အခန်း (၃) လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ရှာဖွေခြင်း

လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော ဆူညံသံပြင်းပြင်းနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားသဖြင့် ကျွန်တော်သည် ကေလီ၏ ခေါင်းကို အောက်သို့ ဆွဲချရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အတူတူ ဝပ်ချလိုက်မိသည်။ မျက်လုံးထောင့်မှ ဖြတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်ရာ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းပေါ်တွင် နီကျင်ကျင် အရိပ်တစ်ခု ဝဲပျံသွားပြီး ရှေ့မှ ပြေးဝင်လာသော လူကြီးအား ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဗိုလ်မှူးကြီး အော်စကာသည် အနီးနားရှိ မီးသတ်ဆေးဘူးကို ကောက်ကိုင်ကာ ပြေးဝင်လာသူကို အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နံရံများပေါ်တွင် သွေးစက်များ စင်ထွက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေသော ထိုလူသည် ထပ်မံ လှုပ်ရှားလာပြန်သဖြင့် မီးသတ်ဆေးဘူးဖြင့် အောက်သို့ ထပ်မံ စိုက်ထုချလိုက်သည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော်သည် ဖြစ်ပျက်သွားသော အခြေအနေကြောင့် ထိတ်လန့်အံ့ဩစွာ စိုက်ကြည့်နေမိစဉ် အော်စကာက ထိုလူ၏ ခါးပတ်တွင် ချိတ်ထားသော သော့တွဲကို ဆွဲဖြုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒီအရိုးဟောင်းတွေ လှုပ်ရှားဖို့ အခွင့်အရေး ရဦးမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး” ဟု အော်စကာက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျွန်တော် ကေလီ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူလျော်နေသည်။ သူမအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဆိုးဝါးသော မြင်ကွင်းမျိုးကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ရပါမည်။ ကျွန်တော် သူမကို စကားလှမ်းပြောသော်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ လှုပ်နှိုးမိသည်။ သို့သော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသဖြင့် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ သူမ၏ ပါးကို လက်ဝါးဖြင့် ခပ်သွက်သွက် တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရတော့သည်။

ဖြတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရိုက်ချက်က ထိရောက်သွားပုံရပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် သွေးရောင် ပြန်တက်လာကာ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။ သူမသည် ညာဘက်ပါးကို ကိုင်ထားရင်းမှ ကျွန်တော့်ကို ပိုမိုပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ဘယ်ဘက်ပါးကို ပြန်လည် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

“အား... ဘာလို့ ပြန်ရိုက်တာလဲ။ ငါက နင် သတိရလာအောင် လုပ်ပေးတာပါ။ အခု ငါတို့ ဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်ရမယ်” ကျွန်တော် စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်သွားသော ပါးပြင်ကို ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အင်း... တောင်းပန်ပါတယ်။ နည်းနည်း နာသွားလို့” သူမက ဆိုရင်း ကျွန်တော်တို့သည် အော်စကာ့နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

ကျွန်တော် လဲကျနေသော အလောင်းကို အသာအယာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပျက်စီးသွားသော ဦးခေါင်းအပြင် ၎င်း၏ ကော်လာအနီးနှင့် ညာဘက်အင်္ကျီလက်တွင် ဖြူဖွေးသော ခရစ္စတယ်အမှုန့် အနည်းငယ် ကပ်ညှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

မူးယစ်ဆေးဝါးလား။

ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှ မှတ်သားထားလိုက်ပြီး ယခုအချိန်တွင် အလောင်းကို စစ်ဆေးနေရမည့်အစား ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အော်စကာက မီးသတ်ဆေးဘူးကို အသင့်ပြင်ထားရင်း ကျွန်တော့်ကို တံခါးဖွင့်ရန် လက်ရိပ်ပြသည်။ ကျွန်တော် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နောက်ထပ် ထိတ်လန့်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုက ဆီးကြိုနေပြန်သည်။

