အခန်း(၈၅) မဟာမိစ္ဆာ(၅)
ဒုန်း!
ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုနှင့်အတူ ယာယောလ်ဂျော့သည် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
“တောက်!”
ခက်ခဲစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ယာယောလ်ဂျော့သည် သူ၏ဓားကို ဒေါသတကြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ရှူး!
ချီအတွင်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဓားမှတစ်ဆင့် ဓားလှိုင်းတစ်ခုသည် ကျွန်ုပ်ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ နောက်သို့ တစ်ချက်ဆုတ်ကာ အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်၏။
ထိုအတောအတွင်း ယာယောလ်ဂျော့သည် ဓားကို မနားတမ်း ဆက်တိုက်ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ သူ၏ ကြွက်သားထုနှင့် အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် တိုက်ခိုက်မှုနှုန်းမှာ နှေးကွေးခြင်းမရှိပေ။ သို့သော်လည်း ယာယောလ်ဂျော့၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် လေဟာနယ်ကိုသာ ထိမှန်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်သည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်သို့ လက်သီးဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။
“မင်း...!!!”
သူ၏ သန်မာသော ကြွက်သားများရှိသော်လည်း ကျွန်ုပ်၏လက်သီးသည် သူ၏ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားပြီး...
ဝုန်း!
မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အားးးးး!”
မမျှော်လင့်ထားသော နာကျင်မှုကြောင့် ယာယောလ်ဂျော့သည် ကျွန်ုပ်ကို အဝေးသို့ တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျွန်ုပ်မှာ သူနှင့် အလှမ်းကွာဝေးရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
“ဟူး... ဟူး...”
ယာယောလ်ဂျော့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။
“...ဒီကောင်လေးကတော့...”
သူသည် ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိထားရသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အလွန်နာကျင်နေပုံရသည်။
“မင်းက ဂူမျိုးနွယ်ကလို့ ငါကြားထားတယ်၊ ဘာလို့ ဒီကိစ္စထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာလဲ!”
ယာယောလ်ဂျော့၏ မေးခွန်းကို ကျွန်ုပ် နှုတ်ဖြင့် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။
ဝုန်း!
ကျွန်ုပ်၏ ဖျက်ဆီးခြင်း မီးတောက်သိုင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် တောက်လောင်လာသော မီးတောက်များသည်သာ ကျွန်ုပ်၏ အဖြေပင်ဖြစ်သည်။ ယာယောလ်ဂျော့သည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ မီးတောက်များကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အားလုံးကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ မီးတောက်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးရှိ သက်ရှိမှန်သမျှကို ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အလား တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသည်။
ထိုမီးတောက်များကြားမှ ဟာကွက်တစ်ခုကို ကျွန်ုပ် မြင်လိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ယာယောလ်ဂျော့၏ လည်ပင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ထဲတွင် မီးတောက်များကို ထည့်သွင်းကာ သူ၏ဦးခေါင်းကို လောင်ကျွမ်းပစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ယာယောလ်ဂျော့သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး ချီအတွင်းအားကို ပေါက်ကွဲစေကာ ကျွန်ုပ်၏ ချုပ်ကိုင်မှုမှ ရုန်းထွက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့် သူသည် လောင်ကျွမ်းနေသော နာကျင်မှုကြောင့် လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်နေသည်။
“ဟူး... ဟူး...”
မီးတောက်များအလယ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့မိသောကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသည်။
‘...လွဲသွားပြီ။’
｢စိတ်အေးအေးထားစမ်း!｣
ရှင်အဘိုးအို၏ အရေးတကြီး ပြောဆိုသံကို ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော်...
