ခေါင်းမာလွန်းတဲ့သူဌေး

အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ယောက်ဟာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားပြီး... အသက်ပျောက်သွားကြတော့တယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အပေါ်မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အဆုံးအစွန်အထိ ပြူးကျယ်နေပြီး မျက်တောင်ထောင့်တွေပါ ပြဲအက်နေခဲ့ပြီ။ လည်ပင်းက အကြောပြာတွေ ထောင်ထွက်နေပြီး အရေပြားအောက်က သွေးကြောတွေက မည်းမှောင်နေခဲ့တယ်။ လက်ဖဝါး ခြေဖဝါးတွေကတော့ မမြင်ရတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ အတင်းတုပ်နှောင်ခံထားရသလိုမျိုး ခန္ဓာကိုယ်အောက်ထဲ လိပ်ဝင်နေပြီး၊ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးအော်ဟစ်သံဟာ သတ်ကွင်းထဲက ငိုညည်းသံလိုမျိုး စူးရှလွန်းလှပါတယ်။

ဆရာဝန်တွေနဲ့ နာ့စ်မလေးတွေ အခန်းထဲကို အပြေးအလွှား ရောက်လာကြပေမဲ့ လူနာတွေက သူတို့ကို အချိန်နည်းနည်းလေးတောင် မပေးခဲ့ပါဘူး။ အံ့ဩတုန်လှုပ်စရာကောင်းလောက်အောင် သွေးထွက်လွန်သွားတဲ့ ပမာဏကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လက်ရှိ ပြတ်တောက်သွားတဲ့ သက်စောင့်လက္ခဏာတွေကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် နှလုံးပြန်နှိုးဖို့ ကြိုးစားနေစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။

အဲဒီနောက်မှာတော့ လူနာဆောင်အပြင်က လူအုပ်ကို လူစုခွဲတာတွေ၊ သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းတွေကို အမြန်ခေါ်ပြီး အခန်းကို ဆေးကြောတာတွေ လုပ်ဆောင်ကြရတော့တယ်။ ပြီးတော့ ကျန်ရစ်သူမိသားစုဝင်တွေကို ကိစ္စအဝဝအတွက် ဆရာဝန်ရုံးခန်းထဲကို ခေါ်ယူခဲ့ကြတယ်။

လီဆန်းကျန်းဟာ သူ့ရဲ့ မြေးမြစ်လေးကို မြင်လိုက်ရတော့ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး လီကျစ်ယွမ်ကို တစ်ဖက်သို့ ဆွဲခေါ်ကာ မေးတော့တယ် - "မင်းက မြစ်နားမှာ မင်းအဖိုးနဲ့ ရှိနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနေရာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ။"

ရွှေလျန်လျန်က သူ့ရဲ့ ကျောင်းသားကတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး ဝင်ပြောရှာတယ် - "အဘိုး... ကျွန်တော်က ဟိုင်ဟဲတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားပါ။ မူလက မြစ်နားမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ၊ နေမကောင်းတဲ့ အတန်းဖော်တစ်ယောက်ကို ဆေးရုံ လိုက်ပို့ရင်း ရောက်လာတာပါ။ ယွမ်ဟောက်လေးက လမ်းသိတယ်ဆိုလို့ သူ့ကို လမ်းပြခိုင်းလိုက်တာ၊ ယွမ်ဟောက်လေးရဲ့ အဘိုးကိုလည်း ကျွန်တော် အကျိုးအကြောင်း ပြောပြထားပြီးသားပါခင်ဗျ။"

"သူက လမ်းသိတယ်ဟုတ်လား။" လီဆန်းကျန်းက ရွှေလျန်လျန်ကို ကြည့်ရင်း လီကျစ်ယွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ် - "သူ ဇာတိမြေကို ပြန်ရောက်တာ မကြာသေးဘူး၊ မြို့ပေါ်ကိုလည်း တစ်ခါမှ မလာဖူးသေးတာ။ ဘယ်လမ်းကို သိရမှာလဲ။"

