အခန်း ၃၉ ။ အတိတ်ကပုံရိပ်များနှင့် ရင်ဖွင့်သံ

ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဒေါင်နှင့် မာ့ခ်တို့ကို ပစ္စတိုနှစ်လက် ထုတ်ပေးလိုက်ရာ သူတို့မျက်လုံးများ ဝမ်းသာအားရဖြင့် တောက်ပသွားကြသည်။ အော်စကာကမူ ဂျိုနသန်ကို သူ၏အမဲလိုက်သေနတ် ခေတ္တငှားရမ်းပေးပြီး အသုံးပြုပုံကို စနစ်တကျ သင်ကြားပေးနေသည်။

" ချက်ချင်းကြီး အမဲလိုက်သေနတ်ကြီးလားဦးလေး။ မဂ္ဂနမ်ကျည်တွေရဲ့ အရှိန်နဲ့ သူ့ပုခုံးပါ ပြုတ်ထွက်သွားအောင် လုပ်မလို့လား "

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဂျိုနသန်တစ်ယောက် လန့်ဖျတ်သွားသည်။

" နေ... နေပါဦး၊ အစကတည်းက အမဲလိုက်သေနတ်ကို သုံးတာ အန္တရာယ်များလို့လားဗျာ " ဟု သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလာသည်။

" ပထမဆုံး ကိုင်မယ့်လူဆိုရင် ပစ္စတို ဒါမှမဟုတ် ပြောင်းလှည့်ပစ္စတိုက ပိုအဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောပြတာပါ " ကျွန်တော်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

အော်စကာက ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သေနတ်ကို ပြောင်းလဲကာ ၅၀၀ မဂ္ဂနမ် (500 Magnum) ပြောင်းလှည့်ပစ္စတိုကြီးတစ်လက် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

" ကဲ... ငါ့တူ၊ ဒါဆိုရင်တော့ ငြိမ်ငြိမ်လေးကိုင်၊ ချိန်ပြီးရင် ပစ်ရုံပဲ " သူက ဘာမှမသိသလို အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုသည်။

ကျွန်တော် ကိုယ့်နဖူးကိုယ် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်မိသွားပြီး သူကမူ လက်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်မြှောက်ပြလိုက်သည်။

" ဘာဖြစ်လို့လဲ ငါ့တူရာ။ အမဲလိုက်သေနတ်အပြင် ငါ့မှာ ကျန်တာဆိုလို့ ဒီတစ်လက်ပဲ ရှိတော့တာကိုး " အော်စကာက ပြောသည်။

" သူ့ကို အမဲလိုက်သေနတ်ပဲ ပြန်ပေးလိုက်ပါဦးလေးရာ။ ဒီကောင်ကြီးက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ကျိုးသွားအောင် လုပ်လိမ့်မယ် "

" အဲဒါက ဘယ်လောက်တောင် အရှိန်ပြင်းလို့လဲ " ဒေါင်က ဝင်မေးသည်။

ကျွန်တော်နှင့် အော်စကာသည် လူဆိုးကြီးများကဲ့သို့ ပြိုင်တူပြုံးလိုက်ကြပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြောလိုက်ကြသည်။

" ဟားဟား... ဒါဆိုလည်း စမ်းကြည့်လိုက်လေ "

ကျွန်တော့်ဦးလေး ဇာဒွန်က ခေါင်းခါယမ်းနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်မူ အပြုံးတစ်ခုကို ဖုံးကွင်းထားသည်။ အော်စကာက ထိုသေနတ်အကြီးစားကြီးကို ဒေါင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ကျည်တစ်တောင့် ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။

" လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ သေသေချာချာ ဆုပ်ကိုင်ထားနော်။ ဟိုဘက်က လက်မကို သတိထား၊ မြဲမြဲကိုင်ပြီး မောင်းခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်တော့ " အော်စကာက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဒိုင်း

