လက်စားချေမည့်ဘေးမှလွတ်မြောက်ခြင်း

ရှုလျန်လျန်သည် "ကျန်းဟူမှတ်တမ်း" ကို မဖတ်ဖူးသော်လည်း သာမန်သဲလွန်စများကို အခြေခံ၍ အတော်အတန် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးဆနိုင်သည်ကို သင်သိသင့်သည်။

"အဲ့ဒီ ကျောက်ဟယ်ချွမ်က..." ရှုလျန်လျန်သည် သူ၏အတန်းဖော်အတွက် စိုးရိမ်နေဆဲပင်။ "သူက ရေလုပ်ငန်းခွင်က ပိုင်မိသားစုရဲ့ သခင်မလေးရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာကို ခံနေရပြီး ကပ်ဆိုးတွေအကုန်လုံးက သူ့အပေါ်ပဲ ပုံကျနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

အကယ်၍ ပြစ်မှားမိရုံသက်သက်ဆိုလျှင် တောင်းပန်စကားဆိုပြီး မျက်နှာချိုသွေးရုံဖြင့် ပြေလည်နိုင်သော်လည်း သူတို့၏အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးမိခဲ့လျှင်မူ မညှာမတာ လက်စားချေမည့်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ဖို့သာ ပြင်ထားပေတော့။

ရှုလျန်လျန်က အလေးအနက် စဉ်းစားရင်း —

"ဒါပေမဲ့ ပိုင်မိသားစုရဲ့ သခင်မလေးက မင်းနဲ့ငါ့ကို ဘာလို့လွှတ်ပေးခဲ့တာလဲ။ မဟုတ်ဘူး... ဒါက မင်းနဲ့လည်း ဘာမှမဆိုင်ဘူးပဲ၊ သူက ငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလား။"

"ဖြစ်နိုင်တာက သူ တစ်ယောက်ပဲ ရွေးချယ်လို့ရလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ထိုညက အိမ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားလာခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် လူတစ်ယောက်ကိုသာ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ပြီး ထိုသို့ပြုလုပ်ရန်အတွက် ကျောက်ဟယ်ချွမ်နှင့် သူ့အကြားတွင် အကြိမ်ကြိမ် တွေဝေနေခဲ့သည်။ သူ့ထံမှ ထူးခြားသော အရာတစ်ခုခုကို အာရုံရမိပုံပေါ်သဖြင့် သူမ အတော်လေး ရုန်းကန်ခဲ့ရပုံရသည်။

"အင်?"

"စာအုပ်ထဲမှာ အဲ့ဒီလို ရေးထားတာ။"

"အော်... အဲ့ဒီလို စည်းမျဉ်းရှိတာကိုး။ ဒါဆို ကျောက်ဟယ်ချွမ်တော့ သွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား။"

"အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်တာပဲ။"

"ဒါဆို ငါတို့လည်း..." ရှုလျန်လျန်က လီကျစ်ယွမ်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ "မြန်မြန် ပူဇော်တဲ့ ပွဲပြင်ရအောင်၊ ပြီးတော့ သူမနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အမြန်ဆုံး အပြီးတိုင် ဖြတ်တောက်ရမယ်။"

တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ရိုးရိုးသားသား ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ လောလောဆယ်တွင် သူ့ကို ရန်မမူနိုင်သေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိကာ ရှုလျန်လျန် တစ်ယောက် အရေးတကြီး လောနေတော့သည်။

"ကောင်းပြီ။"

လီကျစ်ယွမ်သည် ရှုလျန်လျန် ပြောသည်မှာ အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူ့ဗီရိုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"လျန်ကော... မုန့်တွေက အထဲမှာ၊ အပြင်မှာလည်း ထိုင်ခုံတွေရှိတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို ရှင်းလင်းလိုက်ဦး၊ စားပွဲနှစ်လုံးဆို ရပြီ၊ စုံကိန်းဖြစ်အောင် လုပ်နော်... စားပွဲတစ်လုံးစီမှာ ပူဇော်စရာ လေးမျိုးစီ ထား။ ငါ အောက်ဆင်းပြီး အမွှေးတိုင်နဲ့ စက္ကူငွေ သွားယူလိုက်ဦးမယ်။"

အလုပ်များ ခွဲဝေပေးပြီးနောက် လီကျစ်ယွမ်သည် ဖယောင်းတိုင်နှင့် စက္ကူငွေများ ယူရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူ အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်လာချိန်တွင် ရှုလျန်လျန်က အိပ်ခန်းထဲ၌ ပူဇော်ရန် စားပွဲငယ်နှစ်လုံးကို အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ပူဇော်မှု အခမ်းအနားကို စတင်လိုက်ကြသည်။

...