ရွှေလျန်လျန်က ပြန်ဖြေတယ် - "တကယ်တော့ ကျွန်တော် ဒီကလေးကို သဘောကျလို့ မြို့ပေါ်လည်း ရောက်တုန်း လမ်းကြုံ အလည်အပတ် ခေါ်လာခဲ့တာပါ အဘိုး။"

လီဆန်းကျန်းက ရွှေလျန်လျန်ရဲ့ ကျောင်းသားကတ်ကို ယူပြီး သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တယ်၊ ပြီးမှ ပြန်ပေးလိုက်ရင်း ဒီအကြောင်းပြချက်ကို ယုံကြည်သွားပုံရတယ် - ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အလေးအနက်ထားရတဲ့အထဲ ပါတာကိုး။

ဒီအချိန်မှာပဲ ခုနက လူနာဆောင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးဟာ ဆရာဝန်ရုံးခန်းထဲက ထွက်လာပြီး လီဆန်းကျန်းဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာကြတယ်။

လီဆန်းကျန်းက သူတို့ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချရင်း - "စိတ်မကောင်းပါဘူးဗျာ" လို့ နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်တယ်။

လီကျစ်ယွမ် ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက်တော့ သူတို့ဟာ အစ်မယိန်းဇီရဲ့ ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေး ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သို့သော်လည်း ဒီလင်မယားနှစ်ယောက်ဟာ ဆွေမျိုးသားချင်း ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုမျိုး လုံးဝ မပြကြဘဲ၊ ပိုပြီး အရေးကြီးတဲ့ အရေးပေါ်ကိစ္စတစ်ခုက သူတို့ကို ဖိစီးနှိပ်စက်နေသလိုမျိုး လီဆန်းကျန်းရဲ့ လက်တစ်ဖက်စီကို အသည်းအသန် ဆုပ်ကိုင်ပြီး တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်အသနားခံကြတော့တယ် -

"အဘိုးဆန်းကျန်း... ကယ်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦးဗျာ။"

"ဟုတ်ပါတယ် အဘိုး၊ ကူညီပါဦး။ ဒါက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ထူးဆန်းလွန်းလို့ပါ။"

လီဆန်းကျန်းက သူ့ဘေးက လီကျစ်ယွမ်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး... စကားမပြောခင် လူနာဆောင်ထပ် တိုင်းမှာရှိတဲ့ ဝရန်တာဘက်ကို အရင်သွားဖို့ သူတို့ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်တယ်။

လီကျစ်ယွမ်ကတော့ သူတို့နောက်ကို ဇွတ်လိုက်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ တတိယဒေါ်လေးက ဆရာဝန်ရုံးခန်းထဲမှာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ လုပ်နေတုန်းဖြစ်ပြီး၊ အစ်မယိန်းဇီကတော့ ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ စိတ်လွင့်ပြီး ထိုင်နေရှာတယ်။ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရပြီး ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ ကွယ်လွန်သွားတာကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရတာမို့ စိတ်ထဲမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုက အတိုင်းထက်အလွန် ဖြစ်နေမှာ ဆန်းတော့မဆန်းပါဘူး။

လီကျစ်ယွမ်က သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး စကားပြောဖျောင်းဖျ နှစ်သိမ့်ပေးရင်းနဲ့... လမ်းကြုံသလိုမျိုး ဒီဖြစ်ရပ်ဆိုး ဘယ်လိုစဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို စကားနှိုက်မေးကြည့်လိုက်တယ်။

