ကုန်တင်ကားအနောက်ခန်းတွင် ပစ္စည်းများ အတော်အတန် ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် အိမ်ခြေအများအပြားရှိသည့် ခြံဝင်းကြီးကို ခေတ္တကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ပစ္စည်းသယ်ယူရန် ပိုမိုလွယ်ကူမည့် အခန်းတွဲလေးခန်းပါသော တံခါးငယ်လေးဆီသို့ အရင်ဆုံး ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ စောစောက ရှာဖွေရေးခရီးစဉ်ကဲ့သို့ပင် လောလောဆယ် အရေးတကြီး လိုအပ်မည့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကိုသာ ရွေးချယ်ယူဆောင်ခဲ့ပြီး ချက်ချင်းအသုံးမဝင်သေးသည့် အရာများကိုမူ ထားရစ်ခဲ့ကြသည်။ ပစ္စည်းများကို ကုန်တင်ကားပေါ်သို့ စနစ်တကျ တင်ဆောင်ပြီးနောက် မိမိတို့ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ မောင်းနှင်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
“မင်းတို့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး သယ်လာကြပါလား”
ကုန်တင်ကားကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူးဝစ်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ သိသလောက်တော့ ဒီကိစ္စစတာ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာဗျ။ လူအများစုက ပစ္စည်းတွေကို အိမ်ထဲမှာပဲ ထားခဲ့ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းတွေကို အလုအယက် ပြေးကြတာဆိုတော့ အသုံးအဆောင်တွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတာပေါ့”
ကျွန်တော်က ပြန်လည်ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် ကြောင်ကလေး ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အိမ်ကြီးဆီသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ထိုအိမ်တွင်မူ ပုံမှန်ထက် အစားအစာနှင့် သောက်ရေသန့် ရရှိမှု နည်းပါးသော်လည်း ဗီဒိုတစ်ခုအတွင်းမှ ပဋိဇီဝဆေးပုလင်း အချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ ဓာတ်ဆီအိုးအချို့နှင့် အယ်လ်ကိုဟောပုလင်း အချို့ကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။ ရှာဖွေရေးလုပ်ဆောင်နေစဉ် ဒါ့ပစ်ကစားစရာ ပျဉ်ပြားတစ်ခု၊ ဘတ်စကတ်ဘော ကွင်းတစ်ခုနှင့် ဘောလုံးတစ်လုံးတို့ကိုပါ တွေ့ရှိသဖြင့် ခြံဝင်းအတွင်း၌ အနားယူနေသူများနှင့် ကလေးများ စိတ်လက်အပန်းပြေ ဆော့ကစားနိုင်ရန်အတွက် ကားပေါ်သို့ တစ်ပါတည်း တင်ဆောင်ခဲ့သည်။
အိမ်မှ ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် စောစောက ဆောင်ယူသွားခဲ့သည့် ကြောင်ကလေးအတွက် ကြောင်စာဗူးအချို့ကိုပါ ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကုန်တင်ကားအနောက်ခန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ အရေးကြီးသည့် ပစ္စည်းများကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသဖြင့် လေးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ပြည့်သေးသည်။ ထိုအိမ်မှ မိသားစုသည် မထွက်ခွာမီ ပစ္စည်းများကို သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးယူဆောင်သွားခဲ့ကြပုံရသည်။
“အိမ်တွေထဲကနေ လက်နက်တွေပါ ရှာတွေ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ” ဂျဲရက်က မျှော်လင့်တကြီး ဆိုရာ အခြားသူများကလည်း ထောက်ခံကြသည်။
“ဒီလို ရပ်ကွက်ထဲကနေ ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်တစ်လက် ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းမှဗျ။ ဒီနိုင်ငံရဲ့ လက်နက်ဥပဒေက တော်တော်လေး တင်းကျပ်တာကိုး။ ဒါပေမဲ့ လက်နက်အချို့ ရှာတွေ့ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့”
ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သောအခါ အဖွဲ့သားများက ကျွန်တော်နှင့် ကေလီကိုင်ဆောင်ထားသည့် သေနတ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကြသည်။
“ဒါဆို မင်းတို့က ဒီလက်နက်တွေကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ”
“ဒါတွေလား။ တော်တော်လေး ကြိုးစား အားထုတ်ခဲ့ရတာပေါ့ဗျာ။ အစိုးရအဖွဲ့ထဲမှာ သိတဲ့လူတစ်ယောက် ရှိနေတာနဲ့ လိုင်စင်တွေ အလွယ်တကူ လျှောက်လို့ရခဲ့တာ။ အောက်လမ်းနည်းတွေ သုံးပြီး ငွေပေးခဲ့ရတာလည်း ရှိတာပေါ့။ အခုအချိန်မှာတော့ ဒါတွေကို လျှို့ဝှက်ထားစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ တရားမဝင် လမ်းကြောင်းတွေကနေ ရခဲ့တဲ့ လက်နက်တွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်။ ငွေအမြောက်အမြား ရှိရင် လူတွေက မျက်စိမှိတ်ပေးတတ်ကြတာ သဘာဝပဲလေ။ တော်သေးတာက ကျွန်တော် ဒီလက်နက်တွေကို စောစောစီးစီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး စုဆောင်းထားခဲ့လို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် အခုအချိန်မှာ ဓားတွေ၊ တုတ်တွေနဲ့ပဲ ခုခံနေရလိမ့်မယ်”
“ဒါဆို ဦးလေးအော်စကာကော။ သူ့မှာလည်း လက်နက်တွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ မဟုတ်လား” ဂျဲရက်က ထပ်မံမေးမြန်းသည်။
“ဟား… ဦးလေးအော်စကာလား။ သူ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို ရောင်းချပြီး ဒီကို လာခဲ့တုန်းက အခြားအရာတွေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရင်တောင် သေနတ်တွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်မခံခဲ့ဘူးဗျ။ တကယ်တော့ သူ အပြင်ကို ခဏခဏ ထွက်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲမှာ လက်နက်တွေ လိုက်လံစုဆောင်းနေတာလည်း ပါတာပေါ့။ သူ့အတွက်တော့ ဒါက ဝါသနာတစ်ခုလို ဖြစ်နေပုံရတယ်”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဂျဲရက်၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး အသေးစိတ် ထပ်မံမေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဒဲရက်တို့ မိသားစု နေထိုင်ခဲ့သည့် ခြံဝင်းကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ထိုအိမ်အတွင်းကို သေသေချာချာ ရှာဖွေစစ်ဆေးခဲ့ရာ စည်သွပ်ဗူးများနှင့် အပုပ်အသိုးလွယ်သော အစားအစာ အမြောက်အမြားကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ကေလီသည် ယုန်လှောင်အိမ်ကို ချက်ချင်းပင် သွားရောက်ယူဆောင်ပြီး သူမ အမည်ပေးထားသည့် ‘ဘတ်စ်’ ဆိုသော ယုန်ကလေး၏ လည်ပတ်တွင် ဖဲကြိုးလေးတစ်ခု အမှတ်အသားပြု ချည်နှောင်လိုက်သည်။ လှောင်အိမ်အတွင်း၌ ယုန်စုစုပေါင်း ၇ ကောင် ရှိနေသည်။
“ကေလီ… ပစ္စည်းတွေ စာရင်းမှတ်ရလွယ်အောင် အဲဒီယုန်တွေကို စည်သွပ်ဗူးတွေ ဘေးနားမှာပဲ ထားလိုက်ပါလား”
ကျွန်တော်က စနောက်လိုက်သောအခါ သူမက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ စောင်းစောင်းကြီး ကြည့်ပြီး ယုန်လှောင်အိမ်ကို အစားအစာများနှင့် ဝေးရာနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းထားလိုက်တော့သည်။ ထို့ပြင် ဆန်အိတ်များနှင့် ဆန်ပုံးများအတွင်းရှိ ဆန်အမျိုးအစားမျိုးစုံကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ အချို့မှာ အမည်အမှတ်အသား မပါရှိသော်လည်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဆန်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ရောင်းချခဲ့ဖူးသဖြင့် မည်သည့်ဆန်အမျိုးအစား ဖြစ်ကြောင်း အလွယ်တကူ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။ ရရှိလာသော ပစ္စည်းများအနက် ပလတ်စတစ် ရေဘုံဘီခေါင်းပါသော