အခန်း (၇၇) အအေးဓာတ်နှစ်ခုရဲ့ချစ် ခြင်း
ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ယံအချိန် ၁ နာရီခန့် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် အိပ်စက်ရန် လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း...
｢မင်းက တကယ့် တရားဓမ္မလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားသူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် ကာမဂုဏ်အပါအဝင် လောကီအလိုရမ္မက် အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရမယ်။｣
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ရှင်အဖိုးအို၏ အသံမှာ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်သော အကြောင်းပြချက်များဖြင့် အလွန်အမင်း တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။ ဤအဖိုးအိုနှင့် စတင်တွေ့ဆုံချိန်မှစ၍ ယခုအကြိမ်သည် သူစကားပြောဖူးသမျှထဲတွင် အတည်ကြည်ဆုံး ဖြစ်မည် ထင်သည်။
｢သေးမွှားတဲ့ အရာလေးတွေအပေါ်မှာ စိတ်အာရုံ ထွေပြားနေမယ်ဆိုရင် မင်းဟာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ရော၊ တရားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ပါ မင်းရဲ့ပန်းတိုင်ကို ဘယ်တော့မှ ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။｣
သူသည် စကားတစ်လုံးမှ ထစ်ငေါ့ခြင်းမရှိဘဲ ခပ်သွက်သွက်ပင် ဆက်ပြောနေလေသည်။
｢မင်းသိလား? ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ဟွာတောင်ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဘယ်သူနဲ့မှ အိမ်ထောင်မပြုကြဘူး။ ဒါဟာ တရားဓမ္မအသိဉာဏ် ပိုမိုပွင့်လင်းလာစေဖို့ အခွင့်အလမ်းကို မြှင့်တင်တာပဲ။｣
ဟွားတောင်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် သို့မဟုတ် ဂိုဏ်း၏ မျက်နှာစာဖြစ်လာမည့်သူများသည် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်လေ့ရှိကြသည်။ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အချို့သော တရားကျင့်ကြံသူများ အိမ်ထောင်ပြုသည့် ဖြစ်ရပ်အနည်းငယ်ရှိသော်လည်း၊ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူတို့ အိမ်ထောင်ပြုသည်ဖြစ်စေ၊ မပြုသည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါ။
ရှင်အဖိုးအို၏ ပွစိပွစိ ပြောဆိုနေသော စကားများကို ခဏမျှ နားထောင်ပြီးနောက်၊ ကျွန်တော်က စိတ်မပါသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
‘... အဲဒီတော့ အဖိုးကြီး ပြောချင်တဲ့ အချက်က ဘာလဲ?’
｢... မင်းလို ကောင်စုတ်လေး သေချင်းဆိုးနဲ့ သေပါစေလို့ ငါဆုတောင်းတယ်!｣
ရှင်အဖိုးအိုက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
｢ကြည့်ရတာ ပုစဉ်းရင်ကွဲ ရုပ်ဆိုးဆိုးနဲ့ မင်းလိုကောင်ကို ဒီလိုပန်းလှလှလေးတွေက ဘာလို့ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေကြတာလဲ ငါစဉ်းစားလို့ကို မရဘူး။ လောကကြီး ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ...｣
‘အော်... ဆိုလိုတာက အဖိုးကြီးကတော့ ဘဝမှာ ဘယ်သူနဲ့မှ အချစ်ရေးအတွေ့အကြုံ မရှိဘဲ သေသွားခဲ့ရပြီး၊ ကျွန်တော်ကတော့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မိန်းကလေးတွေကြားမှာ လူကြိုက်များနေလို့ မနာလိုဖြစ်နေတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?’
｢...｣
‘အဲဒီလောက်ကိစ္စလေးနဲ့ တကယ်ကြီး စိတ်ဆိုးနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?’
｢မင်း... ဒီ... ကောင်လေး...｣
သူ့မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် သူသည် မဖော်ပြနိုင်သော ဒေါသနှင့် ဝေဒနာတို့ကြောင့် တုန်ရင်နေမည်ကို ကောင်းစွာ ပုံဖော်ကြည့်၍ ရနေသည်။ သူက သူ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်ပြောပြနေတာကိုး။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ ဖြစ်လာတိုင်း သူ ဘာကြောင့် ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရသလဲဆိုတာကို အခုမှ ကျွန်တော် နားလည်သွားတော့သည်။
‘... အဲဒီတော့ အဖိုးကြီးက တကယ်ပဲ ဘယ်သူနဲ့မှ မဆုံခဲ့—’
｢...! ...! !...! ! ! ...!｣
“အာ... ဘာတွေ ဒီလောက် အော်နေတာလဲ—”
“အုမ်း...”
