အပိုင်း ၁၀ ကံကြမ္မာဆုံချက်နှင့် အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း
ကျွန်တော်တို့ စကားပြောသံကြောင့် လူအချို့က လှမ်းကြည့်လာကြသလို တချို့ကလည်း စူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။
“နောက်မှ အစည်းအဝေးလုပ်တဲ့အခါ အားလုံးကို တစ်ခါတည်း အသေးစိတ် ရှင်းပြမလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခု လောလောဆယ် လူမစုံသေးဘူး။ အဲဒီတော့ စောင့်ရတာ ပျင်းဖို့ကောင်းနေမှာစိုးလို့ ငါနဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီးအော်စကာ ဘယ်လိုသိခဲ့ကြလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းကိုပဲ အရင်ပြောပြရမလား”
ကျွန်တော်က ဆိုလိုက်ရာ ကေလီက ခေါင်းညိတ်ပြသလို တခြားလူများကလည်း စိတ်ဝင်တစား ရှိနေကြသည်။
“ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက နျူကလီးယားစစ်ပွဲဖြစ်လို့ ကမ္ဘာပျက်မယ့်အကြောင်းတွေ၊ လျှပ်စစ်လိုင်းတွေ အားလုံး ပြတ်တောက်သွားမယ့်အကြောင်းတွေ၊ ဂြိုဟ်သားတွေ ကျူးကျော်တဲ့အကြောင်း၊ စီးပွားရေးပျက်ကပ်ဆိုက်တာနဲ့ ဇွန်ဘီကပ်ရောဂါ ကျရောက်မယ့် အကြောင်းအရာတွေကို စာဖတ်ရတာ၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ရတာ ဝါသနာပါကြတယ်။ အစကတော့ အပျော်တမ်း ဝါသနာတစ်ခုလိုပါပဲ။ ဆန်ဒီယေဂိုမှာလုပ်တဲ့ ကွန်ဗင်းရှင်းတစ်ခုမှာ ဗိုလ်မှူးကြီးအော်စကာနဲ့ ငါနဲ့က ဘေးချင်းကပ်လျက် ခုံမှာ သွားထိုင်မိရာကနေ စသိခဲ့တာ။ အဲဒါက ဇွန်ဘီတွေကို အခြေခံပြီး ရိုက်ထားတဲ့ ‘The Pacing Unliving’ ဆိုတဲ့ တီဗီစီးရီးရဲ့ ပွဲတစ်ခုပေါ့”
ကျွန်တော် ရေတစ်ငုံ အသာသောက်ပြီးမှ စကားကို ဆက်လိုက်သည်။
“အဲဒီပွဲပြီးတော့ ငါတို့အများကြီး စကားပြောဖြစ်ပြီး အီးမေးလ်တွေပါ လဲခဲ့ကြတယ်။ တကယ်လို့ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုး ကြုံလာရရင် ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာတွေကို ဆွေးနွေးရင်းနဲ့ သူက ငါ့ကို အန္တရာယ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်တဲ့ Prepping အကြောင်း စတင်မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ။ အကျဉ်းချုပ်ပြောရရင်တော့ ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုအတွက် အစီအစဉ် အေ၊ ဘီ၊ စီ ဆိုပြီး အဆင့်ဆင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သဘောပေါ့။ ဒါက အသေးစိတ် လေ့လာမယ်ဆိုရင် အလွန်ကို နက်နဲကျယ်ပြန့်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဖြစ်လာမယ့် အခြေအနေတစ်ခုချင်းစီအလိုက် ပြင်ဆင်ပုံချင်း မတူလို့ပဲ။ ဥပမာ ‘The Pacing Unliving’ ကြည့်ပြီးရင် တခြားလူကို မေးလေ့ရှိသလိုမျိုးပေါ့။ မင်းသာ အဲဒီအခြေအနေထဲ ရောက်သွားရင် ဘာလုပ်မလဲ။ ဇွန်ဘီကပ်ရောဂါ ဖြစ်လာရင် ဘာတွေ ပြင်ဆင်ထားမလဲ။ ကိုယ်နဲ့အတူ ဘာတွေ သယ်သွားမလဲ။ အိမ်ကိုကော ဘယ်လို ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်မလဲဆိုတဲ့ အချက်တွေပေါ့”
လူအချို့က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြကြသော်လည်း အများစုကမူ အစားအသောက်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