ရေကန်ကြီး နှစ်ခုကိုပါ ယူဆောင်ခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အခန်းတိုင်းတွင် ထိုကဲ့သို့ ရေကန်တစ်ခုစီ ထားရှိရန် စီမံထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းအားလုံးကို တင်ဆောင်လိုက်သောအခါ ကုန်တင်ကားကြီးမှာ လူစီးထိုင်ခုံများအထိ ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။ ခြံဝင်းတံခါးများကို သေသေချာချာ ပြန်လည်သော့ခတ်ပြီးနောက် မိမိတို့ ခြံဝင်းဆီသို့ ခြေကျင် ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ဝင်းအတွင်းရှိ လူများသည် ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ တံခါးမကြီးကို လုံခြုံစွာ ပိတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် ဦးလေးအော်စကာက အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာရင်း လှမ်းပြောသည်။
“ငါ့တူ… ငါတို့ ခြံစည်းရိုးကို အကာအကွယ် တစ်ထပ်တည်း တည်ဆောက်မယ့်အစား ခြံစည်းရိုး နှစ်ထပ် ကာရံလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ”
“အကြံကောင်းပဲ ဦးလေး။ ကျွန်တော်တို့ နံရံတွေကို အပေါက်ဖောက်ပြီး သံဆကာတွေကို ပိုပြီး ခိုင်ခံ့အောင် ဂဟေဆော် တပ်ဆင်လိုက်ရင် ရနိုင်တယ်” ကျွန်တော်က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဆောက်လုပ်ရေး စီမံကိန်းထဲမှာ ဒါကိုပါ ထည့်သွင်းလိုက်မယ်”
“ဒါနဲ့ လျှောက်လမ်း တည်ဆောက်တာကော ပြီးပြီလား ဦးလေး”
သူက ကျွန်တော်တို့ကို ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုရန် လက်ဟန်ပြသည်။
“ဘယ်ဘက်အခြမ်းက လျှောက်လမ်းကတော့ ပြီးသွားပြီ။ ညာဘက်အခြမ်းကတော့ လှုပ်ခါမနေအောင် ထောက်ကန်ပေးမယ့် သံတုံးအချို့ တပ်ဆင်ဖို့ ကျန်သေးတယ်ဗျ။ တောင်တက်ကြိုးတွေ ချိတ်ဆွဲမယ့် ကိရိယာတွေကိုတော့ တပ်ဆင်ပြီးသွားပြီ။ အကယ်၍ ညသန်းခေါင်အထိ ဆက်လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ညာဘက်အခြမ်းပါ ပြီးစီးနိုင်ပါတယ်”
“မလုပ်ပါနဲ့ ဦးလေး။ ဒီညတော့ အနားယူကြပါဦး။ မနက်ဖြန်မနက်မှ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့။ ကင်းစောင့်မယ့်လူတွေ အင်အားပြည့်ဝနေဖို့ လိုတယ်”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် အလုပ်လုပ်နေသူများ အားလုံး အလုပ်ကို ရပ်နားလိုက်ကြပြီး ကုန်တင်ကားပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို ဝိုင်းဝန်းချပေးကြသည်။ ရင်ကလည်း ရရှိလာသော ပစ္စည်းအားလုံးကို စာရင်းစနစ်တကျ မှတ်တမ်းတင်ပေးပြီး မြေအောက်ခန်းအတွင်း မည်သည့်နေရာတွင် ထားရှိရမည်ကို ကြီးကြပ်ပေးရှာသည်။ ကျွန်တော် လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ညနေ ၄ နာရီ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် အိုလီဗီယာနှင့် အာယာတို့ အိမ်ထဲမှ ကမူးရှူးတိုး ပြေးထွက်လာကြသည်။
“အားလုံးပဲ လာကြပါဦး။ သမ္မတက အရေးပေါ် အမိန့်ပြန်တမ်း ထုတ်ပြန်နေပြန်ပြီ”
ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်ကာ နေရာယူလိုက်ကြသည်။ ရုပ်မြင်သံကြား ဖန်သားပြင်ထက်တွင် ယမန်နေ့က ဝတ်စုံအတိုင်း ဝတ်ဆင်ထားသော သမ္မတကြီးကို ထပ်မံမြင်တွေ့ရသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ယမန်နေ့ကကဲ့သို့ စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်ပြတ်သားသော အမူအရာ ပေါ်လွင်နေသည်။
