အခန်း (၈၃) မဟာမိစ္ဆာ(၃)
နံနက်မိုးလင်း နိုးလာချိန်တွင် ဝီဆောအာ ခတ်ပေးထားသည့် ရေကို ကျွန်ုပ် သောက်လိုက်မိသည်။
“...အင်း... သေတော့မှာပဲ...”
နံနက်နိုးနိုးချင်း ဒီလောက်တောင် ရေငတ်နေရသည်မှာ မနေ့က ချွေးအလွန်အကျွံ ထွက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်မည်လား။
｢ဒီလိုဖြစ်တာ မဆန်းပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်လုံး ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုတွေ အလွန်အကျွံ လုပ်ထားပြီးတော့ နေလို့ကောင်းနေမယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလား။｣
“...ဘာလို့ လာဆူနေတာလဲ၊ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် အနည်းငယ် လေ့ကျင့်တာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား။”
နာကျင်နေသော ပခုံးများကို နှိပ်နယ်ရင်း ရှင်အဖိုးအိုကို ကျွန်ုပ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်လုံး ညဘက်တွင် အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ပြီးမှ အိပ်ခဲ့ရသဖြင့် နိုးလာချိန်တွင် လန်းဆန်းနေမည့်အစား ပို၍ ပင်ပန်းနေသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုသို့လေ့ကျင့်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်းပင်။ ကြွက်သားများက ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။ အတွင်းအား ချီ ကြောင့် ကြွက်သားများက မြန်မြန်ဆန်ဆန် သန်မာလာသည်ကို သိသော်လည်း... ဤမျှလောက်အထိ မြန်ဆန်နေမည်ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
ကျွန်ုပ်သည် နာကျင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အားယူကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ အပြင်ရောက်သောအခါ ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ယနေ့ ရာသီဥတု သာယာမည်ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိသည်။
‘တိမ်တစ်တိမ်တောင် မရှိဘူးပဲ။’
နွေရာသီအကုန်တွင် ကောင်းကင်ကြီးမှာ အမြဲတမ်း လှပတတ်သည်။ ယခု ကျွန်ုပ်နေထိုင်သည့်နေရာမှာ တောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်သဖြင့် သိပ်မပူဘဲ အေးမြနေသည်မှာ ဝမ်းသာစရာပင်။
‘နမ်ဂေါင်းဘီအာ တစ်နေရာရာ သွားနေတာလား။’
ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့သဖြင့် သူမ အပြင်ထွက်သွားသည်မှာ သေချာသည်။ ဂူရွန်ဟွာကို သွားတွေ့ပြန်ပြီထင်သည်။ ကျွန်ုပ်လည်း သူတို့ဆီ သွားကြည့်ရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ထိုအတွေးကို ချက်ချင်း ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ် အနားမကပ်ဘဲ နေပေးခြင်းကသာ ဂူချောအွန် အတွက် ပို၍ စိတ်ချမ်းသာစရာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ကဲ... ဒီနေ့ ဘာလုပ်ရမလဲ။”
ဂူချောအွန် ကတော့ အိမ်ပြန်မလာချင်တော့ကြောင်း ပြောပြီးသားဖြစ်ရာ သိုင်းပြိုင်ပွဲ စတင်သည်အထိ မစောင့်ဘဲ ပြန်သွား၍ ရသော်လည်း...
ဓားဧကရာဇ်က ယခုထိ ပြန်မလာသေးပေ။ အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် စိုးရိမ်နေ၍တော့ မဟုတ်ပါ... သူ့ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ဖို့ စိတ်မသန့်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်လျှင်... မနေ့က ရှာမတွေ့ခဲ့သော မိစ္ဆာကျောက်တုံးအချို့ကို သွားရှာရမည်။
‘ဒီမှာ တောင်တွေ အများကြီးရှိတာဆိုတော့ ရှာကြည့်ရင်တော့ တွေ့နိုင်မှာပါ။’
သို့မဟုတ်လျှင်လည်း လေ့ကျင့်မှုပဲ ပိုလုပ်ရမလား... ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ အိမ်မှာရှိစဉ်ကထက် ဂိုဏ်းများသို့ ရောက်နေချိန်တွင် ကျွန်ုပ် ပို၍ လေ့ကျင့်ဖြစ်နေသည်။
｢မင်းရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေက သိသာနေလို့ မင်း ဒီလောက်အထိ အတင်းလေ့ကျင့်နေတာ။｣
“အဲဒါလည်း ဟုတ်ပါတယ်။”
ဝန်မခံချင်သော်လည်း ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ လေ့ကျင့်ခန်းများက ကျွန်ုပ်ကို တိုးတက်စေသည်မှာ အမှန်ပင်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင်... သူတို့၏ လေ့ကျင့်မှုများကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ကြွက်သားများက တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကြီးထွားလာသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် ထိုသို့လေ့ကျင့်ရလွန်းသဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကတော့ တဖြည်းဖြည်း မောပန်းနွမ်းနယ်လာသည်။
｢အဲဒီတော့ ဒီနေ့လည်း လေ့ကျင့်ဦးမှာလား။｣
“အစီအစဉ်ကတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ... ဒါပေမဲ့ လုပ်စရာရှိတာလေးတွေ အရင်လုပ်ပြီးမှပေါ့။”
ပြိုင်ပွဲမစခင် အိမ်ပြန်ဖြစ်မည်ဆိုလျှင်၊ မပြန်ခင် တစ်ခေါက်လောက် ထပ်တွေ့ချင်သည်ဟု ဆိုထားသော မဇွန်ပန်းဓားသခင်မထံ ဦးစွာ သွားတွေ့သင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ဒီနေ့က ကျွန်ုပ်အတွက် အားလပ်နေသော အချိန်ဖြစ်သဖြင့် ထပ်မံ အချိန်ဆွဲမနေသင့်တော့ပေ။
အတွင်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာရာ လမ်းတွင် ဝီဆောအာ နှင့် ဆုံသဖြင့် စကားလှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ခဏနေရင် ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်။”
“သခင်လေး ဘယ်သွားမလို့လဲဟင်။”
“လုပ်စရာလေး ရှိလို့ပါ။”
“ကျွန်မရော လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား...?”
တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်သွားလျှင် ဂူချောအွန် သို့မဟုတ် ထာဝရသမားတော်ကြီးတို့ နှစ်သက်မည်မဟုတ်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်သည်။ ထို့အပြင်... ယခုတစ် ခေါက်မှ တစ်ခုခုကို အလေးအနက် ရအောင်ယူရန် ကြိုးစားချင်သေးသည်။
“ဒီနေ့တော့ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ သွားလိုက်မယ်။”
“အော်... ဒါဆိုလည်း ဂရုစိုက်သွားပါဦးနော်...”
“ပြန်လာရင် အသားကင်တုတ်ထိုး ဝယ်ခဲ့ပေးမယ်။”
“ဂရုစိုက်သွားပါ သခင်လေး!”
“...”
အသားကင် ဝယ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးလိုက်မှ သူမ ပို၍ ပျော်သွားသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်ုပ် အထင်မှားတာပဲ ဖြစ်မှာပါ... မဟုတ်လား...?
‘ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။’
နမ်ဂေါင်းဘီအာ သည် နာကျင်နေသော လက်ကို ဝှက်ထားရင်း တွေးနေမိသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ ခံစားနေရသော ပြင်းထန်လှသည့် အပုပ်နံ့ကြောင့် နှာခေါင်းကိုသာ ပိတ်ထားချင်တော့သည်။ သို့သော် ထိုအပုပ်နံ့ထက် ပို၍ စိုးရိမ်စရာကောင်းသည်မှာ ဤပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ဆိုးရွားသော အငွေ့အသက်ပင် ဖြစ်သည်။
‘...သတ်ဖြတ်လိုစိတ်လား။’
အတွင်းအား ချီ ဟု ခေါ်ရန်လည်း အလွန်ပင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့်လည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ကွဲပြားနေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူသန်ကြီးတစ်ယောက်၊ ၎င်းမှာ ဓားဟုပင် ခေါ်ရန် ခက်ခဲလောက်အောင် ကြီးမားလှသည့် သံတုံးကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင်၊ သူမအနေဖြင့် သူ့ကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူ ထုတ်လွှတ်နေသော ဆိုးရွားလှသည့် အရှိန်အဝါနှင့် သူမ အလိုအလျောက် ခုခံလိုက်ရသည့် ဓားချက်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။
ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူမ၏ လက်မောင်းများမှာ ယခုထိ တုန်ရင်နေဆဲဖြစ်ရာ သူ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သူသည် အနည်းဆုံးတော့ အထွတ်အထိပ် အဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက် မြင့်မားသော အဆင့်ရှိသည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမည်။ အကယ်၍ တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် မည်မျှကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။ သေချာသည်မှာ ကြာရှည်ခံမည်မဟုတ်ခြင်းပင်။
‘...ဒါက မကောင်းတော့ဘူး။’
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ဂူရွန်ဟွာဤနေရာသို့ တက်လာသည်ကို မြင်သောကြောင့်သာ လိုက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အစကတော့ သူမကို လှမ်းခေါ်ရန် စိတ်ကူးမိသော်လည်း မသင်္ကာဖွယ်ရာ ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သောကြောင့် တိတ်တဆိတ် နောက်က လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူမျိုးနှင့် တိုးမည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူမ ဤနေရာသို့ လိုက်လာခဲ့ခြင်းက ကောင်းသောကိစ္စ ဟုတ်မဟုတ်ကိုပင် မသေချာတော့။
မျက်ဝန်းများ တုန်ရင်နေသော နမ်ဂေါင်းဘီအာနှင့် မတူဘဲ၊ ထိုလူမှာမူ သူမနှင့် ဂူရွန်ဟွာကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများက သူတို့နှစ်ဦး၏ ခေါင်းအစ ခြေအဆုံးကို အကဲခတ်နေသလို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနေသည်။
သူက သူမ၏ ဦးခေါင်း၊ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်း၊ လည်ပင်းမှသည် ရင်ဘတ်နှင့် ခြေဖျားအထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာမှာ ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်များက နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ မျက်လုံးများထံ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်မူ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးဖြင့် စကားပြောလာသည်။
“ကောင်းတယ်၊ သိပ်ကောင်းတာပဲ... ဒီလို ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။”
သူ၏စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နမ်ဂေါင်းဘီအာမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဘာကို စဉ်းစားနေသည်ကို သူမ အတိအကျ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ငါ့မှာ အချိန်သာရှိရင် မင်းကို အခုပဲ အရသာ မြည်းကြည့်လိုက်မှာ... ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာပဲနော်၊ ငါ အခု နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့။”
သူသည် မြေကြီးထဲတွင် စိုက်ထားသော ဓားကြီးကို မလိုက်ပြီး ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူ၏ သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကပင် နမ်ဂေါင်းဘီအာအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် သူမ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။ ထိုလူက သူမကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။
“မင်း ကြောက်လန့်နေတဲ့ ပုံစံလေးကတောင် မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပနေတာပဲ။ တကယ်ပါပဲ၊ ဒီလောက် လှတဲ့သူက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ၊ ငါတော့ ရင်တွေတောင် ပူလာပြီ။”
“ရှင်... ရှင် ဘယ်သူလဲ။”
“ဝိုး... အသံလေးကလည်း သာယာလိုက်တာ... ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောရင်ရော မင်း သိမှာမလို့လား။ ဒီအစ်ကိုကြီးကို 'ယာယောလ်ဂျော့' လို့ ခေါ်တယ်ကွ။”
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူ ရယ်မောနေသည်ကို ကြည့်ရင်း တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြင်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ယာယောလ်ဂျော့က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“အလှလေး ဒဏ်ရာရသွားတာကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး။ မင်းကို လှလှပပလေးပဲ ရှိနေစေချင်တယ်။”
ယာယောလ်ဂျော့က ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အလုပ်ကိစ္စပြီးမှ သူမကို အရသာခံရန် စိတ်ကူးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူမ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
“မ... မမ။”
ဂူရွန်ဟွာက ကြောက်လန့်တကြား ခေါ်လိုက်သံကို ကြားသောအခါ နမ်ဂေါင်းဘီအာက သူမကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။
“...ပြေးတော့။”
“ဟင့်အင်း! အတူတူ ပြေးကြရအောင်!”
ရန်သူ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်ကြောင်း သိထားသော ဂူရွန်ဟာက စိုးရိမ်တကြီး ပြန်ပြောသည်။ သို့သော် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ မျက်နှာမှာမူ အားကိုးရာမဲ့နေဟန်ရှိသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမအနေဖြင့် ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်ကြောင်း သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် အစက သူမအတွက် လာခြင်းမဟုတ်သော်လည်း ယခုမူ သူ၏ အစီအစဉ် ပြောင်းလဲသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
‘...ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။’
မိမိကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်ပြီးနောက်၊ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် အသက်ရှူခြင်းကို စုစည်းကာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အတွင်းအား ချီ ကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဂူရွန်ဟွာကို ထွက်ပြေးရန် ပြောခဲ့သော်လည်း ထိုလူက အမှန်တကယ် လွှတ်ပေးမည်လားဆိုသည်ကို သူမ သံသယရှိနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အတွင်းအားများ ဖြည့်တင်းပြီးနောက် ဂူရွန်ဟွာကို ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။
“မြန်မြန်... ဝူတန်ဂိုဏ်းသားတွေကို သွားပြောလိုက်။”
“ဒါပေမဲ့...”
ဂူရွန်သည် တုန်ရင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် နောက်ဘက်ရှိ နေရာတစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှင့် သိပ်မဝေးသော နေရာတွင် သူမ ဆရာမ နေထိုင်သည့် တဲလေး ရှိသည်။ သူမ၏ ဆရာမမှာ ပြေးဖို့နေနေသာသာ လမ်းပင် မနည်းလျှောက်နေရသည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အကယ်၍... အကယ်၍ ထိုလူက တဲဆီကို ရောက်သွားလျှင်...
“သတိထားစမ်း!”
“...!”
နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ စကားကြောင့် ဂူရွန်ဟွာအံ့အားသင့်သွားသည်။
“လက်ရှိ အခြေအနေကို သေချာကြည့်စမ်း၊ မင်း ဒီမှာရှိနေတာ ဘာမှ အကူအညီမဖြစ်ဘူး။ မင်း ကာကွယ်ရမယ့်အရာ ရှိတယ်ဆိုရင်၊ အရင်ဆုံး ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစား။”
ဤစကားမျိုးမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် စကားနည်းလှသော နမ်ဂေါင်းဘီအာထံမှ ထွက်လာလေ့ရှိသည့် စကားမျိုး မဟုတ်ပေ။ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ဘာကို စိုးရိမ်နေသည်ကို မသိသော်လည်း၊ ဆုံးဖြတ်ရခက်နေသော ဂူရွန်ဟွာအတွက် ဤစကားကို ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ အကြည့်က ထိုလူထံမှ ဖယ်ခွာမသွားပေ။
– ရှူးးး...
နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ပါးစပ်မှ အသံထွက်လာသည်။ နက်ရှိုင်းပြီး လေးလံသော အသက်ရှူသံပင်။ သူမသည် သစ်သားဓားအစား စစ်မှန်သော ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထိုလူ့ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
“မင်း တကယ်ပဲ တိုက်မှာလား။ ဒီအစ်ကိုကြီးက အလုပ်ရှုပ်နေတာမို့ မင်းကို ညှာပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ သေချာစဉ်းစားပါ အလှလေးရယ်။”
ယာယောလ်ဂျော့က နောက်ပြောင်သောလေသံဖြင့် ပြောနေသော်လည်း၊ ဂူရွန်ဟွာကမူ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းများကို ဖုံးကွယ်ရန် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိသည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ နမ်ဂေါင်းဘီအာကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မလာသော်လည်း၊ ဂူရွန်ဟွာသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် ထိုဓားကြီးက သူမကို ဦးတည်လာနိုင်သည်ဟု တွေးမိသည်နှင့် သူမ လုံးဝ တည်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။
ထိုစဉ်မှာပင် ယာယောလ်ဂျော့ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်နှင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ထိုအခိုက်အတန့်ကို စောင့်နေသကဲ့သို့ မြားတစ်စင်းအလား သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
– ရှုးး-!
လေထုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခွဲထွက်သွားသည့် ဓားသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ဓားချက်မှာ မြန်ဆန်ပြီး တိကျလှသည်။ ဂူရွန်ဟွာပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သည်။ သို့သော်လည်း ယာယောလ်ဂျော့က ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုး ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ထိုမျှ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားနိုင်သည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
သို့သော် နမ်ဂေါင်းဘီအာကလည်း ထိုသို့ဖြစ်လာမည်ကို မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ တိုက်စစ်ကို ဆက်တိုက် ဆင်နွှဲနေသည်။ ဓားထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသော အတွင်းအားများကြောင့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် လှပသော ဓားရိပ်များ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် လှပလွန်းသော်လည်း ဂူချောအွန်အတွက်မူ ထိုအရာများကို တွေးနေရန် အချိန်မရှိပေ။
– မြန်မြန်... ဝူတန်ဂိုဏ်းသားတွေကို သွားပြောလိုက်။
နမ်ဂေါင်းဘီအာ ပြောခဲ့သည်ကို သူမ သတိရလိုက်သည်။ ယာယောလ်ဂျော့က ရှောင်တိမ်းရန် ကိုယ်ကို ယိမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် ဂူရွန်ဟွာသည် အဝေးသို့ စတင် ပြေးထွက်ခဲ့သည်။
“...တောက်။”
သူမ ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယာယောလ်ဂျော့က မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ တောက်ခေါက်လိုက်သည်။ ရှောင်တိမ်းနေရသဖြင့် အသုံးမပြုရသေးသော ဓားကြီးမှာ ပြေးထွက်သွားသော မိန်းကလေးထံသို့ ရုတ်တရက် ဦးတည်သွားသည်။ မိန်းကလေးများအနေဖြင့် ဤအခြေအနေတွင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့် ဤသို့ဖြစ်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
အပြာရောင်သန်းသော ဆံပင်ဖြူနှင့် မိန်းကလေး၏ ဓားချက်က သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ပြင်းထန်နေသဖြင့် သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသော်လည်း၊ ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ရာ သူ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိသည်။
‘ဒါကြောင့် သူမရဲ့ မျက်နှာလေးကို အနာအဆာ မဖြစ်စေချင်ဘူး။’
သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေသော မိန်းကလေးကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ မွေးလာကတည်းက ဤမျှ လှပသော မိန်းကလေးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမကို ခုတင်ပေါ်တွင် သိမ်းပိုက်လိုက်ရလျှင် မည်သို့ ခံစားရမည်ကို သူ တွေးတောနေမိသည်။ ထိုအတွေးကြောင့်ပင် သူ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး ရမ္မက်ဇောပါသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာတွင် ပေါ်လာတော့သည်။
သို့သော် ထိုသို့လုပ်နိုင်ရန်အတွက်...
‘အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် အရာမှန်သမျှကို အရင် ဖယ်ရှားရမယ်။’
ယခုအချိန်တွင် သူမကို ဘာမှလုပ်ရန် အချိန်မရသေးသဖြင့်၊ လောလောဆယ် သူမကို သတိမေ့သွားအောင်လုပ်ပြီး ဤနေရာမှ အလုပ်ကိစ္စများ ပြီးသည်နှင့် ဂူထဲသို့ ခေါ်သွားရန် သူ စီစဉ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ မသေဆေးသမားတော်ကြီးသာ ဤနေရာမှာ ရှိနေခဲ့လျှင် သူနှင့်အတူတူပေါ့။ ထိုသို့လုပ်ရန်အတွက်မူ နောက်နောင်တွင် သူ့ကို ပြန်လည် ဒုက္ခပေးနိုင်မည့် အရာမှန်သမျှကို သူ အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားရမည်။
ယာယောလ်ဂျော့သည် သူ၏ ဓားထဲသို့ အတွင်းအားများ ထည့်လိုက်ပြီး ဝှေ့ယမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်... ထိုဓားချက်မှာ ဂူရွန်ဟွာ မရှောင်နိုင်ဘဲ ခေါင်းပြတ်သွားစေမည့် တိုက်ကွက်မျိုး ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယာယောလ်ဂျော့ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းမည်အပြုတွင်-
– ရှုးး-!
“...!”
နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ဓားက ထိုသေးငယ်သော ဟာကွက်အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ယာယောလ်ဂျော့သည် ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး လေးလံသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထုံထိုင်းသွားသည်။ သူ အချိန်မီ တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရတော့ဘဲ၊ နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ဓားချက်က ယာယောလ်ဂျော့၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။
“...ဝိုး။”
သူ အထင်ကြီးသွားသည်။ ယာယောလ်ဂျော့သည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ သွေးအချို့ ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနာမှာ သိပ်မနက်သဖြင့် သူ့အတွက် ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း၊ နမ်ဂေါင်းဘီအာထံမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကို သူ သတိထားမိသွားသည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အခိုက်အတန့်အတွက် သူမ၏ အရည်အချင်းကို ဝှက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်ရသည့်အတွက် သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုအရာကြောင့် ဂူချောအွန်ကို လွတ်သွားစေခဲ့သော်လည်း၊ ယာဟယောလ်ဂျော့၏ စိတ်အခြေအနေမှာမူ သူ့ကို ဖျော်ဖြေပေးနိုင်မည့်အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပို၍ပင် တက်ကြွလာသည်။ သူမနောက်ကို လိုက်ပြီး သတ်ပစ်ရမလားဟု ခဏ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း၊ သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော အလှလေးကိုသာ ပို၍ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
“အလှလေး... မင်းနဲ့ နမ်ဂေါင်း မျိုးနွယ်နဲ့ ဘာပတ်သက်တာလဲ။”
ခုနက သူ ခံစားလိုက်ရသော ပြင်းထန်လှသည့် အရှိန်အဝါမှာ သေချာပေါက် ‘ဓားသခင်’ ၏ အငွေ့အသက်ပင် ဖြစ်သည်။ အတိတ်က သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော တိုက်ပွဲများမှ ရရှိခဲ့သည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သောကြောင့် သူ လုံးဝ မမှားနိုင်ပေ။ သူမ၏ အလှအပကြောင့် အာရုံပြန့်လွင့်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမှပင် သူမ၏ အပြာရောင်သန်းသော ဆံပင်ဖြူ၊ အပြာရောင် မျက်ဝန်းများနှင့် ထက်မြက်လှသည့် အရှိန်အဝါတို့ကို သူ သတိထားမိတော့သည်။ ၎င်းတို့မှာ နမ်ဂေါင်း မျိုးနွယ်စု၏ ဆင်းသက်လာသူများတွင်သာ တွေ့ရလေ့ရှိသော ထူးခြားချက်များ ဖြစ်သည်။
“...ဂူ မျိုးနွယ်စုအပြင်၊ နမ်ဂေါင်း မျိုးနွယ်စုက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ ဝူတန်ဂိုဏ်းမှာ ရှိနေတာလား။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။”
ယာယောလ်ဂျော့က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဘေချောင် ကို သတိရလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘေချောင်ထံမှ နမ်ဂေါင်း မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးရှိနေကြောင်း သူ တစ်ခါမျှ မကြားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
‘အသုံးမကျတဲ့ အကောင်၊ ငါ ပြန်ရောက်ရင် သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်။’
သူ အသုံးမကျလွန်းသဖြင့် အလုပ်ပြီးလျှင် သတ်ပစ်ရန် စဉ်းစားထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း၊ ယာဟယောလ်ဂျော့က ထိုကိစ္စကို ခဏ ဆိုင်းငံ့ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
– ရှူးးး....
အသက်ရှူသံနှင့်အတူ နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ သူမ ဝှက်ထားခဲ့သော တိုက်ကွက်က သူ့ကို တိတိကျကျ မထိမှန်ခဲ့သောကြောင့် သူမ ပို၍ အာရုံစိုက်ရမည်။ ယခုမူ သူမ၏ အစွမ်းကို သူ သိသွားပြီဖြစ်ရာ ပို၍ အလေးအနက်ထား တိုက်ခိုက်ရတော့မည်။
‘ငါ သူ့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မှာလဲ။’
အတွင်းစိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားရင်း၊ သူမ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း၊ မသင်္ကာဖွယ်ရာ ခံစားချက်ကြောင့် အလိုအလျောက် ဓားကို မြှောက်ကာ ခုခံလိုက်မိသည်။ ရှောင်တိမ်းရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။
– ဒုန်း-!
ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုနှင့်အတူ နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။
“အုဂ်!”
သူမသည် သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း တိုက်မိသွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။
“အာ... ဆောရီးပဲ၊ ငါ့အားကို မထိန်းလိုက်နိုင်ဘူး။”
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ သတိမလွတ်သွားစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရသည်။ ယာယောလ်ဂျော့ကတော့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေဆဲပင်။
‘ဒါက ဘာလဲ...?’
သူ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်ကိုပင် သူမ မမြင်လိုက်ရပေ။ ယာယောလ်ဂျော့က သူ၏ လက်ကို ခါယမ်းနေသည်ကို ကြည့်ရခြင်းမှာ သူသည် လက်သီးဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
‘လက်သီးနဲ့လား...?’
သူ့မှာ ဓားကြီးတစ်လက် ပါလာသဖြင့် သူသည် လက်သီးဖြင့် တိုက်ခိုက်သူတစ်ယောက်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ဘဲ၊ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဤမျှ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟုလည်း မတွေးထားခဲ့ပေ။
“အုဂ်...!”
ဘယ်ဘက် လက်မောင်းမှ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသော ပြင်းထန်သည့် နာကျင်မှုကြောင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ လက်မောင်း ကျိုးသွားပုံရသည်။ သို့သော်လည်း ယာယောလ်ဂျော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူမ အားယူကာ ပြန်ထရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ယာယောလ်ဂျော့က သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ မျက်နှာလေးကတော့ အကောင်းအတိုင်း ရှိပါသေးတယ်နော်။”
သိပ်မဝေးသော နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ယာယောလ်ဂျော့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အေးအေးဆေးဆေး စိတ်အခြေအနေဖြင့် လမ်းများအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ မိစ္ဆာကျောက်တုံးများအကြောင်း ထပ်မံ စုံစမ်းကြည့်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ အသားကင်တုတ်ထိုးဆိုင် ဘယ်အချိန်ပိတ်သလဲဆိုသည်ကိုသာ မေးမြန်းခဲ့သည်။ နောက်မှ ဝယ်ချင်လျှင် နောက်မကျစေရန်အတွက် မေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့က ညမိုးချုပ်သည်အထိ ရောင်းသည်ဟု ဆိုသည်။
ဗိုက်ဖြည့်ရန် အသားကင်တစ်တုတ် ဝယ်စားလိုက်ပြီး၊ ဇွန်ပန်းဓားသခင်မနှင့် မသေဆေးသမားတော်ကြီးတို့ ရှိနေသည့် တဲဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်လာရင်း လမ်းမများမှ ခွဲထွက်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာသို့ သွားရာလမ်းမှာ ရှာရန် ခက်ခဲသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးသောကြောင့် လမ်းကို မှတ်မိနေသည်။
‘မ သေ ဆေးသမားတော်ကြီးကတော့ ငါသွားရင် ပြန်စိုက်ကြည့်နေဦးမှာပဲ...’
ကျွန်ုပ် ထိုနေရာသို့ သွားတိုင်း သူက အမြဲတမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးမျိုး ရှိနေတတ်သဖြင့် သွားရန် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိသည်။
｢...တခြားသူမဟုတ်ဘဲ မင်းကိုယ်တိုင်က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ မျက်နှာပေးအကြောင်း ပြောနေတယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ။｣
‘အဘိုးကြီးကလည်း ဒီလိုအချိန်မျိုးဆို အမြဲတမ်း ဝင်ပြောတာပဲနော်။’
｢မင်းက ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ တွေးနေမှတော့ ငါက ဘာလို့ ဝင်မပြောဘဲ နေရမှာလဲ။｣
ရှင်အဖိုးအိုနှင့် စကားပြောနေစဉ်မှာပင်၊ အဝေးတစ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ကျွန်ုပ်ရှိရာဘက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဂူချောအွန်...?”
ဝူတန်တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေမည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်ထားသော ဂူရွန်ဟွာဖြစ်နေသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမသည် နမ်ဂေါင်းဘီအာနှင့် အတူရှိနေမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း... သူမ တဲဆီကို အရင် ရောက်နှင့်နေတာလား?
‘ဒါဆို နမ်ဂေါင်းဘီအာက ဘယ်မှာလဲ...?’
ကျွန်ုပ် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဂူရွန်ဟွာသည် အသက်ကို မနည်းလုရှူရင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆက်ပြေးလာသည်။ သူမ၏ သတိက လွတ်တော့မည့် အခြေအနေတွင် ကျွန်ုပ်တို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြသည်။
ထိုအခါ ဂူရွန်ဟွာသည် ငိုတော့မည့် အသံမျိုးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ကို... ကိုကြီး!”
“ဟင်?”
ကိုကြီး...? သူမ ကျွန်ုပ်ကို ထိုသို့ ခေါ်လိုက်သဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်မှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားရသည်။ ဂူချောအွန်ထံမှ ဤစကားလုံးကို ကြားရသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဘာလို့ သူ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲ၊ နေမကောင်းလို့လား...?
“ကိုကြီး! ကိုကြီး!”
“ဟေ့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ—”
“မမ... မမက...!”
ဂူရွန်ဟွာ၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏမှာပင်၊ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်တောင့်တင်းသွားတော့သည်။