အခန်း (၈၀) ထင်ထားတာထက်ပိုပါးနပ်သူ
ရေချိုးပြီးနောက် ကျွန်ုပ် အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယခင်နှင့်မတူဘဲ တည်ငြိမ်နေသော ယွန်ဖုန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် အနည်းငယ် တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းမှာ လေ့ကျင့်ခန်းများ အလွန်အမင်း လုပ်ထားရသည့်အတွက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ယူဆလိုက်သည်။
"သိုင်းဆရာ ယွန်ဖုန်း"
ကျွန်ုပ် ခေါ်လိုက်သောအခါ တောင့်တင်းနေသော သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဝင်းပသွားသည်။ မည်သို့ ပြောရမည်နည်း၊ သူ၏ လက်ရှိမျက်နှာအမူအရာမှာ 'ငါတော့ အသက်ချမ်းသာရာ ရပြီ...!' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။
"သခင်လေးဂူ!"
"ကျွန်ုပ် မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ အကြာကြီး စောင့်လိုက်ရသလား"
"ဟုတ်ကဲ့! တော်တော်ကြာသွားတယ်...!"
"...ဟင်?"
ကျွန်ုပ်က ယဉ်ကျေးမှုအရ အားနာသဖြင့် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယွန်ဖုန်းက အတော်ပင် ပွင့်လင်းစွာ ဖြေရှာသည်။ ကျွန်ုပ် တကယ်ပဲ သူ့ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမိသလား။ ကျွန်ုပ်ကတော့ တော်တော်လေး မြန်မြန်လုပ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် သူ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သောအခါ ဝီဆောအာသည်လည်း ကျွန်ုပ်ရှိရာသို့ ခုန်ပေါက်ကာ ရောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူမ မည်မျှ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို သိနိုင်သည်။
"သခင်လေး၊ ကျွန်မတို့ ဘယ်မှာ စားကြမလဲဟင်"
"ဟင်?"
ကျွန်ုပ်၏ မေးခွန်းကြောင့် ယွန်ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ ဘာကို အံ့သြနေရသနည်း။ ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ အပြင်လူတစ်ယောက်အဖို့ ဂိုဏ်းဝင် သိုင်းပညာရှင်များအတွက်သာ သီးသန့်ပြုလုပ်ထားသော စားသောက်ဆောင်ကို သွားသုံးရန် မသင့်တော်ပေ။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ယွန်ဖုန်းသည် ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများကဲ့သို့သော အထက်လူကြီးများ၏ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ဂိုဏ်းအပြင်သို့ ထွက်ခွာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို အပြင်ထွက်ရန် ဖိတ်ခေါ်သူဖြစ်သည့် ယွန်ဖုန်းတွင် စားသောက်ရန် နေရာတစ်ခုခု စိတ်ကူးထားပြီးဖြစ်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"သိုင်းဆရာ... အဲဒါကို စဉ်းစားမထားဘူးလား"
"...ဟီးဟီး"
မင်းက ဟီးဟီးလို့ လုပ်နေရသလား ဒီလူအရှုပ်ထုပ်ရဲ့... မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လုပ်လျှင်တောင် ကျွန်ုပ်ကို ဒေါသထွက်စေမည့် ကိစ္စမျိုးကို သူက လုပ်နေသဖြင့် သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ခေါက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ထားပါတော့၊ ဤနေရာမှာပင် စားကြရုံရှိတော့သည်။ သို့သော် ယွန်ဖုန်းထံမှ တစ်ခုခုကို အရင် အတည်ပြုချင်မိသည်။
"တပည့်တွေ အတူတူ စားရတယ်လို့ ကျွန်ုပ် ကြားဖူးတယ်၊ အခု သူတို့ကို ပစ်ထားခဲ့လို့ အဆင်ပြေရဲ့လား"
ကျွန်ုပ်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ယွန်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် သူသည် အခက်တွေ့နေသော အမူအရာကို ခဏခဏ ပြနေတတ်သည်ကို ကျွန်ုပ် သတိထားမိသည်။
"ရပါတယ်။ သူတို့ သိပ်ဂရုစိုက်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ"
"...ဒါဆိုရင် ကျွန်ုပ်ရှိတဲ့နေရာမှာပဲ စားကြတာပေါ့"
"ဘာစားကြမှာလဲဟင်"
"ဘာတွေများ ပြင်ဆင်ထားတာရှိလဲ"
နေ့လယ်စာစားရန် အချိန်နီးကပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အစေခံများ အစားအစာ ပြင်ဆင်ပြီး၊ မပြီးကို ကျွန်ုပ် မသိသေးပေ။ ကျွန်ုပ် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဝီဆောအာက ရုတ်တရက် လက်ထောင်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ ချက်တတ်တယ်!"