“... အင်းဟင်း။”
“...!”
ကျွန်တော့်၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်စလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ရသည်။ စောစောက တစ်ကိုယ်လုံး အဆမတန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမှုကြောင့် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို မေ့လဲသွားတော့မည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း၊ ယခု ရင်ဆိုင်နေရသော အခြေအနေကြောင့် မျက်လုံးများ ကျယ်ကျယ်ပွင့်သွားရသည်။
မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် ကျွန်တော်သည် ညာဘက်တွင် ဝီဆောအာ နှင့် ဘယ်ဘက်တွင် နမ်ဂေါင်းဘီအာ တို့ကြားတွင် ညပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် မနေ့ကကဲ့သို့ပင် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး၊ ဝီဆောအာမှာမူ ကျွန်တော်နှင့် အတန်ကြာ စကားပြောပြီးနောက်မှ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး တံခါးဖွင့်ဝင်လိုက်စဉ်က စောင်များ အသင့်ခင်းကျင်းထားပြီး ကျွန်တော့်ကို လက်ယပ်ခေါ်နေသော သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ ခဏတာမျှ အိပ်မက်မက်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်မိသည်။
ဤအရာများ မည်သို့ဖြစ်လာသနည်းဟု သင်သိချင်နေပါက... ၎င်းမှာ တစ်နေ့တာလုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကြောင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာအတွက် အခန်းအသစ်တစ်ခု တောင်းဆိုရန် အချိန်မရခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျွန်တော်နှင့် အတူမအိပ်ရလျှင် ငိုတော့မည့်ရုပ်နှင့် ဖြစ်နေသော ဝီဆောအာကိုလည်း မောင်းမထုတ်ရက်ခဲ့ပေ။
“... ဘာလို့ အစ်မကျတော့ ရပြီး ကျွန်မကျတော့ မရတာလဲ...?”
သူမက မကျေမနပ်အသံဖြင့် မေးမြန်းရင်း ငိုတော့မည့်ဟန် ပြင်နေသောကြောင့် ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အစေခံတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ဟု ပြော၍ရသော်လည်း၊ ထိုစကားကို ပြောထွက်သွားပါက ပြန်ရုပ်သိမ်း၍ မရနိုင်တော့သည်ကို ကျွန်တော် သိသည်။ ထိုသို့ပြောလိုက်လျှင် ဝီဆောအာ မည်သို့သော မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်သွားမည်ကို ပုံဖော်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ကျွန်တော့်မှာ ထိုသို့ပြောရန် သတ္တိမရှိတော့ပေ။ ထို့ပြင် ဓားဧကရာဇ်လည်း ဤနေရာတွင် မရှိသဖြင့်၊ သူမကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အင်အားမရှိတော့သောကြောင့် အခန်းထဲတွင်သာ အိပ်ခွင့်ပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
‘နွေနှင်း’ ဟုခေါ်သော ဖြစ်စဉ်အကြောင်းကို ကျွန်တော် သိရှိပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ‘နှင်း’ နှင့် ‘နွေရာသီ’ ဆိုသည်မှာ ဝါကျတစ်ခုတည်းတွင် မရှိသင့်ဟု ကျွန်တော့်၏ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုက လက်ခံထားသည်။ နွေရာသီမှာ နှင်းကျရလောက်အောင် ဘယ်လိုလုပ် အေးနိုင်မှာလဲ? အစကတော့ ဤအရာကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ထင်ခဲ့မိသော်လည်း၊ ယခုမူ ထိုစကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်တော် နားလည်လာသလို ခံစားရသည်။
ရှုး... ရှုး... *