ရှေ့မှ မြင်ကွင်းတွင် စောစောက ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့ရသော ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး ဝန်ထမ်းသည် ရင်ဘတ်နှင့် ဦးခေါင်းတွင် သေနတ်ဒဏ်ရာများဖြင့် ပက်လက်လန် လဲကျသေဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ ဘေးတွင်မူ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦး မှောက်လျက် လဲကျနေပြီး အနေအထားအရ တစ်စုံတစ်ခု၏ အတင်းအဓမ္မ တွန်းဖိချခြင်းကို ခံရကာ ကြမ်းပြင်နှင့် ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် သွေးများ အိုင်ထွန်းနေပြီး ယခုတိုင် သွေးများ စီးကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လဲကျနေသော အလောင်းများကို ကြည့်ပြီးနောက် အော်စကာက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း၏ ရုပ်အလောင်းကို ရှာဖွေကာ Remington 870 အမျိုးအစား ပြောင်းတိုသေနတ်နှင့် ကျည်ဆန်အချို့ကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော့်ထံသို့ လုံခြုံရေး၏ Beretta M9 ပစ္စတိုသေနတ်နှင့် ကျည်အိမ်တစ်ခုကို လှမ်းပစ်ပေးသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် လူအချို့ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလွှားနေကြပြီး အချို့မှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် စုပြုံနေကြကာ ဝန်ထမ်းအချို့က အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သွေးစွန်းနေသော သားရေကြိုးတစ်ခုကို တွေ့ရသဖြင့် စောစောက ခွေးကြီး၏ ကြိုးဖြစ်နိုင်သော်လည်း ခွေးကိုမူ မတွေ့ရတော့ချေ။ ကျွန်တော် လုံခြုံရေး၏ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းတွင် လက်ထိပ်၊ စပရေး၊ ရေဒီယို၊ တံဆိပ်နှင့် သေနတ်အိတ်တို့ ပါရှိသည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအချို့က လေဆိပ်အတွင်းသို့ လူများ ထပ်မံမဝင်ရောက်နိုင်စေရန် တားဆီးနေကြသည်။ ကျွန်တော် ခါးပတ်ကို ပတ်လိုက်ပြီး သေနတ်ကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်ရင်း အော်စကာ့ကို ပြောလိုက်သည်။

“ကျန်တဲ့ လုံခြုံရေးတစ်ယောက် ဒီမှာ မရှိတော့ဘူး”

“နောက်တစ်ယောက် ဟုတ်လား” ဟု အော်စကာက မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ စောစောက ဒီမှာ နှစ်ယောက် ရှိနေတာ” ဟု ကေလီက ဝင်ပြောသည်။

“သူ့ကို လိုက်ရှာနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ အခု ဒီကနေ ထွက်ရမယ်” အော်စကာက ပြန်ပြောသည်။

“သူတို့ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့မှာလား။ အာဏာပိုင်တွေကို အကြောင်းကြားဖို့ မလိုဘူးလား” ကေလီက လဲကျနေသော အလောင်းနှစ်ခုကို ညွှန်ပြရင်း မေးသည်။

“မလိုဘူး။ အပြင်ကလူတွေ အခြေအနေကို သိနေလောက်ပြီ။ ငါတို့ အခု သွားရမယ်၊ အချိန်ရတုန်းပဲ။ စောစောစီးစီး ရှိသေးတာမို့ အိမ်မှာ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ထပ်ပြီး စုဆောင်းလို့ ရသေးတယ်” ဟု အော်စကာက ဆိုသည်။

ကျွန်တော်တို့ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လိုက်ကြသော်လည်း တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ကျွန်တော်တို့၏ လက်နက်များနှင့် အဝတ်အစားပေါ်မှ သွေးကွက်များကို မြင်သွားသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအချို့က တားဆီးလိုက်ကြသည်။

“ရပ်လိုက်ကြ။ ခင်ဗျားတို့ နာမည်နဲ့ ဘယ်ကလဲဆိုတာ ပြောပါ။ ပြီးတော့ အထဲမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အစီရင်ခံပါ”

“ကျွန်တော်က မစ္စတာ အီရှီယာမား ပါ။ ဒါက ဗိုလ်မှူးကြီး ဂွတ်ဒ်မန်းနဲ့ မကေလီ ပါ” ကျွန်တော် လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းကို အထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး ဝန်ထမ်းကို ခုခံကာကွယ်ရင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည့် ကိစ္စနှင့် ပျောက်ဆုံးနေသော အခြား လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦး အကြောင်းကို ပြောပြရာ သူက ကားအနောက်ဘက်သို့ ညွှန်ပြသည်။

“ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ့ကို တံခါးအပြင်ဘက်မှာ တွေ့ခဲ့ရတာ။ သူက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေပြီး အထဲက ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် လည်ပင်းကနေ သွေးတွေ ထွက်နေရင်း အပြင်ကို ပြေးထွက်လာပြီး သူ့အဖော်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းလှဲလိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူ့အဖော်က ဟန်ချက်ပျက်ပြီး ခေါင်းနဲ့ ဆောင့်မိသွားပြီးတော့ ခဏအကြာမှာပဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါလာပြီး ငြိမ်သွားတယ် တဲ့။ အဲဒီပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးသမားက ရူးသွပ်နေတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတာကြောင့် ထိတ်လန့်ပြီး သေနတ်နဲ့ ပစ်လိုက်ရတယ်လို့ ပြောတယ်” ဟု လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ရှင်းပြသည်။

သူက ဆက်လက်၍ “အထဲကလူကို ခင်ဗျားတို့ ရှင်းပေးခဲ့ရတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒီနေရာ အခြေအနေ ငြိမ်သက်သွားရင် ဌာနကနေ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လာပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဝန်ထမ်းဆီက ယူလာတဲ့ လက်နက်တွေကိုတော့ ပြန်ပေးရပါမယ်၊ အဲဒါတွေက ဌာနပိုင် ပစ္စည်းတွေမို့ပါ” ဟု ပြောသည်။

