အခန်း (၉၄) ပြင်ဆင်ခြင်း(၃)
နေ့လယ်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြီးဆုံးပြီးနောက် တည်းခိုဆောင်သို့ ကျွန်ုပ် ပြန်လာခဲ့သည်။ မူလကမူ ယခုအချိန်ခန့်တွင် မိသားစုဆီသို့ ပြန်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း...
'အခြေအနေတွေက နည်းနည်း လွဲချော်သွားပြီ။'
ဂူရွန်ဟွာက ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ လိုက်ခဲ့မည်ဟု ပြောထားသဖြင့် ပြန်မည့်အစီအစဉ်ကို ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် သိုင်းသခင်မကိုယ်တိုင်ကပါ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ဂူမျိုးနွယ်စုဆီ လိုက်လိုကြောင်း ပြောလာခဲ့သည်။
'သူကပါ လိုက်မလို့လား'
သိုင်းသခင်မက ဂူမျိုးနွယ်စုဆီ လိုက်မည်ဆိုလျှင် ဂူရွန်ဟွာနှင့်အတူ လိုက်လာမည်ဟုသာ ကျွန်ုပ် ယူဆလိုက်သည်။ ထိုအကြောင်းကို ခဏနေလျှင် သူမကိုယ်တိုင် လာပြောမည်ဖြစ်ရာ တိုက်ရိုက်မေးရုံသာ ရှိတော့သည်။ အမ သေဆေးဆရာကြီးလည်း လာမည်ဟု ကြားထားသဖြင့် ဤနေရာမှ ကိစ္စအဝဝကို စတင် အဆုံးသတ်ရတော့မည်။
'အရင်ဆုံး ကောင်းကင်ဇီးပန်းဆီ သွားတွေ့ရမယ်။'
ကျွန်ုပ် မသွားလျှင်တောင် သူက ကျွန်ုပ်ဆီ ရောက်လာနိုင်ချေ ရှိသော်လည်း လူငယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လူကြီးသူမကို သွားရောက် ဂါရဝပြုခြင်းက ပို၍ လေးစားရာရောက်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ထို့အပြင် သူ့ထံတွင် အကူအညီတောင်းစရာတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။
'အဲဒါအတွက် အရင်ဆုံး သိုင်းသခင်မကို တွေ့ရဦးမယ်...'
ကောင်းကင်ဇီးပန်းဆီ သွားရောက် အကူအညီတောင်းရာတွင် ဇီးဖြူသိုင်းသခင်မ၏ အကူအညီကို ယူရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မသွားမီ သိုင်းသခင်မအား အချို့သောအချက်များကို ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားရမည်။
အတွေးများကို စုစည်းပြီးနောက် အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာစဉ် အဝတ်လျှော်နေသော ဝီဆောအာက ကျွန်ုပ်ကို မြင်သွားပြီး ပြေးလာသည်။
"သခင်လေး!"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်း မင်းကို သိပ်မတွေ့မိပါလား။"
မကြာသေးမီက စားသောက်ချိန်များတွင်သာ သူမကို တွေ့ရသဖြင့် ယခုလို မြင်ရသည်မှာ တစ်မျိုး ထူးခြားနေသည်။
'အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာလား၊ ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပုံပဲ။'
ဝီဆောအာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွမ်းနယ်နေသော အရိပ်အယောင်အချို့ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သို့သော် ဝီဆောအာသည် အခြားအလုပ်သမားများနှင့် ယှဉ်လျှင် အားအင်အလွန်ကောင်းသူဖြစ်ရာ အလုပ်လုပ်ရုံဖြင့် ပင်ပန်းမည့်သူ မဟုတ်ပေ။
"တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"
"ရှင်?"
"ကြည့်ရတာ တော်တော်ပင်ပန်းနေသလိုပဲ။"
သေချာစေရန် ကျွန်ုပ် တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။ ဝီဆောအာလို လူမျိုးပင် ပင်ပန်းနေသည်ဆိုလျှင် တစ်ခုခုတော့ အရေးကြီးသည့်အခြေအနေ ဖြစ်ရမည်။ ဝီဆောအာက ကျွန်ုပ်၏ အမေးကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးလေးများပါ ပိတ်သွားအောင် ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ကျွန်မ နေကောင်းပါတယ်! ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး!"
ထို့နောက် သူမက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် တကယ်ပင် ကျန်းမာသန်စွမ်းကြောင်း ပြသရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။ သူမ၏ ထိုအမူအရာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်ုပ်က ပြုံးလိုက်ကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖွပစ်လိုက်သည်။
"ဒါလေးတော့ ခံလိုက်ဦး!"
အတိတ်ကဆိုလျှင် သူမအား ထိတွေ့ရန်ပင် ဝံ့ပါ့မလားဟု တွေးတောခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ ဤကဲ့သို့ ပြုမူနိုင်လာပြီဖြစ်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိလျှင် အတိတ်က ကျွန်ုပ်နှင့်စာလျှင် တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူမဆံပင်များကို ခဏကြာ ဆော့ကစားပြီးနောက် ဝီဆောအာအား ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ မြို့ထဲကို ဆင်းကြမလား"
"ရှင်!?"
ဝီဆောအာက ကြောင်အအမျက်နှာပေးဖြင့် ပြန်ထူးသည်။ ဤမျှအထိ အံ့သြသွားစရာ လိုသလား။ ကျွန်ုပ်သည် အရေးကြီးကိစ္စရှိမှသာ သူမနှင့်အတူ အပြင်ထွက်လေ့ရှိသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အံ့သြသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဝီဆောအာ၏ မျက်လုံးလေးများက ဝိုင်းစက်သွားပြီး သူမ၏ အံ့သြမှုကို ဖော်ပြနေသည်။
"ဘယ်... ဘယ်အချိန်လဲ... အခုလား?"
"မင်း အလုပ်များနေလို့လား၊ အလုပ်ကျန်သေးရင်—"
"မရှိဘူး! မရှိတော့ဘူး! အကုန်လုပ်ပြီးပြီ၊ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး!"
"အင်း... အဲဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။"
အစီအစဉ်ကို ဖျက်မည်ပြုသောအခါ သူမ၏ အသံထဲတွင် အသည်းအသန် ငြင်းဆိုမှုများ ပါဝင်နေသည်။ ဝီဆောအာ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး လူအတစ်ယောက်လို ပြုံးမိတော့မည့် ပါးစပ်ကို အတင်းထိန်းကာ ကျွန်ုပ် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
"ကိုယ် အမြန်ရေချိုးပြီး ပြန်လာခဲ့မယ်၊ အဲဒီတော့ သူ့ကို သွားနှိုးပြီး ခေါ်လာခဲ့လိုက်ဦး။"
"ဟုတ်... ရှင်? ဘယ်သူ့ကို ခေါ်ရမှာလဲ?"
"အင်းလေ"
"ရှင်?"
ဝီဆောအာက ကျွန်ုပ် ပြောသည်ကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်က နမ်ဂေါင်းဘီအာ အကြောင်းကို ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသွားကာ ကျွန်ုပ်အား စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်တော့သည်။
"...သူ့ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ရင် မကောင်းဘူးမလား"
ကျွန်ုပ် ဆင်ခြေပေးကြည့်သော်လည်း သိသာစွာပင် မအောင်မြင်ခဲ့ပါ။ ဝီဆောအာသည် စိတ်ကောင်းရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် ခဏမျှသာ စိုက်ကြည့်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ နမ်ဂေါင်းဘီအာကို သွားနှိုးရန် ထွက်သွားသည်။
စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
'ဒီလို ပြဿနာမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။'
မကြာသေးမီက အတိတ်ကာလအထိ အခြားသူတစ်ယောက်အကြောင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန်ပင် ခက်ခဲခဲ့သော ကျွန်ုပ်အဖို့ ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်က အံ့သြစရာပင်။
လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရာမှ ထွက်လာသော ချွေးများကို ဆေးကြောပြီးနောက် အဝတ်အစား အသစ်လဲကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဝီဆောအာပေါ်သို့ မှီတွယ်နေသော နမ်ဂေါင်းဘီအာကို မြင်လိုက်ရသည်။
"...အင်း... မမ... လေးလိုက်တာ...!"