ချင်လီ အိပ်စက်နေသည့် အရှေ့ဘက်အခန်းတွင် သူမသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူမ၏ဘေးတွင် လျူယွီမေက ယပ်တောင်ကို ကိုင်ကာ အသာအယာ ယပ်ခတ်ပေးရင်း မျက်စိမှိတ် အနားယူနေသည်။ သူမသည်လည်း နိုးလာပြီး ယပ်တောင်ဖြင့် မြေးမလေး၏ မျက်နှာကို ကာကွယ်ကာ အမြင်အာရုံကို မှုန်ဝါးစေလျက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သမီးလေး... ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ သူတို့တွေ နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးအကြောင်းကို ဖြတ်တောက်နေကြတာ။ ကောင်းကောင်းအိပ်နော်... မနက်ဖြန်ကျရင် ယွမ်ဟောက်လေးနဲ့ တွေ့ရတော့မှာ။"

ချင်လီက မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။ လျူယွီမေသည် ဇကာကွက် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုမှတစ်ဆင့် ပြင်ပရှိ ညကောင်းကင်ယံကို မြင်တွေ့နေရသည်။ အတန်ကြာသော် သူမက အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်သရော်သည့် လေသံဖြင့် တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုခေတ်ကြီးလဲ၊ အခုထိ ဒီလို လှပတဲ့ အိပ်မက်တွေ မက်နေတုန်းပဲလား။"

သို့သော်လည်း သူမ မျက်လုံးမှိတ်ကာ ပြန်အိပ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင်ပင်...။

နောက်တစ်စက္ကန့်၌ လျူယွီမေနှင့် ချင်လီတို့သည် တစ်ပြိုင်နက် မျက်လုံးများ ပြန်ပွင့်လာကြသည်။ ယခုအကြိမ်တွင် ချင်လီ၏ အကြည့်များသည် နက်ရှိုင်းနေပြီး သူမ၏ သူငယ်အိမ်များသည် လီကျစ်ယွမ်ကို ကြည့်မနေသည့် အချိန်မျိုးတွင် တွေ့ရခဲသော ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် အာရုံစူးစိုက်မှုမျိုး ရှိနေသည်။

လျူယွီမေ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုတည်ကြည် လေးနက်သွားသော်လည်း သူမသည် ချင်လီ၏ အပေါ်နားတွင် တစ်ခုခုကို ပိုင်းဖြတ်နေသကဲ့သို့ ယပ်တောင်ကို ဆက်၍ ခတ်ပေးနေဆဲပင်။

ချင်လီက သူမဘေးရှိ အဖွားဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လျူယွီမေက — "သမီးလေး... ဒါက ယွမ်ဟောက်ကို သွားရှာဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ အခု အိပ်တော့။ တစ်ညလုံး ဆော့နေလို့ မရဘူးလေ။ မဟုတ်ရင် သမီး ပင်ပန်းလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ယွမ်ဟောက်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ မျက်ကွင်းညိုကြီးတွေနဲ့ မတွေ့ချင်ဘူး မဟုတ်လား။"

ချင်လီက မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။

လျူယွီမေသည် ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သူမသည် လီကျစ်ယွမ်၏ နာမည်ကို အသုံးပြု၍ မြေးမလေးနှင့် ဆက်ဆံပြောဆိုရသည်ကို တဖြည်းဖြည်း ကျင့်သားရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် — ၎င်းက ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသော်လည်း ထိရောက်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုပင်။

ကုတင်ပေါ်မှ ထကာ လျူယွီမေသည် ဇကာကွက် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက် ပြတင်းပေါက်တံခါးကို ပိတ်လိုက်ရာ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

"မျက်စိထဲ မမြင်ရရင် စိတ်အေးရတာပဲ၊ အိပ်တော့။"

...

