ကံ..ကံ၏အကျိုး
အိမ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အတွက် နောက်ဆုံးခိုလှုံရာ အိုအေစစ်တစ်ခု ဖြစ်တယ်၊ အပြင်လောကမှာ ဘယ်လိုဆိုးရွားတဲ့ အန္တရာယ်တွေနဲ့ပဲ ကြုံရပါစေ… အိမ်ကို ပြန်ရောက်ပြီဆိုတာနဲ့ စိတ်နှလုံးကို အေးချမ်းစေပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်စမြဲပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့… သူမက အိမ်ထဲအထိ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ!
ဆွန်းကွေရင်ကို ဘယ်လိုမှ နှိုးလို့မရတော့တာကို မြင်တဲ့အခါ လီကျစ်ယွမ်မှာ အိမ်ရှေ့ခန်းဘက်ကိုပဲ အလောတကြီး ပြေးဝင်ခဲ့ရတော့တယ်၊ အဲဒီအခန်းထဲမှာတော့ သူ့ရဲ့မောင်နှမတွေ မြေကြီးပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေကြတာ ဖြစ်တယ်။
“ဖန်ဇီ… နိုးပါဦးဗျ!”
“လေဇီ… မြန်မြန်ထစမ်းပါ!”
“မမယိန်းဇီ… နိုးပါဦး!”
လီကျစ်ယွမ်က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ဆီ အပြေးအလွှား သွားပြီး အဆက်မပြတ် လှုပ်နှိုးကာ အော်ခေါ်နေမိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲက ဆွန်းကွေရင်လိုပဲ သူတို့အားလုံးဟာလည်း ဘယ်လိုမှ နိုးမလာခဲ့ကြဘူး။
“တောက်… တောက်… တောက်…”
လီကျစ်ယွမ် မော့ကြည့်လိုက်တော့ အိမ်ရှေ့ခန်းနဲ့ မီးဖိုချောင်ကြားက တံခါးဝဆီ အကြည့်ရောက်သွားတယ်၊ အဲဒီနေရာမှာတော့ ရွှေဝါငှက်မလေးရဲ့ ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရတော့ဘူး။
“ဟူး…”
သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချလိုက်မိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ ရေကွက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွာလာကာ မညီမညာဖြစ်နေတဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပျံ့နှံ့လျှံထွက်လာတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။
“တောက်… တောက်… တောက်…”
ရေစက်တွေက သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို တစိမ့်စိမ့် ကျဆင်းလာပြီး အဝတ်အစားတွေကို ရွှဲစိုစေကာ စေးကပ်ကပ်နဲ့ အေးစက်စက် အထိအတွေ့ကြီးကို ပေးဆောင်လာတော့တယ်။ သူ့ရဲ့ အမြင်အာရုံဘေးနားမှာ လက်တစ်စုံ ပေါ်လာခဲ့ပြီ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အေးစက်လှတဲ့ လက်အစုံက သူ့ရဲ့လည်ပင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆွဲကိုင်လိုက်တော့တယ်။
လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကြီး တုန်ခါသွားပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အသက်ရှူကျပ်ဝေဒနာကြီးက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီအသက်ရှူကျပ်တဲ့ ခံစားချက်က တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြန်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလက်တွေက သူ့လည်ပင်းမှာ ကြာကြာမရှိနေဘဲ အောက်ဘက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောကျသွားလို့ပဲ ဖြစ်တယ်။
အပေါ်စီးကနေ မည်းမှောင်နေတဲ့ အရိပ်ကြီးတစ်ခု မိုးကျလာတာမို့ လီကျစ်ယွမ်က ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အပေါ်ကလူကလည်း အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငုံ့ချလာတယ်၊ ရေစိုရွှဲနေတဲ့ ဆံပင်တွေက ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို တစိမ့်စိမ့် ကျဆင်းလာပြီး ကပ်ငြိသွားတော့တယ်၊ ကြည့်ရတာ မည်းမှောင်နေတဲ့ သားရဲကြီးရဲ့ ပါးစပ်တွင်းကြီးအတိုင်းပဲ ကောင်လေးရဲ့ ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုသွားပြီး… နောက်ဆုံးမှာတော့ လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေတော့တယ်။
…
“ယွန်ဟောက်ရေ… ဖြည်းဖြည်းမောင်းပါဦး၊ ငါ့ဖင်ကြီးတော့ ပွန်းပဲ့ကုန်ပြီ၊ အား… နာလိုက်တာဗျာ!”