"အွန်း..."
"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှ မနိုးသေးသည့်အလား ဝီဆောအာပေါ်သို့ မှီတွယ်နေသည်။ သူမတို့နှစ်ဦး၏ အရွယ်အစားကွာခြားမှုကြောင့် ဝီဆောအာမှာ နမ်ဂေါင်းဘီအာအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေသလို ဖြစ်နေသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာက နောက်ပိုင်းတွင် အိပ်ချိန် ပိုများလာရာ သူမ တစ်ခုခု ဖြစ်နေသလားဟု တွေးမိသည်။
"ပြန်အိပ်ချင်သေးလား၊ အဲဒါဆို ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ သွားလိုက်မယ်။"
ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နမ်ဂေါင်းဘီအာက ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လာသည်။ ပင်ပန်းနေပုံ ပေါက်နေသေးသော်လည်း သူမ လိုက်နိုင်ကြောင်း အမူအရာဖြင့် ပြသသည်။ ထို့နောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေကာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"မျက်နှာဖုံး...?"
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းသည် မျက်နှာဖုံးတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ကျွန်ုပ်က သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ပြောပြီးကတည်းက သူမ အမြဲ ဆောင်ထားပုံရသည်။ သူမသည် မျက်နှာဖုံးတပ်ထားလျှင်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသဖြင့် လူအများက ကြည့်ကြဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုလို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက အာရုံစိုက်ခံရမှုကို အများကြီး လျော့ကျစေသည်။ လူစည်ကားသော လမ်းမများကို မရင်းနှီးသဖြင့် လူအများ၏ အကြည့်ကို သူမ နေရခက်ပုံရသည်။
"အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာပဲ။"
"ဒါက... သက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်။"
"သခင်လေး! မူယွန်းအစ်ကိုကြီးကိုပါ ခေါ်လိုက်ရမလား?"
"ဟမ်?"
အပြင်ထွက်မည်ဟု အစောင့်များကို ကြိုပြောထားသဖြင့် သူ အဆင်သင့်ဖြစ်လောက်ပြီဟု ကျွန်ုပ် ထင်ထားခဲ့သည်။
'မူယွန်းက အဆင်သင့်မဖြစ်တာ ရှားလှချည်လား။'
လက်တွေ့တွင်မူ သူ့ကို ထားခဲ့၍ ရသော်လည်း မခေါ်ဘဲ သွားလျှင် နောက်မှ ကျွန်ုပ်ကို သေချာပေါက် ဆူပေလိမ့်မည်။ အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်ဆိုးတွင် ရခဲ့သော ဒဏ်ရာကြောင့် တစ်ခါ ဆူခံထားရဖူးသည်။ အစောင့်မပါဘဲ ဘာကြောင့် တစ်ယောက်တည်း သွားရသလဲဟု သူတို့ အမြဲ မေးတတ်ကြသည်။
'အဲဒီတုန်းကတော့ အခြေအနေက အရေးကြီးလွန်းလို့ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့တာပါ။'
မူယွန်းက အမြဲတမ်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်တတ်သူဖြစ်ရာ သူ့ဆီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လားဟု တွေးမိသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ နမ်ဂေါင်းဘီအာက ကျွန်ုပ်၏ သိချင်စိတ်ကို ဖြေပေးလိုက်ခြင်းပင်။
"သူ သိုင်းပြိုင်ဖို့ သွားတယ်။"
"သိုင်းပြိုင်ဖို့?"