"...ဟုန်ဝါ ဘယ်မှာလဲ"
ကျွန်ုပ်က သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်သောအခါ ဝီဆောအာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆူပုတ်သွားသည်။ သူမအတွက် စိတ်မကောင်းသော်လည်း ဝီဆောအာသည် ဧည့်သည်များအတွက် အစားအစာ ပြင်ဆင်ပေးနိုင်သည့် အဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဖြတ်သွားသော အစေခံတစ်ဦးကို လှမ်းခေါ်ကာ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အစားအစာ ပြင်ဆင်ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ အစားအစာ ပြင်ဆင်ရန် သိပ်မကြာကြောင်း သူမက ပြောသဖြင့် သူတို့လည်း ပြင်ဆင်နေကြပြီဟု ထင်ရသည်။
အစေခံများက ဝီဆောအာကို ဟင်းချက်ရာတွင် ကူညီရန် ခေါ်သွားကြသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ယန်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကျွန်ုပ်၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက် ကြားဖူးသမျှထဲတွင် အနက်ရှိုင်းဆုံး သက်ပြင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
"...ဟူး၊ အခုမှပဲ အသက်ရှူချောင်တော့တယ်"
"တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"
"ဟင်...? အော်၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"
ဘာမှမဟုတ်တာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲ... သူသည် ကျွန်ုပ်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံရန် ရှောင်လွှဲနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ အပြုအမူကို ကျွန်ုပ် သံသယဝင်နေသည်ကို သူ သိပုံရသည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ အစားအစာ ပြင်ဆင်နေပြီဆိုတော့ အားမနာဘဲ ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထားပါ"
"အား! ဟုတ်ကဲ့"
ကျွန်ုပ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ဝင်းပသွားပြန်သည်။ မကြာမီ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးလုံး အဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဟွာရှန်းဂိုဏ်းမှ လူများပေးသော ပါဝင်ပစ္စည်း အများစုမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသာ ဖြစ်သဖြင့် အလွန်အမင်း အရသာရှိလှသော အစားအစာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
'ဒါပေမဲ့ ဗိုက်ဝရင် တော်ပါပြီ'
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် မကြာသေးမီက လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ထားရသဖြင့် ကျွန်ုပ် အသား စားချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။ သို့သော် တာအိုကျောင်းတော် နယ်မြေအတွင်း အသားချက်စားခြင်းမှာ မသင့်တော်သဖြင့် စိတ်ကို ထိန်းထားလိုက်သည်။
ထိုစဉ် အကြီးအကဲရှင်က ကျွန်ုပ်၏ အတွေးကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။
｢ဘယ်သူ ဂရုစိုက်မှာလဲ၊ စားချင်ရင် စားလိုက်ပါလား｣
'...အကြီးအကဲရှင်?'
｢မင်းက ငါတို့လို တာအိုကျောင်းတော် နယ်မြေထဲ ရောက်နေလို့ အသားမစားရဘူးဆိုတာ မရှိပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချုပ်တည်းမနေပါနဲ့｣
'အဲဒါတော့ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်မှာ အခြေခံ လူမှုရေးအသိဆိုတာ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား'
｢အဲဒါက မင်းမှာ အရှိဆုံးအရာပဲ မဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ အသားစားဖို့ကျမှ အဲဒီလို အသိတရားတွေ ရှိနေတာကတော့... ဝမ်းနည်းစရာပဲ...｣
'...'