ယိန်းဇီရဲ့ အမိဘက်က အဖိုးနဲ့ အဖွားဟာ ပုဂ္ဂလိက ရေလုပ်ငန်း ငါးမွေးကန်တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ကြတာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ လခွဲလောက်က ငါးကန်ထဲက နှုန်းမြေတွေကို ဆယ်ယူရှင်းလင်းရင်းနဲ့ အခေါင်းအသေးလေးတစ်လုံးကို ဆယ်ယူရရှိခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအခေါင်းတစ်ခုလုံးက ရဲရဲနီနေပြီး ရေထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် စိမ်ထားမှန်းမသိပေမဲ့ ဘာမှ ဆွေးမြည့်မနေတဲ့အပြင်... ရေစိမ်ထားလို့ ပိုပြီးတောင် တောက်ပတဲ့ အနီရောင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံက သူတို့ရဲ့ သူဌေးကို ခေါ်လာပြီး... ဒေသန္တရ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေအရ ဒီအခေါင်းအသေးလေးကို အမွှေးတိုင်ထွန်း ပူဇော်၊ ကန်တော့ပွဲပေး မီးရှို့ပြီးမှ မြစ်ထဲကို ပြန်မျှောရမယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဌေးက နယ်ဝေးကလူ ဖြစ်တာမို့ ဒီလိုအရာတွေကို မယုံကြည်ဘဲ အလုပ်သမားအချို့ကို ခေါ်ကာ ကိရိယာတွေနဲ့ အခေါင်းကို အတင်း ကလော်ဖွင့်ခိုင်းပါတော့တယ်။

အခေါင်းထဲမှာတော့ အသက်ရှစ်နှစ်ခန့်ရှိမယ့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးရဲ့ ရုပ်အလောင်း ရှိနေပြီး၊ အနက်ရောင် ဂွမ်းခံအင်္ကျီနဲ့ ပန်းထိုးဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားတာမို့ ဆောင်းရာသီမှာ သင်္ဂြိုဟ်ခံခဲ့ရတာ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။ စဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်တုန်းက သွေးသားတွေက အသက်ရှိသလိုမျိုး စိုပြည်နေပြီး နည်းနည်းလေးတောင် ပုပ်သိုးမနေတာကြောင့်... လူတိုင်းက ဒါဟာ အသစ်စက်စက် သင်္ဂြိုဟ်ထားတဲ့ ရုပ်အလောင်းလို့တောင် ထင်မှတ်မှားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ... မိနစ်ပိုင်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် မူလက စိုပြည်နေတဲ့ ရုပ်အလောင်းက ရုတ်တရက် ခြောက်သွေ့ညှိုးနွမ်းလာပြီး၊ အသားအရေတွေက လျင်မြန်စွာ ပုပ်သိုးပျက်စီးသွားကာ အနက်ရောင် ဂွမ်းခံအင်္ကျီအောက်မှာ အရိုးစုသက်သက်ပဲ ကျန်ရစ်ပါတော့တယ်။

အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ ရုပ်အလောင်းမှာ လက်ဝတ်ရတနာ အပြည့်အစုံ ပါရှိပြီး၊ ခေါင်းပေါ်မှာ ကျောက်စိမ်းဆံထိုး၊ လက်ချောင်းတွေမှာ လက်စွပ်တွေနဲ့ လည်ပင်းမှာ ရွှေဟိုင်း (ရွှေဆွဲပြားကွင်း) တစ်ကွင်း ဝတ်ဆင်ထားတာပါ။ ဒါတင်မကသေးဘဲ အခေါင်းထဲမှာ မန္တန်အင်းစက္ကူနဲ့ ပိတ်ဆို့ချိပ်ပိတ်ထားတဲ့ ကြွေပုလင်းတစ်လုံးနဲ့ စာတန်းထွင်းထုထားတဲ့ အနက်ရောင် သစ်သားပြားတစ်ချပ်လည်း ရှိနေပါသေးတယ်။ အဲဒီသစ်သားပြားပေါ်မှာ စာလုံးကြီးကြီးတွေနဲ့ အတန်းလိုက် ထွင်းထုထားတာကတော့ -

"ရုပ်အလောင်းက မကောင်းဆိုးဝါးကို နှိမ်နင်းတယ်၊ ကုသိုလ်ကံက ကျွတ်လွတ်ခြင်းကို အထောက်အကူပြုတယ်။"