နမ်ဂေါင်းဘီအာ နှင့် ဝီဆောအာ တို့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသက်ရှူသံများ၊ အခန်းတစ်ခုလုံး ပျံ့လွင့်နေသော သူတို့၏ ရနံ့များကြောင့် ကျွန်တော် မည်သို့ပင် ကြိုးစားသော်လည်း အိပ်ပျော်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ နွေရာသီ၏ အပူရှိန်ကိုပင် မခံစားရတော့ဘဲ၊ ဤနွေရာသီ ရာသီဥတုတွင် အပူထက် အအေးကို ပိုခံစားနေရသဖြင့် အရူးတစ်ယောက်လိုပင် ဖြစ်နေမိသည်။ ကျွန်တော့်၏ အာရုံခံစားမှုများ ဗရဗွေ ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်တော်သည် များသောအားဖြင့် ဘေးစောင်း၍ ပုစွန်ထုပ်ကွေး အိပ်လေ့ရှိသော်လည်း၊ ယခုမူ မည်သည့်ဘက်ကို လှည့်လှည့် မျက်နှာတစ်ခုက စောင့်ကြိုနေသောကြောင့် ထိုသို့ အိပ်၍မရပေ။
｢သူတို့ရဲ့ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်နေတာလား? မင်းက တကယ့် နှာဘူးပဲ။｣
‘... ကျေးဇူးပြုပြီး အိပ်တော့ အဖိုးကြီးရယ်။’
｢သရဲတစ်ကောင် အိပ်တာ မင်းမြင်ဖူးလို့လား?｣
‘... အားးး။’
အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျွန်တော် မထလိုက်သည်။ မသက်မသာ အနေအထားကြောင့် ပုခုံးများက ချက်ချင်းပင် နာကျင်လာသည်။
“အုမ်း...”
သတိထားပြီး လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း ကျွန်တော့်လက်မောင်နားရှိ ဝီဆောအာက မသက်မသာ အသံများ ထွက်လာသည်။ သူမက အိပ်ပျော်နေရင်း ဆံပင်ကို ဝါးနေသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် တစ်ခုခု စားနေပုံရသည်။
‘သူမ ဘာတွေ စားနေတာပါလိမ့်?’
ခေါက်ဆွဲများလား? အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အတွေးများကို တွေးတောပြီးနောက်၊ သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်နေသော ဆံပင်များကို ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ဆံပင်များကို ဖယ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေနှင့် ပန်းရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းလွှာလေးများကို မြင်လိုက်ရသည်။ လူကြီးတစ်ယောက်၏ မျက်နှာမျိုး မရသေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် အခြားကမ္ဘာမှ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။
‘သူမလည်း မျက်နှာဖုံးပုဝါ တပ်ထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။’
မျက်နှာဖုံးပုဝါသည် အစေခံတစ်ဦးနှင့် မလိုက်ဖက်သော်လည်း၊ သူမအတွက်မူ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ သူမသည် သာမန်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးထက် ပိုနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အတိတ်ဘဝက ကိစ္စရပ်များကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူမမျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားရန်မှာ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ပါသည်။ နောက် ၁ နှစ် သို့မဟုတ် ၂ နှစ်အတွင်း သူမကို မျက်နှာဖုံးပုဝါ တပ်ခိုင်းရပေမည်။
‘အဲဒီအချိန်အထိ... ငါ သူမနဲ့ အတူရှိနေဦးမယ်ဆိုရင်ပေါ့လေ။’
၎င်းမှာ ခါးသီးသော အတွေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝီဆောအာ နှင့် အတူမရှိနိုင်တော့မည့် အတွေးက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှ ဘယ်တော့မှ မထွက်သွားပေ။ ကျွန်တော်သည် ဝီဆောအာက နေ့စဉ်ပေးဝေသော ဂရုစိုက်မှုနှင့် မေတ္တာရိပ်တွင် ပျော်မွေ့နေရသော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးနှင့် ကျွန်တော် မထိုက်တန်ဟု အမြဲတမ်း တွေးနေမိသည်။
“အုမ်း...”
ရုတ်တရက် ဝီဆောအာက အိပ်ပျော်နေရင်း ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကလေးမှာ နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးနေသည်။
“အဖိုး...”
