အခန်း (၂) ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည့် အခြေအနေ
“စောစောက ကျွန်မတို့ ထမင်းစားနေကျ ဆိုင်ထဲမှာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးသမားတစ်ယောက် အမူအရာ ပျက်နေတာ။ သူတို့အချင်းချင်း အော်ဟစ်နေကြလို့ ရိုးရိုးစကားများနေကြတာပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ လေယာဉ်မှူး ဂျိမ်းစ်က ဝင်ဖျန်ဖြေဖို့ အနားတိုးသွားတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီလူက ဂျိမ်းစ်ပေါ်ကို ရုတ်တရက် အတင်းခုန်အုပ်တော့တာပဲ။ ကံကောင်းလို့ ဂျိမ်းစ်က အင်္ကျီကနေ လှမ်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့တာ။”
သူမက ပြောရင်းနှင့် လက်ထဲက အိတ်ကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒီနောက်... အဲဒီလူက ရုန်းထွက်ပြီး ဂျိမ်းစ်ရဲ့ ညာဘက်လက်မောင်းကို ကောက်ခါငင်ခါ ကိုက်ပစ်လိုက်ရော။ ပြီးတော့မှ ထပြီး အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားလို့ လုံခြုံရေးတွေ နောက်က လိုက်ဖမ်းကြရတယ်။ ဂျိမ်းစ်ရဲ့ လက်မောင်းက သွေးတွေ အများကြီး ထွက်လာလို့ ကျွန်မနဲ့ အဲဒီက နာ့စ်မလေး တတ်နိုင်သလောက် ရှေးဦးသူနာပြုစုနည်းနဲ့ သွေးတိတ်အောင် လုပ်ပေးပြီး ဆေးရုံကို လှမ်းအကြောင်းကြားလိုက်ရတယ်။”
ငါတွေးနေတဲ့ အတိုင်းတော့ မဖြစ်ပါစေနဲ့။
ရင်ထဲမှာ ဗြောင်းဆန်အောင် ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲကနေ အထပ်ထပ် ဆုတောင်းနေမိသည်။ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိပြီး နဖူးစပ်ကနေ ချွေးစေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။
ကေလီ စကားကို ဆက်ပြောသည်။
“နာ့စ်မလေးက လက်မောင်းကို စစ်ဆေးပေးနေတုန်း ကျွန်မ အကိုက်ခံရတဲ့ ဒဏ်ရာကို သေချာကြည့်လိုက်မိတယ်။ သွေးတွေကတော့ အိုင်ထွန်းနေတာပဲ။ သတင်းတွေထဲမှာ ပြသလိုမျိုး အရေပြားအရောင် ပြောင်းသွားတာမျိုးတော့ မရှိသေးဘူး။ အချိန်အတန်ကြာသွားပြီဆိုပေမဲ့ ဒဏ်ရာက အဲဒီလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်မနေသင့်ဘူး။”
သူမ စကားဆုံးသွားသော်လည်း ကျနော့်ရင်ထဲက မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ် ခံစားချက်က ပျောက်မသွားဘဲ ပို၍သာ တိုးလာသည်။ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဂိတ်ပေါက်ဝဆီ မျှော်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အော်စကာက တက်မလာသေးချေ။ ဘယ်ဘက်ခြမ်းက လုံခြုံရေးအခန်းကို လှမ်းကြည့်တော့ ဝန်ထမ်းတွေ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရိုင်ဖယ်သေနတ် ကိုင်ထားသောလူက ရေဒီယိုစကားပြောစက်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အသည်းအသန် လှမ်းပြောနေသည်။ အခြားတစ်ယောက် ဆွဲထားသော ခွေးမှာမူ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပြီး တစ်ခုခုကို အာရုံရနေသကဲ့သို့ ညည်းတွားရင်း လူးလဲနေသည်။
ငါ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အော်စကာဆီ စာလှမ်းပို့လိုက်သည်။
“ဘာတွေ ကြာနေတာလဲ အဘိုးကြီးရဲ့။ မကောင်းတာတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်။ ခင်ဗျားပြောတာ မှန်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။”
သူ့ထံမှ ချက်ချင်း ပြန်စာရောက်လာသည်။
“ငါ့အထင်တော့ ‘Code Zulu Alpha’ စနေပြီ ထင်တယ်။ ဖိုင်တွဲတွေထဲမှာ ငါတို့ ဖတ်ခဲ့ရတာထက် ပိုပြီး ဆိုးဝါးတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။ ငါ အောက်က ဂိတ်ပေါက် စစ်ဆေးရေးနေရာမှာ မိနေတာ။ ဆေးတပ်သားတစ်ယောက်က အဖျားတိုင်းပေးနေတယ်။ အနား ရောက်ခါနီးမှ ရှေ့ကလူတစ်ယောက်ကို တားဆီး စစ်ဆေးနေလို့ ကြာနေတာ။ မင်း ငါ့ကို လာကြိုပေးလို့ ရမလား။”
စာကို ဖတ်ပြီးသည်နှင့် ကေလီ ဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်စကာကို သွားကြိုရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းမည့် အမြန်ဆုံးလမ်း ရှိ၊ မရှိ မေးလိုက်သည်။
“ဒီတံခါးကနေ ဖြတ်သွားလို့ ရပေမဲ့ သူတို့က ရှင်တို့ကို ပေးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်မလည်း အော်စကာကို မမှတ်မိဘူး။”
သူမက ဆိုသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ အကြံတစ်ခု ရသွားသဖြင့် ကျနော့်နောက်ကသာ လိုက်ခဲ့ရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ လုံခြုံရေးများအနားမှ ဖြတ်၍ သန့်စင်ခန်းများရှိရာ လမ်းဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်က အဝါရောင် သတိပေးဆိုင်းဘုတ်ဆီသို့ တည့်တည့်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ‘သတိပြုရန်၊ ကြမ်းပြင် စိုစွတ်သည်’ ဟု ရေးထားသော ဆိုင်းဘုတ်အနား အရောက်တွင် ခြေလှမ်းကို ချော်လဲမည့် ပုံစံမျိုး ပြင်လိုက်ပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လွှဲကန်ကာ လဲကျလိုက်သည်။
ခလုတ်တိုက်သံနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
လုံခြုံရေးများ ကြားလောက်သည်အထိ အသံကို တမင် ခပ်ကျယ်ကျယ် ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အိတ်များကို ကိုင်ထားသော အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကို ကာကွယ်ထားသယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ ကေလီက ကျနော့်အကွက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ပြေးလာသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား ရှင့်။ ဘယ်နား ထိသွားလဲ...”
သူမက စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုရင်း ဆေးသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ ခေါင်းကို စစ်ဆေးပေးနေသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ လူမသိအောင် ခိုးပြုံးနေသောအမူအရာကို ဖျောက်ထားသည်။
လုံခြုံရေးတစ်ယောက်က လျှောက်လာပြီး ကျနော့်ကို စစ်ဆေးသည်။
“သတိထားရမယ်လေ အစ်ကို။ ဒီမှာ သတိပေးဆိုင်းဘုတ် ထောင်ထားတာကို မမြင်ဘူးလား။”
“အားနာလိုက်တာဗျာ။ သန့်စင်ခန်းသွားမလို့ လျှောက်လာရင်း ဖုန်းထဲ စာဝင်လာတာနဲ့ ကြည့်မိသွားလို့။ ဘယ်ရောက်လို့ ရောက်မှန်းကို မသိလိုက်ဘူး။”
ခေါင်းတစ်နေရာကို ကိုင်ရင်း ညည်းညူပြလိုက်သည်။ ပါးစပ်ကနေ တံတွေးအနည်းငယ် စီးကျလာသည်အထိ ပီပြင်အောင် သရုပ်ဆောင်လိုက်သေးသည်။
“ကျွန်မ သေချာ ကြည့်ပေးရမယ်။ ဦးနှောက်လှုပ်ခါတာမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်လို့ အထဲက ဆရာဝန်အခန်းကို ခဏသွားပြီး စစ်ဆေးရအောင်။”
သူမက ယုံကြည်လောက်အောင် ပြောလိုက်သည်။
တော်လိုက်လေခြင်း ဟု စိတ်ထဲကနေ ချီးကျူးမိသည်။ အထဲသို့ တွဲခေါ်သွားခြင်း ခံရချိန်တွင် ရယ်ချင်စိတ်ကို အစွမ်းကုန် အောင့်ထားရသည်။ လုံခြုံရေးက တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးမြန်းလာပါက ပြသရန် ဝန်ထမ်းဧည့်သည်ဖြတ်ပိုင်းတစ်ခုကိုပါ ထုတ်ပေးခဲ့သေးသည်။ ကုတင်ငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် လှဲနေစဉ် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက သူ့နေရာသူ ပြန်သွားသည်။ နာ့စ်မလေးက လာရောက်စစ်ဆေးသော်လည်း ထူးခြားသည့် ဒဏ်ရာမျိုး မတွေ့ရချေ။
“နောက်ခါဆို ပိုပြီး သတိထားရမယ်နော်။”
သူမက ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“ဆရာဝန်က အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့ဖို့ လှမ်းခေါ်နေလို့။ မကေလီ... သူ့ကို ခဏနေရင် အပြင်ကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးပါဦးနော်။ ကျွန်မ စစ်ဆေးရေးဂိတ်ဘက်ကို သွားရဦးမယ်။ ခွင့်ပြုပါဦး။”
နာ့စ်မလေးက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကာ အခြားထွက်ပေါက်တစ်ခုဆီသို့ ထွက်သွားသည်။
သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ဆရာဝန် အရေးပေါ်အိတ်တစ်လုံးကို ယူကာ အခန်းထဲ၌ ရှိသမျှ ပဋိဇီဝဆေးများ၊ လိမ်းဆေးများ၊ ပတ်တီးများ၊ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးများနှင့် အယ်လ်ကိုဟောပုလင်း အချို့ကို အိတ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆရာဝန် ကုတ်အင်္ကျီအဖြူတစ်ထည်နှင့် နားကြပ်ကို ကောက်စွပ်လိုက်ရာ ကေလီက ဇဝေဇဝါမျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ရှင့်သူငယ်ချင်းကို သွားကြိုရုံတင် မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။”
ကျနော့် သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ မျက်လုံးချင်း တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အခု ချက်ချင်း အဆိုးဆုံးအခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်။ အသေးစိတ်ကို ရှင်းပြဖို့ အချိန်မရှိသေးဘူး။ ငါ သိထားရသလောက်တော့ သတင်းအချို့နဲ့ အစီရင်ခံစာအချို့ ကြားဖူးရုံပဲ ရှိသေးတာ။ ငါ့အထင်တွေ မှားပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်။ တကယ်လို့သာ မှန်နေခဲ့ရင် ငါတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရမယ်။ မြန်မြန်လုပ်။”
နာ့စ်မလေး ထွက်သွားသော လှေကားထစ်များရှိရာဆီသို့ ဦးတည်ကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ အောက်ထပ်တွင် လူစုလူဝေးကို စစ်ဆေးနေကြသည်ကို မြင်နေရသည်။
“မင်းမိသားစုတွေ ဒီမှာ ရှိလား။”ကျနော် လမ်းလျှောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“နေ... နေပါဦး။ ကျွန်မ ခေါင်းထဲ ရှုပ်ကုန်ပြီ။ ရှင် ပြောနေတာကြီးက ကြောက်စရာကြီး။”
သူမက ကျနော် နောက်ကနေ အပြေးလိုက်ရင်း အော်ပြောသည်။
“သူတို့ကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခိုင်းထား...”
ကျနော်စကားကို သူမက ဖြတ်ပြောသည်။
“အိမ်မှာ ညီမလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ မိဘတွေက ခရီးသွားနေကြတယ်။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး။”
လှေကားထိပ် တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ကျနော်တို့ ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ကြသည်။ သူမက မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ ဖုန်းက တုန်ခါလာတော့သည်။
ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ငိုသံပါသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မမကေလီ... ဘုရားရေ... မမ ဘယ်မှာလဲ။ လမ်းထဲက လေလွင့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်က မစ္စစ်တန်ကို ဝင်တိုက်ခိုက်လို့။ သူ့လည်ပင်းကို ကိုက်ပစ်လိုက်တာ သွေးတွေလည်း အများကြီး ထွက်နေတယ်။ အဲဒီလူက မစ္စစ်တန်ကို အတင်း ဝါးစားနေလို့ ညီမလေး ရဲတွေကို လှမ်းခေါ်လိုက်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရဲတွေ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ မစ္စစ်တန်က သေသွားပြီ။ ဘုရားရေ... မမ အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့ပါတော့။”
“နေ... နေပါဦး... ဘာဖြစ်တာလဲ။ စိတ်ကို လျှော့ပြီး ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ သေသေချာချာ ပြန်ပြောပါဦး။”
သူမက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ပြောသမျှ စကားလုံးတိုင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျနော် သူမကို တားလိုက်ပြီး မှာရတော့သည်။
“သူ့ကို တံခါးတွေ အကုန်ပိတ်ထားဖို့ ပြောလိုက်။ ငါတို့ကလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ တံခါးမဖွင့်ပေးနဲ့လို့။ အဝတ်အစား၊ အစားအသောက်၊ ရေနဲ့ ဆေးဝါးတွေကို အိတ်ထဲ ထည့်ခိုင်းထားလိုက်။ ငါတို့ကို စောင့်နေရင်း ကာကွယ်ဖို့ လက်နက်တစ်ခုခု ရှာထားခိုင်း။ အပြင်မှာ အခြေအနေက ပိုဆိုးနေလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ အိမ်က ဟိုတစ်ခါ ငါတို့ ဒုံးပျံပုံစံတူ လုပ်ခဲ့တဲ့ အိမ်ပဲမလား။”
“ဟုတ်... ဟုတ်တယ်၊ ဘူလာကန် အရပ်က အိမ်ပဲ။”
သူမက ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆိုသည်။ စကားအဆုံးတွင် သူမက ငါ့ကို လေးနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒါက စောစောက ဂျိမ်းစ် ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား။ ငါ ထင်နေတဲ့ အတိုင်းပဲလား။”
သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ကြည်သော အမူအရာ ပြောင်းလဲလာသည်။ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်အချို့ ဝိုင်းနေသော်လည်း စူးရှသော အကြည့်ကို မြင်နိုင်သည်၊၊
အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတာပဲ။
စိတ်ထဲကနေ ကျိတ်၍ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ရူးချင်စရာကောင်းမှန်း သိပေမဲ့ မင်း ညီမလေးဆီ ချက်ချင်း သွားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အော်စကာကို အရင် ဝင်ကြိုရမယ်၊ ပြီးရင် မင်းအိမ်ကို တန်းသွားကြတာပေါ့။ ငါ ကတိပေးတယ်။”
သူမက ကျနော်ကို ကြည့်ပြီး ပြန်ပြောသည်။
“ရပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မမှာလည်း ချက်ချင်း သွားဖို့ ကားမရှိဘူး။ ဒီကို တက္ကစီနဲ့ လာခဲ့တာ။”
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမက ညီမဖြစ်သူကို ကျနော်မှာလိုက်သည့်အတိုင်း ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ပြောတော့သည်။ မြေညီထပ်သို့ လျှောက်လာစဉ် လူအုပ်ထဲတွင် အော်စကာကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် စာပို့လိုက်သည်။
“မြင်ပြီ၊ ဘာလို့ ကြာနေတာလဲ။ လှေကားနားက I-15 နေရာကို ကြည့်လိုက်။ ငါ ဆရာဝန်ကုတ်အင်္ကျီအဖြူ ဝတ်ထားတယ်၊ ဘေးမှာ လေယာဉ်မယ်တစ်ယောက် ပါတယ်၊၊”
သူ့ခေါင်းက ဝေ့ဝဲရှာဖွေလာပြီး ကျနော်ဘက်သို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်။ ထို့နောက် ဖုန်းကို နှိပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ကျနော်ဖုန်း တုန်ခါလာသည်။
“ကောင်လေး... အဲဒါ ခရန်ဘယ်ရီသီး အထုပ်လား။ ‘ပရောဂျက် အချိုပွဲ’ စကြစို့။”
ကျနော် အလေးပြုသည့် ပုံစံငယ် လုပ်ပြလိုက်ပြီး သူတို့လူအုပ်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဗိုလ်မှူးကြီး အော်စကာ ဂွတ်ဒ်မန်းကို လာရှာတာပါ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးဖို့ လိုပါတယ်။”
သူ ထရပ်ပြီး လျှောက်လာစဉ် လုံခြုံရေးအချို့က ကျနော်ရှေ့တွင် လက်တားကာ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ ကျနော် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကေလီက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“သူက စိန့်လုခ် ဆေးရုံက ဒေါက်တာ အီရှီယာမား ပါ။ လုံခြုံရေးအရာရှိချုပ်က မစ္စတာ ဂွတ်ဒ်မန်းကို လာခေါ်ဖို့ ကျွန်မကို လမ်းပြအဖြစ် ထည့်ပေးလိုက်တာပါ။”
“ဗိုလ်မှူးကြီးလို့ ခေါ်ရတယ် ကောင်မလေးရဲ့။ အဆင့်မရှိတဲ့ ကောင်တွေက ငါ့ကို ပေးမဖြတ်တာ အံ့သြလို့ မဆုံးဘူး။ သူတို့ အထက်လူကြီးကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဒီတာဝန်ကနေ ချက်ချင်း ဖယ်ရှားခိုင်းရမယ်။”
အော်စကာက ကြားဖြတ်၍ ဝင်ပြောသည်။
သူ့၏ လွန်ကဲလှသော သရုပ်ဆောင်ကွက်ကြောင့် မျက်လုံးကို အပေါ်ပင့်ကြည့်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း ကေလီက စကားကို ဆက်ထိန်းပေးသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် ဗိုလ်မှူးကြီး ဂွတ်ဒ်မန်း။ အခု ဆေးထိုးရမယ့် အချိန် ရောက်နေပြီလို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား။”
အော်စကာက ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သဘောကျသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
“မှန်တာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ အင်ဆူလင်ပုလင်း ကွဲသွားလို့ ဆေးခန်း ဒါမှမဟုတ် ဆေးရုံကို မြန်မြန်သွားရမယ်။ အခုတောင် ခေါင်းတွေ မူးလာပြီ။”
သူက လက်ထဲက အိတ်အသေးလေးကို မြှောက်ပြလိုက်ရာ ဆေးဝါးနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။ အိတ်ကို အသာအယာ လှုပ်ခါလိုက်သောအခါ ပုလင်းချင်း ထိခတ်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုံခြုံရေးများက ဒွိဟဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေစဉ် ကျနော်က လက်ထဲက အိတ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီထဲက လက်တစ်ဆုပ်စာလောက် ယူစားလိုက်ပါဦး ဗိုလ်မှူးကြီး။ သကြားဓာတ်ကို ခတ္တထိန်းပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့က ဆက်ပြီး တားနေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အထက်အရာရှိကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက်ရလိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော်လုံခြုံရေးနှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ခဏအကြာတွင် သူတို့က ယုံကြည်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ပေးသွားတော့သည်။
ကျွန်တော်တို့ လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့ကြပြီး တံခါးပိတ်သွားသည့် အခါမှသာ အားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။
“ထင်ထားတာထက် ပိုအဆင်ပြေသွားတာပဲ။ အဲဒီလုံခြုံရေးတွေ ဘာမှ ဆက်မလုပ်လို့ တော်သေးတယ်။”
ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
“ဟားဟား... ဒါကြောင့် ဒီနိုင်ငံကို ငါ သဘောကျတာပေါ့။ လုံခြုံရေး တာဝန်ယူထားတဲ့လူတွေက သိပ်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မရှိကြဘူး။ တချို့ဆို ပြဿနာ မတက်ချင်ကြဘူးလေ။ ငါ့ရာထူးကို ထုတ်ပြလိုက်တာနဲ့ ရေစိုနေတဲ့ ခွေးပေါက်လေးတွေလို ငြိမ်ကုပ်သွားကြတာပဲ။”
အော်စကာက လက်ထဲက အသီးများကို ဝါးရင်း ပြောသည်။
“ဒါနဲ့ ဒီက အလှချောလေးက ဘယ်သူလဲ။ မင်းရဲ့ ရည်းစားလား။”
အော်စကာက ကျွန်တော်ဘက်သို့ တိုးကပ်ကာ မျက်ခုံးပင့်ရင်း စနောက်သည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဟို... ဟုတ်... ဟုတ်ပါဘူး... သူက...”
ကျွန်တော် စကားတွေ ထစ်ကုန်သည်။ အော်စကာတစ်ယောက် ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် စနောက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ ရည်းစားမထားခဲ့ဖူးသည်ကို သိလျက်နှင့် လူအမျိုးမျိုးနှင့် အမြဲ လှမ်းစပ်ပေးနေကျ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ကေလီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရသဖြင့် သူမ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းနေမိသည်။
သို့သော် အော်စကာက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။
“စကိုင်းမှာ ရည်းစားရှိတယ်ဆိုရင် ငါ ပိုအံ့သြမိမှာ။ ငါ သူ့ကို သိလာတဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက် တစ်ခါမှ ချိန်းတွေ့တာ မမြင်ဖူးဘူး။ အလားအလာရှိတဲ့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရင်လည်း အမြဲ ငြင်းနေတာ။ တစ်နေ့ကျရင် ဘုန်းကြီးဝတ်သွားမလားလို့ တောင် စိုးရိမ်နေရတာ။”
“ဟုတ်လား... အကျင့်က မပြောင်းသေးဘူးပေါ့။”
ကေလီက ရှေ့ကနေ လျှောက်ရင်း ကျောခိုင်းလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းလည်း အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျွန်တော်က ပြန်ချေပလိုက်ရာ သူမက ကျွန်တော်လက်မောင်းကို အသာအယာ ထိုးလိုက်သည်။
ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းနေစဉ် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
“မင်း ဘက်တီကို ယူလာခဲ့လား။”
အော်စကာက မေးသည်။
“ဘက်တီလား... ဟို SUV ကားကြီးလား။ ပါတာပေါ့။”
ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
“မိုက်တယ်... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ...”
အော်စကာက မင်းသားတစ်ယောက်၏ လေယူလေသိမ်းအတိုင်း လိုက်လုပ်ပြနေသည်။
တကယ် ကြည့်ရဆိုးတာပဲ။
စိတ်ထဲကနေ ညည်းတွားရင်း နဖူးကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် ကေလီ၏ အိမ်သို့ အရင်သွားမည့် အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြလိုက်ရာ သူက ကေလီ၏ အကြောင်းကို ပြန်ပြောပြရမည်ဆိုသော ကတိဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိသလို ငြင်းခုံနေရမည့် အချိန်လည်း မဟုတ်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်လက်ခံပြီး ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
ဆရာဝန်အခန်းနားသို့ ရောက်ခါနီးတွင် မျက်လုံးထောင့်ကနေ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး အခန်းထဲမှ လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုလူက လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အပြာရောင် ဝန်ထမ်းဝတ်စုံ အပေါ်ပိုင်းတွင် သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ သွေးညှော်များ စီးကျနေသည်။ ထို့နောက် သူ ထွက်လာခဲ့သော တံခါးဆီမှ ကျယ်လောင်သော တိုက်ခတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လုံခြုံရေးနှစ်ယောက် ရှိရာ အခြားထွက်ပေါက်ဆီသို့ ထိုလူက အသည်းအသန် ပြေးသွားတော့သည်။
“အား...”
ထိုလူ ဖြတ်ပြေးသွားသည့် နေရာမှ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...
ဘုရားရေ စိတ်ထဲကနေ ဟစ်အော်လိုက်မိသည်။ အော်သံများနှင့်အတူ သေနတ်သံအချို့ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုရုတ်တရက် အခြေအနေကြောင့် ကျွန်တော်တို့အားလုံး တောင့်တင်းသွားကြစဉ် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး အခန်းတံခါးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြန်သည်။
လူတစ်ယောက်... မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးချင်းချင်းနီကာ မှတ်မိရက်စရာ မရှိတော့ဘဲ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ လက်ချောင်းများ ကွေးကောက်လျက် ကျွန်တော်တို့ရှိရာဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။
သူ အနားသို့ ကပ်လာစဉ် နောက်ကနေ ကျယ်လောင်သော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဝပ်လိုက်ကြ...”