အပိုင်း ၇ မလိုလားအပ်သော အာရုံစိုက်မှုနှင့် ရိက္ခာစုဆောင်းခြင်း

ကျွန်တော် မည်သို့တုံ့ပြန်ရမှန်းမသိဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေမိသည်။ အိုလီဗီယာ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမက ကေလီ့ကို ပြန်လည်ပွေ့ဖက်ရန် လက်ရိပ်ပြနေသည်။ ကျွန်တော် တံတွေးတစ်ချက်ကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်ကာ ကေလီ၏ ကျောပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ပြန်လည်ပွေ့ဖက်ရင်း ညာဘက်လက်ဝါးဖြင့် အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အိုလီဗီယာက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နဖူးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်တော့သည်။ ကျွန်တော့်နားမှ ကေလီ၏ တိုးညှင်းသော ရယ်မောသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူမက ရင်ခွင်ထဲမှ ဖယ်ခွာသွားသည်။ ကျွန်တော် နေရခက်သဖြင့် နှာခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်မိစဉ် အိုလီဗီယာ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့၍ ရယ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအောင့်အီးကာ ကျွန်တော့်ကို လက်မနှစ်ဖက် ထောင်ပြနေသည်။

ဒါက ဘာသဘောလဲ။

ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။

“တကယ်ကို နေရခက်စရာကြီး အစ်ကိုစကိုင်းရာ”

အိုလီဗီယာက အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တဟားဟား အော်ဟစ်ရယ်မောတော့သည်။

“အစ်ကို အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပေမယ့် အရင်အတိုင်း မရိုးသေးပါဘူး”

ကေလီက ဆိုသည်။ ကျွန်တော်က ပြုံးရခက်၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်ရခက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အခန်းထဲမှာပဲ နားနေကြဦး။ ကျွန်တော် ကိုယ်လက်သန့်စင်ဖို့ အပြင်ထွက်ဦးမယ်”

ကျွန်တော် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ တံဘက်နှင့် အဝတ်အစားအချို့ကို ယူပြီး တတိယထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ တတိယထပ်မှာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည့် အားကစားခန်းမ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ လေ့ကျင့်ရန် ကိရိယာအချို့ ရှိပြီး အခန်း၏ တစ်ဝက်ခန့်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် မှန်ချပ်ကြီးနှစ်ချပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ အောက်ခြေတွင် ဖျာကြမ်းများ ခင်းကျင်းထားသည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုထပ်ရှိ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အဝတ်အစားများ ချွတ်လိုက်ရင်း မှန်ထဲရှိ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ကြည့်ရှုမိသည်။