သူမ ဓားဧကရာဇ်အကြောင်း အိပ်မက်မက်နေပုံရသည်။ ကျွန်တော်က ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝီဆောအာ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး၊ လက်ရှိအခြေအနေတွင် အိပ်ပျော်မည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာသောကြောင့် အလွန်တိတ်ဆိတ်စွာပင် အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။ ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ယူဆောင်၍ အခန်းထောင့်တစ်နေရာသို့ သွားလိုက်သည်။
｢မင်းက ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်တာပဲ...｣
‘ဝမ်းနည်းစရာ မဟုတ်ပါဘူး။’
အကယ်၍ ဒီညသာ အိပ်မပျော်ခဲ့ရင် သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်စေ ကျွန်တော် ပင်ပန်းပြီး သေသွားနိုင်သည်ကို သေချာသိသည်။ မာကျောသော သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးချ၍ လဲလျောင်းလိုက်သည်။ သူတို့၏ အသက်ရှူသံများကို မကြားရတော့ဘဲ ရနံ့များကိုလည်း မရတော့သည့်အခါမှသာ ကျွန်တော် မြန်မြန်ဆန်ဆန် အိပ်ပျော်သွားနိုင်တော့သည်။
ကျစ်... ကျစ်... ကျစ်... ! *
ငှက်များ၏ တေးဆိုသံကြောင့် ကျွန်တော် နိုးလာခဲ့သည်။ ထိုအသံကို ကြားရုံနှင့်ပင် မနက်ရောက်ပြီဆိုသည်မှာ သေချာသွားသည်။
“... အား...”
အနည်းဆုံး မွန်းတည့်ချိန်အထိ အိပ်ချင်ပါသေးသည်။ ဘာလို့ ဒီလောက် စောစောနိုးလာရတာလဲ? စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကို လျစ်လျူရှုပြီး ထရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ဦးက ကျွန်တော့်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားသကဲ့သို့ လုံးဝ လှုပ်ရှား၍မရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
‘... ဒါ အိပ်စီးတာလား?’
ခေါင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်နေသော အပြာနုရောင်သန်းသည့် ဆံပင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“... ဘာကြီးလဲ?”
အမှန်တကယ် နိုးလာသောအခါ ကျွန်တော့်၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံး အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း ဓားစာခံအဖြစ် အဖမ်းခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ နှင့် ဝီဆောအာ တို့က ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ လက်များကို ဆွဲကိုင်၍ အိပ်ပျော်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
‘... ငါက အခန်းထောင့်မှာ လာအိပ်တာကို သူတို့က ဒီအထိ ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ။’
ညတုန်းက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ?
“... ရှင်အဖိုးကြီး။”
｢ငါ့ကို မခေါ်နဲ့။｣
“ဘာဖြစ်လို့လဲ... မနေ့ညက တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား?”
｢ငါ ဘာမှ မမြင်ဘူး...｣
သူ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ...? ရှင်အဖိုးကြီး၏ ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီး ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ထချင်နေသော်လည်း၊ ကျွန်တော့်လက်မောင်များမှာ သူတို့၏ လက်တွင်းမှ လွယ်လွယ်ကူကူ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။
“... တကယ်ပဲ သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားရင်—”
ဂျိမ်း... * (တံခါးဖွင့်သံ)
“... ဒုက္ခပဲ။”
ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ဝင်လာသူနှင့် ကျွန်တော် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသည်။ ခွင့်ပြုချက်မတောင်းဘဲ တံခါးကို ဗုန်းဗုန်းလဲအောင် ဖွင့်ဝံ့သည့် အစေခံမျိုး မရှိသလို၊ ဟွာတောင်ဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
“...”
“... အဲ။”
ဝင်လာသူမှာ မည်သူနည်းဟု ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ကျွန်တော့်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးပြန်သွားရသည်။ ကျွန်တော် ထင်မှတ်ထားသော ဖြစ်နိုင်ခြေများထဲတွင် အနည်းဆုံးဖြစ်သည့်သူ ဖြစ်နေသည်။ တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ကျွန်တော့်၏ ညီမလေး ဂူရွန်ဟွာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ဘေးမှ မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီးနောက် ညီမလေး၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ အချိန်အခါ မကောင်းသည်ကို ကျွန်တော် သိသော်လည်း၊ ယခု သူမကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ? ဒါဟာ မြင်ရတဲ့အတိုင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမ နားလည်အောင် ဘယ်လိုစပြောရမလဲ? ‘ကျွန်တော်တို့ လက်ကလေးကိုင်ပြီး အိပ်ရုံတင် အိပ်ကြတာပါ’ လို့လား?
‘... ဝါး၊ တကယ့်ကို ယုံကြည်ချင်စရာကြီး။’
မနက်စောစော ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကြားထဲမှာ အိပ်နေတာကို မိသွားတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ကျွန်တော် ပြောထွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အထင်လွဲမှုကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်၊ ဂူရွန်ဟွာက တစ်ခုခု ပြောတော့မည့်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
“... အပြင်မှာ စောင့်နေမယ်။”
အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သူမ၏ အေးစက်စက် အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဤအထင်လွဲမှုကို ပြန်လည်ကုစားရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးလိုက်မိသည်။ နှောင့်ယှက်နေသော မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ လက်တွင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဝီဆောအာ၏ ခါးကို ကလိထိုးလိုက်မှသာ လက်တစ်ဖက် လွတ်သွားတော့သည်။
“ကျားးးး!!”
ဝီဆောအာသည် လန့်ဖြတ်ပြီး ချက်ချင်းနိုးလာကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေတော့သည်။ လက်တစ်ဖက် လွတ်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။
“... အင်း?”
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် နဖူးကို ခံစားလိုက်ရသောအခါမှ နိုးလာသည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို သူမ လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ကျွန်တော် လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အခန်းထဲမှ အမြန်ဆုံး ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်ရောက်သောအခါ ဂူရွန်ဟွာက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မည်သို့ပင် စဉ်းစားသော်လည်း ဘာပြောရမည်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်သဖြင့် ကျွန်တော့်မှာ မျက်လုံးများ ကစားနေမိသည်။ သို့သော် သူမကပင် အရင်စကားပြောလိုက်သဖြင့် ကျွန်တော် ဘာမှ ပြောရန် မလိုတော့ပေ။
“ဆရာက အစ်ကို့ကို တွေ့ချင်နေတယ်။”
“... ဘာ?”
ထိုသို့သော စကားကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက အစ်ကိုလာတာကို မတွေ့လိုက်ရလို့ သူ စိတ်ပျက်နေတာ။”
သူမ ဆိုလိုသည့် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ဆိုသည်မှာ ကျွန်တော် မသေဆေးဆရာထံမှ ပေးစာကို သွားပို့သည့်အချိန်ကို ပြောခြင်းဖြစ်ပေမည်။
“ဇွန်ပန်းဓားရှင် ကိုယ်တိုင်ကလား?”
ဘာကြောင့်ပါလိမ့်? သူမသည် ကျွန်တော့်အမေနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောဖူးသောကြောင့်၊ သူငယ်ချင်း၏ သားကို တွေ့ချင်ရုံသက်သက်လား?
“မျိုးနွယ်စုဆီ မပြန်ခင် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လာတွေ့ဖို့ သူပြောလိုက်တယ်။”
“... အေးပါ၊ အဲဒါကြောင့်ပဲ အစ်ကို့ဆီကို ဒီလောက် မနက်စောစောကြီး ရောက်လာတာလား?”
“ရူးနေလား? တခြားကိစ္စတွေလည်း ရှိလို့ လာတာပေါ့။”
သူမက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မနက်စောစောစီးစီး ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်ရမယ်မှန်း သိရင် နောက်မှပဲ လာခဲ့မှာ။”
“... ဒါနဲ့ ဂိုဏ်းကို ဘာလာလုပ်တာလဲ?”
“ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်က ကိုယ့်ဂိုဏ်းကို လာတာ ထူးဆန်းလို့လား?”
“မင်းအတွက်ဆိုရင်တော့ ထူးဆန်းတယ်။”
သူမသည် အချိန်အတော်များများကို ဆရာဖြစ်သူ မက်မွန်ပွင့်ဓားရှင်ကို ပြုစုရင်း တဲအိမ်မှာသာ ကုန်ဆုံးစေတတ်သည်ကို သိသောကြောင့် ကျွန်တော် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂူရွန်ဟွာက ပိုးဟပ်တစ်ကောင်ကို ဝါးလိုက်ရသကဲ့သို့ ရွံရှာသော အမူအရာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“... ပြိုင်ပွဲအတွက် လာတာ၊ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်ပဲ လုပ်စမ်းပါ။”
“ကိုယ်လည်း ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ်နေတာပါ၊ မင်းက အခန်းထဲထိ လာဝင်တာလေ။”
“...”
“မင်းလည်း ပြိုင်ပွဲဝင်မှာလား?”
“အဲဒါ မေးနေဖို့ လိုသေးလို့လား?”
“အေးပါလေ။”
မူလက ပြိုင်ပွဲပြီးမှ ဂူမျိုးနွယ်စုသို့ ပြန်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း၊ ယခုမူ ရတနာကိုလည်း ပြန်ပေးပြီးပြီဖြစ်သလို ဂူရွန်ဟွာကလည်း မျိုးနွယ်စုသို့ မပြန်လိုကြောင်း ပြသပြီး ဖြစ်သည်။
‘ပြိုင်ပွဲပြီးအောင် မစောင့်ဘဲ ပြန်သွားရင်ရော?’
ကျူးကော့ယော့ နှင့် နန်းတော်နက် အကြောင်း အချက်အလက်အချို့ကိုသာ စုံစမ်းနိုင်လျှင် စောစောပြန်ရန် ပြဿနာမရှိဟု ကျွန်တော် ထင်သည်။ ကျွန်တော် အတွေးထဲ နစ်နေစဉ်မှာပင် ဂူရွန်ဟွာက သူမ၏ အလုပ်ပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
“သွားပြီ။ အစ်ကို့ရဲ့ ရုပ်ဆိုးမလေးတွေနဲ့ ဆက်ကစားနေလိုက်ဦး။”
“ဘာ...? ရုပ်ဆိုးတယ်...?”
“အေးလေ၊ အစ်ကို့နားမှာ ကပ်နေတဲ့ မိန်းကလေးတွေက—”
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဂူရွန်ဟွာ၏ မျက်ဝန်းများ တုန်ရင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ တစ်ခုခုကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမက ကျွန်တော့်ဘက်ကို ကြည့်နေသော်လည်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ကွယ်ကိုလား?
“ဟင်?”
သူမကို ဘာက ဒီလောက် ထိတ်လန့်စေတာလဲဟု သိလိုသဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ နမ်ဂေါင်းဘီအာက အိပ်ချင်မူးတူးမျက်နှာဖြင့် ဂူရွန်ဟွာကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ဝီဆောအာသည်လည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် နိုးလျက်သား ရှိနေသည်။
ဂူရွန်ဟွာသည် ထိုနှစ်ဦးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမတို့ထဲမှ တစ်ယောက်တည်း၏ အလှကပင် ရင်သပ်ရှုမောစရာ ကောင်းနေသည်ကို၊ ယခု နှစ်ယောက်စလုံးကို တပြိုင်နက် မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။
ဂူရွန်ဟွာသည် သူမ၏ တုန်ရင်နေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် တစ်ခုခုပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ...?”
... သူမ ဘာဖြစ်သွားတာပါလိမ့်?
အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော ထိုနှစ်ဦးနှင့် မနက်စာ စားပြီးနောက်... ဝီဆောအာကို ဟုန်းဝါက လာရောက်ခေါ်ဆောင်သွားပြီး၊ နမ်ဂေါင်းဘီအာကတော့ တောင်ပေါ်မှာ လေ့ကျင့်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော့်ကို မွန်းတည့် ၁၂ နာရီခန့်၌ နန်းတော်နက်မှ လူများအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် ခေါ်ယူခြင်း ခံရသည်။
“အလောင်းတွေက တစ်ခုမှ မကောင်းတော့ဘူး။”
အခန်းထဲတွင် အလောင်း သုံးလောင်း ရှိနေသည်။ ကျွန်တော် ထားခဲ့စဉ်က အလောင်း ၅ လောင်းထက်မနည်း ရှိသော်လည်း၊ အချို့မှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ ဖျက်ဆီးမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ဤနေရာသို့ ယူမလာနိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးမှာ လည်ပင်းကျိုး၍ သေဆုံးနေပြီး၊ ကျန်သူများမှာ မီးလောင်၍ သေဆုံးနေကြသည်။ ထိုအရာအားလုံးမှာ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဘာမှ ပြောစရာမရှိပေ။ သို့သော် တစ်ခုသေချာသည်မှာ...
‘တော်သေးတယ်၊ သူတို့က မိစ္ဆာလူသားတွေ မဟုတ်ကြဘူး။’
ကောင်းကင်မိစ္ဆာများ၏ လက်ချက်ဖြင့် မိစ္ဆာလူသားများအဖြစ် ပြောင်းလဲခံရသူများသည် သေဆုံးသွားသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မည်းနက်သွားတတ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော် သတ်ခဲ့သော လူများမှာ မီးလောင်ထားသဖြင့် မည်းနေသော်လည်း၊ အရေပြားအရောင် ပြောင်းလဲသွားခြင်းမျိုး မရှိပေ။
အလောင်းကို သေချာစစ်ဆေးနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပြောလိုက်သည်။
“အလောင်းတွေက အတော်လေး ပျက်စီးနေပေမဲ့၊ ကျန်တဲ့ နှစ်လောင်းကို ကြည့်ရသလောက်တော့ သူတို့ဟာ ‘အနောက်ဘက်နဂါး’ အဖွဲ့က ဖြစ်ပုံရပါတယ်။”
သူတို့၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ အမာရွတ်များမှာ သူတို့အဖွဲ့၏ သင်္ကေတ ဖြစ်ပုံရသည်။ ထိုအမာရွတ်များမှာ အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် မကြာသေးမီက ပြုလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာသည်။
“... ‘အနောက်ဘက်နဂါး’ ဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က သိုင်းလောကမဟာမိတ်အဖွဲ့က ဖျက်သိမ်းလိုက်တဲ့ အဖွဲ့ မဟုတ်လား?”
ဤခေတ်ကာလတွင် ဓားပြများမှာ ရှားပါးသော်လည်း၊ အချို့သော အုပ်စုများ ရှိနေဆဲပင်။
“အဲဒီအချိန်က ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတဲ့ သူအချို့ကို တခြားအဖွဲ့တစ်ခုက ခေါ်ယူထားတယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။”
သိုင်းလောကတွင် မိမိအဖွဲ့ ပျက်စီးသွားပြီးနောက် အဖွဲ့အသစ်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ပျက်သွားရုံနှင့် သူတို့က လူကောင်းဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော လူများ စုဝေးလေ့ရှိသည့် နေရာတစ်ခု ရှိသည်။
‘နန်းတော်နက်။’
ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အခြားအကြီးအကဲများ မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြခြင်းမှာ ဤလူများသည် နန်းတော်နက်မှ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ သို့မဟုတ် ဟွာတောင်ဂိုဏ်းသားများ ပျောက်ဆုံးနေမှုနှင့် ဤသူများကို ဆက်စပ်တွေးတောနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
“... ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကင်းလှည့်တဲ့ အကွာအဝေးကို တိုးမြှင့်သင့်ပါသလား?”
အကြီးအကဲတစ်ဦးက မေးမြန်းလိုက်သည်။ လူပျောက်မှုနှင့် ပတ်သက်သည့် သဲလွန်စကို တွေ့ရှိထားသဖြင့် သူက ကင်းလှည့်မှုကို တိုးမြှင့်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချို့ကမူ ထိုအကြံပြုချက်ကို သဘောမတူကြပေ။
“စီနီယာ၊ အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပည့်တွေ ပိုပြီး ထိခိုက်ကုန်ပါလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆိုရင် ကြောက်နေလို့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေရမှာလား? ကျွန်တော်တို့ တပည့်တွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးပြီးပြီလေ...!”
“အဲဒါက...”
“တော်တော့။”
ရှုး... *
ဂိုဏ်းချုပ်၏ စကားတစ်ခွန်းနှင့်အတူ ဇွန်ပန်းပွင့်ရနံ့များက ထိုနေရာတစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူ၏ ချီ စွမ်းအားဖြင့် နေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ဆီမှာ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရှိနေတယ်၊ မင်းတို့ စိတ်ပူနေတာကို ငါနားလည်ပေမဲ့ တည်ငြိမ်ကြစမ်းပါ။”
“... တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”
“ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်။”
ကျွန်တော်ကတော့ သူတို့၏ အခြေအတင် ပြောဆိုမှုများကို ကြည့်နေမိသည်။ တော်သေးသည်မှာ ဤကိစ္စအတွက် ကျွန်တော့်ကို မည်သူမှ အပြစ်မတင်ကြပေ။
“ကင်းလှည့်ဖို့အတွက် ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။”
“အစီအစဉ် ရှိတယ် ဟုတ်လား?”
“... မင်းတို့ ငါ့ကို မယုံသလို ကြည့်နေကြတာ ငါ တကယ် ဝမ်းနည်းမိတယ်နော်...”
“... တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”
တောင်းပန်သော်လည်း ငြင်းဆိုခြင်းမပြု... ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ပါလျက်နှင့် မိမိလူများ၏ ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရသည်မှာ... သူ ဂိုဏ်းကို ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခပေးထားလို့ပါလိမ့်...?
“... အဟမ်း၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ ဟွာတောင်ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စတွေထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်သွားရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် ကောင်လေး။”
“ရပါတယ်။”
“အကြီးအကဲတွေနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးရင်၊ မင်းကို အရင်က ကတိပေးထားတဲ့ ဆုလာဘ်ကို ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်။”
“... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”
ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည်ကို လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ ဆုလာဘ် မလိုကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း၊ ထိုသို့ပြောလျှင် ဂိုဏ်းချုပ်က တစ်ခုခု ပြန်ပြောဦးမည်ကို သိနေသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်တော့်ကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သို့သော် အခြားအကြီးအကဲများ ရှိနေသဖြင့် သူ ပြက်လုံးထုတ်၍ မရပုံရသည်။
ပြင်ပလူ မသိသင့်သော ကိစ္စရပ်များကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးကြမည် ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော် ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
｢အဆင်ပြေသွားပုံရတယ်နော်။｣
“ဟုတ်တယ်၊ တစ်ခုခု အပြစ်တင်ခံရရင် ပြောဖို့တောင် ပြင်ထားသေးတာ... အခုတော့ မလိုတော့ဘူး။”
｢တရားစောင့်ဂိုဏ်းတွေက နားလည်မှု ရှိကြတာပဲ။｣
“အဖိုးကြီး ပြောမှပဲ ရယ်ချင်လာပြီ...”
အခုမှ သတိထားမိသည်မှာ၊ ရှင်အဖိုးအိုသည် လက်ရှိခေတ်၏ ဟွာတောင်ဂိုဏ်းအပေါ် သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်လှပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ဟွာတောင်ဂိုဏ်းသားများ ပျောက်ဆုံးနေမှုအပေါ် သူ သိပ်ပြီး ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။ ဂိုဏ်းကြီး ယနေ့တိုင် တည်ရှိနေသေးသည်ကိုသာ သူ ကျေနပ်နေပုံရသည်။ လက်ရှိ ဖြစ်ပျက်နေသော ကိစ္စများသည် လက်ရှိလူများ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူးသည်။ ဒါဟာ အနားယူသွားတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ သဘောထားမျိုးလား...?
အတွေးပေါင်းစုံနှင့်အတူ ကျွန်တော် အရင်က လေ့ကျင့်ခဲ့သော တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ အဆောင်သို့ ပြန်လျှင်လည်း ထပ်အိပ်မိဦးမည် ဖြစ်သဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်...
“သူမက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ...?”
တောင်ပေါ်သို့ တက်လာစဉ်ကတည်းက လေထုထဲတွင် လွှမ်းမိုးနေသော ထက်မြက်လှသည့် အာရုံကြောင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာ ရှိနေကြောင်း ကျွန်တော် သိပြီးသား ဖြစ်သည်။ မနေ့ကလောက် မပြင်းထန်သော်လည်း ဤစွမ်းအားမှာ နမ်ဂေါင်းဘီအာမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်။ သို့သော် သူမ၏ အနီးတွင် အခြားသော တည်ရှိမှုတစ်ခုကိုလည်း ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
— အားးး...! ဘာလို့ တစ်ချက်မှ ထိအောင် မခုတ်နိုင်ရတာလဲ...!
အခြားသူမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ သူမက သစ်သားဓားကို ဒေါသတကြီး လွှဲယမ်းနေစဉ် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ခြေထိုးမှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ မနေ့ကနှင့်မတူဘဲ ယနေ့တွင် ကြည့်ရှုသူ မရှိပေ။ သူတို့အားလုံး ကိုယ်စီလေ့ကျင့်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်သည်။
လဲကျသွားသော မိန်းကလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အတော်ကြာအောင် လူးလိမ့်နေသည်။ သူမ၏ ဝတ်စုံတွင် ဖုန်များ ပေကျံနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤသို့ လဲကျခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း သိသာသည်။
“... သူမက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ?”
နမ်ဂေါင်းဘီအာက သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း အေးစက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်နေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒေါသတကြီး လူးလိမ့်နေသော မိန်းကလေးမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ဂူရွန်ဟွာ ဖြစ်နေသည်။