ထို့နောက် သူက အဖော်ဖြစ်သူကို “ဟေး... မင်း အထဲက အခြေအနေကို ဝင်ကြည့်လိုက်ဦး။ ငါ ဒီမှာ စောင့်နေမယ်” ဟု လှမ်းပြောသည်။

အော်စကာ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ကျွန်တော် ပစ္စတိုသေနတ်ကို ထုတ်ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အထဲမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ သေနတ်သံအချို့ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အထဲသို့ စစ်ဆေးရန် ဝင်သွားသော အဖော်ဖြစ်သူက စောစောက ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးသမားကို သွားရောက် စစ်ဆေးရာမှ ဖြစ်ပွားခြင်း ဖြစ်ရပါမည်။

“ဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြ။ အထဲက အခြေအနေကို ငါသွားကြည့်မယ်” လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ဆိုသည်။

ကျွန်တော်နှင့် အော်စကာသည် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီး တစ်ယောက်တွေးသည်ကို တစ်ယောက် ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ သူ ပြန်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

“ခေါင်းကိုပဲ ချိန်ပစ်ပါ” ဟု ကျွန်တော် မထွက်ခွာမီ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို လှမ်းပြောလိုက်ရာ သူက ဇဝေဇဝါ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီးနောက် အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အခြားသူများနှင့်အတူ အထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် အော်စကာက ၎င်းတို့ အသုံးပြုသော ကားတံခါးကို ချက်ချင်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ကားထဲတွင် ဒိုးနပ်မုန့်ဘူးတစ်ဘူး၊ ကော်ဖီနှစ်ခွက်၊ နံပါတ်တုတ်တစ်ချောင်း၊ ရေဒီယိုတစ်လုံးနှင့် အနောက်က ဝန်ထမ်း ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ရိုင်ဖယ်သေနတ်တစ်လက်ကို တွေ့ရသည်။ သူက ကျည်အိမ်ကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျွန်တော့်ထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

“ရော့... ကောင်လေး။ ကျည်ဆန်တွေ အပြည့်ရှိသေးတယ်” ဟု ဆိုကာ ကျွန်တော့်ကို ယူရန် ညွှန်ပြသည်။

ကျွန်တော် M4 ရိုင်ဖယ်ကို ကျောတွင် လွယ်လိုက်စဉ် အနောက်ခန်းရှိ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းထံမှ ညည်းတွားသံ အကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အီး...”

ကျွန်တော် သူ့ကို အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများ ထွက်နေပြီး လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှူနေရသော်လည်း စကားပြောနိုင်ဦးမည်ဟု ယူဆကာ မေးလိုက်သည်။

“အထဲမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

“သူ... သူက ငါ့သေနတ်ကို လုဖို့ ကြိုးစားတာ။ ငါ သူ့လက်ကို ဖယ်လို့မရတာနဲ့ ခါးက ပစ္စတိုကို ထုတ်ပြီး အချက်ပေါင်းများစွာ ပစ်လိုက်ရတယ်။ သူ လဲကျသွားတဲ့အချိန်မှာ ငါ့လက်ကို အတင်း ဆွဲညှစ်ထားတာ... ငါ့လက်ရိုးတွေ ကျိုးကုန်ပြီ ထင်တယ်။ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းက အပြင်ကို အရိုးထွက်လာတဲ့အထိ ပျက်စီးသွားတာ။ သူက ဘာလို့ ဒီလောက် အားသန်နေရတာလဲ” သူက မောဟိုက်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ပြောဆိုသည်။

“ဒီကိစ္စကြောင့် ငါ အလုပ်ပြုတ်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား။ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တာလေ... ဟုတ်တယ်မလား”

“မင်း အလုပ်ထက် မင်းရဲ့ လက်ကို ပိုပြီး စိုးရိမ်သင့်တယ်” ဟု အော်စကာက အရှေ့မှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ကျွန်တော် သူ့လက်ကို သေချာကြည့်လိုက်ရာ လက်မောင်းမှနေ၍ အမည်းရောင် အစင်းကြောင်းအချို့ စိမ့်ထွက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အခု အနားယူလိုက်ပါ။ အိပ်ပျော်အောင်အိပ်ပြီး ရေများများသောက်”

ကျွန်တော် သူ့ကို အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးနှင့် ရေတစ်ပုလင်း ပေးလိုက်သည်။ “သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ပြီး လှဲနေလိုက်ပါ” ဟု ပြောရင်း ခါးပတ်တွင် ချိတ်ထားသော ပစ္စည်းများကိုပါ ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ခုံပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်နှင့် တံခါးကို အပြင်မှ သော့ခတ်လိုက်သည်။

သူ မကြာခင် ကူးစက်တော့မည်။ သူ့အတွက် နောက်ကျသွားပြီ။ ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

သေနတ်သံအချို့ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည် ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလွှားကုန်ကြကာ လူအုပ်ကို ထိန်းသိမ်းနေသော လုံခြုံရေးအချို့ပါ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသဖြင့် ကျွန်တော်တို့သည် အော်စကာ၏ SUV ကားကြီးရှိရာသို့ အပြေးအလွှား ဦးတည်လိုက်ကြတော့သည်။