အခန်း (၁၁) - ကပ်ဘေး၏ အရိပ်အယောင်နှင့် ခရီးဦးကြိုသူများ
ကျွန်တော်ကတော့ အခြားသူများထက် အစားအသောက် စောစောစားပြီးသွားသဖြင့် ငှက်ပျောသီးတစ်လုံး ယူကာ ထက်ဝက်ခြမ်းပြီး ကျန်တစ်ခြမ်းကို ဇုစ်အား ကျွေးလိုက်သည်။ အားလုံးကတော့ ဆူဆူညံညံဖြင့် ပျော်ပျော်ပါးပါး စားသောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြဆဲပင်။ ကျွန်တော် ကုန်တင်ကားရှိရာဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး ကားနောက်တွဲပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်မိသည်။ ကားတစ်စီးလုံးတွင် ဆန်အိတ်မျိုးစုံကို အပြည့်အသိပ် တင်ဆောင်ထားရာ ဆန်ချော၊ ဆန်ကြမ်းမှစ၍ ဆန်စီး၊ ကောက်ညှင်းဆန်အထိ အမျိုးအစား စုံလင်လှသော်လည်း အများစုမှာတော့ နေ့စဉ်စားနေကျ ဆန်အမျိုးအစားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုစဉ် ဂျိုက ကျွန်တော့်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောသည်။
“အစ်ကို၊ အားလုံးကို လက်ခံပေးလို့ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ဗျာ။ ဆိုင်တွေမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေအကုန်လုံး ကျွန်တော်တို့ သယ်လာခဲ့ကြတာ။ ကျွန်တော့်ဆိုင်က ပစ္စည်းတွေလည်း အကုန်ပါတယ်။ လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ၊ သစ်သီးဝလံတွေ၊ ကုန်စုံပစ္စည်းအချို့ရယ်၊ အိမ်မှာလုပ်ထားတဲ့ ဘဲဥငန်တွေရော ကြက်ဥကတ်တွေအကုန်လုံးရော သယ်လာခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် အဝတ်အစားနဲ့ တခြားလိုအပ်တာတွေကိုလည်း အထုပ်တွေနဲ့ ထည့်လာခဲ့တယ်”
“ကောင်းတာပေါ့၊ ကျေးဇူးပါပဲ ဂျို”
ကျွန်တော်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူက ကျွန်တော့်ကျောကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ကာ အားလုံးစားသောက်နေကြသည့် ဝိုင်းဆီသို့ အတူတူ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။
“ဦးလေး၊ ဒီကဆိုင်ကိုရော အကုန်သိမ်းပြီးပြီလား”
ကျွန်တော်က မေးလိုက်ရာ ဇာဒွန်က ပြန်ဖြေသည်။
“ဪ၊ မပြီးသေးဘူးဟ။ ဆိုင်ကိုတော့ ဖုန်းဆက်လှမ်းပြောထားပြီးပြီ။ နေသန်နဲ့ အာနယ်ကိုလည်း လူသစ်လက်မခံတော့ဘဲ ပိတ်ထားခိုင်းလိုက်တယ်။ ငါတို့အဲဒီကို ရောက်တဲ့အချိန်ဆိုရင် သူတို့လည်း သိမ်းဆည်းပြီးသား ဖြစ်လောက်ရောပေါ့”
“ဟုတ်ပြီ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်ပါ လိုက်ခဲ့မယ်”
“ရတာပေါ့။ အေး၊ ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်။ ပါကိုးဘက်မှာတော့ ကူးစက်ခံရသူ ရှိနေပြီတဲ့။ အဲဒီမှာ အခြေအနေတွေ စတင်နေပြီ ထင်တယ်။ ငါတို့ဆီကို ပိုပိုပြီး နီးကပ်လာနေပြီ”
ဦးလေးက ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သဖြင့် ကျွန်တော့်မျက်နှာလည်း တည်တံ့သွားရသည်။ ကျွန်တော်သည် လူငယ်များကို ကုန်တင်ကားပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများအားလုံး ဂိုဒေါင်ထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် တာဝန်ပေးခဲ့ပြီးနောက် အားလုံးနှင့်အတူ မြို့မဈေးရှိ ဆိုင်ဆီသို့ မောင်းနှင်ခဲ့ကြသည်။ ဆိုင်တွင် ကျွန်တော့်ထံ၌ အလုပ်လုပ်နေသော ကျန်ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးဖြစ်သည့် နေသန်နှင့် အာနယ်တို့က စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ဆိုင်ရှေ့တွင် ကားရပ်လိုက်သည်နှင့် သူတို့သည် ဆန်အိတ်များ၊ သကြားအိတ်များ၊ ဂျုံမှုန့်နှင့် ဆားအိတ်များကို စတင်သယ်ယူကြတော့သည်။ ထို့နောက် ချက်ပြုတ်ရေးသုံး ပစ္စည်းများ၊ တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းရေးသုံးပစ္စည်းများနှင့် အိမ်သုံးကုန်စုံပစ္စည်း မျိုးစုံကို ဆက်တိုက် သယ်ယူကြသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ အချို့က ကျွန်တော်တို့ လုပ်နေသည်များကို သတိပြုမိသွားကြပြီး ဘေးချင်းကပ်ဆိုင်မှ ပိုင်ရှင်များကလည်း မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းမေးကြတော့သည်။
“ဟေ့လူ၊ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ။ ကြည့်ရတာ ဆိုင်ကို စောစောပိတ်မလို့လား”
လူတစ်ယောက်က လှမ်းမေးရာ အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။
“ပစ္စည်းတွေကို ဘာလို့ အတင်းအဓမ္မ သယ်နေကြတာလဲ။ မုန်တိုင်းကြီး ကျရောက်တော့မယ့်အတိုင်းပဲ။ မိုးရာသီ ရောက်တော့မှာ မှန်ပေမဲ့ ဒါက နည်းနည်းလွန်နေပြီ ထင်တယ်”
“အခြေအနေတစ်ခုအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေတာပါ။ တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ဖြစ်တော့မယ်၊ သတင်းတွေကို စောင့်ကြည့်ထားကြပါ”
ကျွန်တော်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ အချို့ကလည်း မိမိတို့အမြင်များကို အသီးသီး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြပြီး ဂိတ်တွင် ခရီးသည်စောင့်နေသည့် ဆိုက်ကားသမားအချို့ကမူ ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင် သရော်ကြတော့သည်။ ကျွန်တော်က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆိုင်ရှင်အချို့ကိုသာ ဆက်လက်ပြောပြနေမိသည်။
“တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေတာ သေချာတယ်။ ခင်ဗျားတို့လည်း ကျွန်တော့်လိုပဲ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။ ရသမျှ ပစ္စည်းတွေကို စုဆောင်းပြီး အိမ်ကို လုံခြုံအောင် လုပ်ထားကြပါ။ အစိုးရရဲ့ အကူအညီကို စောင့်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးမလားဆိုတာ ပြင်ဆင်ထားကြပါ”
ကျွန်တော့်စကားအဆုံးတွင် ဆိုက်ကားသမားများနှင့် ဆိုင်ရှင်အချို့ထံမှ ရယ်မောသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် အနည်းငယ်မျှသော သူများကမူ တွေးတောဆင်ခြင်နေသည့် မျက်နှာပေးများ ရှိနေကြသည်။
“အားကစားလိုင်းကို ခဏပိတ်ပြီး သတင်းလိုင်းကို ပြောင်းကြည့်လိုက်ကြပါ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်ပြောတာကို နားလည်သွားလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော်က ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိ တီဗီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်က ရီမုဒ်ကို လှမ်းယူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆိုက်ကားသမားတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ပုလင်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။
ဖန်ပုလင်းကွဲသံက ဟိန်းထွက်သွားသည်။
“အကုန်သိလှချည်ရဲ့ဆိုတဲ့ကောင်၊ မင်းပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း။ ငါ အဲဒီလိုင်းကို ကြည့်နေတာ။ မင်းသာ အဲဒီရီမုဒ်ကို နှိပ်လိုက်လို့ကတော့ ငါ ဒီကောင့်ကို လုပ်သလိုမျိုး မင်းကိုပါ တစ်ခါတည်း အစအနဖျောက်ပြစ်မယ်”
ထိုလူက အရက်ရှိန်ဖြင့် ဗလုံးဗထွေးဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ခြိမ်းခြောက်လာသည်။ တီဗီလိုင်းကို မပြောင်းလဲဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အခြားလူအချို့ကမူ နားကြပ်များတပ်ကာ ရေဒီယိုလိုင်းများကို ဖွင့်၍ နားထောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထိုလူ့ကို အရေးမပါသကဲ့သို့ အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ပြီး စကားကိုသာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ သဘောအတိုင်း ခင်ဗျားတို့ လုပ်ကြပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးပြီ။ ဒီက အာချောင်နေတဲ့ လူမိုက်ကြီးလိုမျိုး မဖြစ်ဘဲ ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ကျွန်တော်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြောလိုက်သည်။
“ဒုက္ခပါပဲ” ဟု ဦးလေးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို ဘာပြောလိုက်တယ်”
ထိုလူက ကျွန်တော့်ထံသို့ ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ အပေါင်းအသင်းများကမူ ဘာမှဝင်မလုပ်ဘဲ ရပ်ကြည့်နေကြသည်။ သူက ကျွန်တော့်ထက် ထွားကြိုင်းပြီး အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် အတော်လေး ဝဖြိုးလှသည်။ သူ့တွင် ဘီလူးကဲ့သို့ ဗိုက်ကြီးရှိပြီး လက်မောင်းအိုးကြီးများကို လွှဲရမ်းကာ ကျွန်တော့်ကို ထိုးရန် ကြိုးပမ်းလာသည်။
လေခွဲသံနှင့်အတူ လက်သီးတစ်ချက်က ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ကျွန်တော်က ခေါင်းကို အသာအယာ တိမ်းစောင်းကာ ရှောင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဆီးခုံဆီသို့ ခြေဦးဖြင့် အပေါ်ပင့်ကန်လိုက်သည်။ ဒဏ်ရာက တည့်တည့်ထိမှန်သွားသဖြင့် သူက ဆီးခုံကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။ သူက ကျိန်ဆဲရင်း ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တံတွေးဖြင့် ထွေးရန် ကြိုးစားသည်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ သူ၏ မေးစေ့ကို တည့်တည့် တိုက်စစ်ဆင်လိုက်သည်။
အရိုးကွဲသံကဲ့သို့ အသံပြင်းပြင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူသည် ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ဘေးစောင်းလျက် လဲကျသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။
“လက်ဖြောင့်သားပဲ” ဟု ဦးလေးက မှတ်ချက်ချသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသည့် အပေါင်းအသင်းနှစ်ယောက်ကမူ သူတို့အဖော်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောနေကြပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် ပစ်ထားခဲ့ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ကျွန်တော်က ထိုလူ့ကို လမ်းဘေးသို့ ဆွဲရွှေ့ပေးလိုက်ပြီး လူငယ်များ ကုန်တင်ကားပေါ် ပစ္စည်းတင်နေသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ ထိုစဉ် ဖုန်းမက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာရာ ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲညီမ နီကိုးလ်နှင့် သူမ၏ ချစ်သူ အလစ်ဆီယာတို့သည် မိသားစုဝင်အချို့နှင့်အတူ အိမ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ နောက်ထပ် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုကမူ ကောလိပ်ကျောင်းသားဘဝက သူငယ်ချင်းဟောင်း ကန်ထံမှ ဖြစ်သည်။
“ငါ အခုပဲ လာနေပြီ မိတ်ဆွေ။ မိနစ် ၃၀ လောက်ပဲ အချိန်ပေးပါ။ ငါ့ညီမလေးကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ငါ့ခွေးလေးပါ ပါလာတာ စိတ်မရှိပါနဲ့ကွာ”
“ကောင်းပြီ၊ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့။ မြန်မြန်သာ လာခဲ့တော့။ အခြေအနေတွေက ပိုနီးလာပြီ” ဟု ကျွန်တော်က ပြန်စာပို့လိုက်သည်။
“အိုကေ၊ ဒါပဲနော် မိတ်ဆွေ” ဟု သူက ပြန်ပြောသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကုန်တင်ကားပေါ်၌ ပစ္စည်းများ အပြည့်အသိပ် ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ဟင်းချက်ဆီပုံး အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ကျွန်တော်က ထိုပုံးများကို ကုန်တင်ကားအရှေ့ခန်းတွင် ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့ကို အရင်ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ နေသန်နှင့် အာနယ်တို့ကမူ သူတို့၏ ဆိုက်ကားများကို မောင်းနှင်ကြသော်လည်း နေသန်က ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ခဏရပ်လိုက်သည်။
“ဆရာ၊ ကျွန်တော် ပြောစရာရှိလို့ပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်မိသားစုက နိုဗာလီချာ့စ်မှာရှိတဲ့ မိန်းမရဲ့ မိဘတွေဆီ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ အဲဒီမှာလည်း နေစရာနေရာ ရှိတာမို့လို့ပါ။ ဆရာက ကျွန်တော်တို့ကို ဖိတ်ခေါ်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပေမဲ့ အဲဒီဘက်မှာပဲ စွန့်စားကြည့်တော့မယ်ဗျာ”
ကျွန်တော်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် အိုင်ဒီယာ သေချာပေါက် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါ လေးစားပါတယ်။ မင်းတို့ မသွားခင် ငါ တစ်ခုခု ပေးချင်လို့။ ငါ ခဏသွားစရာလေး ရှိသေးတယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ဂျိန်း အထုပ်အပိုးတွေ သိမ်းဆည်းပြီးတာနဲ့ ဆရာ့အိမ်ကို ဝင်ခဲ့ပါ့မယ်”
သူက ကျွန်တော့်ကျောကို ပုတ်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်သို့ မောင်းထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော်သည် မော်တော်ဆိုင်ကယ်နှင့် ဆက်စပ်ပစ္စည်းများ ရောင်းချသည့် ဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ ဆိုင်ကယ်စီးဝတ်စုံနှင့် ဦးထုပ်အပြည့်အစုံ ငါးစုံကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။