‘ကျွန်တော် စိတ်အေးအေးထားပါတယ်။’
｢မင်း အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ဘယ်လောက် ဒေါသထွက်နေလဲဆိုတာ ငါ ခံစားနေရတယ်၊ ဒါကို စိတ်အေးတယ်လို့ ပြောလို့ရမလား?!｣
ထူးဆန်းသည်။ ကျွန်ုပ် ကိုယ်တိုင်ကတော့ စိတ်အေးနေသည်ဟု ထင်မိသည်။ ကျွန်ုပ် စိတ်ပျက်နေရုံသာ ရှိသည်။ သူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ရသည့် အထိအတွေ့ကို ကျွန်ုပ် ခံစားနေရဆဲပင်။ ထိုနေရာမှာတင် သူ့ကို လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သင့်သည်မှာ။ သို့သော် သူသည် ကျွန်ုပ်ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ စွမ်းဆောင်နိုင်ပုံရသည်။
‘ယာယောလ်ဂျော့။’
ကြီးမားသောဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျွန်ုပ်ကို သတိကြီးစွာ အကဲခတ်နေသော ထိုလူ၏ အမည်ဖြစ်သည်။ သူ့အကြောင်းကို ကျွန်ုပ် သိသည်။ သူသည် ကောင်းကင်မိစ္ဆာ၏ စစ်တပ်တစ်ခုတွင် ပါဝင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး အတိအကျပြောရလျှင် ဒုတိယခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မျက်စိတစ်ဖက်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော မိစ္ဆာလူသားတစ်ဦးပင်။
ယခုမြင်တွေ့နေရသော ကြမ်းတမ်းသည့် ပုံစံနှင့်မတူဘဲ ကျွန်ုပ်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်မူ သူသည် သခင်၏ အမိန့်ကိုသာ နာခံတတ်သည့် အလောင်းကောင်တစ်ခုနှင့် တူသည်။ ယခု သူ၏ ပုံစံမှာ ကျွန်ုပ် မှတ်မိနေသည်နှင့် များစွာ ကွဲပြားနေသည်။
‘သူက နန်းနက်ဆောင်ကလား...?’
မိစ္ဆာလူသားများ၏ အတိတ်ကို ကျွန်ုပ် ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်ုပ်၏ ဘဝနှင့်တင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး အခြားသူများ၏ အကြောင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ် လက်ကို ခါလိုက်သည်။
‘နမ်ဂေါင်းဘီအာ...’
နမ်ဂေါင်းဘီအာ လဲကျနေခဲ့သော နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ ရှိမနေတော့သည်မှာ ကံကောင်းလှသည်။ ကျွန်ုပ် ဤနေရာသို့ စတင်ရောက်ရှိချိန်တွင် နမ်ဂေါင်းဘီအာ မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။
ထိုပုံရိပ်သည် ကျွန်ုပ်ကို မိစ္ဆာဓားနှင့်အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသော နောက်ဆုံးအချိန်များကို သတိရစေခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်ဆုံးအသက်ရှူသံ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ဘဲ ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ပိုက်ထားခဲ့ရသည့် ထိုမှတ်ဉာဏ်များ...။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်သာ ခဏလေး နောက်ကျခဲ့ပါက ထိုအဖြစ်ဆိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။
ဝုန်း!!!
ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ခံစားချက်များကို တုံ့ပြန်သည့်အလား ချီအတွင်းအားများသည် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံထားသော မီးတောက်များသည်လည်း ပိုမိုကြီးမားကာ ပြင်းထန်လာသည်။
｢ကလေးလေး!｣
ကျွန်ုပ်သည် ယာယောလ်ဂျော့ထံသို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ဖျက်ဆီးခြင်း မီးတောက်သိုင်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်စေလိုက်သည်။ ခြေထောက်များအတွင်းသို့ ခွန်အားများ စီးဝင်လာပြီး ကျွန်ုပ်၏ လှုပ်ရှားမှုနောက်တွင် မီးတောက်များ အစီအရီ လိုက်ပါလာသည်။
ယာယောလ်ဂျော့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော ဓားကြီးမှာ အလွန်မြန်ဆန်သည်။ အထွတ်အထိပ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်ပြီး ကြွက်သားများကို ကောင်းမွန်စွာ တည်ဆောက်ထားသူဖြစ်သဖြင့် လေးလံသော ဓားကြီးကိုပင် လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုနိုင်သည်။
၎င်းကို ယှဉ်နိုင်ရန် ကျွန်ုပ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ချီအတွင်းအားဖြင့် မြှင့်တင်ကာ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးတောက်များဖြင့် သူ၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ယာယောလ်ဂျော့သည် မီးတောက်များက သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ဟု ထင်ကာ ဓားကို ဆက်တိုက် ဝှေ့ယမ်းနေသော်လည်း သူ၏ လွဲချော်နေသော လှုပ်ရှားမှုများသည် ကျွန်ုပ်အတွက် ဟာကွက်များစွာ ဖြစ်စေသည်။
ပြီးတော့... ဟာကွက်မရှိလျှင်ပင် ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။
ကျွန်ုပ် လှုပ်ရှားလိုက်စဉ် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဓားချက်တစ်ချက် အနည်းငယ် ရှပ်ထိသွားသော်လည်း ထိုမျှလောက်ကိုတော့ ကျွန်ုပ် အထိခံနိုင်သည်။
စွတ်!
