အခန်း (၉) ကိုးနဂါးနေ့ (၃)
ဖုန်မျိုးနွယ်စု၏ သခင်မလေးနှင့် ကျွန်ုပ်စေ့စပ်ခဲ့ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ ဂူမျိုးနွယ်စု၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်စုကြီးလေးစုနှင့် အဆင့်တူညီပြီး ဖုန်မျိုးနွယ်စုမှ သခင်မလေးနှင့် ကျွန်ုပ်မှာလည်း ရွယ်တူများ ဖြစ်ကြသည်။ အရာအားလုံးသာ အဆင်ပြေခဲ့လျှင် ကျွန်ုပ်သည် ဂူမျိုးနွယ်စု၏ နောက်ထပ်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမည့်သူဖြစ်ရာ ဂူမျိုးနွယ်နှင့် ဖုန်မျိုးနွယ် စုစည်းခြင်းသည် ပိုမိုကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု ဖုန်မျိုးနွယ်စုဘက်က တွက်ဆခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤလက်ထပ်မှုမှ ၎င်းတို့လည်း အကျိုးအမြတ်ရနိုင်သဖြင့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ခဲ့ပေ။
ပြဿနာမှာ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်အမင်း ဆိုးသွမ်းသူဖြစ်နေခြင်းပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လက်ထပ်ရန် သဘောတူညီချက်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်၏ အကျင့်စာရိတ္တ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည့် သတင်းများမှာ ဖုန်မျိုးနွယ်စုအပါအဝင် အခြားနေရာများသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အမြင်တွင် ကျွန်ုပ်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ မကောင်းတော့ပေ။ အဆိုးဆုံးမှာ စေ့စပ်မှုကို အပြီးတိုင် ပျက်ပြားစေခဲ့သည့် ကျွန်ုပ်၏ ဆဲဆိုရိုင်းစိုင်းမှုများပင် ဖြစ်သည်။
“ဘာလို့လဲ…?!”
ဖုန်မျိုးနွယ်စု၏ သခင်မလေး ဖုန်အာဟီး က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အမှန်တော့ သူမထက် ကျွန်ုပ်က ပို၍ သိချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ ဒီကို ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲ? အခြားနေရာများနှင့်စာလျှင် နီးသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ရထားလုံးဖြင့် လာမည်ဆိုလျှင် ခရီးက တော်တော်ဝေးသေးသည်။ သို့ဖြစ်ပါလျက် ဂူမျိုးနွယ်စု၏ အရေးကြီးသော အခမ်းအနား ကျင်းပနေသည့် ရှန်းရှီး ဒေသသို့ ဖုန်မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ရောက်နေရသနည်း။
“အဲဒါ ကျွန်ုပ်မေးရမယ့် စကားပါ။ ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”
ကျွန်ုပ်က သူမရှိရာသို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သောအခါ ဖုန်အာဟီး မှာ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအခါ သူမ၏ ကိုယ်ရံတော်က သူမရှေ့သို့ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်မှာ… ရန်သူတစ်ယောက်ထံမှ ကာကွယ်ပေးသည့်နှယ်။ ဟူး… ငါတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးက အဲဒီလောက်တောင် ဆိုးနေခဲ့တာလား။
သူမ၏ ကိုယ်ရံတော်နောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေရင်းမှ စိတ်ငြိမ်သွားသော ဖုန်အာဟီး က ပြန်လည် တုံ့ပြန်သည်။
“ဒီမှာ ကိစ္စလေး ရှိလို့ပါ။ ရှန်းရှီး တစ်ခုလုံးက ရှင့်အပိုင်မှ မဟုတ်တာ၊ ကျွန်မ ဘာလုပ်လုပ် ရှင်လိုက်သိနေဖို့ လိုလို့လား”
“အင်း… ပြောစရာတော့ မရှိပါဘူးလေ”
ထိုသို့ အပြန်အလှန် ပြောဆိုပြီးနောက် ကျွန်ုပ်မှာ သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မုန့်လုံးပေါင်း မှာယူရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ် ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့၍မဖြစ်ပေ။ ကျွန်ုပ်က သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည့်အတွက် ဖုန်အာဟီး မှာ အံ့အားသင့်ပြီး ဆွံ့အသွားသော်လည်း ကျွန်ုပ်ကမူ ဂရုမစိုက်ပါ။ အထူးသဖြင့် သူမက ကိစ္စတစ်ခုခုဖြင့် ရောက်နေသည်ဆိုပါက သူမနှင့် ထပ်မံ ပတ်သက်လိုစိတ် မရှိပေ။ သူမဘက်ကလည်း ကျွန်ုပ်ကို တွေ့ရသည်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