ပြင်းထန်လှသော သေနတ်သံကြီးက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ဟည်းသွားစေသည်။ ဒေါင်သည် ၅၀၀ မဂ္ဂနမ်သေနတ်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏လက်များ တုန်ရီနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ သူက သေနတ်ကို အော်စကာထံသို့ ချက်ချင်းပြန်ပေးလိုက်ပြီး ဂျိုနသန်ကမူ ခေါင်းခါယမ်းကာ အမဲလိုက်သေနတ်ကိုသာ ပြန်လည်ရွေးချယ်တော့သည်။

" အမလေး... ဘုရားရေ။ ကျွန်တော် M9 ပစ္စတိုကိုပဲ ဆက်ကိုင်ပါတော့မယ်။ လက်ကတော့ တကယ်ကို နာသွားတာပဲ " ဒေါင်က လက်ကို တခါခါလုပ်ရင်း အော်ဟစ်တော့သည်။

ကျွန်တော်တို့အားလုံး တဝါးဝါး ရယ်မောမိကြပြီးနောက် စီမံကိန်းအတိုင်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

" ဦးလေးနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က ဟိုအိမ်အသေးလေးကို သွားရှင်းမယ်၊ ကျန်တဲ့လူတွေက အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး ဟိုအိမ်ကြီးနှစ်လုံးကို သွားကြရင် ဘယ်လိုလဲ "

သူက ခေါင်းညိတ်သဖြင့် ကျွန်တော်တို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။ အခြားအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့က ခြံထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေနေကြစဉ် ကျွန်တော်ကမူ ကျွန်တော်တို့ သွားမည့်အိမ်၏ ခြံတံခါးသော့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ကျွန်တော်တို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သောအိမ်မှာ တစ်ထပ်အိမ်အမျိုးအစားဖြစ်သော်လည်း အနောက်ဘက်တွင် ရေကူးကန်အသေးစားလေးနှင့် နောက်ဖေးကွင်းပြင်တစ်ခု ရှိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ သတိထားကာ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ အိမ်တွင်း၌ ဖုန်မှုန့်များ ထူထပ်စွာ ပေကျံနေပြီး ဤအိမ်တွင် လူမနေသည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

" ဒါက အပန်းဖြေအိမ်မျိုးလား မသိဘူးနော် ငါ့တူ "

" ဖြစ်နိုင်ပါတယ်ဦးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီရပ်ကွက်မှာ နေလာတာ နှစ်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအိမ်က ပိုင်ရှင်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးဘူး "

အခန်းတစ်ခုချင်းစီကို လိုက်လံစစ်ဆေးနေစဉ် အော်စကာက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းမေးသည်။

" ဒါနဲ့ ငါ့တူ... ကေလီနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းကို ဘယ်တော့ ပြောပြမှာလဲ "

ကျွန်တော် သီးမတတ် ဖြစ်သွားပြီး သူ ဤကတိကို မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိချေ။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

" ကောင်းပါပြီ၊ ဦးလေး ဘာကို သိချင်လို့လဲ "

" အကုန်လုံးပေါ့ကွာ။ အလုပ်လုပ်ရင်းနဲ့ အစအဆုံး ပြောပြစမ်းပါ။ မြန်မြန် " သူက စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆိုသည်။

" ကျွန်တော်တို့ အထက်တန်းကျောင်း ဒုတိယနှစ်တုန်းက စတွေ့ခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျောင်းစနစ်က အထက်တန်းကို လေးနှစ်တက်ရတဲ့ အချိန်ပေါ့ "

" အဲဒါထက် ပိုပြီး အသေးစိတ် ပြောပြဦးလေ။ ကျောင်းစနစ်အကြောင်း ငါက စိတ်မဝင်စားဘူး၊ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကိုပဲ သိချင်တာ " သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်သည်။