"ဟွာတောင်ဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်နဲ့။"
"ဘယ်တပည့်လဲ?"
နမ်ဂေါင်းဘီအာ သိနိုင်သော ဟွာတောင်တပည့် ဆိုလျှင်... ဂူရွန်ဟွာလည်း မဟုတ်နိုင်သဖြင့် တစ်ယောက်သာ ရှိတော့သည်။
"ယွန်းဖုန်း သခင်လေးကို ပြောတာလား"
"အင်း။"
မူယွန်းက ယွန်းဖုန်းနှင့် သိုင်းပြိုင်သည်ဟုလား။ ဤသည်မှာ အဘယ်ကဲ့သို့ တိုက်ဆိုင်မှုနည်း။ သူသည် အစောင့်အလုပ်ကြောင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာနှင့် အခြားသူများ၏ စိန်ခေါ်မှုကို အမြဲ ငြင်းပယ်ခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။
"ကျွန်မနဲ့လည်း ပြိုင်သေးတယ်။"
"ဘာ...?"
နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ စကားကြောင့် ကျွန်ုပ် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပါ။ နမ်ဂေါင်းဘီအာနှင့်လည်း ပြိုင်ခဲ့သည်ဟုတ်လား။ ဤအကြောင်းကို ယခုမှ ပထမဆုံး ကြားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို သူမ ဘယ်လို မြင်သလဲ မသိသော်လည်း သူမက တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောသည်။
"...ပြီးတော့ ရှုံးသွားတယ်။"
ဘယ်သူရှုံးသလဲဆိုတာကို ကျွန်ုပ် ထပ်မမေးတော့ပါ။ သူမ၏ ညှိုးငယ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရုံဖြင့် မည်သူရှုံးသည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။
'မူယွန်းကို စိန်ခေါ်ချင်တယ်ဆိုရင်...'
ဤဘဝတွင် ကျွန်ုပ် စုပ်ယူခဲ့သော အားအင်များရှိသော်လည်း မူယွန်းက ကျွန်ုပ်ထက် သိုင်းအဆင့် ပိုမြင့်နေသေးသည်။ မျိုးနွယ်စုတွင် ရှိစဉ်က သိုင်းသမားများစွာ မူယွန်းကို သူတို့အဖွဲ့ဆီ ပြန်လာရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို ကျွန်ုပ် မှတ်မိနေသေးသည်။
'မူယွန်းက သာမန်သိုင်းသမားတစ်ယောက် မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်။'
သူ၏ ပါရမီသည် ယွန်းဖုန်းကဲ့သို့သော သူများနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ညံ့ဖျင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ အထက်တန်းစား မျိုးနွယ်စုမှ ပါရမီရှင် လူငယ်လေးများ မဟုတ်လျှင် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ရုံဖြင့် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။
"သိုင်းပြိုင်တယ်ပေါ့... တစ်ခုခုက သူ့ကို တွန်းအားပေးလိုက်တာလား မသိဘူး။"
ကျွန်ုပ် ထိုသို့ပြောသောအခါ နမ်ဂေါင်းဘီအာက ကျွန်ုပ်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ ကြည့်ရသလဲဟု ကျွန်ုပ် ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ကျွန်မ... သူ့ကို နည်းနည်း နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်။"
သူမက ထိုသို့ တိုးတိုးလေး ပြောပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်း အေးစက်စက် မျက်နှာထား ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ခါးကို ဖက်ထားသော ဝီဆောအာကလည်း ဘယ်တော့ ထွက်ကြမှာလဲဟု မျက်လုံးလေးများဖြင့် မေးနေသည်။ အစောင့်များကို ရုတ်တရက် အကြောင်းကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မူယွန်းက ကျွန်ုပ်တို့ အပြင်ထွက်မည့်အကြောင်း သိမည်မထင်ပါ။ အခြားအစောင့်များ ရှိနေသဖြင့် သူ့ကို မစောင့်ဘဲ သွားလျှင်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် နမ်ဂေါင်းဘီအာက ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။
"ပြန်လာရင်... သိုင်းပြိုင်ကြရအောင်..."