ဒီလူက တကယ်ပဲ ဟွာရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ဟုတ်ရဲ့လား။ ဟုတ်တယ်လို့ ယုံကြည်ခါနီးတိုင်း သူက အခုလို စကားမျိုးတွေ ပြောလာတတ်သဖြင့် ကျွန်ုပ် အတော်ပင် စိတ်ပျက်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ရသည်။
'တာအိုကျောင်းတော်ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ် အသားချက်စားနိုင်မှာလဲ'
မည်မျှပင် စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ၎င်းမှာ လွန်လွန်းရာ ရောက်နေမည် ဖြစ်သည်။ စားသောက်ပြီးနောက် အစေခံများက ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို လာသိမ်းသွားကြသည်။
"အစားအသောက် ကောင်းကောင်း စားခဲ့ရပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးဂူ"
"ကောင်းကောင်း စားနိုင်တယ်ဆိုရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ"
ယွန်ဖုန်းက ကျွန်ုပ်ကို ကျွေးရမည့်အစား ကျွန်ုပ်က သူ့ကို ပြန်ကျွေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသဖြင့် အနည်းငယ်တော့ အနေရခက်သွားသည်။
"နောက်တစ်ခါကျရင်... ကျွန်ုပ်က သေချာပေါက် ပြန်ကျွေးပါ့မယ်"
"ခင်ဗျား အရင်ဆုံး ဂိုဏ်းအပြင်ထွက်ဖို့ ခွင့်ပြုချက် အရင်ရအောင် လုပ်ပါဦး..."
"...ဟုတ်ကဲ့"
ကြည့်လေလေ၊ သူသည် အလွန်ပင် ရိုးအ သူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလာရလေလေ ဖြစ်သည်။ 'ဓားနဂါး' ဟူသော သူ၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ကြားဖူးစဉ်က သူသည် အေးစက်သော ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ကျွန်ုပ် မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသည်။
ထိုအတွေးများဖြင့် ရေသောက်နေစဉ် ယွန်ဖုန်းက ကျွန်ုပ်ကို အရေးကြီးသည့်အရာ တစ်ခုခု ပြောချင်နေသည့်ပုံစံဖြင့် စကားစလာသည်။
"ဟို... သခင်လေး"
"ဟုတ်ကဲ့"
"စားသောက်ပြီးပြီဆိုတော့... အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ရင် ကျွန်ုပ်တို့ လက်ရည်စမ်းပွဲလေး တစ်ခုလောက် လုပ်ရင် အဆင်ပြေမလား...?"
"လက်ရည်စမ်းပွဲ?"
၎င်းမှာ ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ထပ်မံ လေ့ကျင့်ပေးရန် တောင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လက်ရည်စမ်းရန် ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ပြီးခဲ့သည့် လက်ရည်စမ်းပွဲတွင် ကျွန်ုပ်က သူ့ကို နှိမ်နင်းလိုက်သဖြင့် သူ စိတ်ဓာတ်ကျနေလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူက အဆင်ပြေနေပုံရသဖြင့် မျှော်လင့်မထားမိပေ။ သူ စိတ်ဒဏ်ရာကနေ မြန်မြန် နိုးထနိုင်သွားတာလား။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တွန့်ဆုတ်နေမှု သို့မဟုတ် အတွေးများစွာ ရှိနေသည့်ပုံလည်း မတွေ့ရပေ။
'လက်ရည်စမ်းပွဲ ဟုတ်လား'
ပတ်တီးစည်းထားသော ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ လက်မှာ ယခုအခါ လုံးဝနီးပါး ပြန်ကောင်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် လက်ရည်စမ်းရန်မှာ ပြဿနာ မရှိပေ။ သို့သော် လက်ရည်စမ်းရန် သဘောတူလိုက်မည်ဟု စဉ်းစားလိုက်သည်နှင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။ ကျွန်ုပ် ပြန်ကောင်းလာသည်နှင့် ယွန်ဖုန်းနှင့် လက်ရည်စမ်းသည်ကို နမ်ဂေါင်းဘီအာ သိသွားလျှင် ပြဿနာတက်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်မိသည်။
"ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့ လက်ရည်စမ်းချင်ရတာလဲ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"
"...အဲ၊ မကြာခင် သိုင်းပြိုင်ပွဲ စတော့မှာ သိတယ်မလား"
"ဟုတ်တယ်"
"ကျွန်ုပ်... စီနီယာတွေနဲ့အတူ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ တာဝန်ပေးခံရလို့ပါ"
"ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်တွေနဲ့လား"
၎င်းမှာ ပုံမှန် ဟုတ်ပါသလား။ တတိယမျိုးဆက် တပည့်တစ်ယောက်က ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်တစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဆိုသည်မှာ။ သို့မဟုတ် ယွန်ဖုန်း ဖြစ်နေသောကြောင့်လား။
"အဲဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
"...ပြိုင်ပွဲမတိုင်ခင် ကျွန်ုပ်တို့ အချင်းချင်း လက်ရည်စမ်းတာကို တားမြစ်ထားလို့ပါ"
အဲဒီလို စည်းမျဉ်းမျိုး ရှိသလား...? ယခု သေချာ စဉ်းစားကြည့်မှ မကြာသေးမီရက်ပိုင်းအတွင်း ဂိုဏ်းသားအချင်းချင်း လက်ရည်စမ်း လေ့ကျင့်နေသည်ကို မတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟင်း... အဲဒါကြောင့် ကျွန်ုပ်နဲ့ လက်ရည်စမ်းချင်တာပေါ့...?"
ယွန်ဖုန်းက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ တပည့်အချင်းချင်း လက်ရည်စမ်းခြင်းကို တားမြစ်ထားသော်လည်း အပြင်လူနှင့် လက်ရည်စမ်းခြင်းကို ခွင့်ပြုထားသည်မှာ ကျွန်ုပ်အတွက်တော့ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။
'…ဒါပေမဲ့ အခုလိုအချိန်မှာ အပြင်လူတွေ ဂိုဏ်းထဲကို လာလည်နေတာက ပိုထူးဆန်းတာပါ'
ထို့ကြောင့် ယွန်ဖုန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက် နောက်ကွယ်က အကြောင်းပြချက်ကို ကျွန်ုပ် အနည်းငယ် နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ သူသည် တတိယမျိုးဆက် တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏မျိုးဆက်ရှိ အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် သူသည် ထိပ်တန်း သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့ကို ယုန်ကလေးများကြားထဲတွင် လွှတ်ပေးထား၍ မရပေ။ သို့သော် သူသည် ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည့်အပေါ်တွင်လည်း ပြဿနာ ရှိနိုင်မည်ဟု ကျွန်ုပ် မြင်နေသည်။ ၎င်း၏ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကိုတော့ ဟွာရှန်းဂိုဏ်းကသာ ဖြေရှင်းသွားလိမ့်မည်ဟု ယူဆရသည်။
"ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျားနဲ့ လက်ရည်စမ်းပေးနိုင်ပါတယ်"
"အော်...! ဒါဆိုရင်!"
"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်ုပ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယွန်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ကျွန်ုပ် မြို့ထဲကို ဆင်းစရာ ရှိနေလို့ နောက်တစ်ခါမှပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့တော့ ခင်ဗျားနဲ့ လက်ရည်စမ်းဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"
၎င်းမှာ အကြောင်းပြချက် ပေးခြင်း မဟုတ်ပေ၊ မြို့ထဲတွင် ကျွန်ုပ် တကယ်ပင် လုပ်စရာတစ်ခု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ယွန်ဖုန်းက မကြာမီ ထပ်လာခဲ့မည်ဟု ပြောကာ ထွက်သွားသည်။
...နောက်တစ်ခါတော့ သူနဲ့ လက်ရည်စမ်းပေးရတော့မည်။ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်မည့်ကိစ္စပင်။
ယွန်ဖုန်းကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်သည် ဝီဆောအာကို ခေါ်ကာ တောင်အောက်ရှိ လမ်းမများဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဇွန်ပန်း ကောင်းကင်ဘုရင်မ၏ တာဝန်ပေးချက်ကြောင့် တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စရှိသဖြင့် မူယွန်နှင့် ဝီဆောအာကိုပါ ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မကြာခင် ကျင်းပတော့မည့် ပြိုင်ပွဲကြောင့် ဟွာရှန်းမြို့သည် ထုံးစံထက် ပိုမို စည်ကားနေသည်။ ၎င်းကို ကြည့်ရသည်မှာ နဂါးကိုးကောင်နေ့ ဝန်းကျင်က ဂူမျိုးနွယ်စု နယ်မြေအတွင်းရှိ လမ်းမများကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။
'တခြား မျိုးနွယ်စုတွေလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်မယ်လို့ မသိခဲ့ဘူး'
နေရာဒေသချင်း ကွဲပြားသော်လည်း ၎င်းနှင့် ဆင်တူလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ယူဆသည်။ အကြောင်းမှာ သိုင်းပညာရှင်များ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်သည်ကို ကြည့်ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုမှာ မည်သည့်နေရာကိုသွားသွား အတူတူပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် မျက်လုံးများ ဝင်းပနေသော ဝီဆောအာနှင့်အတူ ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြားထဲတွင် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြီး၏ ပျော်ရွှင်ရယ်မောသံများနှင့် ပွဲလမ်းသဘင် အငွေ့အသက်များကို ကြည့်ကာ အကြီးအကဲရှင်က စကားပြောလာသည်။
｢အခု ပြန်ကြည့်တော့ ကမ္ဘာကြီးက တကယ် ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ｣
သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည့် အသံမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။
'အကြီးအကဲရှင်က မတူညီတဲ့ မျိုးဆက်မှာ ရှင်သန်ခဲ့တာကိုး'
အကြီးအကဲရှင်သည် အဆုံးမရှိသော စစ်ပွဲများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျိုးဆက်တွင် ကျင်လည်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ထိုမျိုးဆက်သည် ကမ္ဘာပေါ်က သူရဲကောင်းများကြောင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က လမ်းမများသည် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးနှင့် နည်းနည်းလေးမှ ဆင်တူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
｢ကောင်းလိုက်တာ｣
'အကြီးအကဲရှင် ပျော်နေပုံရတယ်'
｢ဒါပေါ့၊ ဒါက ငါတို့ ကြိုးပမ်းခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာကြီးပဲလေ... အဲဒါကြောင့် ငါ ဘယ်လိုလုပ် မပျော်ဘဲ နေမလဲ｣
အကြီးအကဲရှင်၏ ခံစားချက်ကို ကျွန်ုပ် နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်ထံတွင်မူ ၎င်းနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ် ရှာဖွေနေသော အဆောက်အဦးကို လိုက်ရှာရင်း လမ်းလျှောက်လာရာမှ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်ုပ် ရှာနေသည့် နေရာကို တွေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်မတို့ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲဟင်"
ဝီဆောအာက ကြက်သားကင်ကို လက်တစ်ဖက်မှ ကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။ စကားမစပ်၊ ၎င်းအတွက် ပိုက်ဆံပေးရသူမှာ မူယွန် ဖြစ်သည်။
အဆောက်အဦး၏ အလယ်တွင် 'သိုင်းလောက' ဟူသော စာလုံးကို ထွင်းထုထားပြီး ၎င်းမှာ သိုင်းလောက မဟာမိတ်အဖွဲ့ပိုင်ဆိုင်သော ဆိုင်ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာများ၏ အရေခွံနှင့် အရိုးများကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားသော ဆိုင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ် ဤဆိုင်တွင် လုပ်စရာ အလုပ်တစ်ခု ရှိသည်။
"ကြိုဆိုပါတယ်!"
ဆိုင်အတွင်း၌ ပြသထားသော မိစ္ဆာအရေခွံနှင့် အရိုး အမျိုးမျိုး ရှိသည်။ ပစ္စည်းအများစုမှာ အစိမ်းရောင်နှင့် အပြာရောင် မိစ္ဆာများထံမှ ရရှိထားခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ထိုထက် အဆင့်မြင့်သော ပစ္စည်းများကိုမူ သိုင်းလောက မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များကသာ အသုံးပြုကြသဖြင့် အများပြည်သူကို ရောင်းချမည် မဟုတ်ပေ။
"အော်၊ ခန့်ညားတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက် ကျွန်ုပ်တို့ဆိုင်ကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ"
ခန့်ညားတဲ့ သခင်လေး ဟုတ်လား...? ဒီလူကတော့ တကယ့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ပါပဲ။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် လုံးဝ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ လိမ်ညာပြောဆိုနိုင်လိုက်သည်။ မကြာမီ ကျွန်ုပ် ဆိုင်ရှင်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ကျွန်ုပ် ပစ္စည်းတစ်ခု လာဝယ်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့"
"အား၊ ဟုတ်ကဲ့၊ မေးပါခင်ဗျာ။ ကျွန်ုပ်တို့ဆိုင်က ဒီဒေသမှာ အကြီးဆုံးပါ! မရှိတာ မရှိပါဘူး!"
"အော်၊ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့မှာ မိစ္ဆာကျောက်တုံးတွေ ရှိသလား"
"ဟင်? မိစ္ဆာကျောက်တုံး...?"
ကျွန်ုပ်၏ မေးခွန်းကြောင့် ဆိုင်ရှင်မှာ မှင်တက်သွားသည်။ မိစ္ဆာများ၏ အရိုးနှင့် အရေခွံများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာကျောက်တုံးများသည် တန်ဖိုး သိပ်မရှိလှပေ။ အချို့က ၎င်းတို့တွင် လှပသော တောက်ပမှုရှိသဖြင့် လက်ဝတ်ရတနာကဲ့သို့ အသုံးပြုရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ တောက်ပမှုမှာ အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သဖြင့် သာမန် ကျောက်တုံးများကဲ့သို့သာ သတ်မှတ်ခံရသည်။
"ဖြစ်နိုင်ရင် တစ်ရက်ထက် မပိုသေးတဲ့ မိစ္ဆာကျောက်တုံးကို လိုချင်တာပါ"
ထိုအကြောင်းကြောင့် အရောင်မပြယ်သေးသော မိစ္ဆာကျောက်တုံးကို ရှာရန် လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ အရောင်မရှိတော့လျှင် မိစ္ဆာကျောက်တုံးသည် ၎င်း၏ စွမ်းအားကို ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဆိုင်ရှင်သည် ခဏတာ စိတ်ပျက်သွားပုံရသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထုံးစံအတိုင်း ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာသို့ ပြန်ပြောင်းသွားသည်။ ကျွန်ုပ်ကို ဘာမှမဝယ်နိုင်သည့် ဖောက်သည်တစ်ဦးဟု သူ ထင်သွားခြင်းလား။
"ဟို... သခင်လေး"
"ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ မရှိဘူးလား"
"ဟုတ်ကဲ့... မိစ္ဆာကျောက်တုံးတွေက ဝယ်လိုအား နည်းလွန်းလို့ ရှားရှားပါးပါးပဲ စုဆောင်းထားတာရှိသလို၊ အခုတလော မိစ္ဆာတွေ ပေါ်လာတာ နည်းသွားတဲ့အတွက် မိစ္ဆာပစ္စည်းတွေလည်း ပြတ်လပ်နေပါတယ်"
"မိစ္ဆာတွေ ပေါ်လာတာ နည်းသွားတယ် ဟုတ်လား"
"ဒီနှစ်ကစပြီး တော်တော်လေးကို ထူးထူးခြားခြား နည်းသွားတာပါ"
မိစ္ဆာကျောက်တုံးများ မရှိခြင်းကို ကျွန်ုပ် နားလည်နိုင်သော်လည်း မိစ္ဆာများ ထွက်ပေါ်လာမှုမှာ ထိုမျှအထိ လျော့ကျသွားသည်လား။
'ရှန်းရှီးမှာတုန်းကတော့ ဒီလိုမျိုး မကြားမိပါဘူး'
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မိစ္ဆာများ ထွက်ပေါ်လာမှု လျော့နည်းသွားခြင်းမှာ ထိုဒေသအတွက် ကောင်းသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ ရုတ်တရက်ကြီး လျော့နည်းသွားသည့် သဘောသဘာဝကြောင့် ကျွန်ုပ် ၎င်းကို ကောင်းသော လက္ခဏာအဖြစ် မယူဆနိုင်ပေ။
"ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ မိစ္ဆာကျောက်တုံး မရှိဘူးပေါ့၊ ဟုတ်လား"
"အဲ... ရှိတော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ရှာနေတဲ့ အရောင်ပါတဲ့ ကျောက်တုံးဆိုရင်တော့ မရှိပါဘူး"
"နားလည်ပါပြီ"
"သခင်လေး၊ တခြား အရေခွံတွေနဲ့ အရိုးတွေကိုရော? မကြာသေးခင်ကမှ အရည်အသွေးကောင်းတာတွေ—"
"မလိုတော့ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပဲ"
ကျွန်ုပ်က တိုတိုတုတ်တုတ်နှင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သဖြင့် ဆိုင်ထဲက ထွက်လာချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်က ကျွန်ုပ်၏ နောက်ကျောဘက်တွင် မကောင်းပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျွန်ုပ် ရှာနေသည့် အရာကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
'ကိုယ်တိုင်ပဲ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဆီကနေ သွားထုတ်လိုက်ရမလား'
သူတို့က မလိုချင်တဲ့ အချိန်ကျရင် ပေါ်လာတတ်ပြီး ရှာနေတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့ ပေါ်မလာကြဘူး...
｢ဒါနဲ့ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ မိစ္ဆာကျောက်တုံးကို ရှာနေရတာလဲ｣
'တစ်ခုခု စစ်ဆေးချင်လို့ပါ'
｢ဘာကို စစ်ဆေးမှာလဲ｣
ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ရောနှောနေသော ချီ (Qi) နှစ်မျိုးနှင့် ၎င်းတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် သားရဲ။ ကျွန်ုပ် အတွင်းအား အမြောက်အမြား အသုံးပြုသည့် အချိန်တိုင်းတွင် ထိုသားရဲသည် အပြင်းအထန် သောင်းကျန်းတတ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ် သဘာဝကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲနိုင်သော ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံနေရသည်။ ထိုမတူညီသော ချီများသည် အချိန်မရွေး ထိမိတိုက်မိပြီး ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတွင်းမှနေ၍ ပေါက်ကွဲစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မသေနိုင်သော ဆေးဆရာကြီးပင်လျှင် ကုသရန် လက်လျှော့ခဲ့သဖြင့် မည်သည့် ဆေးဆရာကမျှ ဤအခြေအနေကို ကူညီနိုင်မည်ဟု ကျွန်ုပ် မယုံကြည်ပေ။ ထို့အပြင် ကျွန်ုပ်၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထို ချီ နှစ်မျိုး တိုက်မိခြင်းကို ခံနိုင်ရည် ရှိလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ပေ။ ထို့ထက်ပိုသည်မှာ၊ ကျွန်ုပ်သည် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းများကိုလည်း မခံနိုင်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဤပြဿနာအတွက် ဖြေရှင်းနည်းကို ရှာရမည်ဖြစ်သည်။
မသေနိုင်သော ဆေးဆရာကြီးနှင့် စကားပြောပြီးနောက် စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာသည့် အရာတစ်ခု ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ ထိရောက်မည်၊ မထိရောက်မည်ကိုတော့ မသေချာပေ။
မိစ္ဆာချီ (Demonic Qi)။
ကျွန်ုပ် အတိတ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက်မှာပင် ကျွန်ုပ်နောက်သို့ ပါလာသည့် မိစ္ဆာစုပ်ယူနိုင်စွမ်း။ ဤကျိန်စာသင့်စွမ်းအားက ကျွန်ုပ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ချီ နှစ်မျိုးကို နှိမ်နင်းထားပေးနေခြင်းလား။ အချင်းချင်း မတည့်ကြသော ချီ နှစ်မျိုးမှာ ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်နေသော်လည်း ကျွန်ုပ် အဆင်ပြေနေသည်မှာ ထိုအချက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ပေးအပ်ခဲ့သော ထိုစွမ်းအားမှလွဲ၍ အခြား အဖြေကို ကျွန်ုပ် မစဉ်းစားတတ်ပေ။
'ဒါမှမဟုတ်... ကျွန်ုပ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာချီတွေကို စားသုံးနေတဲ့ အဲဒီအရာကြောင့်လား'
ကျွန်ုပ်၏ 'ဖျက်ဆီးခြင်း မီးလျှံသိုင်း' သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်သော မည်သည့် မိစ္ဆာချီကိုမဆို အစဉ်အမြဲ ဝါးမြိုပစ်သည်။ ဂူမျိုးနွယ်စု၏ သိုင်းပညာများတွင် ထိုသို့သော အစွမ်းမျိုး ရှိသည်ဟု ကျွန်ုပ် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ အကယ်၍ ထိုသို့သော အရာသာ အမှန်တကယ် ရှိခဲ့လျှင် ကျွန်ုပ်၏ အတိတ်ဘဝတွင် မသိဘဲ နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ဆိုလိုသည်မှာ... ကျွန်ုပ်၏ လက်ရှိ အခြေအနေ နောက်ကွယ်တွင် အခြားသော အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရှိနေသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
'ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘာလို့ မိစ္ဆာတွေ နေထိုင်တဲ့ ဂူတစ်ခုလိုမျိုး အရာတွေ အများကြီး ရှိနေရတာလဲ'
၎င်းမှာ ကျွန်ုပ် ပြန်လည်ရှင်သန်လာခြင်း၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခုလား။ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်မိစ္ဆာ၏ စွမ်းအားက ကျွန်ုပ်၏ ရှင်သန်ခြင်းအထိ သက်ရောက်နေသလား။ စဉ်းစားလေလေ၊ ကျွန်ုပ်၏ ရင်ထဲတွင် နေမကောင်းသလို ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။
"သခင်လေး၊ သခင်လေး"
ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ပျက်စရာ အတွေးများထဲတွင် နစ်ဝင်နေစဉ် ဝီဆောအာက ကျွန်ုပ်၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်နေသည်။
"ဟင်?"