လီဆန်းကျန်းက လက်တစ်ဖက်နဲ့ လီဝေဟန်ရဲ့ ခါးကို ဖက်ထားပြီး ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်နဲ့တော့ သူ့ဖင်ကို အုပ်ကာ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကြွနိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရှာတယ်။
“ဦးလေးရယ်… ဟိုလှုပ်ဒီလှုပ် မလုပ်ပါနဲ့၊ ဆက်ပြီး လှုပ်နေရင် နှစ်ယောက်လုံး မှောက်ကုန်လိမ့်မယ်!”
“တောက်… နင်က ဆိုင်ကယ်ကို လေယာဉ်ပျံကျနေတာပဲ၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေလို့ ရမှာလဲ!”
နာရေးအိမ်က အရက်ဝိုင်းကနေ လီဆန်းကျန်းကို သွားခေါ်ပြီးတဲ့နောက် လီဝေဟန်က လမ်းခရီးမှာ တစ်ချက်လေးတောင်မနားဘဲ အိမ်ကို တောက်လျှောက် လာခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ လယ်ကွင်းတွေကို ဖြတ်သန်းဖောက်လုပ်ထားတဲ့ ကျဉ်းမြောင်းပြီး မညီမညာဖြစ်နေတဲ့ မြေသားလမ်းတွေက နောက်က လိုက်စီးတဲ့သူအတွက် တကယ်ကို ဒုက္ခပေးလွန်းလှတယ်၊ ၎င်းအပြင် လီဆန်းကျန်းကလည်း အသက်ကြီးပြီဖြစ်တာမို့ ဒီလို ဗုန်းဗုန်းလဲလုမတတ် တုန်ခါမှုကို ရေရှည်မခံနိုင်ရှာဘူး။ တားမရတဲ့အဆုံး လီဝေဟန်လည်း အိမ်နားကို ရောက်ခါနီးနေပြီ ဖြစ်တာကြောင့်ရော၊ သူတို့ဖြတ်လာတဲ့ ဖြတ်လမ်းက ပိုပိုပြီး သွားရခက်လာတာကြောင့်ပါ စိုင်ကယ်အရှိန်ကို နည်းနည်း လျှော့ချလိုက်ရတော့တယ်။
“ဟူး…”
လီဆန်းကျန်းက သူ့အိတ်ကတ်ထဲက ဆေးလိပ်ဘူးကို စမ်းရင်း နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး ပြောလိုက်တယ် - “ယွန်ဟောက်… ခဏရပ်ပြီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ်လောက် သောက်ကြစို့။”
“အိမ်ရောက်ခါနီးပြီ ဦးလေးရဲ့။ အိမ်ရောက်မှပဲ သောက်ကြတာပေါ့။”
“ဟေ့လူ… ဘာတွေ လောနေတာလဲ။ နင်ပဲ လျိုမျက်မမြင်ကို သွားကြည့်ခိုင်းထားပြီးပြီ မဟုတ်လား။ ငါ့အထင်တော့ ယွမ်ဟောက်လေး အခုဆို အိမ်မှာ ထမင်းလည်း ကောင်းကောင်းစား၊ ဟိုပြေးဒီပြေးတောင် လုပ်နေလောက်ပြီ။”
“လျိုမျက်မမြင်က တကယ်ပဲ အသုံးဝင်လို့လား။” လီဝေဟန်က လျိုကျန်းရှာရဲ့ စွမ်းရည်အပေါ် သိပ်ပြီး မယုံကြည်လှဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီ သားအမိနှစ်ယောက် အခက်ခဲဆုံး အချိန်တွေကို သူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရဖူးလို့ပဲ။ အကယ်၍ သူတို့မှာ တကယ်ပဲ နာနာဘာဝတွေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိရင် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံ၊ အဆင်းရဲခံပါ့မလား။ နှိုင်းယှဉ်ရရင်တော့ သူက လီဆန်းကျန်းကို ပိုယုံကြည်တယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအဖိုးကြီးက အလောင်းတွေနဲ့ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သလို သူ့ဘဝကလည်း အမြဲတမ်း စိုစိုပြေပြေ ရှိနေခဲ့တာကိုး။
“အင်း… ဒါကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ… လျိုမျက်မမြင်က အစပိုင်းတုန်းကတော့ လူလိမ်တစ်ယောက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ သူလည်း အတတ်ပညာအချို့ကို သဘောပေါက်သွားပုံရတယ်။ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောရိုးစကား ရှိတယ် မဟုတ်လား၊ ‘ချည်မျှင်ဆိုတာ အမျှင်ဆုံးကနေ ပြတ်တတ်တယ်’ တဲ့၊ သူနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ အဲဒီအပြတ်ဆုံးနေရာကနေ အမြဲတမ်း အရင်စပြတ်တာ၊ ခဏခဏ ပြတ်ဖန်များလာတော့ သူလည်း အတွေ့အကြုံ ရသွားတာပေါ့။”
“အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ဦးလေး၊ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။”
“နားမလည်ရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ ယွမ်ဟောက်လေး ဖြစ်နိုင်ခြေ အရှိဆုံးကတော့ အောက်လမ်းနည်းနဲ့ ပြုစားခံရတာပဲ၊ အဲဒီလို ကိစ္စမျိုးကျတော့ လျိုမျက်မမြင်က တကယ်ကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ရှင်းပေးနိုင်တယ်၊ အထူးသဖြင့် အရင်တုန်းက မင်းတို့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေလည်း ရှိနေတာကိုး။”
“ကျွန်တော်က ကလေးအတွက် စိုးရိမ်လို့ပါ၊ အဲဒီနာနာဘာဝက ကျွန်တော့်ကိုပဲ လာနှောင့်ယှက်ရင် ပိုကောင်းဦးမယ်။”
“မင်းကတော့လေ ယွန်ဟောက်… တကယ်ကို မျက်နှာလိုက်လွန်းတယ်၊ အရင်တုန်းက သမီးဖြစ်သူကို အသည်းအသန် ဖြစ်ခဲ့သလို၊ အခုကျတော့လည်း မြေးဖြစ်သူကို အသည်းအသန် ဖြစ်နေပြန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့လည်း ဟုတ်ပါတယ်လေ၊ မင်းသမီးက တကယ်ပဲ အောင်မြင်ရှာတာကိုး။ မင်းရဲ့ ဒီဆိုင်ကယ်ကိုလည်း အရင်တုန်းက မင်းသမီး ဝယ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဒါနဲ့… နာနာဘာဝ နှောင့်ယှက်ခံရတယ်ဆိုတာက မင်းထင်သလောက်ကြီး ဒုက္ခရောက်လှတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ တချို့ဆိုရင် အဲဒီထဲမှာ သာယာနေတတ်ကြသေးတယ်၊ ကြိုးဆွဲချသေတဲ့သူတွေလိုပေါ့။ ကြိုးကွင်းက လည်ပင်းကို မညှစ်ခင်၊ အဲဒီကွင်းထဲကနေတစ်ဆင့် သူတို့က စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အရာမျိုးစုံကို မြင်တွေ့ကြရတာတဲ့။”
“ဦးလေးရယ်… ဦးလေးပြောပုံအရဆိုရင် ဒါက ကောင်းတဲ့အရာကြီး ကျနေတာပဲ။”
“ဒါပေါ့… ဘာမှ ကောင်းတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကလေးက အုတ်ဂူစောင့်နတ် ဖမ်းစားတဲ့ ဝေဒနာ (တစ္ဆေခြောက်ခြင်းတစ်မျိုး) ခဏလောက် ခံစားရတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ၊ ရွာတိုင်းမှာ နှစ်တိုင်း ဒီလိုမျိုး ကဲချင်တဲ့၊ ကံမကောင်းတဲ့ ကောင်လေးအချို့ ရှိတတ်ကြတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါက ရောဂါအသေးအဖွဲလေးပါ။”
“ဒါနဲ့ ဦးလေး… အဲဒီ အလောင်းကိုကော ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။”
“ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။” လီဆန်းကျန်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က ရုတ်တရက် ထိန်းမရအောင် ဖြစ်သွားပြီး လေသံကလည်း ပြတ်သားခက်ထန်သွားတယ် - “မင်းက ငါ့ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး နေရတာ ငြီးငွေ့လွန်းလို့ ရေထဲမှာ လမ်းလျှောက်ပြီး မကောင်းကြံတတ်တဲ့အရာတွေနဲ့ သွားရှုပ်စေချင်တာလား။”
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လီဝေဟန်ရဲ့ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဆိုင်ကယ်ကို ပိုလို့တောင် မြန်မြန် မောင်းမိတော့တယ်။
“ဟေး… ဟေး… ဖြည်းဖြည်းမောင်းပါဦး! ယွန်ဟောက်… မင်းက ဘာတွေကို ထပ်ပြီး ပူပန်နေပြန်တာလဲ။ အဲဒီအလောင်းက ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းစွမ်း… မင်းတို့အားလုံးက သူ့လက်ကနေ လွတ်လာခဲ့ကြပြီပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒါက အကြီးအကျယ် ပြဿနာမဟုတ်တော့ပါဘူး။ သူက မင်းတို့အိမ်အထိ အပြေးအလွှား လိုက်လာနိုင်ပါ့မလား။”
“ရောက်ပါပြီ!”
စိုင်ကယ်က ရေကာတာထိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ လီဝေဟန်က ဆိုင်ကယ်ကို ထိန်းဖို့ ချက်ချင်းပဲ အောက်ကို ဆင်းလိုက်တယ်။ နောက်ခုံကနေ ခုန်ဆင်းလိုက်တဲ့ လီဆန်းကျန်းကတော့ သူ့ဖင်သူ အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်နေရှာတော့တယ်။
လီဝေဟန် - “ကွေရင်… ကွေရင်!”
“လာပြီ၊ လာပြီ၊ တိုးတိုးပြောပါ၊ ဆူမနေနဲ့၊ ကလေးတွေ အားလုံး အိပ်ပျော်နေကြပြီ။”
ဆွန်းကွေရင်က သူတို့ကို ကြိုဆိုဖို့ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ လီဆန်းကျန်းကို အရင် နှုတ်ဆက်လိုက်တယ် - “ဦးလေး… ရောက်လာပြီပဲ။”
“အေး… ရောက်ပြီ။” လီဆန်းကျန်းက အချိန်ဆွဲမနေဘဲ အင်္ကျီလက်ကိုအတွင်းဘက်သို့ ပင့်တင်လိုက်ရင်း - “အရင်ဆုံး ကလေးကို သွားကြည့်ကြစို့။”
အိမ်တံခါးခုံကို ရောက်တဲ့အခါ လီဆန်းကျန်းက လီကျစ်ယွမ်ရဲ့ အခြေအနေကို စစ်ဆေးဖို့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်တယ်။
“ကလေးတွေကို နှိုးလိုက်ရမလား။” ဆွန်းကွေရင်က မေးတယ်။
“မလိုပါဘူး၊ ကလေးက အခု ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး၊ နှောင့်ယှက်တဲ့ နာနာဘာဝလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါနဲ့… လျိုမျက်မမြင် လာသေးလား။”
“လာပါတယ်ရှင့်။” ဆွန်းကွေရင်က မွန်းလွဲပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို ပြန်ပြောပြလိုက်တယ်။
လီဆန်းကျန်းက နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ် - “ဒါက အရင်တုန်းက ညည်းတို့… ကွေရင်က စိတ်ထားကောင်းပြီး ရက်ရောခဲ့လို့ပဲ၊ အဲဒီ သားအမိနှစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေတုန်းက ယွန်ဟောက်ကို ဝိုင်းကူခိုင်းခဲ့ဖူးတာကိုး။ ဒီနေ့ရဲ့ အကူအညီကတော့ ညည်းတို့ သားသမီး၊ မြေးတွေဆီကနေတစ်ဆင့် အကျိုးပေးပြီး ကျေးဇူးဆပ်လိုက်တာပဲ၊ ဒါကို ကုသိုလ်ကံ အကျိုးပေးတယ်လို့ ခေါ်ရမယ်။”