အိမ်ပြန်ချိန်

ရဲတွေ ရောက်လာကြပြီ၊ အဲဒါမှ တကယ့်ကို အလုံးအရင်းနဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီဖြစ်ရပ်က အပေါ်ယံကြည့်ရင်တင် လူနှစ်ယောက် သေဆုံးပြီး တစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးနေတဲ့အထိ ဖြစ်ပွားနေလို့ပဲ။ အဲဒီအဘိုးကြီး အဘွားကြီး နှစ်ယောက်ရဲ့ သေဆုံးမှုက လူသတ်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘူးဆိုပေမဲ့ အခြေအနေကတော့ သိသိသာသာကို ကွဲပြားခြားနားသွားခဲ့ပြီ။ ရဲတွေက အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို ဝိုင်းပတ်ပိတ်ဆို့လိုက်ကြပြီး ကျိုးဟိုင်ကိုတော့ သံသယရှိသူအဖြစ် ယာယီ ထိန်းသိမ်းလိုက်ကြတယ်။ လီကျစ်ယွမ်ကတော့ ဆရာကြီးနဲ့အတူ ထွက်ဆိုချက်ပေးဖို့ ရဲစခန်းကို လိုက်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူတို့ ပြီးစီးတဲ့အချိန်မှာတော့ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်တယ်။ လီဆန်းကျန်းကတော့ ရဲစခန်းရဲ့ ခြံစည်းရိုးတံခါးတိုင်တွေကိုပါ ပြေးဖက်ထားလိုက်သေးတယ်၊ အဲဒါတင် အားမရသေးဘဲ အစိုးရမင်းတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို ခေတ္တမျှ ပိုမိုရရှိစေရန်အတွက် ရဲစခန်းဆိုင်းဘုတ်ကိုပါ လိုက်နမ်းနေတော့တယ်။ ဒီအပြုအမူက ကင်းတဲထဲက လူတွေကိုပါ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဘိုးကြီးက လာပြီး ပြဿနာရှာနေတာမဟုတ်မှန်း သိတာကြောင့် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ပြီး မေးလိုက်ရတော့တယ် — "အဘိုးကြီး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲဗျ"

လီဆန်းကျန်းက ဆက်တိုက် နမ်းနေရင်း လှမ်းအော်ပြောလိုက်တယ် — "ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြည်ညိုလေးစားမှုကို ဖော်ပြနေတာပါဗျာ"

ဒါတွေအားလုံး ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ လီဆန်းကျန်းက ယိန်းဇီနဲ့ သူမရဲ့အမေကို လိုက်ရှာဖို့ ဆေးရုံကို ပြန်မသွားတော့သလို၊ ချန်ရှောင်လင်က သူမတို့အိမ်မှာ တစ်ညတာ တည်းခိုဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာကိုလည်း ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ အခုအချိန်မှာ လီဆန်းကျန်းက အိမ်ကိုပဲ တန်းပြန်ချင်နေပြီ။ တက္ကစီစီးပြီး ပြန်ဖို့ကျတော့လည်း စရိတ်က အရမ်းကြီးလွန်းတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ တက္ကစီဒရိုင်ဘာတွေက ပိုက်ဆံပိုမပေးရင် တောရွာတွေဘက်ကို မောင်းမပေးချင်ကြလို့ပဲ။ လီဆန်းကျန်းက လမ်းဘေးမှာရပ်ပြီး ထရက်တာ (စက်ယန္တရားမောင်းနှင်သော လယ်ထွန်စက်ငယ်) တွေကို တားကာ ဘယ်ကိုသွားမလဲဆိုတာ လိုက်မေးနေတော့တယ်။ လီကျစ်ယွမ်ကတော့ ဤကဲ့သို့ ကံစမ်းပြီး လိုက်တားနေတာဟာ သမုဒ္ဒရာထဲ အပ်ရှာသလိုမျိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။ သူက စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ ထိုင်စောင့်ဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ၊ ဆရာကြီး ဒုတိယမြောက် တားလိုက်တဲ့ ထရက်တာက မတော်တဆပဲ ရှီကန်မြို့ဆီကို ကျောက်တိုင်တွေ သွားပို့မှာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒါက ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ လမ်းကြုံဖြစ်သွားခဲ့တာပေါ့။ ဆရာကြီးက ဒရိုင်ဘာကို ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ပေးလိုက်ပြီး ယွမ်ဟောက်လေးကို တက်ဖို့ လက်လှမ်းပြလိုက်တယ်။ ထရက်တာကြီးက တဂျဂျနဲ့ မောင်းနှင်နေပြီး လီကျစ်ယွမ်နဲ့ ဆရာကြီးတို့ကတော့ နောက်တွဲထဲမှာ ထိုင်ရင်း ညနေခင်း လေညင်းလေးကို ခံစားနေကြတယ်။

သူတို့ မြို့ပြဧရိယာကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အခါမှာတော့ မြို့ကြီးရဲ့ စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ လမ်းခုလတ်မှာ လီဆန်းကျန်းက ခေတ္တမျှ ငိုက်မြည်းသွားခဲ့ပြီးနောက် ကျေနပ်အားရစွာနဲ့ ပြန်နိုးလာခဲ့တယ်။ သူက လီကျစ်ယွမ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ် — "ယွမ်ဟောက်လေး... မင်းရဲ့ ဆရာကြီး အခုတင်ပဲ ဝေဝေဝါးဝါး အိပ်မက်တစ်ခု မက်တယ်ကွ။ အဲဒီထဲမှာ ဟိုကောင်မလေးကို ထပ်တွေ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မသဲကွဲဘူး၊ အရမ်းမှုန်ဝါးနေတာ။ သူမက စကားလည်း ပြောနေသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း ဘာပြောလဲ သေချာမကြားရဘူး။ ကြည့်ရတာ သူမက ငါ့ဆီကနေ ပိုပြီး ဝေးကွာသွားတဲ့ ပုံပဲ၊ ငါတော့ အဆင်ပြေတော့မယ် ထင်တယ်။ ဒီည အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သေချာလေး ကန်တော့ပွဲပေးပြီး အိမ်က ဘုရားအားလုံးကို ရှိခိုးဦးမယ်၊ ပြီးရင် သူမနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အဆက်အသွယ်တွေကို အပြတ်ဖြတ်ပစ်မယ်"

"ဆရာကြီးက တကယ် တော်တာပဲ" လီကျစ်ယွမ်သည် ယခင်က လီဆန်းကျန်းရဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်အပေါ် သံသယဝင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ကြောင်မျက်နှာနှင့် အဖွားအိုက "မင်းရဲ့ ဆရာကြီးက သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို ပြသခဲ့ပြီးပြီ" ဟု ပြောပြီးကတည်းက သူ့ရဲ့ သံသယတွေက အရည်ပျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။ ထို့အပြင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆရာကြီးတွင် အမြဲတမ်း ဖြေရှင်းနည်း ရှိနေတတ်ပြီး၊ ထိုဖြေရှင်းနည်းများကလည်း အမြဲတမ်း အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

"တော်ရမှာလား... မင်းရဲ့ အဘိုးဟန်ဟောက်ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်လို့သာ ငါ ဒီကို လာခဲ့တာ။ ဒီအတွက် ရတဲ့ ပိုက်ဆံကိုတောင် ငါ ယူဖို့ ရှက်မိတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလဟဿ အန္တရာယ်ထဲ တွန်းပို့သလို ဖြစ်သွားတာ။ တကယ့်ကို အရှုံးပဲ၊ အကြီးအကျယ်ကို ရှုံးတာ"

"နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်တော် အဘိုးကို ပြောလိုက်မယ်... ဆရာကြီးကို မခေါ်ခိုင်းဖို့..."

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတာမျိုးနဲ့ အန္တရာယ်မျိုးက အချိန်တိုင်း ကြုံရတာမှ မဟုတ်တာ။ မင်းရဲ့ ဆရာကြီးလည်း ဝမ်းစာရှာရဦးမှာပဲလေ၊ ပြီးတော့ မင်းလည်း နေ့တိုင်း အသားကြီးပဲ စားနေလို့ ဘယ်ရမလဲ။ တစ်ခါတရံမှာ ထမင်းထဲက ခဲကို ကိုက်မိပြီး သွားကျိုးတတ်တာမျိုးလည်း ရှိတာပေါ့။ ဟူး... ငါက ဒီတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်ရင် မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မလုပ်ရဲသေးဘူး။ သူမက လုံးဝဥဿုံ ကင်းစင်သွားတာ မဟုတ်သေးတော့၊ မင်းရဲ့ ဆရာကြီးက မင်းကိုပါ ဒီထဲ ဆွဲမသွင်းချင်ဘူး"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် လီဆန်းကျန်းက သူ့နောက်က သံပြားကို တောက်တောက်တောက် ထုလိုက်ပြီး ထရက်တာဒရိုင်ဘာကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်တယ် — "ညီအစ်ကို... ရှေ့မှာ ဆိုင်အသေးလေး တစ်ဆိုင် ရှိတယ်၊ ငါ မင်းကို ပြုစုပါရစေဦးကွာ"

"အားနာစရာကြီးဗျာ"

"ဟတ်... အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ ရှေ့နားမှာ ရပ်မယ့်နေရာ ရှာလိုက်၊ အရင် စားသောက်ပြီးမှ ခရီးဆက်ကြတာပေါ့"

"ကောင်းပါပြီဗျာ"

ထရက်တာက ဆိုင်အသေးလေးတစ်ဆိုင်ရဲ့ အရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ သူတို့ အောက်ဆင်းပြီး ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားတဲ့အခါ လီဆန်းကျန်းက ပထမဆုံးအနေနဲ့ ‘ရွှေဝါရောင် အရက် တစ်ပိဿာခန့် မှာလိုက်ပြီး၊ အအေးစာ နှစ်ပွဲ၊ အပူစာ နှစ်ပွဲနဲ့ လီကျစ်ယွမ်အတွက် သီးသန့် ထမင်းကြော် တစ်ပွဲကိုလည်း မှာပေးခဲ့တယ်။ လီကျစ်ယွမ်က ထမင်းစားပြီးတဲ့နောက် ဆရာကြီးနဲ့ ဒရိုင်ဘာတို့ စကားလက်ဆုံကျနေတာကို ဘေးကနေ ထိုင်စောင့်နေခဲ့တယ်။ ထို့နောက် လီဆန်းကျန်းက ဆိုင်ကို အရက်တစ်ပိဿာ ထပ်နွေးခိုင်းလိုက်ပြီး လီကျစ်ယွမ်အတွက် ‘ကျန့်လိပေါင်’ (တရုတ်နိုင်ငံထုတ် လိမ္မော်အရသာ အချိုရည်ဘူး) တစ်ဘူး မှာပေးလိုက်တယ်။

"ဖောက်..." အမြှုပ်တစီစီ ထွက်လာတဲ့ အသံနဲ့အတူ ဘူးပွင့်သွားခဲ့ပြီ။ လီကျစ်ယွမ်က တစ်ငုံ သောက်လိုက်တဲ့အခါ လီဆန်းကျန်းက မေးတယ် — "အရသာ ရှိရဲ့လား"

"အင်း... ရှိတယ်"

"အိမ်ပြန်ရင် တစ်ဖာလောက် ဝယ်သွားမလား"

ဒရိုင်ဘာက တဟားဟား ရယ်မောရင်း — "အစ်ကိုကြီးက ကလေးအပေါ် တကယ် ရက်ရောတာပဲ"

ထိုခေတ်အခါက စစ်ထရစ်အက်ဆစ်လိုမျိုး ပုလင်းနဲ့လာတဲ့ အချိုရည်တွေကိုတော့ ပြန်အပ်လို့ ရတာကြောင့် သာမန်လူတွေ ဝယ်သောက်နိုင်ကြပေမဲ့၊ အခုလို သံဘူးနဲ့ လာတဲ့ အချိုရည်တွေကတော့ မိဘအများစုရဲ့ မျက်စိထဲမှာ အရမ်းကို ဈေးကြီးလွန်းလှပါတယ်။

"ဟေ့..." လီဆန်းကျန်းက လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ရင်း — "ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံဆိုတာ ကလေးတွေ သုံးဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါက ဒါတွေကို ခေါင်းတလားထဲအထိ သယ်သွားရမှာမို့လို့လား" သူက ဒီကလေးဟာ သူ့ရဲ့ ဆွေမျိုးစုထဲက မြေးမြစ်တော်စပ်သူ ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ ဒရိုင်ဘာကို ထည့်မပြောခဲ့ပါဘူး။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။ ကျွန်တော့်မြေးက အခု အထက်တန်းကျောင်း တက်နေတာ။ သူ့အတွက် တက္ကသိုလ်ကျောင်းလခ ရှာဖို့ ကျွန်တော် ထရက်တာကို ဆက်မောင်းနေရဦးမှာ။ သူသာ ကျောင်းအောင်လို့ကတော့ ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ ကျွန်တော် ထောက်ပံ့မှာပဲ"

"အာ..." လီဆန်းကျန်းက သက်ပြင်းကို မတတ်သာဘဲ ချလိုက်ပြီး လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ပုတ်ရင်း — "နှမြောစရာပဲ၊ ငါ့မြေးက ဉာဏ်ကောင်းပေမဲ့ စာထဲမှာ စိတ်မပါဘူးဖြစ်နေတယ်" လီကျစ်ယွမ်ကတော့ သူ့ရဲ့ အချိုရည်ကိုပဲ တိတ်တဆိတ် ထပ်မံ ငုံ့သောက်နေလိုက်တယ်။

ည ၈ နာရီနီးပါး ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ညစာ စားလို့ ပြီးသွားခဲ့ပြီ။ ထိုခေတ်က အရက်သောက်ပြီး ကားမောင်းတာကို စစ်ဆေးတဲ့ စနစ်မျိုး မရှိသေးတာကြောင့်၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေတဲ့ ဒရိုင်ဘာက လက်လှည့်တံကို ဆွဲထုတ်၊ ထရက်တာ အင်ဂျင်ထဲ ထိုးထည့်ပြီးနောက် အားသွန်ခွန်စိုက် လှည့်လိုက်ရာ ထရက်တာကြီး ပြန်လည် နိုးသွားခဲ့တော့တယ်။

"ကဲ... တက်ကြဗျို့၊ အိမ်ပြန်ကြစို့"

အိမ်အပြန်လမ်းပေါ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ လီကျစ်ယွမ်က ခေါင်းပေါ်က ကြယ်တာရာစုံလင်တဲ့ ကောင်းကင်ယံကြီးကို ငေးမောရင်း၊ ရွှေလျန်လျန်တစ်ယောက် စီယွမ်ရွာကို ရောက်နှင့်နေပြီလားဆိုတာကို စတင် တွေးတောနေမိတယ်။ ဂျီဝေဆိပ်ကမ်းက ခေါင်းတလားထဲမှာ ‘အလောင်းကောင်’ ရှိနေတာကို ထောက်ဆရင်၊ မြစ်ကြောင်း တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းခွင်က နတ်ရုပ်ကော... အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်နေမလားဆိုတာကို သူ ထပ်မံ စုံစမ်းသင့်တယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မြစ်ကြောင်းက အသစ်တူးဖော်ထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အတိတ်တုန်းကတော့ ရေလမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပုံရလို့ပဲ။ ပိုင်မိသားစုဟာ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို အထူးပြု လုပ်ကိုင်ကြပုံရသည်ဟု လီကျစ်ယွမ်က ခပ်ရေးရေး ခံစားမိနေတော့သည်။

...

လီကျစ်ယွမ် အိမ်မှာ မရှိတဲ့အချိန်မှာတော့၊ ချင်လီက သူမရဲ့ ပုံမှန်နေရာဖြစ်တဲ့ အိမ်တံခါးအတွင်းဘက်က ခုံတန်းလျားလေးပေါ်မှာ ထိုင်ကာ၊ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို တံခါးခုံပေါ် တင်ရင်း အရှေ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။