“ဖိလစ်ပိုင် ပြည်သူပြည်သားအပေါင်းတို့… ကျွန်တော်ကတော့ သမ္မတ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး တကယ့်ကို ဆိုးရွားလှတဲ့ နေ့ရက်တစ်ရက်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြရတယ် မဟုတ်လား။ ဒီမနက်မှာတော့ အရေးပေါ် ဥဩသံတွေကို ပိတ်ပစ်ဖို့ ကျွန်တော် ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်။ အကြောင်းကတော့ ထိုအသံတွေက အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်တွေကို ဆွဲဆောင်နေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိရှိခဲ့ရလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ၎င်းတို့ကို ပိုမိုထိရောက်စွာ တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်ဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ကျွန်တော်တို့ တဖြည်းဖြည်း လေ့လာနေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခြေအနေက အမေရိကန်၊ တရုတ်၊ ကနေဒါနဲ့ ရုရှားနိုင်ငံတို့လို နယ်မြေချင်း ထိစပ်နေတဲ့ နိုင်ငံကြီးတွေထက်စာရင် ကျွန်းနိုင်ငံငယ်လေး ဖြစ်တဲ့အတွက် ပိုပြီး အားသာချက် ရှိပါတယ်”
“ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာတင် ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူအမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းအချို့လည်း အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပါပြီ။ အချို့စခန်းတွေကတော့ အဲဒီ သတ္တဝါတွေရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ အချို့ကတော့ တာဝန်မှ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ စစ်ပြေးတွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက် ရောက်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ မိမိတို့ တာဝန်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ပြည်သူကို ရန်ပြုနေတဲ့ အဲဒီလို လူယုတ်မာတွေကို တွေ့တဲ့နေရာမှာတင် အပြတ်ရှင်းပစ်ကြဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ သူတို့တွေက စစ်ဝတ်စုံကို အရှက်ခွဲနေကြတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ရှင်းပစ်ဖို့ပဲ လိုပါတယ်”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတိမြေ ဖြစ်တဲ့ ဒါဗောင်းမြို့မှာတော့ ခံတပ်တစ်ခုကို သေသေချာချာ တည်ဆောက်ပြီးပြီ ဖြစ်ပြီး နယ်မြေတွေကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျွန်းကြီး သုံးကျွန်းအနက် လူဇွန်ကျွန်းကတော့ အခြေအနေ အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်နေပြီး မင်ဒါနာအိုကျွန်းနဲ့ ဗီဆာယာကျွန်းတို့ကတော့ နောက်မှ လိုက်ပါတယ်။ လူဇွန်ကျွန်းက လူဦးရေ အထူထပ်ဆုံး နေရာဖြစ်ပြီး မြို့အချို့မှာတော့ အခြေအနေ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီလို့ သတင်းရရှိပါတယ်။ အကယ်၍ ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းတွေနဲ့ နီးကပ်တယ်ဆိုရင် ထိုစခန်းတွေဆီမှာ ခိုလှုံကြပါ၊ အကယ်၍ ဝေးကွာလွန်းတယ်ဆိုရင်တော့ မိမိတို့ဘာသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်အောင် နည်းလမ်းရှာပြီး ခုခံကြပါ”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဓိက အရင်းအမြစ် ဖြစ်တဲ့ ရေဆည်တွေကိုတော့ စစ်တပ်က အစွန်းကုန် ကာကွယ်ထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပြည်သူတွေရဲ့ အိမ်တိုင်ရာရောက် ရေပေးဝေမှုကိုတော့ တတ်နိုင်သမျှ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ လျှပ်စစ်မီးကိုမူ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာအချို့မှာသာ ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်ပြီး ဆက်သွယ်ရေး စနစ်တွေအတွက် စွမ်းအင်ကို တတ်နိုင်သမျှ ချွေတာသွားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြည်သူတွေဆီ သတင်းစကားပါးမယ့် အခုလို အမိန့်ပြန်တမ်းတွေကိုတော့ နေ့စဉ် ညနေ ၄ နာရီမှာ တတ်နိုင်သမျှ ဆက်လက်ထုတ်လွှင့်ပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သတင်းထုတ်ပြန်ချက်တွေနဲ့ အသက်ရှင်သန်ရေး လမ်းညွှန်ချက်တွေကိုတော့ အခုထုတ်လွှင့်မှုအပြီး ညသန်းခေါင်အချိန်အထိ ဆက်လက်ပြသပေးသွားမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် အလင်းရောင် ရှိနေသေးတဲ့ အချိန်မှာ မိမိတို့ အလုပ်များကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ကြဖို့ တိုက်တွန်းလိုပါတယ်။ စလောင်းဖုန်း ကိုင်ဆောင်ထားသူများ အနေဖြင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေး နံပါတ်များ ဖြစ်တဲ့ ၀၀၆၃ ၃၃၃ ၂၃၂ ၆၉၀၀ မှသည် ၆၉၀၉ အထိ ဆက်သွယ်ပြီး သတင်းအချက်အလက်များ ပေးပို့နိုင်ပါတယ်။ စစ်တပ်က ဒီကပ်ဘေးကို ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ အစွန်းကုန် ကြိုးစားနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ပူးပေါင်းပါဝင်မှုလည်း လိုအပ်ပါတယ်။ အသက်ပေးသွားခဲ့ကြတဲ့ သူရဲကောင်းတွေကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ကမ္ပည်းတင် ဂုဏ်ပြုသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ လမ်းခရီးကတော့ တကယ့်ကို ဆူးခင်းလမ်း ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း စည်းလုံးညီညွတ်ကြဖို့ လိုပါတယ်။ လောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ အားလုံးပဲ စိတ်ဓာတ်ခိုင်ခိုင်ထားကြပါ”
သမ္မတ၏ မိန့်ခွန်း ထုတ်လွှင့်မှု ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် စိုက်ကြည့်မိကြသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်လွှင့်မှုတုန်းကကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် အားကိုးရာမဲ့ခြင်းမျိုး မရှိတော့ချေ။ လူတိုင်းသည် လက်ရှိအခြေအနေမှန်ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လက်ခံလာကြပြီး အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် စိတ်ဓာတ်ကို ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
“ကြည့်ရတာ အခြေအနေတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးဆိုး အစိုးရကတော့ တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားနေတုန်းပဲပဲ”
“ဟုတ်တယ်ဗျာ။ ကျွန်တော်ကတော့ သမ္မတကြီးတစ်ယောက် မြေအောက်ခံတပ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းပြီး အခြေအနေတွေ ငြိမ်သက်သွားမယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေလိမ့်မယ် အောက်မေ့တာ”
“သူက အဲလိုပြောပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က သူရှိတဲ့နေရာနဲ့ အဝေးကြီးမှာ ရှိနေတာလေ။ ပြီးတော့ လူဇွန်ကျွန်းက အန္တရာယ်အရှိဆုံးဇုန်လို့ သူကိုယ်တိုင် ပြောသွားတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့က အဲဒီဇုန်ထဲမှာ ရောက်နေတာလေ”
“စစ်သားအချို့ တာဝန်က ထွက်ပြေးကုန်ပြီလို့လည်း ပြောသွားသေးတယ်။ ငါတို့ ဘေးနားက ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းကကော အဲလို ဖြစ်နေပြီလား မသိဘူး”
“ဒါကတော့ မသေချာသေးဘူးဗျာ။ အကယ်၍ အဲလိုသာ ဖြစ်နေရင်တော့ စခန်းထဲက လူတွေအကုန်လုံး ဒုက္ခရောက်ကုန်တော့မှာပဲ။ စစ်ပြေးတွေက သူတို့ဘာသာ နယ်မြေတစ်ခု တည်ဆောက်ချင် ဆောက်၊ မဟုတ်ရင်လည်း ပစ္စည်းတွေအကုန် လုယူပြီး လူတွေကို ပစ်ထားခဲ့ကြမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ အဲဒီကိစ္စက ငါတို့အတွက် အဓိက ပြဿနာမဟုတ်သေးပါဘူး”
“တော်သေးတာက ငါတို့မှာ ဒီလို လုံခြုံတဲ့နေရာ ရှိနေလို့ပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ”