အခန်း (၇၉)အအေးဓာတ်တခု၏ချစ်ခြင်း
မျက်လုံးကို တင်းတင်းပိတ်ထားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာ။ မျှော်လင့်မထားဘဲ ရိုက်ချက်ဒဏ်ကို မခံစားရသဖြင့် ဂူရွန်ဟွာ တစ်ယောက် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်လျှင် ပထမဆုံး မြင်ရမည်မှာ သစ်သားဓားဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ် မြင်လိုက်ရသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကျောပြင် ဖြစ်နေသည်။
ထိုကျောပြင်မှာ အကျယ်ကြီးမဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှိနေခဲ့သော ကျောပြင်နှင့် ထူးဆန်းစွာ တူညီနေသည်။
– ဝေါ—!
ရင်းနှီးနေသော အသံနှင့်အတူ ပူလောင်သော အရှိန်အဝါကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမထံသို့ ဝေ့ယမ်းလာသော သစ်သားဓားကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ဖြင့် တားဆီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူမ သတိမပြုမိခင်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အပူရှိန်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထို့နောက် ထိုကျောပြင်ပိုင်ရှင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"
ထိုအသံနှင့်အတူ မေးခွန်းထွက်လာသောအခါ ဂူရွန်ဟွာနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နေသော အမျိုးသမီးမှာ ထိုသူနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံရန် ချက်ချင်း ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။ မိမိကို ကယ်တင်လိုက်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ဂူရွန်ဟွာ တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် သိရှိသွားတော့သည်။ လောကကြီးပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို စိတ်ပျက်နေဟန်ရှိသော အမူအရာနှင့် ထက်မြက်သော မျက်လုံးများ... သူသည် တခြားသူမဟုတ်၊ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ဂူယန်ချွန်း ပင် ဖြစ်သည်။
'ငါ့လက်ကျိုးသွားပြီလို့တောင် ထင်လိုက်တာ'
ငါ့လက်က တဆစ်ဆစ်နှင့် နာကျင်နေဆဲ။ အခြေအနေ ဆိုးရွားသွားမှာ စိုးလို့ ဝင်တားလိုက်တာ ဖြစ်သော်လည်း ဒီလောက်အထိ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ သည် သူမ၏ ဓားထဲသို့ ချီအနည်းငယ် ထည့်သွင်းထားသော်လည်း အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသည်တော့ မဟုတ်ပါ။ သို့သော်လည်း ငါသာ ချီအင်အားကို အသုံးမပြုခဲ့လျှင် ငါ့လက်မှာ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားလောက်သည်။
"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"
ငါ မေးလိုက်သောအခါ နမ်ဂေါင်းဘီအာ က ငါ့ကို ကြည့်ဖို့ ရှောင်ဖယ်နေသည်။ သူမလည်း လွန်သွားမှန်း သိလို့လား။
"မင်းက ဘာလို့ သူ့ကို ပြိုင်ဘက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဓားကိုတောင် သုံးရတာလဲ"
နမ်ဂေါင်းဘီအာ က ငါ့မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေသေးပါ။ သူတို့ တစ်ခုခု ပြောနေတာကို ငါ မြင်လိုက်သော်လည်း အနောက်ကနေ သေချာ မကြားလိုက်ရပေ။ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော နမ်ဂေါင်းဘီအာ သည် နောက်ဆုံးတွင် စူပုပ်ပုပ် အမူအရာဖြင့် စကားပြောလာသည်။
"...သူက ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောလို့"
"ဘာ"
"ဒါက အမှန်မဟုတ်ဘဲနဲ့ကို..."
သူမ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဂူရွန်ဟွာ က နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကို ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား။
'...သူ့မျက်စိက တကယ်ပဲ အဲ့လောက်တောင် မကောင်းတာလား'
ဂူရွန်ဟွာ က ငါတို့ မျိုးနွယ်စု သွေးပါသူတွေထဲမှာ အချောဆုံးစာရင်းဝင်သည်။ မျိုးနွယ်စုဝင် အများစုလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မျက်လုံးမျိုး မရှိဘဲ ပိုပြီးတော့တောင် ချစ်ဖို့ကောင်းသေးသည်။ သို့သော်လည်း နမ်ဂေါင်းဘီအာ နှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ အားနည်းချက် ရှိနေသေးသည်။
ငါ ဂူရွန်ဟွာ ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"မင်း သူ့ကို ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား"
"...နင် ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ"
"အေးလေ... ငါလည်း ဘာတွေ ပြောနေမိတာလဲ"
ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု ငါ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဂူရွန်ဟွာ က ငါ့ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"ဘာလဲ"
"...အဲ့ဒီ မိန်းမနဲ့ နင်နဲ့က ဘာပတ်သက်တာလဲ"
"သူလား"
သူမက နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကို ကြည့်နေသည်။ ...ငါ သူ့ကို မပြောပြရသေးဘူးလား။ ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ မပြောရသေးဘူးပဲ။
"အဲ... သူက..."
"စေ့စပ်ထားသူ"
အရင်တစ်ခေါက်လိုပဲ နမ်ဂေါင်းဘီအာ က ငါ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ့ ပါးစပ်က ထွက်လာသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂူရွန်ဟွာ တစ်ယောက် ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ငါ့ကို တစ်လှည့်၊ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကို တစ်လှည့် ကြည့်နေပြီးနောက် မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လာသည်။
'...ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။
ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရလျှင် 'နင်လို လူစားမျိုးက သူ့ကို လက်ထပ်မှာလား... တကယ်ကြီးလား' ဟု သူမ စဉ်းစားနေပုံရသည်။ သူမ ဘာပဲတွေးနေပါစေ၊ ငါတို့ကြားက အခြေအနေတွေကို သူ့ကို ရှင်းပြဖို့က ခက်ခဲလှသည်။
"...နင်က ဒီအထိ နင့်စေ့စပ်ထားသူကို ခေါ်လာတာလား"
"ငါ ခေါ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး... လမ်းမှာ တွေ့တာ"
ငါတို့ တကယ်ပဲ လမ်းမှာ ဆုံခဲ့တာပါ။ သို့သော်လည်း ဤနေရာကို လာသည့်လမ်းတွင် ဆုံတွေ့ခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်ကို ဂူလရွန်ဟွာ က ယုံကြည်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ...ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
ဂူရွန်ဟွာ သည် အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေပြီး နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကလည်း ထုံးစံအတိုင်း ခံစားချက်မရှိသော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ကြည့်နေသည်။ ဂူရွန်ဟွာ သည် မြေပြင်ပေါ်မှ ထလာပြီး အဝတ်အစားပေါ်မှ ဖုန်တွေကို ခါထုတ်လိုက်ကာ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။
ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအတွက် သူမ ပြန်အော်ဟစ်လိမ့်မည်ဟု ငါ ထင်ခဲ့သဖြင့် ဝင်တားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း... အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဂူလျောင်ဟွာ က နမ်ဂေါင်းဘီအာ့ ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်လိုက်ခြင်းပင်။
"သင်ကြားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
သူမကို အခုလို အခြေအနေရောက်အောင် လုပ်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကို သူမက ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံနေသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ သည် ဂူရွန်ဟွာ ကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ မြက်ပင်စကလေးများကို လက်ဖြင့် ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ ဂူရွန်ဟွာ က ခဏတာ တွန့်သွားသော်လည်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
"...ပြီးတော့... ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောခဲ့မိတာကိုလည်း တောင်းပန်ပါတယ်"
ဒါကို ပြောတဲ့အချိန်မှာ သူမက ဘာလို့ ငါ့ကို လာကြည့်နေတာလဲ။ ဂူရွန်ဟွာ တောင်းပန်ပြီးနောက် နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကလည်း ပြန်လည် တောင်းပန်သည်။
"...ငါလည်း စိတ်မကောင်းပါဘူး..."
ဟင်... သူတို့ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် အပြန်အလှန် တောင်းပန်နေကြတာလဲ။ ငါကတော့ ဒီအခြေအနေကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်းနှင့် ရပ်နေစဉ်မှာပင် ဂူရွန်ဟွာ က အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
"ဘယ်သွားမလို့လဲ"
"နင့်အလုပ် မဟုတ်ဘူး!"
ဘာကို စိတ်ဆိုးနေမှန်းမသိဘဲ ငါ့ကို လှမ်းအော်ပြီးနောက် နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကို တစ်ချက် ဦးညွှတ်ပြကာ တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ငါ ကယ်ပေးခဲ့တာတောင်မှ...
"သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."
ဘာတွေ ဖြစ်နေမှန်း ငါ တကယ်ကို မသိတော့ပါ။ ဂူရွန်ဟွာ ထွက်သွားပြီးနောက် နမ်ဂေါင်းဘီအာ က ငါ့နားသို့ လျှောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အနေရခက်သော အမူအရာ ရှိနေသည်။
"...ငါ တကယ် ရိုက်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး..."
သူမ၏ ဆင်ခြေကို ကြားသောအခါ ငါ ပြုံးလိုက်မိသည်။
"ငါ သိပါတယ်"
သူမ ဓားထဲက အားနည်းလှတဲ့ ချီအရှိန်အဝါနဲ့ ဓားချက်ရဲ့ အားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမက ခြောက်လှန့်ရုံသက်သက်ပဲဆိုတာ ငါ သိခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ဂူရွန်ဟွာ ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်ပြီး ငါ ဝင်တားခဲ့မိတာကြောင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ငါ့အမှားလည်း ပါပါသည်။ အနေရခက်စွာ ရပ်နေသော နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကို ငါ မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ မင်း သူ့ကို ဘာလို့ သွားစနေတာလဲ"
"...ငါက သူ့ကို စိန်ခေါ်ယှဉ်ပြိုင်နေတာပါ"
"...ဟုတ်ပါပြီ၊ မင်းဆိုတော့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"
လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ လက်ရည်စမ်းဖို့ကို ဘာလို့ အစွဲအလမ်းကြီးနေရတာလဲ။ သူလည်း ငါ့လိုပဲ သရဲပူးနေတာလား။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို တွေးမိသွားသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ က ရုတ်တရက် မေးလာသည်။
"ဟိုလေ..."
"ဟမ်?"
"သူ့ကို သိလို့လား...?"
သူမ ဘာတွေ မေးနေပြန်ပြီလဲဟု ငါ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကြည့်နေသည့် ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါမှ သူမ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားသည်။ ထိုဘက်မှာ ငါ့ညီမ ပြေးထွက်သွားသည့် ဘက်ဖြစ်သည်။ ဪ... ငါ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကို သူ့အကြောင်း မပြောရသေးဘူးပဲ။ ငါ အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"သူက ငါ့ညီမလေး"
"...ရှင်?"
ငါ တကယ်ပဲ မပြောရသေးတာပဲ... ဒါဆို သူက ငါ့ညီမမှန်း မသိဘဲ အဲ့ဒါတွေ လုပ်နေတာလား။ ငါတို့က ရုပ်ချင်းလည်း မဆင်တော့ မသိတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အဖြေကို ကြားပြီးနောက် နမ်ဂေါင်းဘီအာ့ ရဲ့ အမူအရာက ပြဿနာပဲ။ ငါ့ဘဝနှစ်ခုလုံးမှာ သူ့ဆီက အဲ့ဒီလို မျက်နှာထားမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
"...ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ဘာဖြစ်တာလဲလို့တောင် ငါ မေးလိုက်ရသည်။ သူ့မျက်နှာက အဲ့ဒီလို ဖြစ်နေတာ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ။ ဘယ်လို ပြောရမလဲ... စိတ်ပျက်အားငယ်နေသလိုလို၊ ဒါမှမဟုတ် တုန်လှုပ်သွားသလိုလို... အဲ့ဒီ မျက်နှာထားထဲမှာ ခံစားချက်တွေ အများကြီး ရောထွေးနေသည်။ အဲ့ဒီ ခံစားချက်တွေက အဆိုးဘက်ကို ပိုနီးစပ်နေတာတော့ အမှန်ပဲ။
"...ငါ..."
"ငါ?"
သူမက တစ်ခုခုကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။ အသံက သိပ်တိုးလွန်းသဖြင့် ငါ သူ့နားကို ပိုတိုးသွားလိုက်သည်။
"ငါ... ငါတော့ သွားပြီ..."
အဲ့ဒီ စကားလုံးတွေကိုပဲ သူမ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေသည်။ သူမ ဘာတွေ မှားသွားလို့ အဲ့ဒီလို ဖြစ်နေမှန်း ငါ မသိသော်လည်း နမ်ဂေါင်းဘီအာ ထူးဆန်းတာကို ငါ ယဉ်ပါးနေပြီဖြစ်၍ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ ရောက်လာသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ငါ နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်း ရခဲ့သဖြင့် မနေ့ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကတော့ ဘာမှ မပြောသော်လည်း ဝီဆောအာ ကတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စိတ်ပျက်နေမှန်း သိသာသည်။ ငါ သူ့အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသော်လည်း ဟုန်းဝါ ကို ကြိုပြောထားခဲ့သဖြင့် ဝီဆောအာ ကို အခြားအခန်းတွင် ခေါ်အိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ကျေးဇူးတင်ဖို့ ကောင်းတာက အချိန်အတော်ကြာမှ ငါ ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ခွင့် ရခဲ့သည်။ ရှင်အဘိုးကြီးကတော့ ဘာတွေမှန်းမသိ လျှောက်ပြောနေတာ နည်းနည်း နားငြီးသော်လည်း ငါက အရမ်းပင်ပန်းနေသဖြင့် သူ ဘာတွေပဲ ရောင်ရမ်းနေပါစေ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါ ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ခဲ့ရသဖြင့် ယွန်ဖုန်း နှင့်အတူ လေ့ကျင့်ဖို့ အဆင်ပြေလိမ့်မည်ဟု ငါ ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ငါ သူ့နောက်လိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မှားသွားခဲ့သည်။ အရမ်းကို မှားသွားခဲ့သည်။
ဒီမျိုးနွယ်စုရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေက နှိပ်စက်ခြင်းကို ပုံစံပြောင်းထားတာလို့ ငါ ကျိန်ဆိုဝံ့သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်တာမျိုးပေါ့။ တုန်ယင်နေတဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ တည်းခိုဆောင်ကို ပြန်လာပြီး အခန်းထဲ ရောက်ရောက်ချင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ လဲကျသွားတော့သည်။ ငါ့ရဲ့ ချီသဘာဝအရ ငါက ချွေးထွက်လေ့မရှိသလို အေးတာလည်း မခံစားရတတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီလောက်တောင် ချွေးထွက်ရတယ်ဆိုတော့... သူတို့က ဒီလို ရူးသွပ်စရာ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို နေ့တိုင်း လုပ်နေတာလား။ ဒါက တကယ်ပဲ ကာမဂုဏ်ကို ငြင်းပယ်တဲ့ မျိုးနွယ်စုပဲ ဖြစ်ရမယ်။
｢...မင်း အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ｣
ရှင်အဘိုးကြီးက ငါ့ကို ပြန်ဆဲနေပြန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူ အော်ဟစ်နေတာကို ငါ ကျင့်သားရနေပြီမို့လို့ အလွယ်တကူပဲ လျစ်လျူရှုနိုင်နေပြီ။ ငါ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲနေရင်း ချွေးတွေကလည်း တရဟတ် ထွက်နေစဉ်မှာပင် ဖန်ခွက်တစ်ခွက် ငါ့နား ရောက်လာသည်။ ငါ ဒီနေရာကို လာတိုင်း အမြဲ အဲ့ဒီလို လုပ်ပေးနေကျဖြစ်တဲ့ ဝီဆောအာ ပင် ဖြစ်သည်။
"သခင်လေး... အဆင်ပြေရဲ့လား..."
"မပြေဘူး... လုံးဝ မပြေဘူး"
ငါ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲနေပြီး စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတာ။ ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေမှာလဲ။ မနက်ကတည်းက ရှာမတွေ့ခဲ့တဲ့ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ရဲ့ အခြေအနေကို ဝီဆောအာ ကို မေးလိုက်သည်။
"အစ်မက ခဏကပဲ အပြင်ထွက်သွားတယ်!"
သူမက အဲ့ဒီလို ပြန်ဖြေသည်။ သူ တစ်နေရာရာမှာ ဓားသိုင်း သွားလေ့ကျင့်နေတာလား။ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ရေခွက်ကို ယူပြီး အမြန်ပဲ သောက်လိုက်မိသည်။ ရေက အရမ်းချိုနေသလို ခံစားရတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ငါ တကယ်ပဲ ရေငတ်နေတာ ဖြစ်ရမည်။ ငါ ရေသောက်နေစဉ်မှာပဲ ဝီဆောအာ က ချွေးတွေ စိုရွှဲနေတဲ့ ငါ့ဆံပင်တွေကို လက်ထဲက တဘက်နဲ့ သုတ်ပေးနေသည်။ ငါ ခဏနေရင် ရေချိုးတော့မှာမို့လို့ ဒါက အပိုအလုပ်တွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ ငါ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်မိသည်။
"ကျေးဇူးပဲ"
"ရေ ထပ်ယူပေးရမလား"
"ရတယ်၊ တော်ပြီ"
ငါ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အားပြုပြီး ထထိုင်လိုက်သည်။ အရူးအမူး လေ့ကျင့်ခန်းတွေကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေစဉ်မှာပဲ ဝီဆောအာ က ငါ့နားကို လာပြီး သူ့ပုခုံးကို ငါ့နား ကပ်ပေးထားသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."
"ကျွန်မကို မှီထားလို့ရတယ်နော်!"
"မင်းကိုလား"
"အင်း!"
ငါက အဲ့လောက်တောင် ပင်ပန်းနေပုံ ပေါက်နေလို့လား... သူက ငါ့ကို မှီခိုင်းနေရအောင်။ ငါက ဝီဆောအာ ကို ဝဝကန္နားလေးလို့ အမြဲ စနောက်နေခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းကျတော့ သူက ပိန်ပိန်ပါးပါးလေးပါ။ သူက တကယ်ပဲ သိပ်ပိန်လွန်းလို့ အသာလေး တွန်းလိုက်ရင်တောင် လွင့်ထွက်သွားမယ့် ပုံမျိုး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို ထိခိုက်လွယ်ပုံရတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်တဲ့အခါ ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလောက် အားအင်တွေ ရှိနေတာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်နိုင်ပေ။ ဒါပေမဲ့ ဝီဆောအာ ဆိုတော့လည်း ငါ သိပ်မစဉ်းစားတော့ပါဘူး။
ငါ သူ့ပုခုံးကို မှီလိုက်သော်လည်း သူက နည်းနည်းလေးတောင် မယိုင်သွားပေ။ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ...
｢မင်း ပျော်နေတာလား｣
ရှင်အဘိုးကြီးရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ငါ ချက်ချင်းပဲ ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ငါ ပျော်နေတာလားတဲ့။ သူ့မေးခွန်းကို ကြားပြီးနောက် ဝီဆောအာ ကို ငါ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူက တည်းခိုဆောင်ထဲက ရေကန်ကို ထုံးစံအတိုင်း မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်နေသည်။ ရေကန်ထဲက ငါးတွေကို လှတယ်လို့ သူ တွေးနေတာလား။
'ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒါတွေကို စားဖို့ တွေးနေတာလား'
သူ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေကို စားဖို့ ပြောလေ့ရှိတာတွေကို သတိရသွားတော့ ငါ စိုးရိမ်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သူ တကယ်ကြီးတော့ စားမှာ မဟုတ်ပါဘူး...
...ထင်တာပဲ။
ငါ ဝီဆောအာ့ ပုခုံးကို မှီထားရင်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိရာမှ သူက ရုတ်တရက် ငါ့ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသောအခါ ဝီဆောအာ က တောက်ပစွာ ပြုံးပြသည်... သူ့ရဲ့ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရတော့ ငါ့စိတ်တွေ ဗလာဖြစ်သွားသည်။ သူနဲ့ အနီးကပ် ရှိနေတာကြောင့် အဲ့ဒီ အပြုံးက ငါ့ကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ရိုက်ခတ်သွားသည်။
'...သူ့မျက်နှာက တကယ့်ကို အဖျက်စွမ်းအားပြင်းတဲ့ လက်နက်ပဲ'
နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာမှ မဟုတ်ဘဲ အခုကတည်းက အဲ့ဒီမျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ လိုမလား။ အခု အစေခံဝတ်စုံနဲ့တောင် ဒီလို ပုံစံမျိုးဆိုရင် သူ အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ ဘယ်လောက်တောင် လှလာမလဲဆိုတာ ငါ မြင်ယောင်လို့ရနေပြီ... အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ အခုကတည်းက သူ့မျက်နှာကို မျက်နှာဖုံးစွပ်ပေးထားဖို့ ငါ စဉ်းစားနေမိတာ။ ငါ သူ့အနားမှာ ထာဝရ မရှိနိုင်ဘူးဆိုတာ သိနေရင်တောင်မှပေါ့။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ငါ စဉ်းစားနေမိတာက သူတို့ ဘာတွေ တွေးနေကြလဲဆိုတာပဲ။ ဓားဧကရာဇ်နဲ့ ငါ့အဖေ နှစ်ယောက်လုံးကိုပေါ့။
"သခင်လေး"
"ဟမ်?"
သူ ခေါ်တာကို ငါ ပြန်ထူးလိုက်သော်လည်း သူ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ဝီဆောအာ က ငါ့ကို ခေါ်ပြီးတော့ ငါ့မျက်နှာကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ငါလည်း ပြန်ကြည့်နေမိရာ သူ့ရဲ့ နက်မှောင်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲ ငါ စုပ်ယူခံလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။ သူ ဘာလို့ ဘာမှမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။ ဘာမှပြောမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပြီး ငါ စကားစဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...
"သခင်လေး ဂူ—!"
ယွန်ဖုန်း က မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေနဲ့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ တစ်ခုခု အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသလိုပဲ ခံစားလိုက်ရတယ်... ငါပဲ ထင်လို့လား? ယွန်ဖုန်း ရောက်လာသဖြင့် ငါ မှီထားရာမှ ကိုယ်ကို ပြန်မတ်လိုက်သည်။ အဲ့ဒါကို မြင်သွားတဲ့ ယွန်ဖုန်းက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ မျက်လုံးချင်းမဆုံမိအောင် ရှောင်ဖယ်နေသည်။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"
"...အဲ... ကျွန်တော်... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားပုံရတယ်"
"...ဟမ်? မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ဘာမှ မလုပ်နေပါဘူး"
｢မင်း အသက်တောင် အောင့်ထားတာ... လူလိမ်လေး｣
ယွန်ဖုန်းက ငါ့ကို စကားပြောနေရင်းနဲ့တောင် အခုထိ ကြောက်နေပုံရသည်။ ငါ့ကြောင့်လို့ ငါ ထင်လိုက်ပေမဲ့ သူက တခြားတစ်ခုခုကို ကြည့်နေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ ဝီဆောအာ ကို ကြည့်နေတာလား။ ယွန်ဖုန်း ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာကြောင့် ငါ ဝီဆောအာ ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူက အရင်အတိုင်း ပြုံးနေတာပဲ မြင်ရသည်။
"သခင် ယွန်ဖုန်း...?"
"အဲ... ဪ၊ လေ့ကျင့်ခန်းတွေ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အတူတူ ထမင်းစားမလားလို့ လာမေးတာပါ..."
ယွန်ဖုန်းရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ငါ နည်းနည်းတော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူ မေးလို့ရတဲ့ တခြား တတိယမျိုးဆက် တပည့်တွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ဘာလို့ ဒီအထိ လာမေးနေတာလဲ။ သူတို့က ပုံမှန်ဆိုရင် အတူတူ စားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့ကြားမှာ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပျက်နေပုံရသည်။ ငါလည်း ထမင်းစားရမှာ ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
"ဪ၊ ဒါဆို ခဏ ထိုင်စောင့်ဦးလေ၊ ငါ ရေသွားချိုးလိုက်ဦးမယ်"
ချွေးတွေ အရမ်းထွက်ထားသဖြင့် ကိုယ်လက်သန့်စင်ဖို့ လိုနေပြီ။
"ဟမ်...?"
"မင်းမှာ သွားစရာ နေရာမရှိရင် ဒီမှာပဲ ခဏ စောင့်နေလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား"
"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် မြေပြင်ပေါ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သစ်ပင်ပေါ်တက်ပြီးပဲဖြစ်ဖြစ် နားနေပါ့မယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် အမြန်လေးပဲ ပြန်လာခဲ့ပေးပါ"
"...မင်းကတော့ တော်တော်လေးကို ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်နေပါလား"
သူ ဘာဖြစ်လို့ အဲ့ဒီလို ဖြစ်နေတာလဲ။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီမှာပဲ ထိုင်နေပါ။ ငါ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်"
"နေဦး—!"
အနောက်ကနေ ယွန်ဖုန်း လှမ်းခေါ်တာ ကြားလိုက်သလိုရှိပေမဲ့ ငါကတော့ အရမ်းဆာနေပြီဖြစ်လို့ ရေချိုးဖို့ပဲ ပြေးထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
'ယွန်ဖုန်းက ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လို့ အဲ့လောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ'
လေ့ကျင့်ခန်းတွေ အရမ်းများသွားလို့ စိတ်ချောက်ချားသွားတာလား။ အဲ့ဒါကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရှိဆုံး အကြောင်းပြချက်ပဲ။ ငါ ရေချိုးခန်းဘက် လျှောက်သွားနေစဉ်မှာပဲ ရှင်အဘိုးကြီးက ငါ့ခေါင်းထဲကနေ စကားပြောလာသည်။
｢...မင်း၊ အဲ့ဒီ ကောင်မလေးရဲ့ မျက်နှာကို မမြင်လိုက်ဘူးလား｣
"သူ့မျက်နှာကို?"
｢မင်းက လူတွေရဲ့ အမူအရာကိုတောင် မကြည့်တတ်တော့ဘူးလား｣
သူ ဘာတွေ လာပြောနေပြန်တာလဲ။ ငါ ကြည့်လိုက်တော့ သူက အရင်အတိုင်း ပြုံးနေတာပဲလေ။ ဒါဆို ရှင်အဘိုးကြီးက ဘာကို မြင်လိုက်လို့လဲ။
｢...ဒါမှမဟုတ် သူက တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားတာလား။ သူက ခွေးပေါက်လေးနဲ့ တူပေမဲ့ ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ပါးနပ်တဲ့ မြေခွေးမလေးပဲ｣
ဒီအဘိုးကြီး ဘာတွေ ရောင်ရမ်းနေတာလဲ... သူ လျှောက်ပြောနေတာလို့ပဲ သတ်မှတ်ပြီး ငါ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် ဝီဆောအာ က မြေခွေးတစ်ကောင် မဟုတ်လို့ပါပဲ။