" ကောင်းပါပြီဗျာ။ အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝတုန်းက ကျွန်တော်က စာပဲလုပ်ပြီး အပေါင်းအသင်းမရှိတဲ့ လူအမျိုးအစားဗျ။ အတန်းဖော်တွေက ကျွန်တော့်ကို ရောဂါသည်တစ်ယောက်လို ရှောင်ကြဉ်ကြတယ်။ အခုလို ရုပ်ရည်မျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဦးလေးနဲ့ စတွေ့တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲပြီး ဝိတ်တွေ အများကြီး ချထားတဲ့အချိန်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အတိတ်တုန်းကတော့ ကျွန်တော်က ဘာသာရပ်တိုင်းမှာ အမှတ်အပြည့်ရတဲ့အတွက် လူအများရဲ့ မနာလိုမှုကို ခံရပြီး လူနည်းစုတစ်စုရဲ့ လှောင်ပြောင်အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို အမြဲတမ်း ခံခဲ့ရတာ " ကျွန်တော်က စတင်ပြောပြလိုက်သည်။

အော်စကာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း သေသေချာချာ နားထောင်နေသည်။

" ကျွန်တော်က ကိုယ့်အပေါင်းအသင်းနဲ့ကိုယ် နေချင်ခဲ့တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်သဘောထားက သိပ်ပြီး အရှက်အကြောက်ကြီးတော့ သူများက အရင်လာမပြောရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ စကားမပြောရဲဘူး "

" အေး... အဲဒါတော့ ငါလည်း နားလည်ပါတယ်။ ဒါနဲ့ ကေလီက ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ " သူက မေးသည်။

" အခု အစပျိုးနေတာလေဦးလေးရာ။ ဇာတ်လမ်းကောင်းဆိုတာ ဒီလိုပဲ အစီအစဉ်တကျ ပြောရတာ အဆန်းမဟုတ်ဘူး " ကျွန်တော်က ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

" တောက်... အပိုတွေ လုပ်မနေနဲ့၊ လိုရင်းကိုပဲ ပြောစမ်းပါ "

" အတန်းထဲကို ကျောင်းသူအသစ်တစ်ယောက် ပြောင်းလာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘယ်သူပြောင်းလာလာ ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး။ အဲဒီနောက်မှာတော့ တကယ်ကို လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် အတန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် တော်တော်လေး ငေးမောသွားမိပေမဲ့ ဘာမှတော့ ရှေ့ဆက်မလုပ်ခဲ့ပါဘူး "

" ဘာဖြစ်လို့လဲကွ၊ အနည်းဆုံးတော့ စကားလှမ်းပြောသင့်တာပေါ့ "

" ကျွန်တော်က အရှက်အကြောက်ကြီးတဲ့ လူဝတုတ်ကြီးဆိုတာ မေ့သွားပြီလား "

" လူဝကြီး ဟုတ်လား။ မင်းက အလွန်ဆုံးရှိလှ ကိုယ်လုံးထွားတာပဲ ရှိတာပါ။ မင်းငယ်ငယ်တုန်းက ဓာတ်ပုံတွေကို ငါ မြင်ဖူးပါတယ်ကွာ။ လူဝကြီးအစစ်ကို မြင်ချင်ရင် ငါ့ဇာတိမြေကို လိုက်ခဲ့၊ ဟားဟား " အော်စကာက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။

ကျွန်တော်လည်း လိုက်ရယ်မိပြီးနောက် ဆက်ပြောပြလိုက်သည်။

" ကျွန်တော်က ထောင့်စွန်းတစ်ခုမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေတဲ့အချိန်မှာ သူက ကျွန်တော့်ဘေးနား လာထိုင်တယ်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ပြီး ကျွန်တော်လည်း ပြန်မိတ်ဆက်လိုက်တာပေါ့။ အဲဒါနဲ့တင် ပြီးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဆက်ဆံရေးတွေ အများကြီး ရှိလာခဲ့တယ်။ သူက အချို့ဘာသာရပ်တွေမှာ ကျွန်တော့်ကို အမှတ်သာအောင် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အလွန်ဆုံး ရှိလှ တူညီတဲ့အမှတ်ပဲ ရခဲ့တယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်လာတော့ အတန်းတစ်ခုလုံးက အံ့ဩသွားကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အတန်းထဲက အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့ ကောင်တွေက ကျွန်တော့်ကို လာပြီး ထိုးကြိတ်ကြတယ်၊ ကေလီ စိတ်ချမ်းသာအောင် သူ့ကို အမှတ်အသာပေးလိုက်ဖို့ ပြောကြတာပေါ့ "