"..."
နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ စကားကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဪ... ဟုတ်သားပဲ... သူမနှင့် သိုင်းပြိုင်ရန် ကတိပေးထားသည်ကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့သည်။ ယွန်းဖုန်းနှင့်လည်း ပြိုင်ဖူးပြီးပြီဖြစ်ရာ အဆင်ပြေလောက်ပါသည်။
'အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေက တောက်လျှောက် သတိပေးခံနေရတာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ။'
သို့သော် သူမကို အမြဲတမ်း ငြင်းဆန်နေ၍ မရသဖြင့် လက်ခံလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
"ပြန်လာလို့ အချိန်ရရင် ပြိုင်ကြတာပေါ့။"
"...!"
ကျွန်ုပ်၏ စကားကြောင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားပါးလှသော အံ့သြသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ထို့အပြင် ထိုအပြုံး... သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်ုပ်လည်း ပြုံးမိကာ ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။ ဤမျှလေးနှင့်ပင် သူမ ပျော်ရွှင်သွားသည်လား။
တည်းခိုဆောင်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ညဦးပိုင်း ရောက်နေလောက်မည် ဖြစ်သော်လည်း အလုပ်မရှိလျှင် သူမအတွက် အချိန်ပေးနိုင်ပါသည်။
'ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ယွန်းဖုန်းနဲ့ ပြိုင်တုန်းက ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့တာပဲ။'
ယာ ယော့ဂျော့နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကလို ချီအားများကို အလွန်အမင်း အသုံးမပြုရလျှင် မည်သူနှင့်မဆို သိုင်းပြိုင်ရန် အဆင်ပြေမည်ဟု ကျွန်ုပ် တွေးလိုက်သည်။
မြို့ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသောက်ပြီးနောက် တည်းခိုဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နမ်ဂေါင်းဘီအာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်မျှော်နေသော သိုင်းပြိုင်ပွဲကိုမူ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်အတွက် အလုပ်တစ်ခု ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့။"
တည်းခိုဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျွန်ုပ်၏ အခန်းထဲတွင် မသေဆေးဆရာကြီးက ထိုင်စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မကြာသေးမီက ဧည့်သည်တော်များ တော်တော်လေး များနေသလို ခံစားရသည်။ ယွန်းဖုန်း၊ ဂူရွန်ဟွာ၊ သိုင်းသခင်မနှင့် ယခု မသေဆေးဆရာကြီးအထိပင်။
'သူ လာတွေ့မယ်လို့ ကြားတော့ ကြားထားသား...'
သိုင်းသခင်မ ပြောပြခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။ သိုင်းသခင်မနှင့်အတူ လာမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း သူတစ်ယောက်တည်း ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဘယ်လိုကိစ္စနဲ့များ...?"
"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးပေးဖို့ လာတာလေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အံ့သြနေတာလဲ?"
"မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော် နည်းနည်း ကြောင်သွားလို့ပါ။"
နမ်ဂေါင်းဘီအာက ကျွန်ုပ်ကို ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ခံစားရသော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါ။ သူက ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးရန် လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။ နမ်ဂေါင်းဘီအာကို ကြည့်ပြီး နောက်မှ သိုင်းပြိုင်ကြရအောင်ဟု အချက်ပြလိုက်ရာ သူမက စိတ်ကောက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ဟင်း... ငါ အချိန်မှား လာမိတာလား?"
