"ပိုင်မိသားစုရဲ့ သမီးပျို။"

ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေက မနေ့ညက ပေါ်လာတဲ့... အသားအရေတွေ ကျွမ်းလောင် ပျက်စီးပြီး လူးလိမ့်အော်ဟစ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ ပုံစံနဲ့ တစ်ထပ်တည်း ကျနေတာပဲ။ အရေးကြီးဆုံး အချက်ကတော့ နတ်ရုပ်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က တခြားအစိတ်အပိုင်းတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာပဲ အဖြူရောင် ကြွေဆေးအစွန်းအထန်းလေး ကျန်နေခဲ့တာပါ။ ဒါကလည်း ဒီဆေးအမျိုးအစားက ပိုပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိလို့ ဖြစ်နိုင်သလို၊ မေးစေ့က အတွင်းဘက်ကို ချိုင့်ဝင်နေတဲ့ ပုံစံမို့လို့ နှုတ်ခမ်းနားမှာ ကွက်လပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ရွှံ့နွံတွေ အပြည့်အသိပ် မဝင်နိုင်ခဲ့လို့လည်း ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

လီကျစ်ယွမ်လည်း စိတ်ထဲကနေ ဆုတောင်းလိုက်ပြီးနောက်... ဆရာကြီးက သူ့ကို ရွှေဝါငှက်မလေးကို သွားပို့တုန်းက ရွတ်ဆိုလေ့ရှိတဲ့ ဂါထာမန္တန်တွေကို ရုတ်တရက် သတိရမိသွားတယ်။ သူက မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသူမို့ တစ်လုံးမကျန် ပြန်ရွတ်ပြလိုက်တယ် -

"ဒီနေ့တော့ အမျှဝေပူဇော်တယ်၊ နောက်နှစ်ကျရင်လည်း ပွဲတော်လုပ်ပေးမယ်၊ လူ့လောကကိစ္စတွေက ဒီမျှနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ကြစို့၊ သင် ကျေနပ်ရဲ့လား။ ရုပ်လောကပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နာမ်လောကပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အမှန်တရားကတော့ အဓိကပဲ။ နာကျည်းချက်ရှိရင် ကလဲ့စားချေ၊ ရန်ငြိုးရှိရင် ရန်တုံ့ပြန်၊ လူသားအားလုံး ဒုက္ခပင်လယ်ဝေနေကြရတာမို့ သင်လည်း လာပြီး မသောင်းကျန်းပါနဲ့တော့။"

သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ရွှေလျန်လျန်ကတော့ မျက်လုံးအစုံ ပြူးသွားပြီး... ဒီကလေးဆီကနေ ပညာသည်ဆန်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။

လီကျစ်ယွမ်က ရွတ်လို့ပြီးတာနဲ့ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သေးတယ် - "မကြာခင် အမွှေးတိုင် လာပို့ပေးပါ့မယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း အစ်မအတွက် အာရုံဆွမ်းပလ္လင်အသေးလေး လုပ်ပေးပြီး၊ အစ်မ ခွန်အားတွေ ပြန်ပြည့်လာအောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ မုန့်တွေအကုန်လုံးကို ပူဇော်ပေးပါ့မယ်။"

ရွှေလျန်လျန်က သံသယစိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ် - "ဒါက တကယ် ထိရောက်ပါ့မလား။"

လီကျစ်ယွမ်က ခေါင်းခါပြပြီး အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောလိုက်တယ် - "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။" သူက ဆရာကြီးလုပ်ခဲ့တဲ့ ပုံစံအတိုင်း ပုံတူကူးချပြီး ဖြေလိုက်တာပဲလေ။

အဲဒီနောက် လီကျစ်ယွမ်က သူ့လက်မောင်းကို ပြန်မကြည့်လိုက်မိဘူး - "ဟင်။"

အစက အကြွေစေ့လောက် ရှိနေတဲ့ မီးခိုးရောင်အကွက်က အခုတော့ ပဲစိမ်းစေ့လောက်ပဲ ရှိတော့ပြီး အရောင်ကလည်း မှိန်သွားခဲ့ပြီ။ လီကျစ်ယွမ် မျက်တောင်တခတ်ခတ်နဲ့... ဆရာကြီးရဲ့ အဖြေလွှာက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။

"အစ်ကို့လက်လည်း ပြစမ်းပါဦး။" လီကျစ်ယွမ်က နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ချင်တာမို့ ရွှေလျန်လျန်ကို ပြောလိုက်တယ်။

ရွှေလျန်လျန်က ချက်ချင်းပဲ လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြလိုက်ပေမဲ့... သူ့ရဲ့ မီးခိုးရောင်အကွက်က ကျုံ့မသွားတဲ့အပြင် ပိုတောင် ကြီးလာသေးတယ်။ သူက ကပျာကယာပဲ ပြောရှာတယ် - "ညီလေး၊ ငါ့ကိုလည်း အဲဒါ ဘယ်လိုရွတ်ရမလဲ သင်ပေးပါဦး။"

"ကောင်းပြီ။"

နောက်တော့ ရွှေလျန်လျန်က လီကျစ်ယွမ်ကို အတုခိုးပြီး အဲဒီစကားလုံးတွေကိုပဲ လိုက်ရွတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ နောက်ဆုံးစာသားဖြစ်တဲ့ 'မုန့်တွေနဲ့ ပူဇော်မယ်' ဆိုတာကိုတော့ 'ကျောင်းကန်တင်းက ထမင်းတွေကျွေးပြီး အဆောင်မှာ ပလ္လင်တင်ပေးမယ်' ဆိုပြီး ပြောင်းလဲရွတ်ဆိုလိုက်တာပေါ့။

ရွတ်ပြီးတာနဲ့ သူတို့ ခဏလောက် စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။ ရွှေလျန်လျန်က ထီလက်မှတ် ခြစ်နေရသလို ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သူ့လက်အင်္ကျီကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး အံ့သြတကြီး အော်လိုက်မိပြန်တယ်။

အကွက်က ကျုံ့သွားတာ မှန်ပေမဲ့ ပဲစိမ်းစေ့လောက်အထိတော့ ဖြစ်မသွားဘဲ မူလအရွယ်အစားအတိုင်းပဲ ပြန်ဖြစ်သွားတာပါ။

"ဒါက..." ရွှေလျန်လျန် မျက်မှောင်ကုပ်လိုက်မိတယ် - "ဗောဓိသတ်ကလည်း ငါတို့ကျောင်းကန်တင်းက ထမင်းဟင်းတွေ အရသာမရှိတာကို သိနေလို့များလား။"

လီကျစ်ယွမ်ကတော့... သူကိုယ်တိုင် မနေ့က နတ်ရုပ်ကို တကယ်ပဲ ပျက်စီးအောင် လုပ်မိခဲ့လို့ နေမှာပါလို့ တွေးနေမိတယ်။

"ဘာလို့ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြန်တာလဲ။" လျှိုတင့်ရွေ့က အမွှေးတိုင်တွေ ယူပြီး ရောက်လာတယ်။

"ဒီကလေးလည်း အလားတူပြဿနာနဲ့ တိုးနေတာ။"

လျှိုတင့်ရွေ့က ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပေမဲ့ ထပ်ပြီး မမေးတော့ဘူး။ အဲဒီအစား သူက လီကျစ်ယွမ်ကို တစ်တိုင်၊ သူ့ကိုယ်သူအတွက် တစ်တိုင်နဲ့ ရွှေလျန်လျန်ကို တစ်တိုင် ဝေပေးလိုက်တယ်။ သတိလစ်ပြီး ယောင်ယမ်းနေတဲ့ ကျောက်ဟော်ချွမ်ကိုတော့ လက်ထဲကို အများကြီး ထိုးထည့်ပေးလိုက်တာပေါ့။

နောက်ပြီးတော့ လျှိုတင့်ရွေ့က ရှေ့ဆုံးကနေ ရပ်ပြီး အမွှေးတိုင်ကို ရိုရိုသေသေ ပူဇော်လိုက်တယ်။ ပြီးတာနဲ့ သူ့အင်္ကျီကော်လံကြယ်သီးကို ဖြုတ်၊ ဖုန်တွေ သဲတွေကိုလည်း ဂရုမစိုက်အားဘဲ နတ်ရုပ်ရှေ့မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး... လက်တစ်ဖက်က မြေကြီးကို တဖြန်းဖြန်းပုတ်၊ နောက်လက်တစ်ဖက်က ရင်ဘတ်ကို ဖိရင်း သူ့ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို တဖွဖွ ရင်ဖွင့်ပါတော့တယ်။