ကျွန်တော့်တွင် တိုတောင်းပြီး ထောင်ထနေသော ဆံပင်အနက်ရောင် ရှိသော်လည်း ဆံပင်အချို့မှာ နားရွက်နှင့် လည်ပင်းအနောက်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ဝဲကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးတွင် ဓားဒဏ်ရာ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိပြီး ညာဘက်လက်မောင်းတွင်လည်း ဒဏ်ရာဟောင်းအချို့ ရှိသော်လည်း ပုခုံးမှနေ၍ လည်ပင်းနှင့် ညာဘက်လက်ဖျံအထိ သေသပ်လှပစွာ တက်တူးထိုးထားသော နဂါးရုပ်ကြီးက ထိုဒဏ်ရာများကို ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်။ ကျွန်တော် ရေချိုးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရေနွေးငွေ့များကြောင့် မှန်ချပ်များနှင့် မှန်တံခါးများတွင် မြူပိတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ကျွန်တော်သည် နံရံကို လက်ထောက်ကာ ခေါင်းငုံ့လျက် ရေနွေးပူပူဖြင့် လျင်မြန်စွာ ရေချိုးလိုက်သည်။ ဒုတိယထပ်ရှိ ရေချိုးကန်ကို ပိုမိုအသုံးပြုချင်သော်လည်း မိန်းကလေးများ အဆင်ပြေစေရန် စွန့်လွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေချိုးပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်လာကာ စစ်ရောင် ဘောင်းဘီပွနှင့် အင်္ကျီအဖြူကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘယ်ညာ ပစ္စတိုသေနတ်နှစ်လက် စိုက်နိုင်သော သေနတ်အိမ်ကြိုးကို ရင်ဘတ်တွင် သိုင်းပတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်မှ မီးခိုးရောင် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဇစ်မဆွဲဘဲ ထပ်ဝတ်ကာ ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ ဘေးခန်းရှိ ရေချိုးခန်းထဲမှ ညီအစ်မနှစ်ဦး တဟားဟား ရယ်မောနေသံကို ကြားရသဖြင့် ၎င်းတို့ဘာသာ အပန်းဖြေပါစေဟု စိတ်ထဲက တွေးရင်း အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ အိမ်သို့ သွားကာ နေ့လယ်စာအတွက် ကျွန်တော်တို့ သုံးဦးစာပါ ထည့်ချက်ပေးရန် သွားရောက်ပြောကြားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရိက္ခာများ ထပ်မံစုဆောင်းရန်နှင့် ငွေကြေးများ သုံးစွဲ၍ ရနေသေးသည့် အချိန်တွင် တတ်နိုင်သမျှ ဝယ်ယူရန်အတွက် ပီယာဂိုးလ်စင်တာနှင့် မာကျူရီဆေးဆိုင်သို့ အတူလိုက်ခဲ့ရန် လူးဝစ်ကို လိုက်ရှာလိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ကားတစ်စီးကို ယူကာ မောင်းထွက်ခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ မနက် ၁၀ နာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေစဉ် လမ်းဘေးလုံခြုံရေး အခြေအနေများ ပိုမိုတင်းကျပ်လာပြီး လူနာတင်ကားများ ဖြတ်သန်းသွားလာမှု ပိုမိုစိတ်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။

ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး မာကျူရီဆေးဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နားလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဘာတွေ အရင်ယူရမလဲ အစ်ကိုစကိုင်း”

လူးဝစ်က မေးသည်။

“ငါ ဆေးကောင်တာဘက်ကို သွားမယ်။ ရနိုင်တဲ့ ဗီတာမင်တွေ၊ အားဆေးတွေနဲ့ ဆရာဝန်လက်မှတ်မလိုတဲ့ အခြေခံဆေးဝါးတွေအကုန် ဝယ်မယ်။ မင်းကတော့ သန့်ရှင်းရေးသုံး ပစ္စည်းတွေဘက်ကို သွားပြီး တစ်ရှူး၊ ကိုယ်လိမ်းအနံ့ပျောက်ဆေး၊ စိုစွတ်တစ်ရှူး၊ ကလေးပေါင်ဒါ၊ အမျိုးသမီးလစဉ်သုံး ပစ္စည်းတွေ...”

ကျွန်တော့်စကား မဆုံးမီ သူက ဖြတ်ပြောသည်။

“နေဦး... အမျိုးသမီးလစဉ်သုံး ပစ္စည်း ဟုတ်လား။ မိန်းကလေးတွေ သုံးတာကြီးကို။ အားပါးပါး... မလုပ်ချင်ပါဘူး”

ကျွန်တော်က သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လက်သီးဖြင့် အသာအယာ ထိုးလိုက်ရင်း မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အဲဒီပစ္စည်းတွေပဲ။ ပြီးတော့ တခြားအမျိုးသမီးသုံး ပစ္စည်းတွေ၊ မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဓား၊ ပတ်တီး၊ ပိုးသတ်ဆေး၊ အသားလိမ်းခရင်မ်၊ နေလောင်ကာခရင်မ်နဲ့ ခြင်ပြေးဆေးတွေပါ ယူခဲ့”

သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ နီမြန်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို ကြည့်၍ လာဘ်တောင်းတော့သည်။

“ကောင်းပါပြီ... လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်လည်း ပစ္စည်းအချို့ ယူမယ်နော်။ အစ်ကို ပိုက်ဆံရှင်းမှာ မဟုတ်လား”

“အေးပါ... အေးပါ... ငါပဲ ရှင်းမှာပေါ့”

ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“အိုကေလေ”

သူက တွန်းလှည်းတစ်စီးကို ဆွဲယူကာ ပစ္စည်းစင်များရှိရာ လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်သွားတော့သည်။ ကျွန်တော် ဆေးကောင်တာသို့ သွားကာ အဖျားပျောက်ဆေး၊ အအေးမိပျောက်ဆေးနှင့် လည်ချောင်းနာပျောက်ဆေး စသည့် ရနိုင်သမျှသော ဆေးဝါးများကို အရေအတွက်အများအပြား တောင်းခံလိုက်သည်။ မျက်စဉ်းဆေး၊ နှုတ်ခမ်းအစိုဓာတ်ထိန်းခရင်မ်နှင့် ဗီတာမင်အားဆေး အမျိုးမျိုးကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ကောင်တာရှိ ဝန်ထမ်းနှင့် တခြားဝန်ထမ်းအချို့က ကျွန်တော့်ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ပစ္စည်းထုတ်ပေးနေသော အမျိုးသမီးငယ်က မနေနိုင်ဘဲ မေးတော့သည်။

“ဒီဆေးတွေအကုန်လုံးကို ဘာလုပ်ဖို့လဲရှင်”

“အော်... ဟားဟား။ များသွားလို့လား။ ကျွန်တော် ဒီနှစ်ထဲမှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ဖိလစ်ပိုင်တစ်ခွင် ခရီးလှည့်လည်မလို့ပါ။ အဲဒါ လိုအပ်မယ့် ဆေးဝါးပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော်က တာဝန်ယူရလို့ပါ”

ကျွန်တော်က ပရိယာယ်ဖြင့် ချောမွေ့စွာ ညာလိုက်သည်။

“တကယ်လား။ ပျော်စရာကြီးပဲနော်။ အရင်ဆုံး ဘယ်နေရာကို သွားကြမှာလဲ”

ကောင်တာမှ အမျိုးသမီးသည် စိတ်ဝင်စားသွားပုံရပြီး ဆေးဝါးများကို အလွန်အမင်း ဝယ်ယူနေသည်ဟူသော သံသယများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုစဉ် ကောင်တာဘေးရှိ သေတ္တာတစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျွန်တော် ဝယ်ယူရန် စဉ်းစားမိပြီး စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

ရှေ့လျှောက် ဖြစ်လာမယ့် အခြေအနေတွေကို ကြည့်ရင် အိမ်ကလူတွေအတွက် ဒါက တကယ်ကို လိုအပ်လိမ့်မယ်။

ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ ကောင်တာမှ အမျိုးသမီးသည် ကျွန်တော့်မျက်လုံး အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရာ ထိုသေတ္တာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမက ခေါင်းမော့ကာ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးမျိုးဖြင့် မျက်ခုံးပင့်ပြသည်။

“အင်း... အဲဒီပစ္စည်းကတော့ အများကြီး လိုအပ်လိမ့်မယ် ထင်တယ်နော်”

သူမက ဆိုသည်။ သူမ စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ကျွန်တော့်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာသော်လည်း တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းကာ လက်တစ်ဖက် မြှောက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ငါးခု... ငါးခု ပေးပါ”

“တကယ်ပဲ ငါးခုတည်းလား”

သူမက ဆံပင်ကို လက်ချောင်းဖြင့် လိမ်ကျစ်ရင်း ဆိုသည်။ ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် အလောတကြီး ပြန်ပြောမိသည်။

“သေတ္တာ... ငါးသေတ္တာ ပြောတာပါ”

“ရှင်... ဘာပြောလိုက်တယ်”

အမျိုးသမီးငယ်က အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။

“သေတ္တာ... ငါးသေတ္တာ ပေးပါ”

ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီစွာဖြင့် ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

“.ဟုတ်ပါပြီ”

သူမက ရေရွတ်ရင်း လှည့်၍ သေတ္တာတစ်လုံးကို အရင်လှမ်းယူသည်။ ထို့နောက် သေတ္တာအောက်ခြေရှိ အချက်အလက်များကို ကြည့်ရှုရင်း သေတ္တာတစ်လုံးတည်းဖြင့် ကျွန်တော့်ထံသို့ ပြန်လည်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာမှာ ကျွန်တော့်ဘဝတွင် အောက်ကျို့ အရှက်ရဆုံး အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

သူမသည် အသံချဲ့စက် မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကိုင်ကာ ဆိုင်တစ်ခုလုံး ကြားရလောက်အောင် ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်တော့သည်။

“ကောင်တာအရှေ့ကို ထရပ်စ် ကွန်ဒွန် ငါးသေတ္တာ ထပ်ပို့ပေးပါဦးရှင်။ ထပ်မံ ပြောကြားပါမယ်၊ ကောင်တာအရှေ့ကို ထရပ်စ် ကွန်ဒွန် ငါးသေတ္တာ အမြန်ပို့ပေးပါဦး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူမ ပြောလိုက်သည်နှင့် ဆိုင်အတွင်းရှိ ဝန်ထမ်းများနှင့် ဝယ်သူအားလုံး၏ အကြည့်များက ကျွန်တော့်ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာတော့သည်။ အရှေ့က လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက အော်ဟစ်ကာ လက်ခုပ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း တီးပြီး နောက်ပြောင်သည်။ လူးဝစ်မှာမူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလျက် ဝမ်းဗိုက်ကို နှိပ်ကာ အူလှည့်မတတ် တဟားဟား ရယ်မောနေတော့သည်။

ကျွန်တော်သည် ကောင်တာမှ အမျိုးသမီးကို စိန်းစိန်းဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ဘယ်ဘက်နှုတ်ခမ်းမှာ တုန်ရီနေသည်။ သူမကမူ ကျွန်တော့်ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ငွေပမာဏကို တွက်ချက်နေသည်။ ကျွန်တော် ကတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ငွေပေးချေမှုစနစ်တွင် ဖြတ်တောက်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမက ကတ်အောက်ခြေ၌ သူမ၏ ဖုန်းနံပါတ် ရေးသားထားသော စာရွက်ငယ်တစ်ခုကို ညှပ်၍ ထည့်ပေးလိုက်သည်ကို သတိပြုမိသည်။ ကျွန်တော် အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

မဖြစ်နိုင်တာကို။

ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သော်လည်း ထိုစာရွက်ငယ်ကိုမူ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ လူးဝစ်၏ တွန်းလှည်းထဲမှ ပစ္စည်းများအတွက်ပါ ငွေပေးချေပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ရာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ကျွန်တော့်ကျောကို အသာအယာ ပုတ်၍ နှုတ်ဆက်သည်။ ပီယာဂိုးလ်စင်တာ၏ ကားပါကင်သို့ မောင်းနှင်လာစဉ်အထိ လူးဝစ်မှာ တဟားဟား ရယ်မောနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကား၏ အနောက်ခန်းတွင် ပလတ်စတစ်အိတ် အကြီးစားများ ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင်မူ စောစောကထက် ပစ္စည်းများကို ပိုမိုဝယ်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ဝန်ဆောင်မှုကောင်တာဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ကောင်တာအရှေ့တွင် လူအချို့ တန်းစီနေကြပြီး ဝန်ဆောင်မှုကို မကျေနပ်၍ တိုင်တန်းနေသူများနှင့် ပစ္စည်းပြန်လည်လဲလှယ်နေသူများ ရှိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးချေ။ ကျွန်တော့်အလှည့် ရောက်ရှိလာသောအခါ လက်လီလက်ကား မှာယူနိုင်သော ပစ္စည်းစာရင်းကို တောင်းခံလိုက်သည်။

“ရပါပြီရှင်”

အမျိုးသမီးငယ်က ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပြုံးလျက် စာရင်းကို ကမ်းပေးသည်။ ကျွန်တော် လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုကြည့်ရာ လိုအပ်သော ပစ္စည်းအချို့ ပါရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

“ဒါတွေကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်တော် အများကြီး ဝယ်မှာမို့လို့ ကားထဲမှာ ဆံ့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ကျွန်တော်က ဆိုရင်း ကုန်ကျစရိတ် တွက်ချက်နိုင်ရန် အိမ်လိပ်စာကိုပါ ပေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ဆီမှာ ကုန်တင်ကား အပိတ်နှစ်စီး ရှိပြီး အခုလောလောဆယ် အားနေပါတယ်ရှင်။ ဘယ်ပစ္စည်းတွေကို မှာယူချင်ပါသလဲ”

သူမက ယဉ်ကျေးစွာ မေးသည်။

“ဒီ ခြောက်ဂါလန်ဆံ့ ပဲခြောက်ဗူး အခု ၂၀ ပေးပါ။ အမျိုးအစား ငါးမျိုးစီ ခွဲပေးပါ။ အုတ်ဂျုံအိတ် အခု ၁၀ အိတ်... နေဦး၊ ဒါက ရေနွေးထည့်ရုံနဲ့ ချက်ချင်းစားလို့ရတဲ့ အမျိုးအစားလား ဒါမှမဟုတ် ပြန်ချက်ရတဲ့ အမျိုးအစားလား”

“နှစ်မျိုးလုံး ရှိပါတယ်ရှင်၊ ဘယ်အမျိုးအစားကို လိုချင်ပါသလဲ”

သူမက ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

“အဆင်သင့်စား အုတ်ဂျုံပဲ ပေးပါ။ ပြီးတော့ ပဲစည်သွပ်ဗူးနဲ့ စပါဂတ်တီဗူး အခု ၂၀ စီ ပေးပါ။ ပတ်ဒီဂရီ ခွေးစာအခြောက် ၁၀ အိတ်နဲ့ စည်သွပ်ဗူး အခု ၁၀ သေတ္တာ ပေးပါ၊ သေတ္တာတွေကို အရသာ မတူတာတွေ ရောပေးပါ။ ပြီးတော့ ဘီးစ်ဟုမ်း သဘာဝပျားရည်၊ ကိုပီကို ကော်ဖီမည်း၊ ကိုပီကို ကော်ဖီဖြူနဲ့ ရီကိုဆာ ကိုကိုးမှုန့် အခု ၄၀ စီ ထည့်ပေးပါ။ အော်... နို့စိမ်းဗူးနဲ့ နို့ဆီဗူး ရနိုင်သလောက် ၁၀ သေတ္တာလောက် ထပ်ထည့်ပေးပါ။ ခဏလေး... လူးဝစ်၊ မုန့်သေတ္တာအချို့နဲ့ ပရိုတင်းဓာတ်စာတောင့်တွေပါ သေတ္တာအချို့ သွားရွေးချေ”

ကောင်တာမှ အမျိုးသမီးသည် ကျွန်တော် ပြောသမျှကို သေသပ်စွာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ကျွန်တော် စဉ်းစားတွေးတောမိသည်မှာ ထိုမိန်းကလေးကိုပါ ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ လိုက်ခဲ့ရန် ခေါ်သင့်သလားဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုမှ စတင်တွေ့ဆုံဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်စကားများကို ရူးနှမ်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားနိုင်သဖြင့် စိတ်ကူးကို လက်လွှတ်လိုက်တော့သည်။