ပူဇော်မှု အခမ်းအနား ပြီးဆုံးပြီးနောက် ရှုလျန်လျန်သည် ပြာများကို သိမ်းဆည်းရှင်းလင်းသည့် တာဝန်ကို ယူခဲ့သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း အလွန် စေ့စပ်သေချာသူ ဖြစ်သည်။

သူ ပြန်လာသောအခါ လီကျစ်ယွမ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ "လျန်ကော... မင်းရဲ့ လက်မောင်းကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ဦး။"

ထိုစကားကို ကြားလျှင် ကြားချင်း ရှုလျန်လျန်သည် ချက်ချင်းပင် အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်ကာ စစ်ဆေးလိုက်ရာ မည်သည့် အမှတ်အသားမျှ ကျန်မနေတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည် — "အမှတ်အသား တစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူး၊ ရှောင်ယွမ်... မင်းရောပဲလား။"

"ငါ့မှာလည်း မရှိတော့ဘူး။"

"ဟူး..." ရှုလျန်လျန်က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း — "ဒါဆို အခု ငါတို့ အဆင်ပြေသွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား။"

"အင်း... ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အတန်းဖော်ကတော့..."

ယခုအခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံး အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ ထိုနတ်ဘုရားမ ဖြစ်သော ပိုင်မိသားစု၏ သခင်မလေးသည် သူမ၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးကို ထိုအတန်းဖော်အပေါ်၌သာ ပုံအောပြီး လက်စားချေတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရှုလျန်လျန်သည် အထူးတလည် ဝမ်းနည်းမနေဘဲ သူ၏ နဖူးနှင့် ပုခုံးများကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ထိတွေ့ကာ ပြောလိုက်သည် — "ဘုရားသခင်က သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပါလိမ့်မယ်။"

လီကျစ်ယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားပြီး မရယ်မိအောင် အောင့်ထားရသည်။ ရှုလျန်လျန်သည် အစောပိုင်းက သူ၏အတန်းဖော်ကို တကယ်ပင် ကူညီချင်ခဲ့သည်ကို သူ ခံစားမိသော်လည်း အခြေအနေ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ပြင်းထန်မှုကို သိရှိသွားသည့် အခါတွင်မူ အများအကျိုး ဆောင်ရွက်ချင်သည့် ဟန်ဆောင်မှုကို ချက်ချင်းပင် စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှုလျန်လျန်က လက်လှမ်းပြီး လီကျစ်ယွမ်၏ နှာခေါင်းထိပ်ကို အသာတို့ကာ ပြောလိုက်သည် — "လူ့ဘဝမှာ စိတ်ကို ရှင်းရှင်းထားရတယ်၊ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနိုင်ဖို့ဆိုရင် ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်ပြန်ပြီး မနှိပ်စက်မိအောင် ငြင်းပယ်တတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှုလျန်လျန်က လှည့်ကာ မေးလိုက်သည် — "ရေချိုးခန်းက အနောက်မှာ မဟုတ်လား။ ငါ အရင်သွား ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်။"

ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီကျစ်ယွမ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း တွေးတောမိသွားသည်။ ရှုလျန်လျန်၏ စကားများသည် သူ့နှလုံးသားကို ထိမှန်သွားစေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သောကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ပုံစံ ပျောက်ဆုံးလာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

...

လီဆန်းကျန်း၏ အိပ်ခန်းနံရံများတွင် နတ်ဘုရားများ၏ ပုံတော်များကို ကပ်ထားသည်။ ဤအရာများ အားလုံးကို လွန်ခဲ့သော နှစ်က ဘုရားပွဲအတွင်း အလုအယက် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဗီရိုထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားကာ တစ်ခါမျှ မသုံးဖြစ်ခဲ့ဘဲ ယနေ့မှသာ အသုံးတည့်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အနက် ပုံတူပန်းချီတစ်ခုတွင် အဖိုးအို၏ မျက်နှာသည် ကြင်နာတတ်သော ပုံစံရှိပြီး သူတော်စင်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ လီဆန်းကျန်းက ထိုပုံကို အလယ်ဗဟိုတွင် ထားလိုက်သည်။ သူက ထိုအရာကို လောင်ဇီဟု ထင်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ... ကွန်ဖြူးရှပ် ဖြစ်နေသည်။

တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသဖြင့် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်ရာ အားလုံးကို အစီအစဉ်တကျ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် စောစောစီးစီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ရှောင်ယွမ်ဟောက်နှင့်အတူ ကံကြမ္မာပြောင်းလဲခြင်း အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးကတည်းက သူ၏ အိပ်မက်များသည် ပိုမိုမကြာခဏ မက်လာပုံရသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းသည် မြို့နယ်ကျန်းမာရေး ဆေးခန်း၏ အမိုးပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ လမ်းမတစ်ခုပေါ်တွင် ဖြစ်နေတော့သည်။