"အာ~!"
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူမ ကျွန်ုပ်၏ ပါးစပ်နားသို့ ထိုးပေးလိုက်သည့် အရာမှာ ကြက်သားကင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ လုံးဝ မစားရသေးသော ကြက်သားကင် တစ်ခုလုံး ဖြစ်သည်။ ဝီဆောအာက ဒါကို ကျွန်ုပ်ကို ပေးနေတာလား...?
"ဟင်?"
"သခင်လေး အရင် တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပါ!"
"မင်းပဲ အကုန်စားလိုက်ပါလား"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သခင်လေးက ရုပ်ဆိုးတဲ့ မျက်နှာကြီးကို ပြန်လုပ်နေလို့လေ"
ဝီဆောအာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာက အတွေးများကို ဖော်ပြနေတတ်သည်ဟု အကြီးအကဲရှင် တစ်ခါက ပြောခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ ၎င်းမှာ ထိုမျှအထိ သိသာနေသလား။ ဝီဆောအာကတောင် ကျွန်ုပ်ကို အစားအစာ လာပေးရသည်အထိ ကျွန်ုပ် တကယ်ပဲ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံ ပေါက်နေသလား။ ကျွန်ုပ် သူမကို စိတ်ပူအောင် လုပ်မိသွားပြီလား။
ကျွန်ုပ် ကြက်သားကင်ကို တစ်ကိုက်တည်းနှင့် အများကြီး ကိုက်စားလိုက်သည်။ ကျွန်ုပ် ထိုသို့ လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ဝီဆောအာ၏ မျက်နှာမှာ ရယ်စရာကောင်းသော အမူအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"...ကျွန်မ... ကျွန်မက အဲဒီလောက် အများကြီး စားခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးလေ...!"
"အာရာရှိဒယ် (အရသာရှိတယ်)"
ကျွန်ုပ် အများကြီး ကိုက်လိုက်မိသဖြင့် စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဝီဆောအာသည် သူမအတွက် ကျန်ရှိသော ကြက်သားကင် အနည်းငယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စားလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုမျှ အနည်းငယ်သာ စားလိုက်ရသဖြင့် အတော်ပင် စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။ ထို့နောက် သူမက ဝမ်းနည်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စကားပြောလာသည်။
"...သိပ်ကောင်းတာပဲ... ဒါပေမဲ့ မရှိတော့ဘူး"
သူမ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ကာ ကျွန်ုပ် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရသည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်သာ အခု ရယ်လိုက်လျှင် ပါးစပ်ထဲရှိ အရာအားလုံး အပြင်သို့ ပွင့်ထွက်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ၊ ထိုကဲ့သို့ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးကပင် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များကို ငြိမ်သက်သွားစေပြီး စိတ်သက်သာရာ ရစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဝီဆောအာ ရှိနေသောကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ကျွန်ုပ် ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီးနောက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းကြောင့်လား ဆိုသည်ကို ကျွန်ုပ် တွေးတောမိသည်။
"နောက်တစ်ခု ထပ်ဝယ်ပေးရမလား"
"တ-တကယ်လား?"
"အေးလေ၊ နောက်တစ်ခု ထပ်ဝယ်ကြတာပေါ့"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကျွန်ုပ် ဝီဆောအာကို ကြက်သားကင် ရောင်းသည့်နေရာသို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ နှစ်ခု ဝယ်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ အရသာရှိလှသဖြင့် ကျွန်ုပ်လည်း တစ်ခု စားချင်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မူယွန်ကိုလည်း စားချင်သလားဟု မေးသော်လည်း သူက အနီးအနားကို စောင့်ကြည့်နေရမည်ဟု ပြောကာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် လက်ထဲတွင် ကြက်သားကင်ကို ကိုင်ကာ ဝီဆောအာကို ခေါ်ပြီး လမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။ အော်၊ စကားမစပ်၊ ဒီကြက်သားကင်တွေအတွက်လည်း မူယွန်ကပဲ ပိုက်ဆံပေးလိုက်ရတာပါ။