ပြီးတော့ အောက်က စာလုံးအသေးလေးတွေနဲ့ ရေးသားထားတဲ့ လက်မှတ်ကတော့ -

"ဒီစာသားကို မြင်တွေ့ရသူမှန်သမျှ ရုပ်အလောင်းကို မဖျက်ဆီးရ၊ ၎င်း၏ ပစ္စည်းများကို မထိပါးရ၊ အခေါင်းသားကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ပိတ်ဆို့ပြီး ဘေးအန္တရာယ်ကင်းဝေးစေရန် မြစ်ချောင်းများထဲသို့ မျှောချလိုက်ပါ။ — ပိုင်မိသားစုရဲ့ သမီးပျို"

ယိန်းဇီရဲ့ အဖိုးနဲ့ အဖွားဟာ စာသားပါ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း အခေါင်းကို အမြန်ဆုံး ပြန်ပိတ်ပြီး မြစ်ထဲ ပြန်တွန်းချဖို့ သူဌေးကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးခဲ့ကြပေမဲ့၊ သူဌေးကတော့ ခေါင်းမာလွန်းလှပါတယ်။ သူက အခေါင်းထဲက လက်ဝတ်ရတနာတွေကို တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေလို့ ထင်မှတ်နေပြီး၊ ကြွေပုလင်းကလည်း ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုပြီး အားလုံးကို သိမ်းကျုံးယူဆောင်သွားခဲ့တယ်။ အခေါင်းနဲ့ အတွင်းက အရိုးစုကိုတော့ အနီးနားက မြစ်ကမ်းပါးဘေးမှာ တွင်းတစ်တွင်းတူးပြီး မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်ကြတယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားလာပါတော့တယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူဌေးက အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဆန်းဆန်းပြားပြား ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး၊ နောက်တော့ ယိန်းဇီရဲ့ အဖိုးနဲ့ အဖွားကလည်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ အဆက်မပြတ် မက်ကာ... အိပ်မက်ထဲမှာ အဲဒီမိန်းကလေးက ကလဲ့စားချေဖို့ လာနေတဲ့ ပုံရိပ်တွေကိုပဲ မြင်မက်နေခဲ့ကြတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဒေသခံကျန်းမာရေးဌာနကို တက်ရောက်ခဲ့ရပြီး၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် အနာတရဖြစ်အောင် လုပ်တဲ့ အပြုအမူတွေအထိပါ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ တတိယဒေါ်လေးက ထမင်းဟင်းယူဖို့ အိမ်ပြန်သွားတဲ့အချိန်၊ သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံက ယိန်းဇီကို လိမ္မော်ရည်သောက်ချင်တယ်လို့ ပြောပြီး လှည့်စားကာ အဝေးကို လွှတ်လိုက်ကြတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က ခိုးထွက်ပြီး တိုက်ပေါ်ကနေ ခုန်ချဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာပေါ့။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ဆရာကြီးက အချိန်မီ ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဆူညံသံတွေ ဖြစ်ပွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျန်းမာရေးဌာနကလည်း သူတို့ကို ဆက်ပြီး လက်မခံရဲတော့ပါဘူး။ အကယ်၍ သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ယောက်သာ ဆေးခန်းထဲမှာ အသက်အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ရင် အဖွဲ့အစည်းအတွက် ပြဿနာအကြီးအကျယ် ဖြစ်လာနိုင်တာမို့ မြို့ပေါ်က ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးဆီကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

သို့သော်ငြားလည်း အဘိုးအိုနဲ့ အဘွားအိုတို့ရဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့တယ်။ ဆရာဝန် ပေးထားတဲ့ စိတ်ငြိမ်ဆေးတွေနဲ့ မိသားစုဝင်တွေရဲ့ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်မှုတွေကြောင့်သာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ဖို့ ထပ်မံကြိုးစားတာတွေကို တားဆီးထားနိုင်ခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့... သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘယ်သူမှ မတွေးမိနိုင်လောက်တဲ့အပြင် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းမျိုးနဲ့ ဘဝကို အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ။