အခန်း (၁၉)။ နယ်မြေစူးစမ်းခြင်းနှင့် တာဝန်ခွဲဝေမှု ဇယား

ကျွန်တော်နှင့် ရင်တို့ သေသေချာချာ တိုင်ပင်ပြီးနောက် လူတိုင်းအတွက် လုပ်ငန်းတာဝန်များကို အောက်ပါအတိုင်း ခွဲဝေ သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။

ပထမဆုံးအဖွဲ့မှာ နယ်မြေစူးစမ်းရေးအဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ ဤအဖွဲ့တွင် ကျွန်တော်၊ ဂျဲရက်၊ ကေလီ၊ ဒေါင့်စ်နှင့် မာ့ခ်တို့ ပါဝင်ကြသည်။ တကယ်တော့ ရာဆယ်ကိုပါ ခေါ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း သူ့အဖေ ဇီဒရစ်က ဆောက်လုပ်ရေးဘက်တွင် ပစ္စည်းသယ်ပိုးရန် လူအင်အား လိုအပ်နေသဖြင့် ချန်ထားခဲ့ရသည်။ ကျန်ရှိသည့် အလုပ်သမား နှစ်ယောက်ကိုမူ အိမ်တွင်ပင် နေစေခဲ့ပြီး လူးဝစ်မှာမူ စိတ်ချရသူမဟုတ်သဖြင့် အပြင်သို့ ခေါ်မသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒုတိယအဖွဲ့မှာ ခြံစည်းရိုးလျှောက်လမ်း တည်ဆောက်ရေးအဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ ဤအဖွဲ့ကို ဦးလေးဇီဒရစ်က ဦးဆောင်ပြီး အာနယ်၊ ဂျို၊ ရာဆယ်၊ အီယန်နှင့် စတန်လေတို့က ကူညီကြရမည်။ ဇီဒရစ်သည် စတန်လေနှင့်အတူ ဆောက်လုပ်ရေး ပုံစံကြမ်းကို စတင်ရေးဆွဲမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသူများကမူ လုပ်အားစိုက်ထုတ်ရမည့် အလုပ်ကြမ်းများကို ဝိုင်းဝန်းလုပ်ဆောင်ကြရလိမ့်မည်။

တတိယအဖွဲ့မှာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ ဦးလေးအော်စကာ၊ ကွန်ရက်၊ ရင်နှင့် ဦးလေးဇာဒွန်တို့ကို တာဝန်ပေးထားသည်။ ၎င်းတို့၏ အဓိက တာဝန်မှာ ဝင်းအတွင်းရှိ မော်တော်ယာဉ်များ၊ စီစီတီဗွီကင်မရာများ၊ မီးရောင်များ၊ မီးစက်များ၊ ရေစစ်စနစ်များနှင့် ရေစုပ်စက်များ အားလုံး ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် ဖြစ်သည်။ ဦးလေးအော်စကာက ကွယ်လွန်သူ ဇနီးဖြစ်သူ အသုံးပြုခဲ့သည့် လျှပ်စစ်ဝှီးချဲကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး ဘက်ထရီအသစ်များ လဲလှယ်ကာ ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်အောင် မွမ်းမံနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေသည်။ ဦးလေးဇာဒွန်မှာမူ ယခင်က ကုန်တင်ကားမောင်းသမား ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး လုပ်ငန်းခွင်တွင် စက်ပြင်ပညာကိုပါ တတ်မြောက်ထားသူဖြစ်သဖြင့် မော်တော်ယာဉ်များကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးရန် တာဝန်ယူလိုက်သည်။ ကွန်ရက်သည် စက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် စက်ပစ္စည်းကိရိယာများကို စစ်ဆေးရန် တာဝန်ကျပြီး ရင်ကမူ ဝင်လာသမျှနှင့် ထွက်သွားသမျှ ရိက္ခာပစ္စည်းအားလုံးကို မှတ်တမ်းစာအုပ်ဖြင့် စနစ်တကျ စာရင်းရေးသွင်းရမည် ဖြစ်သည်။

စတုတ္ထအဖွဲ့မှာ အိမ်မှုကိစ္စအဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ ဤအဖွဲ့ကို အဒေါ်ရှရွန်က ဦးဆောင်ပြီး ချာလင်း၊ ဗန်ဂျီ၊ မာနီလင်၊ အဲလစ်၊ ခရစ္စတင်း၊ အိုလီဗီယာ၊ အန်လင်နှင့် နိုရာတို့ ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကလေးထိန်းခြင်း၊ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ခြင်း၊ ချက်ပြုတ်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ အဝတ်လျှော်ခြင်းနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို အစာကျွေးခြင်း စသည့် အိမ်မှုကိစ္စအဝဝကို လုပ်ဆောင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။ အလုပ်အမျိုးအစား များပြားလှသဖြင့် တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ကျွမ်းကျင်မှုအလိုက် သေသေချာချာ ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။

ပဉ္စမအဖွဲ့မှာ ကလေးများ၏ အနားယူချိန် ဖြစ်သည်။ အာယာ၊ အစ်ဇီ၊ ကင်မီနှင့် ကလီယိုတို့ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့သည် အဒေါ်ရှရွန်၊ ချာလင်း၊ ဗန်ဂျီနှင့် မာနီလင်တို့၏ သမီးငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ စာရင်းတွင် အနားယူချိန်ဟု ရေးထားသော်လည်း ကလေးများသည် မိခင်ဖြစ်သူများ၏ အနားတွင် ရှိနေကြမည်ဖြစ်ပြီး မိခင်များ၏ အလုပ်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး သက်သာစေရန် တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးကြလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးအဖွဲ့မှာ ကင်းစောင့်အဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ လူးဝစ်၊ နီကိုးလ်၊ အလစ်ရှာ၊ ကန်တို့နှင့်အတူ ဇုစ်၊ ပီးနတ်တို့ ပါဝင်သည်။ လူးဝစ်၊ နီကိုးလ်၊ အလစ်ရှာနှင့် ဇုစ်တို့သည် ကျီအိမ်အမိုးပေါ်တွင် ကင်းစောင့်ကြရမည် ဖြစ်ပြီး လူးဝစ်ကိုမူ သေနတ်တစ်လက် ထုတ်ပေးထားခဲ့သည်။ ကန်နှင့် ပီးနတ်တို့ကမူ စီစီတီဗွီကင်မရာများကို စောင့်ကြည့်ရမည်ဖြစ်ပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် ဒရုန်းလွှတ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်သည် ရေးဆွဲပြီးသား စာရင်းကို ကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို စီမံကိန်းအသေးစိတ်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် နယ်မြေစူးစမ်းရေးအဖွဲ့သည် ကျွန်တော့်နောက်မှ လိုက်လာခဲ့ကြပြီး ကျန်ရှိသူများကလည်း မိမိတို့ တာဝန်ကျရာ နေရာအသီးသီးသို့ လူစုခွဲသွားကြတော့သည်။

“ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ကြ၊ အရင်ဆုံး ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ ပြင်ရအောင်”

ကျွန်တော်က လှမ်းပြောလိုက်သည်။ ဒေါင့်စ်နှင့် မာ့ခ်တို့သည် ကျွန်တော့်နောက်သို့ လိုက်လာစဉ်က စွပ်ကျယ်လက်ပြတ်၊ ဘောင်းဘီတိုနှင့် ညှပ်ဖိနပ်များကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ကေလီနှင့် ဂျဲရက်တို့တွင်မူ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖုံးကွယ်နိုင်မည့် အဝတ်အစားများ ရှိနေသော်လည်း အန္တရာယ်ကို အတားအဆီးပြုနိုင်လောက်အောင် ထူထဲခြင်း မရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် စောစောက ဖုတ်ကောင်အလောင်းမှ ချွတ်ယူလာသည့် သံခေါင်းပါ ဝပ်ခ်ဘွတ်ဖိနပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဂျဲရက်က ထိုဖိနပ်ကို စီးရန် သဘောမတူသော်လည်း မာ့ခ်နှင့် အတော်အဆင်ပြေနေသဖြင့် မာ့ခ်ကပဲ ယူစီးလိုက်တော့သည်။ ကျန်ရှိသူများအတွက်မူ လမ်းမပေါ်ရှိ ဖန်ကွဲစများနှင့် ခြေဖဝါးကို ထိုးဖောက်နိုင်မည့် အချွန်အတက်များရန်မှ ကာကွယ်နိုင်ရန် သာမန် စစ်ဖိနပ်အချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့ကို ဖိနပ်များ လဲလှယ်ပေးပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်သည့်အခါ ဝတ်ဆင်ရမည့် အဝတ်အစားများနှင့် ပတ်သက်၍ အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းနဲ့ သွက်လက်ပေါ့ပါးမှုက မျှတနေဖို့ လိုတယ်။ အရေပြားကို တတ်နိုင်သမျှ လုံလုံခြုံခြုံ ဖုံးအုပ်နိုင်မယ့် အဝတ်အစားမျိုး ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်ကြပါ။ ဦးထုပ် သို့မဟုတ် ခေါင်းဆောင်းတွေ ဆောင်းမယ်ဆိုရင်လည်း မျက်စိအမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့စေမယ့်အရာတွေကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ်”

ထို့နောက် မနေ့က ဝယ်ယူခဲ့သော မော်တော်ဆိုင်ကယ်စီးသမားသုံး လက်အိတ်များ၊ ဒူးကာများ၊ တောင်ဆစ်ကာများ၊ ပုခုံးကာများနှင့် အကာအကွယ် အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။ အဖွဲ့သားများ အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီး ပြန်ထွက်လာကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဘေးက ကြည့်နေသည့် ရာဆယ်နှင့် လူးဝစ်တို့၏ မျက်ဝန်းတွင် အားကျမနာလိုစိတ်များ လျှံထွက်နေတော့သည်။ ဒေါင့်စ်နှင့် မာ့ခ်တို့က ဓားမနှင့် တူကြီးကို အဆင်သင့် ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ဂျဲရက်က ေဂလောက် ၁၉ ပစ္စတို၊ ကေလီက M70 ရိုင်ဖယ်နှင့် ဘီရက်တာ M9 ပစ္စတိုတို့ကို အသီးသီး တပ်ဆင်ထားကြသည်။ ကျွန်တော်က ဂျဲရက်၏ လက်ထဲသို့ ကတုတ်ကျင်းတိုက်ခိုက်ရေးဓား (Trench knife) တစ်လက် လှမ်းပစ်ပေးလိုက်ပြီး မိမိအတွက်မူ ပုံမှန်ကိုင်ဆောင်နေကျ လက်နက်များကိုသာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းအချို့ ထည့်ထားသည့် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကိုပါ အပိုယူဆောင်ခဲ့သည်။

“သေနတ်တွေကို အိတ်ထဲ သေသေချာချာ ထည့်ထားကြပြီး လက်နက်တွေကိုလည်း အိမ်ထဲမှာပဲ ထားကြပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်အချိန်မဆို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်နိုင်တဲ့ အနေအထားမျိုးတော့ ပြင်ထားကြ။ ကျွန်တော် အရှေ့ကနေ ဦးဆောင်မယ်”

ကျွန်တော်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ခြံဝင်းတံခါးမကြီးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့သည် လမ်း၏ ညာဘက်အခြမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြပြီး မီတာအနည်းငယ်မျှ အကွာတွင် ဘယ်ဘက်ရှိ အနီရောင် တံခါးငယ်လေးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ နေသန်နှင့် သူ့မိသားစု အပါအဝင် အခြားသော ဒေသခံများ နေထိုင်ကြသည့် နေရာ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် သီးခြားခွဲထုတ်ထားသည့် အခန်းတွဲများ၌ အခြားမိသားစု သုံးစုလည်း မှီတင်းနေထိုင်ကြသည်။ တံခါးငယ်လေးအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ညာဘက်တွင် ရှည်လျားသော နံရံကြီးတစ်ခုကို မြင်ရပြီး ဘယ်ဘက်တွင်မူ အခန်းတွဲများ၏ တံခါးများကို စီတန်းလျက် တွေ့ရလိမ့်မည်။ လမ်း၏ အဆုံးတွင် တိရစ္ဆာန်လှောင်အိမ်တစ်ခု ရှိပြီး လမ်းအလယ်တွင်မူ အဝတ်လှန်းရန် ဆွဲထားသော သံကြိုးတစ်ချောင်း ရှိနေသည်။

ကျွန်တော်က ဂျဲရက်နှင့် ဒေါင့်စ်ကို တံခါးဝတွင် ကင်းစောင့်ခိုင်းလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသည့် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ကမူ အတွင်းသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ပထမဆုံး အခန်းတံခါးကို ခေါက်ကာ ခဏ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ တစ်မိနစ်ခန့် ကြာသော်လည်း ဘာသံမှ မကြားရသဖြင့် ထပ်မံခေါက်လိုက်သည်။

“လူရှိလားဗျို့… ဘယ်သူရှိလဲ”

ကျွန်တော် အော်မေးလိုက်သော်လည်း အထဲမှ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ဘေးနားရှိ ကေလီနှင့် မာ့ခ်တို့မှာ တင်းမာ သတိထားနေကြသည်။ ကျွန်တော်က ခါးကြားမှ ပိုက်ဆံအိတ်ငယ်နှင့် တူသော သားရေအိတ်လေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဘေးက လူနှစ်ယောက်က အံ့သြတကြီး ကြည့်လာကြသည်။ အိတ်ထဲမှ ကိရိယာ နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သော့ခလောက်အတွင်းသို့ ထည့်၍ အသာအယာ လှည့်လိုက်ရာ စက်သံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂျဲရက်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကာ သဘောကျသည့် အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါပြပြီး ကျွန်တော်က ကိရိယာများကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ော့ပွင့်သွားသည်နှင့် သော့ပွင့်သံလေး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော်က လက်နက်ကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ အနောက်က လူနှစ်ယောက်လည်း လိုက်လံပြင်ဆင်ကြသည်။ တံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ မည်သူမျှ ရှိမနေချေ။ အပြင်ဘက် တံခါးမကြီးကို သော့ခတ်ထားသော်လည်း ကျန်ရှိသည့် အခန်းများကိုမူ သော့ခတ်ထားခြင်း မရှိပေ။ အခန်းအားလုံးကို သေသေချာချာ လိုက်လံစစ်ဆေးပြီးနောက် ဤနေရာတွင် နေထိုင်သည့် မိသားစုမှာ မကြာသေးမီကပင် ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်က အမှတ်အသားပြုလုပ်သည့် ဖောင်တိန်ကို ယူကာ အပြင်တံခါး၏ အထက်တွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်သည်။ စက်ဝိုင်းတစ်ခုအတွင်း၌ လေးထောင့်ကွက်တစ်ခု ဆွဲပြီး ထိုလေးထောင့်ကွက်အတွင်း ကန့်လန့်ဖြတ် မျဉ်းသုံးကြောင်း ဆွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တံခါးကို ပြန်လည်သော့ခတ်ပြီး နောက်တစ်ခန်းသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

“အဲဒီ အမှတ်အသားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ကေလီက ကန့်လန့်ဖြတ် အမှတ်အသားကို လက်ညှိုးထိုးရင်း မေးသည်။

“အော်… ဒါက ကျွန်တော် အရင်က ခဏခဏ ကစားလေ့ရှိတဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုထဲက အမှတ်အသားစနစ်ကို အတုယူထားတာပါ”

“ဟုတ်ပါပြီ… ငါလည်း ဘာလို့ မေးမိပါလိမ့်” ကေလီက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ဆိုသည်။

ကျန်ရှိသည့် အခန်းများကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဆက်လက်စစ်ဆေးခဲ့ရာ ဘာထူးခြားမှုမျှ မရှိချေ။ ကျွန်တော်က မိမိတွင် ပါလာသော သော့ခလောက်အသစ်ဖြင့် တံခါးကို သေသေချာချာ ခတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် နေရာတစ်ခုသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

“နောက်ကျရင် အဲဒီ သော့ဖွင့်တဲ့ ပညာကို ငါ့ကိုလည်း သင်ပေးဦးနော်” ဂျဲရက်က လှမ်းပြောသည်။

“စစ်ပညာသင်တန်း (ROTC) တုန်းက သူများအိမ်ကို ခိုးမဝင်ရဘူးလို့ မသင်ပေးလိုက်ဘူးလား” ကျွန်တော်က ပြန်လည် နောက်ပြောင်လိုက်ရာ ဂျဲရက်က ရယ်မောရင်း သီးသွားသဖြင့် ဘေးကလူများပါ လိုက်လံရယ်မောကြတော့သည်။

ပထမဆုံး ဘတ်စကတ်ဘောကွင်းသို့ မရောက်မီ လမ်း၏ ဘယ်ဘက်အခြမ်းတွင် ခြံဝင်းကြီး သုံးခုနှင့် ကျောက်ခဲလမ်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုလမ်းသည် ရေပြင်အထက်တွင် သစ်သားတိုင်များဖြင့် ထောက်ကန်ထားသည့် အိမ်လေးလုံးဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ ထိုခြံဝင်းကြီးများအနက် တစ်ခုတွင် နှစ်ထပ်အိမ်တစ်လုံးနှင့် မိသားစုတစ်စုသာ နေထိုင်ပြီး ကျန်ရှိသည့် ခြံဝင်းနှစ်ခုမှာမူ နံရံတစ်ခုတည်းကို မျှဝေသုံးစွဲကာ တံခါးငယ်လေးတစ်ခုဖြင့် ဆက်သွယ်ထားကြသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ ခြံဝင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သေးငယ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ယခင်က မိသားစု အများအပြား နေထိုင်ခဲ့ကြဖူးပြီး စုစုပေါင်း အိမ်ခြေ တစ်ဆယ့်နှစ်လုံးခန့် ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ပထမဆုံးအိမ်ကဲ့သို့ တစ်တန်းတည်း စီတန်းနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် ဤနေရာသည် မနေ့က ကန် ဒရုန်းလွှတ်၍ အကဲခတ်စဉ် မီးလင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည့် နေရာများအနက် တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

လမ်း၏ ညာဘက်အခြမ်း၊ ကျွန်တော်တို့ ခြံစည်းရိုးနှင့် ကပ်လျက်တွင်မူ စိမ့်မြေတောကဲ့သို့ နေရာတစ်ခု ရှိပြီး အလယ်တွင် သစ်သားအိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ထိုအိမ်သို့ သွားရန် သစ်သားတံတားငယ်လေးတစ်ခု တည်ဆောက်ထားသည်။ ၎င်းနှင့် ကပ်လျက်တွင်မူ ကျွန်တော်တို့ ခြံဝင်း၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့် ကျယ်ဝန်းသည့် သံတိုသံစ အရောင်းဆိုင်ဟောင်းတစ်ခု ရှိပြီး ယခင်က သံတိုသံစများကို စုဆောင်းကာ အခြားတစ်နေရာတွင် ပြန်လည်ရောင်းချသည့် နေရာ ဖြစ်ပုံရသည်။ ထိုနေရာတွင် လုပ်ငန်းခွင် နေရာတစ်ခုနှင့် သစ်သားတဲအိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးသာ ရှိသည်။

ကျွန်တော်တို့သည် ပထမဆုံး ခြံဝင်းတံခါးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ကြရာ အိမ်မှာ လူသူကင်းမဲ့နေရုံမျှမက ၎င်းတို့ပိုင်ဆိုင်သည့် မော်တော်ယာဉ် နှစ်စီးလုံးလည်း မရှိတော့ချေ။ အတွင်းရှိ လှောင်အိမ်တစ်ခုထဲတွင်မူ စွန့်ပစ်ထားခဲ့ပုံရသည့် ကြောင်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် ကေလီက ထိုကြောင်ကလေးနှင့် ကြောင်စာအချို့ကို ယူဆောင်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အမြန် ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်တော်က ထိုနေရာတွင် အမှတ်အသားပြုလုပ်ရင်း ကေလီ ပြန်လာသည်အထိ ခဏ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ပြီးနောက် သစ်သားအိမ်ငယ်လေးဆီသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ခါးတွင် ချိတ်ထားသည့် အော်ကီစကားပြောစက်ဆီမှ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟေ့… စကိုင်း။ ဒါ ကန်ပါ။ အသံစမ်းသပ်ခြင်း… အသံစမ်းသပ်ခြင်း…”

“ကြားရတယ် ကန်။ ဒါ စကိုင်းပါ။ အဲဒီဘက်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”

“ဒီစကားပြောစက်က တော်တော်မိုက်တာပဲဗျာ။ အထူးကွန်မန်ဒိုအဖွဲ့တွေကျနေတာပဲ။ ဦးလေးအော်စကာက သူ့ဇနီးရဲ့ ဝှီးချဲကို ပြင်လို့ပြီးသွားပြီဗျ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အဲဒီ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝှီးချဲမှာပဲ လွှဲပြောင်းတပ်ဆင်ဖို့ အကြံပြုလိုက်တယ်။ ဟို ဝှီးချဲအဟောင်းရဲ့ ကိုယ်ထည်ကြီးက ကြည့်ရတာ နည်းနည်း ကြောက်စရာကြီးမို့လို့”

“ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုင်းကို အရေးပေါ်အခြေအနေတွေအတွက်ပဲ သီးသန့် ချန်ထားရအောင် ဟုတ်ပြီလား”

“အော်… ဟုတ်သားပဲ။ ဆောရီးဗျာ၊ အေးဆေးပဲ…”

ကျွန်တော်တို့သည် သစ်သားအိမ်ငယ်လေးဆီသို့ ချဉ်းကပ်ရာတွင် လိုအပ်သည့် သတိအစွန်းကုန် ထားရှိခဲ့ကြသော်လည်း အတွင်း၌ မည်သည့်ပစ္စည်းမျှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရသည်။ ကျွန်တော်က ထိုအိမ်တွင်လည်း ယခင်အတိုင်း စက်ဝိုင်းနှင့် လေးထောင့်ကွက် အမှတ်အသားကို ရေးဆွဲလိုက်သော်လည်း လေးထောင့်ကွက်အတွင်း၌မူ ကန့်လန့်ဖြတ် မျဉ်းသုံးကြောင်းကို ထည့်သွင်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

“ဒီအမှတ်အသားကတော့ ဒီနေရာမှာ ဘာမှမရှိဘဲ အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုတာ။ အကယ်၍ မျဉ်းသုံးကြောင်း ပါနေရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ အသုံးပြုလို့ရမယ့် ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ”

ကျွန်တော်က အဖွဲ့သားများကို ရှင်းပြလိုက်ရာ အားလုံးက နားလည်သည့် သဘောဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြလေသည်။