သူက လွတ်မြောက်ရေးမတိုင်ခင်က ခါးသီးခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေအကြောင်းကို မြုံ့ပြန်ပြောပြတယ်၊ လမ်းတံတားတွေနဲ့ ရေလုပ်ငန်းစီမံကိန်းတွေ တည်ဆောက်ရခြင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အရေးပါပုံတွေကို ရှင်းပြတယ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ အနာဂတ်အတွက် သူ့ရဲ့ မျှော်မှန်းချက်တွေကိုပါ ထည့်ပြောသွားခဲ့တယ်။ သူက အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ရဲ့ တည်ကြည် တင်းမာတဲ့ အမူအရာတွေ အကုန်ပျောက်ဆုံးပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ အာရုံစိုက် ပြောဆိုနေတာမို့... တကယ်လို့သာ အခြေအနေကို မသိတဲ့လူဆိုရင် သူ့ကို ဆွေးနွေးပွဲအသေးစားလေးတစ်ခု ကျင်းပနေတယ်လို့တောင် ထင်မှတ်ရလောက်တယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ဒေသခံနတ်က ရုံးသုံးစကား (မန်ဒရင်) ကို အပြည့်အဝ နားမလည်မှာ စိုးလို့ထင်ပါရဲ့... နန်ထုန်းဒေသစကားတွေကိုပါ မပီကလာ ပီကလာနဲ့ ရောပြီး သုံးနှုန်းသွားသေးတယ်။

ပြောလို့ပြီးတာနဲ့ သူက မတ်တပ်ရပ်ပြီး လီကျစ်ယွမ်နဲ့ ရွှေလျန်လျန်တို့ရဲ့ ခေါင်းကို လက်နဲ့ဖိကာ အမွှေးတိုင်ကို ကိုင်ပြီး ထပ်မံဆုတောင်းဖို့ တိုက်တွန်းလေတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သတိမေ့မြောနေတဲ့ ကျောက်ဟော်ချွမ်ကို အတင်းဆွဲခေါ်လာပြီး ကန်တော့ခိုင်းဖို့ သူ့ခေါင်းကို အောက်ငုံ့ပေးလိုက်ရပြန်တယ်။

ဒီလို ကန်တော့ပူဇော်ခြင်း အခမ်းအနားတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ လျှိုတင့်ရွေ့က ကော်လံကြယ်သီးကို ပြန်တပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာက ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ။ ရွှေလျန်လျန်ရဲ့ စုစုစိုက်စိုက် စပ်စုတဲ့ အကြည့်ကို မြင်တော့ သူက စိတ်မရှည်သလိုနဲ့ ပြောလိုက်တယ် -

"ပညာနည်းနည်းလောက် သင်ထားစမ်းပါ။ ဒီအတတ်ကို ငါ့ရဲ့ စီနီယာတွေဆီကနေ သင်လာခဲ့တာ။ နန်ထုန်းနယ်နိမိတ်ထဲမှာတော့ ဒီလိုအရာမျိုးက သိပ်မတွေ့ရပေမဲ့၊ ကုန်းတွင်းပိုင်းမှာ လမ်းတံတားတွေ သွားဆောက်တဲ့အခါမျိုးမှာတော့ ခဏခဏ ကြုံရတတ်တယ်။ လူတိုင်းကတော့ ဒီလုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်းပဲ ဖြေရှင်းကြတာ၊ တကယ်လည်း အစွမ်းထက်တယ်။"