မှာထားသော မုန့်လုံးပေါင်းများမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ရရှိလာပြီး ဆင့်ထားသော ပုံစံမှာ အလွန်စားချင်စဖွယ် ကောင်းလှသည်။ မုန့်လုံးပေါင်းများကို ယူကာ ပြန်ရန် လှည့်လိုက်စဉ် နောက်ဘက်မှ တိုးညင်းသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“နေ-နေဦး”
ကျွန်ုပ် ရပ်တန့်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်အာဟီး မှာ ကျွန်ုပ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ ပြောလိုက်သော စကားမှာ… အတော်လေး အခြေအမြစ်မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။
“...မနက်ဖြန်ကျရင် ဂူမျိုးနွယ်စုက ဓားသမားအသစ်တွေ ရွေးချယ်မယ်လို့ ကြားတယ်”
“ဟမ်?”
ပွဲတော်၏ ဒုတိယနေ့တွင် ဂူမျိုးနွယ်စုက ဓားသမားအသစ်များ အမှန်တကယ် ရွေးချယ်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖုန်အာဟီး က ထိုအကြောင်းကို ဘာကြောင့် မေးနေရသနည်း။ သူမ၏ အမူအရာနှင့် လေသံမှာ ထူးဆန်းနေသဖြင့် ကျွန်ုပ်က ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့ အဲဒါကို မေးတာလဲ။ နင်လည်း ဝင်ပြိုင်မလို့လား”
“ငါက ဘာလို့ ပြိုင်ရမှာလဲ?! ပြီးတော့ နင်က ဘာလို့ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောနေတာလဲ။ ငါက နင့်ထက် တစ်နှစ်ကြီးတယ်လေ!”
သြော်… ဟုတ်သားပဲ။
“တောင်းပန်ပါတယ် စီနီယာမမ၊ ကျွန်ုပ် မေ့သွားလို့ပါ”
“အဲဒီလို ရုတ်တရက်ကြီး ခေါ်မနေနဲ့၊ ပျို့အန်ချင်လာပြီ”
…သူမက ကျွန်ုပ်ကို ဘာလုပ်စေချင်နေတာလဲ။ စေ့စပ်မှု ပျက်ပြားသွားခြင်းကလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြီးဆုံးခဲ့သည်မဟုတ်ရာ သူမတွင် ကျွန်ုပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ကောင်းသော အမှတ်ရစရာများ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်ရာ ကျွန်ုပ်မှာ ထပ်မံ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် အပန်းဖြေဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမှာ အချိန်ကောင်းလေး ပိုင်ဆိုင်ပါစေ”
မုန့်လုံးပေါင်းများကို ကိုင်ရင်း သူမကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်က လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖုန်အာဟီး မှာ တစ်ချက် တွန့်သွားပြန်သည်။ ကိုင်ထားသော မုန့်လုံးပေါင်းများမှာ အေးသွားမည်ကို စိုးသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်မှာ သူမထံမှ အကြည့်လွှဲကာ မူယောန် ကို ခေါ်၍ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ် ထွက်ခွာသွားချိန်အထိ ဖုန်အာဟီး က ကျွန်ုပ်၏ နောက်ကျောကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို အာရုံခံမိနေသည်။
ဖုန်မျိုးနွယ်စု၏ သခင်လေး ဖုန်ဝူးဂျင် သည် လူတိုင်း အားကျရသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်လာနိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိသူဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မည်သည့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အိပ်မက်များအကြောင်း ပြောဆိုသည့်အခါတိုင်း မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာရန်မှာ သူ၏ အိပ်မက် မဟုတ်ကြောင်း အမြဲတစေ ထည့်သွင်းပြောဆိုလေ့ ရှိသည်။ ထို့နောက် လက်တွေ့ဘဝတွင် သူဘာမှ မတတ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း ထပ်လောင်းပြောတတ်သေးသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သိုင်းလောက မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ဦးဆောင်သည့် ကောင်းကင်နဂါး အကယ်ဒမီ၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သမိုင်းတစ်လျှောက် အသက်အငယ်ဆုံး မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် အမြဲတမ်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အိပ်ပျော်တော့မည့်သူကဲ့သို့ ပုံစံပေါက်နေတတ်သည်။