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆက်သွယ်မှုကို သတိပြုမိသွားသော မ သေဆေးဆရာကြီးက ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီးက အချိန်ပေးပြီး လာခဲ့တာပဲကို။"
"မင်းက အဲဒီလို ပြောပေးတော့လည်း ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့၊ ကဲ လာထိုင်ဦး။"
စစ်ဆေးမှုက သိပ်မကြာလှပါ။ လောလောဆယ် မိစ္ဆာချီများ ပြည့်နှက်နေသည်မှလွဲ၍ ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အခြားပြဿနာ မရှိပေ။
"ဟင်း... တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ။ ဒီအားအင်တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ငြိမ်သက်သွားရတာလဲ ဆိုတာကို ငါ သိချင်မိတယ်..."
မသေဆရာကြီးက စစ်ဆေးခြင်းဟု ပြောသော်လည်း ကျွန်ုပ်အဖို့မူ သူက ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သုတေသနလုပ်နေသလို ခံစားရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိုအရာကို မြင်နေရသည်။
'...သူ ငါ့ဗိုက်ကို တကယ်ကြီး ခွဲကြည့်ချင်နေတာလား မသိဘူး။'
အရင်က သူပြောခဲ့သည်မှာ နောက်ပြောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။ သေချာပေါက်ပါ...။
သူမေးသမျှ မေးခွန်းများကို ကျွန်ုပ်က တိကျသေချာစွာ ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အညစ်အကြေး စွမ်းအင်များကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သော ဂူမျိုးနွယ်စု၏ စွမ်းရည်ကို မသေဆေးဆရာကြီးက အလွန်စိတ်ဝင်စားနေသော်လည်း... သူကိုယ်တိုင်က သိုင်းပညာရှင် မဟုတ်သဖြင့် ရှင်းပြရခက်ကြောင်း ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
၎င်းမှာ ဤအခြေအနေကို ကျော်လွှားရန် ကျွန်ုပ် ပေးလိုက်သော ဆင်ခြေသာ ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင်မူ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း ရှင်းပြရန် နည်းလမ်းမရှိပါ။ 'ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုမှာ အဲဒီလို စွမ်းရည်ရှိပုံရပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း သိပ်မသိပါဘူး' ဟု ပြောလိုက်လျှင် လုံလောက်ပြီဟု ထင်သည်။ မသေဆေးဆရာကြီးက ကျွန်ုပ်တို့ မျိုးနွယ်စုဆီ သွားရောက် မေးမြန်းလျှင်မူ ပြဿနာ ရှိနိုင်သည်။
'ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စလေးတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုဆီ လာလိမ့်မယ် မထင်ဘူး။'
မ သေဆေးဆရာကြီးသည် ကမ္ဘာအနှံ့မှ ဖိတ်ကြားခံရသော ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဂူမျိုးနွယ်စုက မဖိတ်ဘဲနှင့် သူ လာမည် မဟုတ်ဟု ကျွန်ုပ် ယူဆလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းရည်များအကြောင်း ဘာမှ ထပ်မသိရသဖြင့် အမြုတေဆေးဆရာကြီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အင်း... ကြည့်ရတာ မင်း ကျန်းမာနေတာပဲ။"
"...ဘာလို့ စိတ်ပျက်နေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောနေရတာလဲ ဆရာကြီး?"
ကျွန်ုပ် ကျန်းမာနေသည်ကို သူက သိပ်မကျေနပ်သလို ခံစားရသည်။
"ငါက စိတ်ပျက်နေတယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား?"
"ကျွန်တော့် အထင်မှားတာပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
မ သေဆေးဆရာကြီးက ကျွန်ုပ်၏ အမေးကို မဖြေဘဲ အိတ်ကပ်ထဲမှ သစ်သားပြားလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"ဒါကို ယူထားလိုက်။"
"ဒါက ဘာလဲ?"
"ကြည့်ရုံနဲ့ မသိဘူးလား၊ သစ်သားပြားလေ။"
"ဒါက သစ်သားပြားဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာအတွက် သုံးတာလဲလို့ မေးတာပါ။"
"ငါက လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဆိုတော့ မင်းကို ပေးစရာ သိပ်မရှိဘူး။"
မ သေဆေးဆရာကြီးက ကျွန်ုပ်ကို တစ်ခုခု ပေးရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူက အခမဲ့ ကုသပေးသည်ကိုပင် ကျွန်ုပ် ကျေနပ်နေပြီဖြစ်ရာ ဘာကြောင့် ထပ်ပေးချင်နေရသနည်း။
"ဒါက အရမ်းကြီးတဲ့ အရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီသစ်သားပြားကို သူတောင်းစားဂိုဏ်းဆီ ယူသွားရင် မင်းအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံမှု ရပါလိမ့်မယ်။"
"ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုအရာမျိုးကို ကျွန်တော့်ကို ပေးရတာလဲ?"
ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် တန်ဖိုးရှိသော အရာမှန်း သိသာလှသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းသည် သူတောင်းစားဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်နေသည် ဆိုလျှင်... ဖုန်ဝူးဂျင် ပေးခဲ့သော အနက်ရောင် သစ်သားပြားကို ကျွန်ုပ် ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
"တကယ်တော့ ငါရှာနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူကို ရှာမတွေ့တာနဲ့ မင်းကိုပဲ ပေးလိုက်မယ်။ ဒါကို ငါ့ရဲ့ အကူအညီတောင်းမှုအတွက် အခကြေးငွေလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"
"အကူအညီတောင်းမှုအတွက်... အခကြေးငွေ?"
"ဟုတ်တယ်၊ မင်းဆီမှာ အကူအညီတောင်းစရာ ရှိလို့လေ။"
သိသားပဲ၊ ဒီလိုအရာမျိုးကို အလကားပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... သူက တစ်ခုခု ရည်ရွယ်ပြီးမှ ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
'ငါ့ဗိုက်ကို တကယ်ကြီး ခွဲကြည့်လို့ရမလားလို့တော့ မမေးပါစေနဲ့။'
အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်လျှင် ကျွန်ုပ် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရမည်။
"မင်းတို့ ပြန်တဲ့အချိန်မှာ သိုင်းသခင်မလည်း လိုက်သွားမယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။"
"...ဪ၊ ကျွန်တော်လည်း ကြားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သေချာတော့ မသိသေးဘူး။"
ကျွန်ုပ်က ခရီးစဉ်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သဖြင့် သိုင်းသခင်မ လိုက်လိုလျှင် ကျွန်ုပ်၏ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်သည်။ သူမသည် ဖျားနာရာမှ ပြန်လည် နာလန်ထစသာ ရှိသေးသဖြင့် ဟွာတောင်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာခွင့်ပြုသင့်မသင့် ကျွန်ုပ် မသေချာသေးပေ။ သို့သော် မသေဆေးဆရာကြီး ဆက်ပြောလိုက်သည့် စကားက ပို၍ ပြဿနာ ရှိလာသည်။
"ငါလည်း ဂူမျိုးနွယ်စုဆီ သွားစရာ ကိစ္စရှိလို့ မင်းတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။"
"ရှင်?"
"ဒိုဟွာကိုတော့ ပြောပြီးပြီ၊ ငါ့ကို လက်မခံတဲ့နေရာ ဒီလောကမှာ မရှိတာမို့ အဆင်ပြေမှာပါ။"
မသေဆေးဆရာကြီးက သူ ထွက်ခွာမည့်အကြောင်းကို ကောင်းကင်ဇီးပန်းအား ပြောပြီးပြီဟု ဆိုသည်။ သူ လိုက်လာမည့်အစီအစဉ်ကို ကျွန်ုပ်က သေချာပေါက် လက်ခံလိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆထားပုံရသည်။
"...ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
ကျွန်ုပ် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပါ။ ဤသည်မှာ အလွန် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ အခြား ကောင်းမွန်သော မြို့များစွာ ရှိပါလျက်နှင့် လူတိုင်းက ဘာကြောင့် ကျွန်ုပ်အိမ်ကိုပဲ လာချင်နေကြသနည်း...။
'ငါတို့အိမ်က ပျားရည်နဲ့များ တို့ထားလို့လား။'
ဤမျှအထိပင် ကျွန်ုပ် အဓိပ္ပာယ်မရှိ တွေးမိတော့သည်။
— မင်း ဘာကို လိုချင်သလဲဆိုတာ ငါ နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ်ပဲ အဲဒီလို လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား?