" မင်း အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ငါ တစ်ခါမှ မကြားမိပါလား ငါ့တူ။ အဲဒီနောက် ဘာဆက်ဖြစ်လဲ " သူက တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးသည်။

" ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ အလျှော့မပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်မာန ရှိတာပေါ့။ အဲဒီအနိုင်ကျင့်တဲ့ကောင်တွေက ထင်သလောက်မအဘူးဗျ၊ အကွက်စုံတယ်။ ကျွန်တော့်အိတ်ကို ခိုးပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ချတာမျိုး၊ ထိုးကြိတ်ရင်လည်း အဝတ်အစားအောက်က ကွယ်နေတဲ့ ရင်ဘတ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းကိုပဲ ရွေးထိုးတာမျိုး လုပ်ကြတယ်။ ကျွန်တော် အားလုံးကို အံကြိတ်ခံခဲ့ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြခဲ့ဘူး။ မိဘတွေကတော့ ကရာတေး ဒါမှမဟုတ် ခေန်ဒို လေ့ကျင့်ရင်း ဒဏ်ရာရလာတာလို့ပဲ ထင်ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်က အတတ်ပညာအချို့ ရှိထားလို့ ပြန်ခုခံနိုင်ပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက စိတ်ဓာတ်က ပြန်မတိုက်ခိုက်ချင်ဘူး။ ကျွန်တော်... ကြောက်နေခဲ့တာ " ကျွန်တော်က စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ဆိုသည်။

" ကျောင်းဆရာတွေကကော၊ ဘာမှ သတိမထားမိကြဘူးလား "

" မရှိပါဘူး၊ ကေလီတစ်ယောက်ပဲ သတိထားမိတာ။ သူက ခဲဖျက်ကို တမင်ချပစ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကောက်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာ နာကျင်လို့ ညည်းတွားမိသွားတော့ သူက စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လာခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ သူက သူ့ရဲ့ သံသယကို အတည်ပြုဖို့အတွက် သေသေချာချာ စမ်းသပ်ကြည့်တာပဲ။ အဲဒီနောက် သူက ကျွန်တော့်ကို သူ့အမေနဲ့ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သူ့အဖေဆီ ခေါ်သွားတယ်။ သူ့အဖေကတော့ သမီးဖြစ်သူက ရည်းစားခေါ်လာတယ်ဆိုပြီး အထင်မှားကာ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တာ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားတာပဲ။ သူ့အမေက ကျောင်းက တာဝန်ရှိသူအချို့နဲ့ သိတဲ့အတွက် အဲဒီအနိုင်ကျင့်တဲ့ ကောင်တွေကို ကျောင်းထုတ်ပစ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ သတင်းစာထဲအထိ ပါလုနီးပါး ဖြစ်သွားပေမဲ့ ကျွန်တော်ကပဲ ကိစ္စကို အေးအေးချမ်းချမ်း ပြီးသွားစေချင်လို့ တောင်းပန်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီကလေးတွေရဲ့ မိဘတွေက ကျွန်တော့်ကို ဆေးကုသစရိတ်နဲ့ နစ်နာကြေးအဖြစ် ငွေအမြောက်အမြား လာပေးကြပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အဲဒီငွေတွေကို မလိုပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ရက် ကျောင်းတက်တဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီအနိုင်ကျင့်တဲ့ ကောင်တွေ မရှိတော့ဘူးပေါ့။ နောက်မှ သိရတာက အတန်းထဲက တခြားကလေးတွေ ကျွန်တော့်နား မကပ်ရဲတာကလည်း အဲဒီကောင်တွေကြောင့်ပဲတဲ့၊ ကျွန်တော့်နား ကပ်တဲ့သူမှန်သမျှ အတူတူ အနိုင်ကျင့်ခံရမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ထားတာကိုး "