တစ်နေ့တွင် ဖုန်ဝူးဂျင် သည် ဖုန်အာဟီး ကို သူ မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်သွားလို့ရမလားဟု မေးခဲ့ဖူးသည်။ ဖုန်အာဟီး က အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် ရွဲ့သလိုပတ်သလိုဖြင့် ရသည်ဟု ပြန်ပြောခဲ့သော်လည်း ဖုန်ဝူးဂျင် မှာ ငိုက်မြည်းနေရင်းမှ သူမစကားကို အလေးအနက်ထားကာ “ကောင်းပြီလေ၊ အဲဒီလိုပဲ လုပ်လိုက်မယ်” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် အချိန်အတန်ကြာတွင် ဖုန်ဝူးဂျင် သည် ‘ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်’ ဟု ရေးသားထားသော စာတိုလေးတစ်စောင် ထားခဲ့ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သခင်လေး ပျောက်ဆုံးသွားသည့် သတင်း ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လူတိုင်း လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏ ခြေရာလက်ရာကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ မျိုးနွယ်စု၏ နည်းလမ်းများဖြင့် ကြိုးစားရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အရာမထင်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူတောင်းစားဂိုဏ်း ထံ အကူအညီတောင်းခဲ့ရပြီးမှ ပျောက်ဆုံးနေသော သခင်လေး၏ သတင်းအစအနအချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။
ဖုန်ဝူးဂျင် သည် ရှန်းရှီး သို့ သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန်မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်သည် မိမိသားဖြစ်သူ ရှိရာနေရာနှင့် ပတ်သက်သည့် ဤသတင်းအချက်အလက်ကို ရရှိပြီးနောက် ဖုန်အာဟီး ကို မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသော အမိန့်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သခင်လေးကို ပြန်ခေါ်လာရန် ဖြစ်သည်။ အမိန့်ရရှိသူမှာ မသင့်တော်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် ဖုန်ဝူးဂျင် နှင့် ဖုန်အာဟီး တို့မှာ ခဏခဏ ရန်ဖြစ်တတ်သော်လည်း အလွန်ရင်းနှီးကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဖုန်အာဟီး တစ်ယောက်သာလျှင် ဖုန်ဝူးဂျင် ကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်မည်ဟု ဖုန်မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်က ယုံကြည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖုန်အာဟီး ကိုယ်တိုင်မှာလည်း ဖုန်ဝူးဂျင် ပျောက်ဆုံးသွားမှုအတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သော အချိန်က ပြောဆိုခဲ့သော အခြေအမြစ်မရှိသည့် စကားများကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ ယူဆနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရှန်းရှီး သို့ ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“...အစ်ကို့ကိစ္စနဲ့တင် ခေါင်းကိုက်နေရတာကို၊ ဘာလို့ သူနဲ့မှ လာတွေ့ရတာလဲ”
ဖုန်အာဟီး အတွက်မူ ဂူယန်ချွန်း နှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ကံဆိုးမှုတစ်ခုပင်။ စေ့စပ်မှု ပျက်ပြားသွားသည်ကို ထားဦး၊ ဂူယန်ချွန်း နှင့် ဖုန်အာဟီး တို့မှာ တွေ့တိုင်း ရန်ဖြစ်တတ်ကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မကောင်းသည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။ ဂူယန်ချွန်း သည် အမြဲတမ်း ရန်လိုတတ်ပြီး မည်သူနှင့် စကားပြောနေသည်ကို ဂရုမစိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဖုန်အာဟီး မှာလည်း ရန်လိုတတ်သူ ဖြစ်သည့်အတွက် သူမသည် ဂူယန်ချွန်း ကို အမြဲတမ်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်လေ့ရှိသည်။
ထို့နောက် ဂူယန်ချွန်း သည် စည်းကျော်သည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောခဲ့သည်။ သူမ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နှစ်ဦးကြားရှိ စေ့စပ်မှုကို ချက်ချင်း ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်။ ထိုစကားမှာ…
‘နင်က ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲ၊ မယားငယ်ရဲ့ ကလေး ဖြစ်နေတာကို!’
ထိုစဉ်က ဖုန်အာဟီး မှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ထိခိုက်ခဲ့ရသော်လည်း သူမသည် ထိုစကားကို အငြိုးအတေးအဖြစ် မမှတ်ထားခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် ဒေါသအလျောက် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်မှန်း သူမ သိသလို၊ သူမ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုစဉ်က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်ပြောခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဂူယန်ချွန်း ၏ နှုတ်ကြောင့် ဂူမျိုးနွယ်စုသည် ဖုန်မျိုးနွယ်စုကို တောင်းပန်ခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့၏ စေ့စပ်မှုမှာလည်း ပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဂူယန်ချွန်း သည် ဤမျှအထိ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ အံ့သြသွားခြင်းမှာလည်း ဖြစ်သင့်ပါသည်။
“သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ”
သူ ရင့်ကျက်သွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ ဒီနေ့ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေလို့လား…?
‘ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ ဖြစ်မှာပါ။ သူ့လို ခွေးတစ်ကောင်က ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ ရင့်ကျက်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး’
ဖုန်အာဟီး က ထိုသို့သာ ယုံကြည်ချင်သော်လည်း သူမ ခုနက တွေ့ခဲ့ရသော ဂူယန်ချွန်း ထံမှ အလွန် ကွဲပြားသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်ကို သူမ သိသည်။ စေ့စပ်မှုကို ပျက်ပြားစေခဲ့သည့် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ခဲ့သော ဂူယန်ချွန်း နှင့် အလွန် ကွဲပြားလှသည်။
“...သူ့ကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး”
ဖုန်အာဟီး မှာ စကားလုံး ရှာမရ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမဘာသာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ထိုထူးဆန်းသော တွေ့ဆုံမှုအကြောင်းကို ဘေးဖယ်ထားကာ သူမ၏ ကိုယ်ရံတော်ကို မေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့၊ တစ်ခုခု သိရပြီလား”
“...ဘာမှတော့ အခိုင်အမာ မတွေ့ရသေးပါဘူး သခင်မလေး၊ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက ဒီ ရှန်းရှီး မှာ ရှိနေတာကတော့ သေချာပါတယ်”
“ဟူး… ဒီလို လူရှုပ် အစ်ကိုမျိုး၊ လည်ပတ်စရာ နေရာတွေ အများကြီး ရှိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ဒီနေရာကိုမှ ရွေးရတာလဲ”
သူ ဘာကြောင့် ရှန်းရှီး ကို ရွေးချယ်ရသနည်းဟု သူမ မေးလိုသော်လည်း ဖုန်ဝူးဂျင် ဘာပြန်ပြောမည်ကို သူမ သိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသည် ‘ဝေးသလိုလိုနဲ့ နီးနေလို့ပါ’ ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားမျိုးကိုသာ ပြောလိမ့်မည်။ သူ၏ ပါရမီမှာ ချီးကျူးစရာ ကောင်းသော်လည်း သူ၏ စရိုက်ကိုမူ သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူသည် ဖုန်မျိုးနွယ်စု၏ သွေးပါသည်မှာ သေချာသော်လည်း သူ၏ စရိုက်မှာ အခြား မိသားစုဝင်များနှင့် အလွန် ကွာခြားလွန်းလှသည်။
“...စိတ်ပျက်စရာပဲ”
“မကြာခင် မှောင်တော့မှာမို့ ပြန်ပြီး အနားယူကြရအောင်ပါ သခင်မလေး”
ကိုယ်ရံတော်၏ စကားကြောင့် ဖုန်အာဟီး သည် သက်ပြင်း ထပ်မံ ချလိုက်ပြီး ဂူယန်ချွန်း ပျောက်ကွယ်သွားရာ လမ်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“နင့်ကိုသာ တွေ့လိုက်လို့ကတော့၊ ငါ ကျိန်းသေပေါက်…”
ဖုန်အာဟီး သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ ခဏအကြာ မုန့်လုံးပေါင်း ဆိုင်တွင်…
“ဟတ် ......
မုန့်လုံးပေါင်းများကို အငမ်းမရ စားနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်သည်။ နှာခေါင်းကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့အတင်း ပြောနေတာလား။ ဘာလို့ နှာချေချင်သလို ဖြစ်နေရတာလဲ”
ခဏအကြာတွင် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီးနောက် မုန့်လုံးပေါင်းများကို ဆက်လက် စားသောက်နေတော့သည်။
အရုဏ်တက်လာခြင်းသည် နဂါးကိုးပါးပွဲတော် ၏ ဒုတိယနေ့ စတင်ခြင်းကို အချက်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ ကျွန်ုပ်မှာ ၎င်းကို မနှစ်သက်သေးသော်လည်း အချိန်ကိုမူ ကျွန်ုပ် မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ ဂူမျိုးနွယ်စု၏ သိုင်းပညာရှင်များသည် နံနက်စောစောတွင် စတင်မည့် နဂါးကိုးပါး သိုင်းပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ကြလိမ့်မည်။ အခြားသော သိုင်းပညာရှင်များသည်လည်း ၎င်းတို့၏ လက်မှတ်များကို ပြသနိုင်သရွေ့ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ နံနက်စောစောတွင် တန်းစီနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်မည့် ပြိုင်ပွဲဝင်များပင် ဖြစ်သည်။
ဓားသမားအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာရခြင်းက ဘာများ ကောင်းလို့ လူအများအပြားက ဖြစ်ချင်နေကြတာလဲ။ မြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်စုကြီး လေးစုနှင့် ဂိုဏ်းကြီးဆယ်ဂိုဏ်း မဟာမိတ် အဖွဲ့တို့မှာလည်း ဂူမျိုးနွယ်စုထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသော ပွဲမျိုးကို ကျင်းပကြလိမ့်မည်။
“ဂိုဏ်းကြီးဆယ်ဂိုဏ်း မဟာမိတ် အဖွဲ့ကတော့ သူတို့လူတွေကိုပဲ ရွေးတာဆိုတော့ မတူနိုင်ဘူး… ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
ထိုသို့ ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်လည်း သေချာတော့ မသိပေ။ ပြိုင်ကွင်းထဲတွင် မနေ့ညက ပျော်ပါးခဲ့ကြသော ဂူမျိုးနွယ်စု၏ ဓားသမားများမှာ ဒိုင်လူကြီးများအဖြစ် ရပ်နေကြသည်။ မနေ့ညက အလွန်အမင်း သောက်စားထားကြသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေကြသည်—၎င်းမှာ အဆင်ပြေဟန် ဆောင်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် အမှန်တကယ်ပင် အဆင်ပြေနေခြင်းလားတော့ မသိပေ။ မူယွန်ကို မေးကြည့်သောအခါ ၎င်းတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အရက်ရှိန်များ ကုန်စင်သွားစေရန် ၂ နာရီခန့် စော၍ ထခဲ့ကြကြောင်း ပြောပြသည်။ ၎င်းတို့ အလွန်အကျွံ သောက်ခဲ့ကြမှန်း ကျွန်ုပ် သိပါသည်။
မနေ့က မုန့်လုံးပေါင်းများ စားခဲ့ပြီးနောက် အားအင်များ ပြည့်ဝနေပုံရသော ဝီဆောအာ သည် ကျွန်ုပ် မနေ့က ဝတ်ခဲ့သော အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အလားတူ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ကျွန်ုပ်ထံ လျှောက်လာသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဝတ်စုံကို သူမထံမှ ယူလိုက်ပြီး သက်ပြင်း အရှည်ကြီး တစ်ချက် ချကာ ပြောလိုက်သည်။
“...ကောင်းပြီလေ၊ ဒီနေ့က နောက်ဆုံးနေ့ပဲ”
“သခင်လေး! ဒီနေ့က ဟိုဟာတွေ လုပ်မယ့်နေ့ မဟုတ်လား။ ဟိုလေ… ‘ဖုန်း-ဖုန်း’ နဲ့ ‘ဒိုင်း-ဒိုင်း’ ဆိုတာမျိုးတွေလေ!”
“...နည်းနည်းလောက် ရှင်းအောင် ပြောလို့ မရဘူးလား။ နင်ပြောတာကို ငါ နားမလည်ဘူး”
“ဟိုလေ… မူယွန်အမြဲတမ်း လုပ်နေတဲ့ ဟာလေ”
ကျွန်ုပ်တို့ ခြံဝင်းထဲမှာ မူယွန် ဓားနဲ့ လေ့ကျင့်နေတဲ့ လျှို့ဝှက်လေ့ကျင့်ခန်းကို ပြောတာ ထင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့… ‘ဖုန်း-ဖုန်း နဲ့ ဒိုင်း-ဒိုင်း’ ဆိုတာကို ဘယ်သူက နားလည်နိုင်မှာလဲ။
“အဲဒါက တကယ်ကို ကြည့်လို့ ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မလည်း တစ်နေ့ကျရင် စမ်းကြည့်ချင်တယ်”
‘...နင် စိတ်ကုန်သွားတဲ့အထိ လုပ်ရမှာပါ’
ဝီဆောအာ အတွက်မူ ထိုစကားမှာ လိုအပ်သည်ထက် လျော့နည်းနေပေလိမ့်မည်။ အနာဂတ်တွင် သူမ မည်သို့သော အရာ ဖြစ်လာစေရန် မည်သည်တို့ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသနည်း ကျွန်ုပ် မသိသော်လည်း၊ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ကို သတ်နိုင်ရန်မှာ သူမ၏ ပါရမီတစ်ခုတည်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်ုပ် သံသယရှိမိသည်။ စိတ်အားထက်သန်နေသော ဝီဆောအာ ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်ုပ်၏ စကားများကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းလိုက်ကာ အဝတ်အစား လဲရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
အဝတ်အစား လဲပြီးနောက် ကျွန်ုပ်မှာ တစ်နေ့တာလုံး ကုန်ဆုံးရမည့် နေရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ အချိန်ပိုများ ရှိနေသဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာစဉ် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဘာလို့လဲ? ဘာလို့ ငါ့ကို ခွင့်မပြုတာလဲ?!”
“...စ-စိတ်အေးအေး ထားပါဦး”
“ငါ့မှာ အချိန် သိပ်မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ! ငါသာ အဖမ်းခံရရင် မင်း တာဝန်ယူမှာလား?!”
ကြည့်ရသည်မှာ နဂါးကိုးပါး သိုင်းပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်လိုသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသော်လည်း သူ၏ ပြဿနာအချို့အတွက် မကျေမနပ် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုနေရာတွင် ပြဿနာရှာသူများကို ဖယ်ရှားရန် တာဝန်ယူထားသည့် ဓားသမားများ ရှိသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ဘဲ ရပ်ကြည့်နေကြခြင်းပင်။
‘ကဲပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ ဘာသာ ဖြေရှင်းကြလိမ့်မယ်’
ထိုသို့ မကျေမနပ် ပြောဆိုသူ တစ်ယောက်မက ရှိနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့ ကောင်းကောင်း ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ယုံကြည်သည်။ သို့သော်၊ ထိုသူ ပြောလိုက်သော နောက်ထပ် စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျွန်ုပ်၏ အတွေးနှင့် ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။
“ဖုန်မျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ?! လက်မှတ်ပြရင် ဝင်လို့ရတယ်လို့ မင်းတို့ ပြောခဲ့တယ်လေ!”
“...ဒါပေမဲ့လည်း၊ ဟို… ကျွန်တော်တို့ သေချာအောင် လုပ်ရဦးမှာမို့လို့-”
“ငါ ဘာတွေ ထပ်ပြဖို့ လိုသေးတာလဲ? ဘာလဲ၊ ငါ့နဖူးပေါ်မှာ ‘ငါက ဖုန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သခင်လေးပါ’ လို့ ရေးပြရမှာလား- သြော်၊ အဲဒီလို ရေးရင် မင်းတို့ ယုံမှာလား? အခုပဲ သွားရေးလိုက်မယ်”
“နေ-နေဦးပါ! ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေး ထားပါ!”
‘သူ အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ…? ဖုန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သခင်လေး ဟုတ်လား?’
…ငါ နားကြားမှားတာ မဟုတ်ဘူးမလား။