လီကျစ်ယွမ်ကတော့ လေးစား အထင်ကြီးစွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်မိနေတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီတစ်ချီ ကန်တော့ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့လက်မောင်းပေါ်က ပဲစိမ်းစေ့အရွယ် မီးခိုးရောင်အကွက်က လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သေချာ စိုက်ကြည့်မှပဲ မြင်ရရုံ အစွန်းအထန်းလေးပဲ ကျန်တော့လို့ပါ။ ဒါက လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ဒါက တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလှပါတယ်၊ တကယ်လို့သာ လျှိုကျန့်ရှားဆီ ပြန်သွားပြီး ကုသမှုခံယူရမယ်ဆိုရင်... ရှန့်ဟောက်ဒေါ်လေးခမျာ မြေကြီးပေါ်မှာ တုန်ရီလူးလိမ့်ပြီး ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ထပ်တွေ့ရဦးမှာ။

လီကျစ်ယွမ် စတင်တွေးတောမိတာကတော့ - ဒါဟာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် တံခါးဝ (ရွှမ်မန်) ရဲ့ နောက်ထပ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတစ်ခုလို့ ယူဆလို့ရမလား။ အဓိကကတော့ စိတ်ခံစားချက်နဲ့ စည်းရုံးပြီး အကျိုးအကြောင်းနဲ့ လမ်းညွှန်ပြတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးဆုံးသော သော့ချက်ကတော့ ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်း တရား (ဖြောင့်မတ်တဲ့ စိတ်ဝိဉာဉ်) ရှိနေဖို့ ဖြစ်ပုံရတယ်၊ ဒါဆိုရင် အဲဒီလို ညစ်ပတ်ဆိုးသွမ်းတဲ့ အရာတွေတောင်မှ နောက်ဆုတ်သွားကြရတာပဲ။

ရွှေလျန်လျန်ရဲ့ လက်မောင်းပေါ်က အကွက်ကလည်း ပဲစိမ်းစေ့လောက်ပဲ ကျန်တော့ပြီး အရောင်ကလည်း အများကြီး မှိန်သွားခဲ့ပြီမို့... ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ အမာရွတ် အမြဲတမ်း ကျန်ခဲ့ရင်တောင်မှ ရေလုပ်ငန်း အင်ဂျင်နီယာကျောင်းသား ယောကျာ်းရင့်မားတစ်ယောက်အတွက်တော့ အရေးတယူ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး။

ကျောက်ဟော်ချွမ်ရဲ့ ပုံစံကတော့ အများကြီး သက်သာရာရသွားပုံပေါ်ပြီး၊ သတိက တစ်စတစ်စ ပြန်ပွင့်လာတာနဲ့အမျှ ပါးစပ်ကနေ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လာရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အစကတည်းက ဒဏ်ရာအပြင်းထန်ဆုံး ခံထားရတာမို့ အခု အခြေအနေက တစ်ဝက်လောက် ပြန်ကောင်းလာတယ် ဆိုရင်တောင်မှ... အသက်ဆယ်ခါ သေနိုင်တဲ့ အခြေအနေကနေ အသက်တစ်ခါပဲ သေနိုင်တဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲသွားတဲ့ သဘောမျိုးပါပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... 'ကျောက်ဟော်ချွမ်' ကို အဲဒီအမျိုးသမီးက ဆွဲခေါ်သွားတာကို လီကျစ်ယွမ် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရတာလေ။

ဘယ်ကို ခေါ်သွားတာလဲ။

လီကျစ်ယွမ်က နတ်ရုပ်ရဲ့ ခြေထောက်ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို အသေအချာ လိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အရာဝတ္ထုတစ်ခုခုကို ဝှက်ထားဖို့ သင့်တော်တဲ့နေရာမျိုး မတွေ့ရပေမဲ့... နတ်ရုပ်ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားမှာတော့ စာတန်းတစ်ခု ထွင်းထားတာကို သူ သတိပြုမိလိုက်တယ် -

"ပိုင်မိသားစုရဲ့ သမီးပျို။"

ဒါက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် ဘွဲ့အမည်လား။ ဒါက ဒေသခံတွေရဲ့ အမည်မှည့်ခေါ်ပုံ ထုံးစံနဲ့တော့ ကိုက်ညီနေတာပဲ၊ ဥပမာ - လျှိုကျန့်ရှားကို ဧည့်သည်တွေက "အထိန်းတော် လျှို" လို့ ခေါ်ကြသလိုမျိုးပေါ့။