“စတင်လေ့လာခါစက တကယ်ကို ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့တာ။ သူက ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး သေနတ်ဖြစ်တဲ့ ဂလော့ ၁၇ ကို ဝယ်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့ပြီး ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာပါ သင်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီကျမှ သူက အမေရိကန်စစ်တပ်မှာ စစ်မြေပြင်ဆေးမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးမှန်း သိလိုက်ရတာ။ အခု သူက အသက် ၆၄ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပေမယ့် ဆံပင်ဖြူအချို့ ရှိနေတာကလွဲရင် လူက သန်တုန်းမြဲတုန်းပဲ။ သူက ရေတပ်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ သမီးတစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ ပြောဖူးပေမယ့် ငါလည်း မတွေ့ဖူးဘူး။ ဒါက ငါသူ့အကြောင်း သိသမျှ အကုန်လုံးနီးပါးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ အဲဒီအချိန်ကတည်းက သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာ”
ကျွန်တော်က ဇွန်းနှင့် ခပ်ရန် ကြီးမားလွန်းနေသော အာလူးတုံးကြီးကို အသာဖိ၍ ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။
“ငါ ဖိလစ်ပိုင်ကို ပြန်လာတော့လည်း ငါတို့ အဆက်အသွယ် မပြတ်ခဲ့ဘူး။ မိဘတွေရဲ့ လုပ်ငန်းကို ဆက်ခံရင်းနဲ့ သေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်တာကိုလည်း မပြတ်လုပ်ခဲ့တယ်။ ကွီဇွန်မြို့က သေနတ်ပစ်ကွင်းတစ်ခုမှာ အသင်းဝင်ထားပြီး သေနတ်အမျိုးအစား တော်တော်များများ သုံးတတ်အောင် လေ့ကျင့်ခဲ့ပေမယ့် ပစ္စတိုကိုပဲ ပိုသဘောကျတယ်။ အားလပ်ချိန်တွေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေကို အများကြီး ထပ်မံလေ့လာခဲ့တယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကန်ဒိုဓားသိုင်းနဲ့ ကရာတေး တတ်ထားပြီးသားဆိုပေမယ့် တခြားကိုယ်ခံပညာတွေကိုပါ ထပ်သင်ယူခဲ့တာပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဗိုလ်မှူးကြီးအော်စကာ ပေးတဲ့စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတာ ရှိတယ်၊ သေနတ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ဘေးမှာ ရှိမနေနိုင်ဘူး၊ တခြားကိုယ်ခံပညာတွေကို တတ်မြောက်ထားမှသာ ဘေးအန္တရာယ် ကြုံလာတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ ကိုယ့်အနားကလူတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်တဲ့။ လိုအပ်လာတဲ့အချိန်ကျမှ မရှိတာထက်စာရင် ရှိနေပြီး မလိုတာက ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်လား”
ကျွန်တော့်စကား၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ကြားသောအခါ အဝေးမှ ဗိုလ်မှူးကြီးအော်စကာက သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အော်... ဒါက အရင်က အစ်ကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ စကားတောက်လျှောက်ပြောတတ်တဲ့ အရာတွေနဲ့ အတော်လေး ကွာခြားသွားတာပဲနော်”
ကေလီက ဆိုသည်။
“ဟား... စိတ်ဝင်စားမှုဆိုတာကတော့ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနိုင်တာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါက စိတ်ကူးထဲမှာ ဒါထက်မက ပိုပြီး ပြင်ဆင်ထားချင်ခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့် ဟင်းချက်တာ၊ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်တာ၊ ငါးဖမ်းတာ၊ တိရစ္ဆာန်မွေးမြူတာ၊ အခြေခံရှေးဦးသူနာပြုစုနည်းတွေ၊ အိမ်တွင်းပြင်ဆင်တာနဲ့ ကားပြင်တာ စတဲ့အရာတွေကိုပါ အကုန်လုံး လေ့လာခဲ့တယ်။ ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ ငါ တတ်နိုင်သမျှ အကုန်လုံးကို မှတ်သားခဲ့တာ၊ ငါ့မှာ မြင်ရုံနဲ့ အလွယ်တကူ မှတ်မိနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိနေတာကလည်း အများကြီး အထောက်အကူပြုခဲ့တယ်။ အလွယ်ဆုံးအရာတွေကတော့ စားလို့ရတဲ့ အပင် အမျိုးအစားတွေကို မှတ်မိတာနဲ့ ဘယ်ရောဂါအတွက် ဘယ်ဆေးက အာနိသင်ရှိလဲဆိုတာကို မှတ်သားတာပဲ။ အချိန်အများကြီး ပေးပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ လေ့လာခဲ့ရတာကတော့ လက်တွေ့ အမြဲလေ့ကျင့်နေရမယ့် အရာတွေပေါ့။ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ငါက အရာရာကို အနည်းငယ်စီ တတ်မြောက်ထားတဲ့လူ ဖြစ်သွားတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုချင်းစီရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ချင်းကတော့ ကွာခြားတာပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကဆိုရင် ဗိုလ်မှူးကြီးအော်စကာက သူ့ရဲ့ စစ်တပ်က သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပြီး ငါ့ကို ငရဲလို ပြင်းထန်တဲ့ စစ်သင်တန်းတစ်ခု ပေးခဲ့သေးတယ်။ အဲဒါက တကယ့်စစ်သားစစ်စစ်တွေ တက်ရတဲ့ သင်တန်းမျိုးပဲ၊ ငါ့ကို အဲဒီမှာ ခြောက်လလောက် ပစ်ထားခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းကတော့ ငါ တကယ် သေတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”
ကျွန်တော်က ရယ်မောရင်း စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်း အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ ကောင်လေး။ ငါသာဆိုရင် အဲဒီမှာ တစ်နှစ်လောက် ထားဖို့ ပြောခဲ့မှာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းက မင်းက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလို့ ပြောလို့ ပြန်ခေါ်ခဲ့တာ”
ဗိုလ်မှူးကြီးအော်စကာက လှမ်းပြောသည်။
“ဟား... ဘာအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်တာလဲ၊ ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲအတွက်လား။ ပင်ပန်းပေမယ့် ပျော်ဖို့တော့ ကောင်းပါတယ်”
ကျွန်တော်က နောက်ပြောင်လိုက်ရာ သူက ထမင်းပန်းကန်ကို မြှောက်ပြရင်း တဟားဟား အော်ဟစ်ရယ်မောတော့သည်။
“ဒါနဲ့... အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက် ဒီဝန်းအိမ်ရာကြီးကို ဘယ်လိုမျိုး ရရှိခဲ့ကြတာလဲဟင်”
ကေလီက ထပ်မံစူးစမ်းသည်။ ယခုအကြိမ်တွင်မူ ဗိုလ်မှူးကြီးအော်စကာက ဝင်ရောက်ဖြေကြားပေးသည်။
“အမေရိကမှာရှိတဲ့ စစ်မှုထမ်းဟောင်း အများစုက အနားယူပြီးတဲ့အခါ အဆင်မပြေမှုတွေ အများကြီး ကြုံရတတ်တယ်။ နှစ်အတော်ကြာ စစ်မြေပြင်မှာ နေခဲ့ပြီးမှ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲ ပြန်ဝင်ဆံ့ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူလှဘူး။ အချို့က အမိုးအကာအောက်မှာ နေခွင့်ရလို့ ကံကောင်းတတ်ကြပေမယ့် အချို့ကျတော့လည်း အိမ်ခြေမဲ့ဘဝ ရောက်သွားကြရတယ်၊ အစကတော့ သူရဲကောင်းလို့ ခေါ်ကြပြီး နောက်ပိုင်းကျတော့ ပစ်ထားကြတာပေါ့။ တော်သေးတာပေါ့ ငါ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထောက်ပံ့နိုင်မယ့် ငွေကြေးအချို့ စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့လို့။ ငါက ကံကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။ ငါ့သမီးက ရေတပ်မှာ ရှိနေပေမယ့် ဇနီးဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားကတည်းက ငါတို့ သိပ်ပြီး အဆက်အသွယ် မရှိကြတော့ဘူး”
ဗိုလ်မှူးကြီးက ဆိုရင်း စကားကို ဆက်လက်ပြောကြားသည်။
“ငါ အိမ်ဟောင်းမှာ တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့တာ။ စစ်တပ်မှာ အနှစ် ၄၀ လုပ်ခဲ့လို့ ရတဲ့ငွေနဲ့ အဆင်ပြေပြေ နေနိုင်ပေမယ့် တကယ်ကို ပျင်းဖို့ကောင်းလှတယ်။ အဲဒါနဲ့ အွန်လိုင်းကနေ ရုပ်ရှင်တွေ လျှောက်ကြည့်ရင်း ကမ္ဘာပျက်မယ့်အကြောင်းအရာတွေနဲ့ အန္တရာယ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်တဲ့ အတတ်ပညာတွေကို သဘောကျလာတာပေါ့။ အဲဒီလိုနဲ့ ကွန်ဗင်းရှင်းတစ်ခုကို သွားရင်း ဒီကောင်လေးနဲ့ တွေ့ခဲ့တာ။ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ ဒီကောင်လေးကို မြင်မြင်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားမိတယ်။ သူ့ရဲ့ အရာရာကို ကြည့်တဲ့အမြင်နဲ့ စဉ်းစားပုံက တခြားလူတွေနဲ့ မတူဘဲ ကွဲပြားနေတာကိုး”
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော် မျက်ခုံးပင့်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“လူကြီးမင်းကြီးဗျာ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ အဲဒါက”
“အဟက်... မင်း ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လိုရင်းကိုပဲ တိုတိုပြောရရင်တော့ ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားကြပြီး သူက အဖွဲ့ထဲမှာ အသက်အငယ်ဆုံးပေါ့။ သူ ဖိလစ်ပိုင်ကို ပြန်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြားတော့ ငါလည်း တက္ကဆပ်မှာရှိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအကုန်လုံးကို ရောင်းပြီး ဒီကို လိုက်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။ အဲဒီမှာလည်း ငါ့အတွက် ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမရှိတော့ဘူးလေ၊ ပြီးတော့ ဒီဘက်မှာက ကုန်ကျစရိတ်တွေက အများကြီး သက်သာတာကိုး။ အဲဒါကြောင့် ငါ့အတွက် ဒီမှာ ဘုရင်တစ်ပါးလို စည်းစိမ်ရှိရှိ နေနိုင်တာပေါ့။ ငါ သူ့ကို ချက်ချင်း အဆက်အသွယ်လုပ်ပြီး နေစရာနေရာ ရှာပေးဖို့ အကူအညီတောင်းတော့ သူက စေတနာကောင်းစွာနဲ့ သူ့အိမ်မှာပဲ ယာယီလာနေဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်။ ငါ သူ့အိမ်မှာ နေရင်းနဲ့ အိမ်ကို အတူတူ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ကြသလို ငါ့အတွက် ဝယ်ဖို့ နေရာကိုလည်း လိုက်ရှာခဲ့ကြတာပေါ့”
ဗိုလ်မှူးကြီးက ဆိုရင်း ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒီနေရာက အရင်က ခရုဇ် မိသားစု ပိုင်တာ မဟုတ်လား စကိုင်း”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စကားကို ဆက်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ သူတို့မိသားစုက အော်စတြေးလျကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ပြင်နေကြတာဖြစ်ပြီး ဒီနေရာကို ကာလပေါက်စျေးထက် အများကြီး လျှော့ပြီး ရောင်းပေးခဲ့တာ၊ တကယ်ကို တန်လွန်းလို့ လက်လွှတ်မခံသင့်တဲ့ နေရာပေါ့။ ငါ့မိဘတွေနဲ့ သူတို့က ရင်းနှီးတာကလည်း အများကြီး အထောက်အကူပြုခဲ့တယ်။ အစကတော့ အားလုံးကို ဖိလစ်ပိုင်ပီဆို ၆၄ သန်းနဲ့ ရောင်းဖို့ စိတ်ကူးထားကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့နှစ်ယောက်ကိုတော့ ၄၂ သန်းနဲ့ပဲ လက်လွှတ်ပေးခဲ့ကြတာ။ ငွေပမာဏက များနေသေးတယ်ဆိုပေမယ့် ဗိုလ်မှူးကြီးအော်စကာက အများစုကို စိုက်ထုတ်ပေးခဲ့တာပေါ့”
“အဲဒါအတွက် ကျေးဇူးတင်ရမှာက ငွေလဲနှုန်းပဲ ကောင်လေး၊ ဒေါ်လာကနေ ပီဆိုကို ပြောင်းလိုက်ရင် အများကြီး ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိသွားတာကိုး”
ဗိုလ်မှူးကြီးအော်စကာက ဝင်ရောက်ဖြည့်စွက်သည်။ ကေလီက နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါကြောင့်လည်း ဒီကလူတွေ အပြင်မှာ သွားပြီး အလုပ်လုပ်ချင်ကြတာပေါ့”
“ခရုဇ် မိသားစု ပြောင်းရွှေ့သွားပြီးတဲ့နောက် ငါတို့ ဒီနေရာကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ဖို့ ငွေကြေးနဲ့ အချိန်အများကြီး ထပ်မံအသုံးပြုခဲ့ကြတယ်။ သံတံခါးကြီးကို အသစ်လဲတယ်၊ တံတိုင်းတွေကို ပိုပြီး ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်တယ်၊ မီးမောင်းကြီးတွေ တပ်ဆင်တယ်၊ နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး စနစ်တွေ တစ်ဝန်းလုံးမှာ တပ်ဆင်တယ်၊ စီစီတီဗွီတွေ၊ တိရစ္ဆာန်တင်းကုပ်တွေ၊ စိုက်ပျိုးရေးဖန်လုံအိမ်နဲ့ တခြား လိုအပ်တာတွေကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြတာ။ ဗိုလ်မှူးကြီးအော်စကာကတော့ တစ်နှစ်ကို တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ်လောက် ကမ္ဘာပတ်ပြီး ခရီးထွက်လေ့ရှိပြီး ငါကတော့ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ဒီနေရာကို တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ခဲ့တာပေါ့။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဆင့်ဆင့် တည်ဆောက်ခဲ့ကြတာ အခုဆိုရင် ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ”
ကျွန်တော်က ဖျော်ရည်ခွက်ကို ယူ၍ တစ်ငုံသောက်ရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံ ပြင်ဆင်ထားကြတာလဲဟင်။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းနဲ့လား”
ရင်က မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ရောက်မေးမြန်းသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့မှာ ဒါကို လုပ်နိုင်တဲ့ အင်အားရှိနေလို့ပဲ”
ဗိုလ်မှူးကြီးအော်စကာနှင့် ကျွန်တော်က တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြိုင်တူ ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ရယ်မောမိကြတော့သည်။
“အတည်ပြောရရင်တော့ ငါတို့က ကိုယ်ပိုင်အဆောက်အအုံတစ်ခုကို စိတ်ကြိုက် တည်ဆောက်ချင်ခဲ့တာပဲ၊ အဲဒါက ဘာမှ မကောင်းတာ မရှိပါဘူး မဟုတ်လား။ ငါတို့က ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ခံစားချင်တာဖြစ်ပြီး အခြေအနေတွေ တကယ် ဆိုးရွားလာတဲ့အခါမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြီး အပြစ်တင်မနေချင်ရုံတင်ပါ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါက အစကတော့ ဒါကို အပျော်တမ်း ဝါသနာတစ်ခုလိုပဲ စတင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ စကိုင်းနဲ့အတူ ဒါကို အလျင်အစလို အကောင်အထည်ဖော်ဖြစ်ခဲ့တာကတော့ ငါတို့ အဲဒါကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရလို့ပဲ”
ဗိုလ်မှူးကြီးအော်စကာက ‘အဲဒါ’ ဆိုသည့် စကားလုံးကို အထူးအလေးအနက်ပြု၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။ ကေလီနှင့် လူအချို့က သူ့ကို ဇဝေဇဝါမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကြသော်လည်း သူကမူ ရယ်မော၍သာ ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။ ရင်က ကျွန်တော့်ကို လျင်မြန်စွာ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပန်းကန်ထဲက အစာများကို အကုန်စားပြီးသွားပုံရသော ဇုကမူ ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို အသာအယာ လာရောက်ပွတ်သပ်နေတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင်မူ လူစုံသွားသည့်အခါမှ ငါတို့သိရှိထားသမျှ အရာအားလုံးကို တခါတည်း ရှင်းပြမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကာ စကားဝိုင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြသည်။ ယခုလောလောဆယ် ကံကောင်းသည့်အချက်မှာ မာလန်ဒေးဟုခေါ်သော ဤရပ်ကွက်တွင် အခြေအနေများ မဖြစ်ပွားသေးခြင်းပင်။ ကျန်ရှိနေသေးသော သူများလည်း စောစောစီးစီး ရောက်ရှိလာကြပါစေဟုသာ ကျွန်တော် စိတ်ထဲက ပြင်းပြစွာ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။