အခန်း (၉၀) ကုသမှု(၃)
“အဲဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ?!”
ဂူရွန်ဟွာက ရုတ်တရက် တံခါးကို ဝုန်းခနဲဖွင့်ကာ ပေါ်လာသည်။ ဘာလို့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှ ရောက်လာရတာလဲ။ ‘တောက်...’ ဒီနေ့ သူမ ရောက်မလာဖို့ ငါမျှော်လင့်နေခဲ့တာ။
ဂူရွန်ဟွာက ငါ့ကိုမြင်တာနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ လေသံနဲ့ မေးတော့တယ်။
“တကယ်လား? မင်း ဆရာ့ကို ကုပေးနိုင်တာ တကယ်လား?”
“...ကျွန်တော် အသေအချာတော့ မပြောနိုင်သေးဘူး။”
“မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်မှာလဲ? မသေဆေးနတ်မင်းတောင်... လက်လျှော့ထားခဲ့ရတာကို...?”
မ သေဆေးဆေးနတ်မင်းက သူမဘေးနားမှာတင် ရှိနေတာကို သတိရသွားပြီး ဂူရွန်ဟွာက စကားကို ဆင်ခြင်လိုက်ပုံရတယ်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာချီတွေကို ငါစုပ်ယူလိုက်ရုံနဲ့ ဓားသခင်မ ပြန်ကောင်းလာမယ်လို့ အာမခံချက်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါကုပေးနိုင်ကောင်း ကုပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ငါ့ကိုယ်ငါ ပြန်မေးနေမိတယ်... ဒီကိစ္စထဲမှာ ငါပါဝင်ပတ်သက်လိုက်တာ မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကိုပေါ့။
အကယ်၍ ငါသာ ဓားသခင်မကို ဒီအတိုင်းပစ်ထားရင် သူမ သေသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ တကယ်လို့ အံ့ဖွယ်တစ်ခုခုဖြစ်ပြီး သူမ အသက်ရှင်ခဲ့ရင်တောင် လောကကြီးကနေ ပုန်းကွယ်ပြီး တိတ်တဆိတ်ပဲ နေထိုင်သွားတော့မှာ။ အတိတ်ဘဝတုန်းက အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် ဒါတွေကို ငါသိနေတာ။ ငါ့ရဲ့ အတ္တကြောင့် အနာဂတ်က အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခုကိစ္စကတော့ အတိုင်းအတာချင်း လုံးဝမတူဘူး။ ဓားသခင်မ အသက်ရှင် ကျန်းမာနေခြင်းက အရမ်းကို အရေးပါလွန်းတယ်။
ဒါကြောင့်... ငါ စဉ်းစားနေမိတယ်... အနာဂတ်ကို ဒီလိုမျိုး ပြောင်းလဲလိုက်တာ တကယ်ပဲ မှန်ကန်ရဲ့လား? နောက်ပိုင်း ကပ်ဘေးတွေ ကျရောက်လာတဲ့အခါ သူမက အကူအညီတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေမဲ့လည်း... ငါ့အတွေးတွေက ရှုပ်ထွေးနေတယ်။
‘သူ့ကို ကယ်ဖို့အတွက် ဒီအတွေးကို ဆင်ခြေတစ်ခုအနေနဲ့ သုံးနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့။’
ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ကိုယ်ငါ ဆင်ခြေပေးနေတာပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကိုယ်ငါ နားဝင်အောင် ပြောနေမိတာ။
‘ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် ငါက အတ္တကြီးနေတုန်းပဲ။’
ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲချင်ရင် ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ဆောင်ရမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါ ထပ်ခါတလဲလဲ တွန့်ဆုတ်နေမိတယ်။ ဂူရွန်ဟွာကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမမျက်နှာမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ အပြည့်ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း တုန်ရင်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ငါပြောတဲ့စကားက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးဆိုတာ သူမသိပေမဲ့ ငါ့စကားကြောင့် သူမဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ မျှော်လင့်ချက်သေးသေးလေးကို အထင်အရှား မြင်နေရတယ်။ ဂူရွန်ဟွာဟာ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်နုနယ်သေးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲဆိုတာ ငါ့ကို ထပ်ပြီး သတိပေးနေသလိုပဲ။
သူမကို ကြည့်ပြီးနောက် ငါထပ်ပြောလိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားတို့ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ဓားသခင်မကို ကုသပေးဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ချင်ပါတယ်။”
မ သေဆေးနတ်မင်းက ငါ့စကားကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြန်အော်ပြောတယ်။
“မင်းကတော့ စည်းကျော်လာပြီ။ ဘယ်လို ဆေးပညာမှ မသင်ယူဖူးဘဲနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုကုမလဲ? သေအံ့ဆဲဆဲ လူနာတစ်ယောက်ကို မျှော်လင့်ချက်အမှားတွေ ပေးတာဟာ ဘယ်လောက်အထိ အပြစ်ကြီးသလဲဆိုတာ မင်းသိလား?!”
မ သေဆေးနတ်မင်း ဘာလို့ အဲဒီလိုပြောရလဲဆိုတာ ငါနားလည်ပါတယ်။ သူ့လိုလူမျိုးအတွက် ငါ့စကားတွေက တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။ ငါသာ သူ့နေရာမှာဆိုရင်လည်း ဒီလိုပဲ တုံ့ပြန်မိမှာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ဓားသခင်မကတော့ ငါ့မျက်လုံးတွေကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာချီတွေကို ခုခံနေရပေမဲ့ နာကျင်လို့ မျက်မှောင်ကြုတ်မယ့်အစား တည်ငြိမ်နေပုံရတယ်။
ဓားသခင်မက ငါ့ကို မေးတယ်။
“ဒါက ဘာလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိချင်တယ်။”
“ဓားသခင်မ!”
ဓားသခင်မက ငါ့စကားကို နားထောင်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာကြောင့် မသေဆေးနတ်မင်းက လန့်သွားပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ ငါ့ကိုပြောခွင့်ပေးလိုက်တဲ့ ခွင့်ပြုချက်လို့ သတ်မှတ်ပြီး ငါ့စိတ်ထဲမှာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စကားတွေကို ပြောလိုက်တယ်။
“ဂူမျိုးနွယ်စုဝင်တွေရဲ့ ချီဟာ အသုံးပြုသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ညစ်ညမ်းတဲ့ စွမ်းအင်မှန်သမျှကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။”
ဘယ်သူမှ ငါ့စကားကို ကြားဖြတ်မပြောကြဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါဆက်ပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့... ဓားသခင်မကို တဖြည်းဖြည်း သေအောင် သတ်နေတဲ့ ရောဂါက သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ချီတစ်မျိုးပဲ။ အဲဒါ မှန်တယ်မလား?”
ငါ မသေဆေးနတ်မင်းကို မေးလိုက်တယ်။ မသေဆေးနတ်မင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာတယ်။ သူ ငါ့စကားကို မငြင်းဘူး၊ သူ့အမူအရာက ငါပြောတာကို သဘောတူနေသလိုပဲ။
‘သူ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာချီကိုတော့ မသိသာဘဲ ဓားသခင်မ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကဟာကိုတော့ မြင်နိုင်တာလား...?’
အဲဒီအတွေးကို ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်တယ်။ လက်ရှိအခြေအနေကိုပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်။
“ကျွန်တော် ဓားသခင်မရဲ့ လက်ကို ကိုင်လိုက်တုန်းက စစ်ဆေးကြည့်မိတယ်။ သူမအတွင်းထဲက ညစ်ညမ်းနေတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ကျွန်တော် သန့်စင်ပေးနိုင်တာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။”
ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် ငါက အဲဒါကို စုပ်ယူနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုပြောလိုက်ရင် အကျိုးထက် အပြစ်က ပိုများသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။ ငါ သူမလက်ကို ကိုင်လိုက်တုန်းက အကြောင်းပြောလိုက်တော့ ဓားသခင်မက စဉ်းစားသွားတယ်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီတုန်းက တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာကို ခံစားမိလို့လေ။ ဂူမျိုးနွယ်ရဲ့ ချီမှာ အဲဒီလို စွမ်းရည်မျိုး မရှိတာ သေချာပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါ ယုံကြည်မှုရှိအောင် တစ်ခုခုတော့ လုပ်ကြံပြောရမှာပဲ။
— ဆွဲလိုက်သံ။
ငါ့အင်္ကျီကို လှမ်းဆွဲလိုက်တဲ့ ခံစားချက်ကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဂူရွန်ဟွာက ငါ့အင်္ကျီကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
“...တ...တကယ် ဆရာ့ကို ကယ်နိုင်မှာလား...?”
ဂူရွန်ဟွာရဲ့ လက်တွေ တုန်နေတယ်။
“အရင်ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ကျွန်တော် အသေအချာတော့ မ-”
“ကယ်ပေးပါ...”
“...”
“ငါ့ဆရာကို... ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်ပေးပါ အစ်ကို...”
သူမ မျက်ရည်ဝဲနေတာကို မြင်တော့ ငါစိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချမိတယ်။ သူမ ဘယ်လိုခံစားနေရမလဲဆိုတာ ငါမသိဘဲ မနေပါဘူး။
‘ဟူး... တစ်ခုခု အကူအညီလိုမှပဲ ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်တော့တယ်။’
ဒါပေမဲ့ ဂူရွန်ဟွာကြောင့်ပဲ ဒီကိစ္စမှာ ငါပါဝင်လိုက်တာ အဆိုးဆုံးရွေးချယ်မှုတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနောက် မသေဆေးနတ်မင်းက ငါ့ကို မေးတယ်။
“...ဂူမျိုးနွယ်ရဲ့ ချီက ဒီလိုလုပ်နိုင်တယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... ပြီးတော့ ဒိုဟွာ... မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကင်ဇီးသီးပွင့်တောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့တာကို မင်းလုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား?”
မ သေဆေးနတ်မင်း ပြောတာမှန်တယ်။ အကြီးမြတ်ဆုံး တာအိုပညာရှင်ဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ဇီးသီးပွင့်တောင် သူမဆီက ညစ်ညမ်းစွမ်းအင်တွေကို မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့လို့ အသက်ကယ်ဆေးနတ်မင်းကို ဒီကို ခေါ်ခဲ့ရတာလေ။ အဲဒါကို ငါက ရုတ်တရက်ကြီး လာလုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောနေတာ။ ငါ မသေဆေးနတ်မင်းကို ပြန်ဖြေဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စဉ်းစားနေတဲ့ ဓားသခင်မက ဝင်ပြောလိုက်တယ်။
“သူ့ကို... ကြိုးစားခွင့်ပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား?”
“ရှင်...!”
“ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း ထိုင်နေတာထက်စာရင် တစ်ခုခုလုပ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီကလေးပြောသလိုပဲ၊ သူ့လက်ကို ကိုင်လိုက်တုန်းက ငါ့ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲသွားတာကို ငါခံစားလိုက်ရတယ်။”
“သူက ညစ်ညမ်းစွမ်းအင်တွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တယ်ဆိုရင်တောင်၊ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို ကလေးတစ်ယောက် လက်ထဲ မအပ်နိုင်ဘူး... ပြီးတော့ ရှင့်မှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန်လေးကလည်း ဒီကိစ္စကြောင့် ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်တယ်။”
အသက်ကယ်ဆေးနတ်မင်းရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို ဓားသခင်မက ပြုံးပြီး တုံ့ပြန်တယ်။ သူမ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ပြောနေသလိုပဲ။
“ငါ့မှာ အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ။ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကိုပဲ အားကိုးချင်တယ်။”
ဓားသခင်မရဲ့ စကားကို ကြားပြီးနောက် မသေဆေးနတ်မင်းက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။ ဒါက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ သူမကို နားချချင်ပေမဲ့ ဓားသခင်မကတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဘာမှလုပ်လို့ မရတော့မှန်မ သေဆေးနတ်မင်း သိလိုက်တယ်။
“...မင်း တကယ် လုပ်နိုင်မှာလား?”
အဲဒီနောက် သူက ငါ့ကို လှည့်မေးတယ်။ သူ့လေသံထဲမှာ သံသယတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ ငါ့ရဲ့ အဖြေကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ။
“မသေချာဘူး။ ကြိုးစားကြည့်ရမှာပဲ။”
“...ငါက မောက်မာတယ်လို့ ထင်ရနိုင်ပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကို ပြောနေတာက မင်းကို သံသယရှိလို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းပခုံးပေါ်မှာ တင်လာမယ့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနဲ့ တာဝန်ယူမှုကိုလည်း မင်းစဉ်းစားရမယ်။”
လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့ဆိုရင်၊ ကယ်တင်နိုင်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရသလိုပဲ အကယ်၍ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ရင် ခံစားရမယ့် ဒဏ်ရာကိုလည်း ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားရမယ်။ ငါသာ ကျရှုံးခဲ့ရင် ခံစားရမယ့် နာကျင်မှုကို ငါသည်းခံနိုင်မလား မေးနေတာ။
မ သေဆေးနတ်မင်းရဲ့ စကားကို ကြားပြီး ငါ့စိတ်ထဲမှာ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ကောင်းကင်ဇီးသီးပွင့် ဖြစ်ဖြစ်၊ မသေဆေးနတ်မင်း ဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့တွေက ငါ့ကို ဒုတိယအကြီးအကဲကိုပဲ သတိရစေတယ်။ သူတို့ဆီမှာ ဒုတိယအကြီးအကဲနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အငွေ့အသက် တစ်ခုခု ရှိနေတယ်။
“သူ့ကို ကယ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရှိနေတာကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း ထိုင်မကြည့်နိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။”
ဒါက မသေဆေးနတ်မင်းကို ပြောတာထက် ငါ့ကိုယ်ငါ ပြောနေတာနဲ့ ပိုတူတယ်။ ဒီလောက်အထိ နီးစပ်နေပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ငါထပ်ပြီး ကျောခိုင်းမသွားနိုင်ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောနေတာ။ မသေဆေးနတ်မင်းက ငါ့မျက်လုံးတွေကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ပြောတယ်။
“...မကောင်းတာတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်လို့ ငါမြင်ရင်တော့ ငါဝင်တားမှာပဲ။”
နောက်ဆုံးတော့ မသေဆေးနတ်မင်းဆီက ခွင့်ပြုချက် ရခဲ့ပြီ။ အမှန်တစ်ဝက် အလိမ်တစ်ဝက်နဲ့ သူ့ကို ငါနားဝင်အောင် ပြောနိုင်ခဲ့ပြီ။ အဲဒီနောက် ဓားသခင်မက ငါ့ကို မေးတယ်။
“မင်းအတွက် အဆင်အပြေဆုံးဖြစ်အောင် ငါဘယ်လို နေပေးရမလဲ?”
“အဆင်ပြေသလိုပဲ ထိုင်နေလိုက်ပါ။”
ဂူရွန်ဟွာက ဓားသခင်မကို ထိုင်ဖို့ ကူညီပေးပြီးတဲ့နောက် ငါက ဓားသခင်မရဲ့ နောက်ကျောဘက်မှာ သတိထားပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ဓားသခင်မရဲ့ ပိန်လှီပြီး ကွေးနေတဲ့ နောက်ကျောကို မြင်လိုက်ရတော့ ငါ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်ရတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကို ငါမထိန်းနိုင်ခဲ့လို့ပဲ။ တွေးထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီလိုတိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ကျော်လွှားဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါလုပ်မှဖြစ်မယ်။
‘ငါမလုပ်ရင် အားလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။’
အဲဒါက အတိတ်ဘဝတုန်းကလည်း ငါတွေးခဲ့ဖူးတဲ့အတွေးပဲ၊ ငါ အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်လွှဲခဲ့တဲ့ အတွေးပေါ့။ ဆန့်ထုတ်လိုက်တဲ့ လက်က နောက်ဆုံးမှာ ဓားသခင်မရဲ့ ကျောပြင်ကို ထိတွေ့သွားတယ်။ သူမအတွင်းထဲမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ မိစ္ဆာချီတွေကို ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ စုပ်ယူရမလဲဆိုတာကို ငါစိုးရိမ်နေခဲ့ပေမဲ့ ငါ့လက်တွေ သူမကျောပြင်ကို ထိလိုက်တာနဲ့ မိစ္ဆာချီတွေက ငါ့ဆီကို စတင်စီးဝင်လာတာကြောင့် အဲဒီစိုးရိမ်မှုတွေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါ့အတွင်းထဲက ဖျက်ဆီးခြင်းမီးလျှံသိုင်းကလည်း ဟိန်းဟောက် နိုးထလာတယ်။
‘ဟာ...!’
မျှော်လင့်မထားတဲ့ မိစ္ဆာချီ ပမာဏအများကြီးက ငါ့ဆီကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ စီးဝင်လာတာကြောင့် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တစ်စစီ ပြတ်ထွက်သွားတော့မလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ငါအော်ဟစ်ပစ်ချင်ပေမဲ့ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး အောင့်ထားလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မိစ္ဆာချီကို စတင်စုပ်ယူလိုက်တာနဲ့ ငါချက်ချင်း သိလိုက်တယ်။ ငါသာ အမှားအယွင်း အသေးအမွှားလေး တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ရင် သွားပြီပဲ။
‘မျက်တောင်တစ်ခတ်လောက်တောင် သတိလက်လွတ်ဖြစ်လို့ မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် အကုန် လျှံထွက်ကုန်လိမ့်မယ်။’
မိစ္ဆာချီတွေက ငါ့ရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းမီးလျှံသိုင်းနဲ့အတူ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အထပ်ထပ် စီးဆင်းနေတယ်။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်နေသလိုပဲ။ မိစ္ဆာချီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ စွမ်းအင်မျိုးကို သန့်စင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းမီးလျှံသိုင်းနဲ့အတူ ရတနာဆီကရထားတဲ့ ဝူရှန်းတောင်ရဲ့ စွမ်းအားက အဲဒါကို ဖြစ်နိုင်အောင် လုပ်ပေးနေတယ်။ ဝူရှန်းတောင်ရဲ့ ချီက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လှည့်ပတ်နေတဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ မိစ္ဆာချီတွေကို ချောချောမွေ့မွေ့ လှုပ်ရှားအောင် လုပ်ပေးနေတယ်။
ဒါတောင်မှ ဒါဟာ အရမ်းကို နာကျင်လှတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ပဲ။
‘...တောက်။’
ဒါဟာ အတိတ်တုန်းက ကောင်းကင်မိစ္ဆာက ငါ့ကို မိစ္ဆာချီတွေပေးပြီး မိစ္ဆာလူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တုန်းက ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်။ ဓားသခင်မလည်း ဒီလိုမျိုး နာကျင်မှုကို ခံစားနေရမှာ သေချာပေမဲ့ သူမကတော့ ညည်းသံတစ်ချက်တောင် မထွက်ဘူး။
‘သူမ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလောက်အထိ အားနည်းနေတာတောင်။’
သူမဟာ အခုအချိန်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်ထက်တောင် အားနည်းနေလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အားနည်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့တောင် ဒီလောက်နာကျင်မှုကို သည်းခံနေနိုင်တာပဲ။ အဲဒါကို သိလိုက်ရတာက ငါ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို သည်းခံနိုင်ဖို့ ငါ့ကို ခွန်အားတွေ ပေးစွမ်းလိုက်သလိုပဲ။
ငါ ဘယ်လောက်တောင် စုပ်ယူပြီးသွားပြီလဲ...? ကမ္ဘာတည်သလောက် ကြာသွားပြီလို့ ခံစားရပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ အဲဒီလောက် မကြာသေးပါဘူး။ ငါစုပ်ယူနေတဲ့ မိစ္ဆာချီတွေက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း သန့်စင်သွားတာကို ငါခံစားရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သန့်စင်တဲ့နှုန်းက မိစ္ဆာချီတွေ စီးဝင်လာတဲ့နှုန်းကို မမီတော့ဘူး။ အများကြီးပဲ။ အများကြီးထက်တောင် ပိုနေသေးတယ်။
‘သူမက ဒီလောက် ချီ ပမာဏအများကြီးကို ဘယ်လိုများ တောင့်ခံထားနိုင်တာလဲ...?’
ဓားသခင်မဟာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်ပြီး သူမရဲ့ ချီက ဘယ်လောက်အထိ သန့်စင်သလဲဆိုတာကို ဒါက သက်သေပြနေတာပဲ။ သမုဒ္ဒရာလှိုင်းလုံးတွေလို ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စီးဝင်လာတဲ့ ချီတွေကြောင့် ငါသတိလွတ်တော့မလို ခံစားရတယ်။
‘ဒါပေမဲ့ ငါတောင့်ခံထားရမယ်။’
အခုမှတော့ လက်လျှော့လို့ မရဘူး။ ဓားသခင်မရဲ့ အသက်က စိုးရိမ်ရရုံတင်မကဘူး၊ လျှံထွက်ပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာမယ့် မိစ္ဆာချီတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်ဖို့ ငါ့ကိုယ်ငါ ယုံကြည်မှုမရှိတာလည်း ပါတယ်။
‘ငါက ဘာလို့ အမြဲတမ်း ဒီလို ချီတွေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စီးဝင်တဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ပဲ ကြုံနေရတာလဲ!?’
လူတစ်ယောက်ဟာ ကြိုးစားရင်တောင် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါသွားလေရာမှာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ အမြဲဆုံရပြီး အဲဒါရဲ့ ဒဏ်ကလည်း ခံရတာ အရမ်းခက်ခဲတယ်။
‘ဒါ ငါ့ကံတရားပဲ ထင်တယ်၊ တောက်...။’
ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အဆုံးမရှိ စီးဝင်နေတဲ့ မိစ္ဆာချီတွေကြောင့် ငါ့ရဲ့ အကန့်အသတ်ကို ရောက်တော့မယ့်အချိန်မှာ...
｢...အင်း။｣
တစ်နေရာရာကနေ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။
‘...ဟင်?’
｢အွန်း... အင့်... အင်း။｣
‘ဒီအသံက...’
ပြီးတော့ ရုတ်တရက် ငါခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ဒီအသံကို ငါသေချာပေါက် ကြားဖူးတယ်။ ယာယောဂျော့နဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက ကြားခဲ့ရတဲ့ အမည်မသိ အသံပဲ။ ငါမေ့နေခဲ့တဲ့ အသံက ငါ့ခေါင်းထဲမှာ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာတယ်။
｢...ငါ... ဗိုက်ပြည့်နေပြီ... ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့...｣
စက်ရုပ်ဆန်ဆန်နဲ့ အိုမင်းနေတဲ့ အမည်မသိ အသံဟာ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပိုပြီး သက်ဝင်လာတယ်။ အဲဒီလို ပြောင်းလဲလာတာကို ငါ့စိတ်ထဲ တစ်ခုခု စနိုးစနောင့် ဖြစ်လာတယ်။
‘...မင်းက ဘာလဲ?’
｢ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့... ဒါက အရသာရှိသားပဲ?｣
အဲဒီအသံက ငါ့မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေဘူး။
｢ဒါ... အရမ်း အရသာရှိတယ်။｣
ရယ်မောသံလိုလို အသံတစ်ခုနဲ့အတူ မိစ္ဆာချီတွေက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရှိန်အဟုန်နဲ့ စီးဝင်လာတော့တယ်။
‘...!’
ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးမတတ် ပေါက်ကွဲထွက်မယ့်အရှိန်နဲ့ စီးဝင်လာတဲ့ မိစ္ဆာချီတွေက ငါ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ပြည့်သွားစေပြီး ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းအထိတောင် ရောက်လာတယ်။ နာကျင်မှုက ပြဿနာမဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ သေတော့မှာ။ ဒါက အသက်အန္တရာယ်ပဲ။
ငါ့ပါးစပ်ကနေ သွေးတွေ ထွက်လာတယ်။ ဘယ်အချိန်မှာ သတိလစ်သွားမလဲ မသိနိုင်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ သတိကိုတော့ ထိန်းထားတုန်းပဲ။ ငါ့လက်တွေကို ပြန်ရုပ်ချင်ပေမဲ့ ဓားသခင်မရဲ့ နောက်ကျောမှာ ကပ်နေသလို ဖြစ်နေတယ်။ ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ရော ခန္ဓာကိုယ်ရော ငါ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတော့ဘူး။
‘ဒါ... ဘာ... ဖြစ်နေတာလဲ!?’
— ဝူးခနဲ!
ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးမတတ် စီးဝင်နေတဲ့ မိစ္ဆာချီတွေက...
｢အာ။｣
အဲဒီစကားတစ်လုံးအပြီးမှာ ရပ်သွားတယ်။
｢အရသာ ရှိလိုက်တာ။｣
ကျေနပ်သွားတဲ့ အသံတစ်ခုအပြီးမှာတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့တယ်။
ငါ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မနက်ဖြစ်နေပြီ။ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ထထိုင်လိုက်တော့ ဓားသခင်မကို ကုသပေးနေတဲ့ တဲအိမ်လေးထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ တော်သေးတာကတော့ ချီတွေလျှံထွက်ပြီး ပေါက်ကွဲတာမျိုး မဖြစ်ခဲ့လို့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒုက္ခိတမဖြစ်သွားတာပဲ။
‘...အိမ်မက်များလား?’
ဒါဟာ အိမ်မက်ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ငါတွေးမိပေမဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ချက်ချင်းပဲ သိလိုက်ရတာက...
‘...အများကြီးပဲ။’
ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မိစ္ဆာချီတွေ လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေတာကို ငါခံစားရတယ်။ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ချီထက် မိစ္ဆာချီက ပိုများနေသလိုပဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မသေဆေးနတ်မင်းနဲ့ ကျူးဂေ့ဟော့တို့ကို မတွေ့ဘူး၊ ဂူရွန်ဟွာကတော့ စောင်ထဲမှာ ကွေးပြီး အိပ်နေတုန်းပဲ။
‘မနက်ဖြစ်သွားပြီလား...?’
ငါ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် သတိလစ်နေခဲ့တာလား? အဲဒီလောက်တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ ဓားသခင်မနဲ့ မသေဆေးနတ်မင်းကို မတွေ့တာကြောင့် တစ်ခုခု မကောင်းတာ ဖြစ်သွားပြီလားလို့ စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာတယ်။ ငါ အရင်ဆုံး တဲအပြင်ကို ထွက်လိုက်တယ်။
— ရှူးခနဲ! ရွှမ်း!
တံခါးအပြင်ကို ထွက်လိုက်တော့ နေရောင်အောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါကို မြင်တာနဲ့ ငါသက်ပြင်းချလိုက်နိုင်တော့တယ်။ ဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ဇီးသီးပွင့်နံ့တွေက လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတယ်။ ဓားကစားတာက အားမပါဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ ဓားသွားဖြတ်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကြောင့် အားမနည်းဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။
‘...အထင်ကြီးစရာပဲ။’
အပြင်ပန်းကကြည့်ရင် လှုပ်ရှားမှုတွေက အားပျော့ပုံရပေမဲ့ အဲဒီလှုပ်ရှားမှုတွေကို ဆက်ကြည့်နေရင်း ငါ့ကျောရိုးထဲကနေ စိမ့်တက်လာသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီနောက် ဓားသိုင်းက ရပ်သွားတယ်။ နေရောင်ကြောင့် သေချာမမြင်ရပေမဲ့ အဲဒီလူက ငါ့ကို ကြည့်နေတယ်လို့ ထင်ရတယ်။
“နိုးလာပြီလား။”
“...ဟုတ်ကဲ့။”
သူမကို အိုမင်းပုံပေါက်စေတဲ့ ဆံပင်ဖြူတွေက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေထဲမှာ လွင့်နေတဲ့ သူမရဲ့ ဆံနွယ်တွေက အခုတော့ တောက်ပတဲ့ အနက်ရောင် ဖြစ်နေပြီ။
“မင်းကို အခုလို မြင်ရတာ အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူးနော်။”
အဲဒီစကားကို ငါကပဲ ပြောရမှာပါ။ ငါ သတိမလစ်ခင်က သူမရဲ့ ပုံစံနဲ့ အခုပုံစံက မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ကွာခြားနေတယ်။ နေရောင်ကြောင့် သူမမျက်နှာကို သေချာမမြင်ရပေမဲ့ ငါသိနေပါတယ်။
‘...သူမ အရိုးတွေကိုပါ ပြန်ပြောင်းလိုက်တာလား? အဲဒီလိုတော့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်။’
သူမရဲ့ အရိုးတွေက မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတာလို့ ငါယူဆလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက မိစ္ဆာချီ အချို့ကို စုပ်ယူလိုက်ရုံနဲ့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...?
— ကျွီခနဲ။
တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးကိုဖွင့်ပြီး အပြင်ထွက်လာတယ်။
“...ဆရာ...?”
ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်း ဂူရွန်ဟွာပဲ။ ဂူရွန်ကျပ်ဟွာက သူမဆရာကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူမမျက်လုံးတွေ တုန်ရင်လာတာကို ငါတွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီနောက် ချက်ချင်းပဲ သူမ ငိုချလိုက်တော့တယ်။ ဓားသခင်မက သူမကိုကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်တယ်။
“ဒီလောက်အထိ ငိုနေရင် မင်းရဲ့ လှပတဲ့မျက်နှာလေး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။”
ဂူရွန်ဟွာက အဲဒီစကားကို ကြားတော့ ဓားသခင်မဆီ ပြေးသွားပြီး သူမကို ဖက်လိုက်တယ်။ ဓားသခင်မရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ သူမငိုနေတာကို မြင်တော့ ငါအကြည့်လွှဲလိုက်တယ်။
‘ဟူး... ငါ ဒီလို အနေရခက်တဲ့ အခြေအနေတွေကို မုန်းတယ်။’
ငါ့ခေါင်းကို အနေရခက်စွာ ကုတ်လိုက်မိတယ်။ ဒီလိုမျိုးတွေနဲ့ ငါမရင်းနှီးဘူး။ သူမဆီကနေ သေချာတဲ့ ရှင်းပြချက်တစ်ခု လိုအပ်နေသေးတယ်လို့ ခံစားရပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို အနည်းဆုံးတော့ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပုံပဲ။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်မှ သေချာပြန်စစ်ဆေးရဦးမယ်၊ ပြီးတော့ ကောင်းကင်ဇီးသီးပွင့်ကိုလည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကုန်ရှင်းပြရဦးမှာ။
ဒါပေမဲ့...
‘...တစ်ခုခု အရေးကြီးတာကို မေ့နေသလိုပဲ။’
တစ်ခုခုကို မေ့နေသလို ခံစားရတာကြောင့် ငါ့စိတ်ထဲမှာ မတင်မကျ ဖြစ်နေတယ်။
ငါ တည်းခိုတဲ့နေရာကို ပြန်ရောက်မှ ငါဘာမေ့နေလဲဆိုတာ သိလိုက်ရတော့တယ်။ ဝီဆောအာနဲ့ နမ်ဂေါင်းဘီအာတို့က လက်ပိုက်ပြီး ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
နမ်ဂေါင်းဘီအာက ငါ့ကိုမြင်တာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ထမင်းစားချိန် မတိုင်ခင် ပြန်လာမယ်လို့ ပြောပြီးတော့... တစ်ညလုံး အပြင်မှာ အိပ်နေတာလား?”
...ဟုတ်သားပဲ...