" တောက်... ယုတ်မာလှချည်လား " အော်စကာက ကျိန်ဆဲသည်။

" ပိုပြီး စိတ်နာဖို့ကောင်းတာက ဘာလဲဆိုတော့ ကျွန်တော် အဲဒီကောင်တွေကို မေးခဲ့ဖူးတယ်၊ ဘာလို့ ငါ့ကိုမှ ရွေးပြီး အနိုင်ကျင့်ရတာလဲလို့ပေါ့။ သူတို့က ဘာပြန်ပြောလဲ သိလား။ 'အကြောင်းပြချက်မရှိပါဘူး၊ အပျင်းပြေသက်သက်ပဲ' တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်တုန်းက ကျွန်တော် နေရာတင် သောင်းကျန်းပစ်မိတော့မလို့။ ဘယ်နေရာတွေကို ထိုးရင် ဒဏ်ရာအပြင်းထန်ဆုံး ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲမှာ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်နေရပြီ။ စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း လုပ်ပစ်ဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ ကေလီက ဒေါသတကြီးနဲ့ အဲဒီကောင်တွေရဲ့ မျက်နှာကို ရေနဲ့ လှမ်းပက်ပစ်ပြီး အော်ဟစ်ဆဲဆိုတော့တာပဲ။ ကျောင်းစည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ဆရာက သူ့ကို အတင်းဝင်ထိန်းရတယ်။ အဲဒါက အခြေအနေကို သိပ်မပြောင်းလဲစေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရတာပေါ့။ ခုမှ သိရတဲ့လူတစ်ယောက်အတွက် ဘယ်သူက ဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးမှာလဲ။ အဲဒီဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်တော့်မှာ သူငယ်ချင်းတွေ ပိုများလာပြီး ကျောင်းတက်ရတာ ပျော်စရာကောင်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အမြဲတမ်း အတူတူ သွားလာခဲ့ကြပေမဲ့ တက္ကသိုလ်တက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျောင်းမတူတဲ့အတွက် လမ်းခွဲခဲ့ကြရတာပေါ့ "

" မင်း သူ့ကို ချစ်ရေးမဆိုခဲ့ဘူးလား " အော်စကာက မေးသည်။

" မဆိုခဲ့ပါဘူး၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက အခွင့်အရေး မရခဲ့တာလည်း ပါတာပေါ့ "

" မင်းမှာ သူ့အပေါ် ခံစားချက် ရှိခဲ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကော မင်းအပေါ် ခံစားချက် ရှိခဲ့လား "

" အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်က ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ တုံးအလွန်းတယ်ဦးလေးရာ။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ကျွန်တော် သူ့ကို လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ တကယ့်ကို လေးစားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးစလုံးက စာကိုပဲ ဖိလုပ်ခဲ့ကြပြီး သူငယ်ချင်းတွေအဖြစ်နဲ့ပဲ ကျောင်းပြီးခဲ့ကြတယ်။ ချစ်ရေးမဆိုခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲမှာ သူ့အဖေကို တကယ်ကို ကြောက်ခဲ့တာလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်လိမ့်မယ် " ကျွန်တော်က အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

" ဟားဟား... ငါသာ မင်းနဲ့ စောစောတွေ့ခဲ့ရင် ကောင်းမှာ။ အိမ်နီးနားချင်းသာ ဖြစ်ခဲ့ရင် မင်းကို ပညာတွေ အများကြီး သင်ပေးခဲ့မှာ။ ဒါပေမဲ့ မင်း လေဆိပ်မှာ သူနဲ့ ပြန်ဆုံခဲ့ရတာကတော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းလွန်းပါတယ် " သူက ဆိုသည်။

" ဟုတ်ပါတယ်၊ အစကတော့ သူ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိလိမ့်မယ် မထင်လို့ ဒီတိုင်း ဖြတ်လျှောက်သွားမလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိပြီး လှမ်းခေါ်ခဲ့တာ၊ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲဗျာ " ကျွန်တော်က လွမ်းဆွတ်တမ်းတဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။