“ဒါက အသုံးဝင်မှာပါ” ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်ရင်း အိမ်သို့ ပြန်ရန်အတွက် ဘေးတွဲစက်ဘီးတစ်စီးကို ငှားရမ်းလိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ခြံဝင်းတံခါးအနီးတွင် ကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကားတံခါး ပွင့်လာပြီးနောက် ကျွန်တော့်သက်တူရွယ်တူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူမက ကားနောက်ဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထုတ်ယူနေသည့် ပစ္စည်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်ကူညီပေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို အတူတူ ဆွဲထုတ်ကာ ကားနောက်ခန်းတံခါးအနီးတွင် အဆင်သင့် ပြင်ပေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပါ” ဟု သူမက ဆိုရာ ကျွန်တော်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ မိတ်ဆွေ။ မတွေ့ရတာ အတော်ကြာပြီနော်”
ကျွန်တော်က ကားပေါ်မှ ကိုယ်တိုင်ဆင်းရန် ကြိုးစားနေသည့် လူငယ်ကို လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ အဆင်ပြေအောင် အခြေချလိုက်ပြီး ဘီးကို ကိုယ်တိုင်လှည့်ကာ ကျွန်တော့်ကို လက်သီးချင်း တိုက်၍ နှုတ်ဆက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ မိတ်ဆွေ။ ၆ နှစ်လောက် ရှိသွားပြီ ထင်တယ်နော်”
သူက ကောလိပ်က သူငယ်ချင်း ကန်ဖြစ်ပြီး ဘေးက အမျိုးသမီးမှာမူ သူ့ညီမ ခရစ္စတင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က သူတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်အချို့ကို သယ်ယူရန် ကူညီပေးရင်း သူ အလွယ်တကူ ဝင်နိုင်စေရန် ခြံတံခါးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့၏ အင်္ဂလိပ်ဘူးဒေါ့ခွေးမလေး ပီးနပ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ရှုနေစဉ် ဇုစ်က ကျွန်တော့်ထံသို့ ပြေးလာသည်ကို မြင်သွားသည်။ ခွေးနှစ်ကောင်စလုံးသည် တစ်ကောင်ကိုတစ်ကောင် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အမြီးများကို ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ခါနေကြရာ ကြည့်ရသည်မှာ အချင်းချင်း ရင်းနှီးဖော်ရွေမှု ရှိကြသည့်ပုံပင်။ ကျွန်တော်က ကန်နှင့် သူ့ညီမကို အားလုံးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ရာ အားလုံးကလည်း လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုကြသည်။ လူတစ်ယောက်က ကန့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းပေးရန် ပြင်သော်လည်း သူက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် သူ၏ ကြွက်သားများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ကျွန်တော့်ထက်ပင် လက်မောင်းကြွက်သား ပိုမိုထွားကြိုင်းနေသေးသည်။ သူ့ညီမက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောနေပြီး တွန်းပေးရန် လုပ်ခဲ့သော လူးဝစ်မှာမူ သိသိသာသာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကျွန်တော်က လူးဝစ်ကို သူတို့မောင်နှမအား ကျွန်တော့်အိမ်နှင့် အော်စကာ၏ အိမ်ကြားရှိ နေရာသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးရန် ပြောကြားလိုက်ပြီးနောက် ရင်ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“ဟေ့၊ မင်းကို အလုပ်တစ်ခု ပေးရမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ ရှင့်”
“ဒီမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို စာရင်းအင်း သေချာလုပ်စေချင်တယ်။ မင်းအနေနဲ့ စနစ်တကျ လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။ အဆင်ပြေရဲ့လား”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသဖြင့် ဆိုင်က သယ်လာခဲ့သည့် မှတ်စုစာအုပ်အချို့ကို ယူရန် လွှတ်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ ကြာသောအခါ ခြံဝင်းတံခါးဝမှ လူခေါ်ဘဲလ်တီးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ နေသန်နှင့် သူ့မိသားစုကို တွေ့ရပြီး သူတို့သည် ခရီးထွက်ရန် အထုပ်အပိုးအပြည့်ဖြင့် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဆိုက်ကားကို မောင်းနှင်လာပြီး အိတ်များကို ကားအမိုးပေါ်တွင် သေချာချည်နှောင်ထားသည်။ ကျွန်တော်က သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးများကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲမှ အိတ်တစ်အိတ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
“ရော့၊ ဒါ မင်းအတွက်”
ကျွန်တော်က အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပါ ဆရာ။ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ ဘာတွေလဲဗျ” ဟု သူက အိတ်ကို ကျောတွင်လွယ်ရင်း မေးမြန်းလာသည်။