“အား!”
သူ၏ သန်မာလှသော ကြွက်သားများကြောင့် လက်ခြေများကို ချိုးဖျက်ရန် ခက်ခဲသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် တစ်နေရာတည်းကိုသာ အာရုံစိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
｢စိတ်... အေးအေး... ထားစမ်း...｣
သူ၏ဓားသည် ကျွန်ုပ်၏ အဝတ်အစားများကို ရှပ်ထိသွားသော်လည်း ရလဒ်အနေဖြင့် သူ၏ နံဘေးမှာ ဟာကွက်ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်ုပ်သည် မီးတောက်လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
“အောက်!”
ယာယောလ်ဂျော့သည် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို လက်မလွတ်စေဘဲ ကျွန်ုပ်သည် သူ၏ ခြေထောက်ကို ကန်ချလိုက်ရာ သူ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက်သား လဲကျသွားသည်။ သူက လက်ဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ လက်သီးက ပိုမြန်နေသည်။
ခွပ်!
သူ၏ ထူထဲသော လည်ပင်းမှာ လည်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ် မရပ်တန့်ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်သည်။
ခွပ်!
နှစ်ချက်ဆင့် ထိမှန်ပြီးနောက် ယာယောလ်ဂျော့၏ မျက်လုံးများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် နီရဲလာသည်။ နောက်ဆုံး အားထုတ်မှုအဖြစ် သူသည် ချီအတွင်းအားကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
“မင်း... မင်း!”
ဝူးးး!
ချီလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဝေးသို့ တွန်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိခိုက်မှုတော့ မရှိပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ အသက်ရှူချောင်ရန်သာ ပြုလုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ယာယောလ်ဂျော့ထံသို့ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
‘...ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ?’
｢...｣
ကျွန်ုပ်သည် ချီအတွင်းအား အခြေအနေကို မေးမြန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ရှင်အဘိုးအို ပြန်မဖြေပေ။ ကျွန်ုပ် ချီအတွင်းအားကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲခဲ့သောကြောင့် ကျန်ရှိမှုမှာ အလွန်နည်းပါးနေပုံရသည်။
ယာယောလ်ဂျော့ ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်ပြီးနောက် တစ်ခုခုကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ သွားတစ်ချောင်းနှင့်အတူ ပါလာသော သွေးစများဖြစ်သည်။
မိမိ၏ သိက္ခာများ နင်းချေခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားနေရသော ယာယောလ်ဂျော့သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသည်။ ကလေးတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် အရိုက်ခံလိုက်ရသည်မှာ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေသည်။
‘...ဒါ ဘယ်လို ရက်တွေလဲ?!’
ဂြတ်!