— ငါလည်း အဲဒီကလေးမလေးဆီမှာ တစ်ခုခုကို မြင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒိုဟွာက စစ်ဆေးခွင့်မပေးလို့ ငါ သေချာ မကြည့်ရသေးဘူး။
— မသေဆေးဆရာကြီး ဆိုတဲ့ နာမည်ရှိရုံနဲ့ လူတိုင်းကို ကုပေးနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။
မ သေဆေးဆရာကြီး၏ အေးစက်သော စကားများကို ကြားပြီးနောက် ဓားဧကရာဇ်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။
— အဲဒါဆိုရင်... ဒါက မင်းအတွက်တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောလား...?
— ...
မသေဆေးဆရာကြီးသည် လူနာကုသခြင်းနှင့် ပတ်သက်လျှင် မည်သည့်အခါမျှ လိမ်ညာခြင်း မရှိပေ။ ဓားဧကရာဇ်သည်လည်း ထိုအချက်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မသေဆေးဆရာကြီး၏ အမူအရာနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုကို ကြည့်ရုံဖြင့် အဖြေကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ဓားဧကရာဇ် သိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မသေဆေးဆရာကြီးက စိတ်အေးသွားသည့်အလား သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
— လူသားလည်း မဟုတ်၊ သိုင်းပညာရှင်လည်း မဟုတ်တဲ့သူရဲ့ အားအင်တွေကို ငါက စိတ်လောပြီး စစ်ဆေးဖို့ဆိုတာ အရမ်း ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်ပဲ။
— အချိန်အများကြီး လိုအပ်ရုံတင်မကဘဲ အဲဒီအတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးပစ္စည်းတွေက မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးရဲ့ အမြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမလိုတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။
— ...ငါ ပေးနိုင်—
— မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်။
မ သေဆေးဆရာကြီးက ဓားဧကရာဇ်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
— အဲဒါကို ငါ့ဆီ မယူလာခင်၊ ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို အရင် ဖြည့်ဆည်းပေးပါ။ အဲဒါက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။
— ...
— အဲဒီအချိန်အထိ ငါ အဖြေမပေးနိုင်သေးဘူး။
၎င်းမှာ တိုတောင်းပြီး တင်းကျပ်သော တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဓားဧကရာဇ်က တောင်းဆိုမှုကို မလုပ်ဆောင်လိုလျှင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်နိုင်သည့် အနေအထားတွင် မရှိပေ။ ၎င်းသည် အဆုံးမရှိသော မှောင်မိုက်သည့် တွင်းနက်ကြီးထဲသို့ ကျဆင်းလာသော အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဓားဧကရာဇ်သည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး တောက်ပစွာ ပြုံးပြနေသော မြေးမလေးကို သတိရကာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စာတစ်စောင်ကို အမြန် ရေးသားလိုက်သည်။ အဖြူရောင် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စကားလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားအောင် ဂရုတစိုက် ရေးသားခဲ့သည်။
စာအိတ်၏ ရှေ့မျက်နှာစာတွင် 'သိုင်းလောက' ဟု ရေးသားထားသည်။ ဤစာသည် အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ... လက်ရှိ သိုင်းလောက မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်— ဟာမိုးနစ်သိုင်းသခင် ကျန်ချွန်း ထံသို့ ပေးပို့မည့် စာပင် ဖြစ်သည်။