့လက်ထဲရှိ စာအုပ်တစ်တွဲကို ဖတ်ပြီးနောက် ရေချိုးရန် ထွက်ခဲ့သည်။ ဆရာကြီး၏ အိပ်ခန်းဘေးမှ ဖြတ်သွားသောအခါ တံခါးချပ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ သူ၏ ဟောက်သံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။ ဆရာကြီးသည် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။

မိမိ၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် ရေကန်ထဲ၌ သွားပွတ်တံအသစ်တစ်ချောင်းကို ထည့်ထားလိုက်ပြီး ကုတင်၏ အထဲဘက်သို့ တက်ကာ လှဲလျောင်း၍ အိပ်စက်လိုက်တော့သည်။

ရှင်းလင်းချက်

[၁] ပေဂျာ (Pager) သို့မဟုတ် ဘီပီစက် (BP Machine): မိုဘိုင်းဖုန်းများ မခေတ်စားမီအချိန်က အသုံးပြုခဲ့သော အဝေးမှ တိုတောင်းသော စာသား သို့မဟုတ် နံပါတ်များ ပေးပို့နိုင်သည့် အိတ်ဆောင် ကြေးနန်းဆက်သွယ်ရေး စက်ငယ်လေး ဖြစ်သည်။