သူသည် သွားများကို အသံထွက်အောင် ကြိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားရိုးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အချိန်သိပ်မကျန်တော့သည်ကို သူသိသော်လည်း ရှေ့မှ ကလေးကိုတော့ ဘယ်လိုနည်းနှင့်ဖြစ်စေ သေအောင် သတ်ချင်နေသည်။
မသေဆေးဆရာလား၊ နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်က မိန်းကလေးလား? သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ပေ။ ယာယောလ်ဂျော့သည် ချီအတွင်းအားကို ခြေထောက်တွင် စုစည်းကာ ကောင်လေးထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
သူ ကျွန်ုပ်ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်ဂကို မြင်သောအခါ ကျွန်ုပ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးတောက်များဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ကျွန်ုပ်၏ ခေါင်းထဲတွင် မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားချက်မှာ ဝေဝါးနေသည်။ သို့သော် ထိုအရာကို အာရုံစိုက်နေ၍ မဖြစ်သေးပေ၊ ရှေ့မှ ပြေးဝင်လာသော အရာကို အရင်ဆုံး ချေမှုန်းရန်သာ အာရုံစိုက်ရမည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဦးခေါင်းကို ပစ်မှတ်ထားသော ဓားကို မီးတောက်များဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူ အရှိန်လျော့သွားသည့် ခဏတွင် ကျွန်ုပ်သည် သူ၏ ရင်ညွန့်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ အရိုးများ ကျိုးသွားသည့် အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လက်သီးမှာ အတော်လေး နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားပုံရသည်။
ယာယောလ်ဂျော့ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူက သူ၏ ကြီးမားသော လက်ကြီးများဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံထိုးနှက်ကာ သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးတောက်များသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုရိုင်းစိုင်းလာသည်။ ၎င်းနှင့်အတူ ဝမ်းဗိုက်မှ နာကျင်မှုမှာလည်း တိုးလာသည်။ ယခု ခံစားနေရသော နာကျင်မှုမှာ ဟွာတောင်သို့ သွားစဉ်က ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုနှင့် ဆင်တူနေသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်ုပ် အသက်ပင် မရှူနိုင်ဘဲ မေ့လဲသွားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်နေဆဲပင်။
အဘယ်ကြောင့် ကွဲပြားနေသည်ကို ကျွန်ုပ် မသိသော်လည်း ကောင်းမွန်သော အချက်အဖြစ်သာ မှတ်ယူလိုက်သည်။ လောလောဆယ် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားရန် ပြဿနာ မရှိသေးပေ။
｢ဟေ့...｣
ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။
‘ရှင်အဘိုးအိုလား?’
ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်နေသော ရှင်အဘိုးအိုဟု ကျွန်ုပ် ထင်လိုက်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် စကားပြောနိုင်သူမှာ ရှင်အဘိုးအို တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
｢စားလိုက်စမ်း...｣
သို့သော် ၎င်းမှာ ရှင်အဘိုးအို မဟုတ်ပေ။ အသံမှာ ကလေးတစ်ယောက်နှင့် တူသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော အဖိုးအိုတစ်ဦး၏ အသံနှင့်လည်း ဆင်တူနေသည်။ ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့အပြားမှ ခံစားနေရသော နာကျင်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
｢...ဗိုက်ဆာလိုက်တာ။｣
အသံမှာ တိုးညင်းလှသည်။
‘မင်းက...’
သူ ဘယ်သူလဲဟု မေးမြန်းချင်သော်လည်း မမေးနိုင်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... ကျွန်ုပ်၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်အတိ ကျသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီကာ ပုန်းကွယ်နေသည်။ သူမ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေသော အမှတ်အသားကြောင့် သူမ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ၊ လက်တစ်ဖက်မှာ ကျိုးနေပြီး ချီအတွင်းအားလည်း ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း...
‘...ငါ သူ့ကို သွားကူညီရမယ်...’
နမ်ဂေါင်းဘီအာအတွက် ဂူယန်ချွန်းသည် သန်မာသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ၏ မောင်လေးကို လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ယူခဲ့ပုံနှင့် ယွန်ဖုန်းကို အနိုင်ယူခဲ့ပုံတို့ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမထက်ပင် ပို၍ သန်မာနိုင်ကြောင်း သူမ သိသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ ပိုသန်မာသည်မှာ သေချာသည်။
‘...ဒါပေမဲ့လည်း။’
ယခုကိစ္စကတော့ ကွဲပြားသည်။ ထိုဘီလူးကြီးထံမှ ရရှိသော အနံ့ဆိုးနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းမှာ ဂူယန်ချွန်း အနိုင်ယူနိုင်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ဟွာတောင်မှ စစ်ကူများ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။
ဘုန်း! ဘုန်း!
တစ်ခုခုကို ရိုက်နှက်နေသည့် အသံများ မရပ်တန့်သေးသဖြင့် တိုက်ပွဲမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲဟု ထင်ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာသည် မဟုတ်သော်လည်း နမ်ဂေါင်းဘီအာ အတွက်မူ ထာဝရကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ခက်ခဲစွာ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမ ထိုနေရာသို့ သွားလိုက်ရာ...
“အင့်!”
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုကြောင့် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ ဤအနံ့မှာ ထိုဘီလူးကြီးထံမှ လာခြင်းလား? အစောပိုင်းက ဤမျှအထိ မဆိုးဝါးခဲ့သဖြင့် သူမ သိချင်မိသည်။
‘...ဒါက အရမ်းလွန်လွန်းတယ်။’
နမ်ဂေါင်းဘီအာအတွက် ဤမျှ ဆိုးဝါးသောအနံ့ကို ခံစားရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ထိုအနံ့မှာ ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။
ခွပ်!
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ရာ နေရာသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ မိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းသွားသည့်အလား ပျက်စီးနေသည်။ ထိုနေရာ၏ အလယ်တွင် ဂူယန်ချွန်း ရှိနေသည်။
ဂူယန်ချွန်းသည် ယာယောလ်ဂျော့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ခွစီးကာ သူ၏ လက်သီးများဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ထိုးနှက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ခွပ်!
တစ်ချက် ထိုးလိုက်တိုင်း သွေးများ နေရာအနှံ့ စင်ထွက်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပြုပြင်၍မရလောက်အောင် ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
‘အနံ့... အနံ့ဆိုးကြီး။’
ဘီလူးကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်ခဲ့သော အနံ့ဆိုးမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သေပြီးသားလူသည် အနံ့မထွက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချက်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြည့်နှက်နေသော အနံ့ဆိုးမှာ...
“ဟင့်... မဟုတ်ဘူး!”
နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဂူယန်ချွန်းသည် သူ၏ လက်သီးကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်၍ နမ်ဂေါင်းဘီအာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“...!!!”
နမ်ဂေါင်းဘီအာနှင့် ဂူယန်ချွန်းတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသည့်အခါ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် အသံတိတ် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂူယန်ချွန်း၏ မျက်လုံးများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခရမ်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ လှပသော အရောင်ဖြစ်သော်လည်း မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး စိမ့်တက်သွားသည်။ ထိုမျက်လုံးများသည် သူမအတွက် အလွန် နိမိတ်မကောင်းသလို ခံစားရသည်။
ဂူယန်ချွန်းသည် နမ်ဂေါင်းဘီအာကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သေဆုံးနေပြီဖြစ်သော ထိုလူကို လက်သီးဖြင့် ဆက်လက် ထိုးနှက်နေပြန်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသော နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူမ၏ တုန်ရင်နေသော ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ဖိကိုင်ကာ စိတ်ကို ထိန်းလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ကြောက်ရွံ့နေရသည်ကို သူမ မသိပေ။ ကြမ်းတမ်းသော ထိုးနှက်သံများသည် သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး မဆဲမနား ထွက်ပေါ်နေသော အနံ့ဆိုးကြောင့် သူမ ပျို့အန်ချင်နေသည်။
သို့သော် နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ရင်နေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျစ်လျူရှုကာ ဂူယန်ချွန်းထံသို့ တရွတ်တိုက် သွား၍ သူ့ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်ဟု သူမ ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမသည် သူ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သော်လည်း ဂူယန်ချွန်းမှာမူ စိတ်လွတ်နေသည့်အလား ဘီလူးကြီးကို ဆက်တိုက် ထိုးနှက်ရန်သာ ကြိုးစားနေသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး! သူ... သေနေပြီ...!”
သူ နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသလား? ဂူယန်ချွန်း၏ တိတ်ဆိတ်သော လက်သီးချက်များ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် လဲကျသွားတော့သည်။
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် လဲကျလာသော ဂူယန်ချွန်းကို သူမ၏ တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် အလျင်အမြန် ပွေ့ပိုက်လိုက်သည်။
“ဟူး... ဟူး...”
ထိုအချိန်မှစ၍ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အနံ့ဆိုးများသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ဘီလူးကြီး၏ ပျက်စီးနေသော အလောင်းကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ ပျို့အန်မှုကို အသာအယာ ထိန်းလိုက်ရသည်။ လူသားတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်သည်ကို သူမ မယုံနိုင်ပေ။
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ဂူယန်ချွန်း၏ လက်များကို သူမ၏ တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် အုပ်မိုးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်များမှာ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုသို့ မလုပ်ဆောင်ပါက သူမ စိတ်အေးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အတန်ကြာပြီးနောက် ဟွာတောင်မှ သိုင်းပညာရှင်များ ရောက်ရှိလာကြသည်။
နက်နန်းဆောင်၏ ဌာနခွဲမန်နေဂျာ ဂူအတွင်း၌ ဘယ်ချာင် သည် ပြန်မရောက်လာသေးသော ယာယောလ်ဂျော့ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေရသည်။ ၎င်းမှာ သူ့ကို တွေ့ချင်၍ သော်လည်းကောင်း၊ စိတ်ပူ၍ သော်လည်းကောင်း မဟုတ်ပေ။
‘ငါ မကြာခင် ဆေးသောက်ရတော့မယ်...’
ဘယ်ချောင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို ရပ်တန့်ပေးနိုင်သော ဆေးမှာ ဌာနခွဲမန်နေဂျာ လက်ထဲတွင်သာ ရှိသည်။ စတုတ္ထမြောက်နေ့ ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ဘယ်ချောင်မှာ အလွန် စိတ်ပူနေသည်။ နေဝင်တော့မည် ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ ယာယောလ်ဂျော့ ပြန်မရောက်လာပါက သူ သေရတော့မည်ကို သိသည်။
စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဘယ်ချောင် သည် ဂူ၏ အဝင်ဝမှ လူတစ်ယောက်၏ အငွေ့အဝါကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်သည်။
တောက်-
ခြေသံမှာ ထူးဆန်းစွာ တိုးညင်းနေသော်လည်း ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ တံဆိပ်ပွင့်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။
“သခင် ဌာနခွဲမန်နေဂျာ–”
ဘယ်ချောင် သည် သူ၏ ဓားကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဌာနခွဲမန်နေဂျာ မဟုတ်ပေ။
‘အဘိုးကြီးတစ်ယောက်လား...?’
သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုအဘိုးအိုသည် အခန်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ?”
“...ဒီနေရာ ဖြစ်ပုံရတယ်လေ။”
“ငါ မေးနေတယ်၊ မင်းက ဘယ်–”
သူ၏ စကားမဆုံးခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘယ်ချောင် သည် သူ၏ အမြင်အာရုံများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်... သူသည် မြေပြင်ကို ရုတ်တရက် ကြည့်နေမိသည်။
အဘိုးအိုကို အော်ဟစ်နေခဲ့သော ဦးခေါင်းမှာ အဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ယခုအခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုသည် မည်သည့် ဓားကိုမျှ ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ဘယ်ချောင်သည် အဘိုးအို ကိုင်ဆောင်ထားသော ‘ဓား’ ကြောင့် ဦးခေါင်း ပြတ်သွားခဲ့ရသည်။
ထိုအဘိုးအို၏ အမည်မှာ ဝီဟယိုဂွန် ဖြစ်သည်။ ဇွန်ပန်းသိုင်းနတ်ဘုရားမ၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဓားဧကရာဇ်သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။